กลรักสกัดครองโลก (穿成炮灰之反派养成计划 ) สนพ.ไอริสบุ๊ค (นิยายแปลลิขสิทธิ์)

ตอนที่ 23 : แจ้งข่าว+ ตอนที่20

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,868
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,533 ครั้ง
    25 ม.ค. 62

แจ้งข่าว 

สวัสดีนักอ่านทุกท่านค่ะ วันนี้แอดมาแจ้งข่าวเรื่องการเปลี่ยนfonts ชื่อเรื่องและรูปแบบให้สวยงามมากขึ้น เนื่องจากนักอ่านหลายท่านได้ทวงติง มาหลายประการทางสำนักพิมพ์จึงไม่รอช้ารีบปรับปรุงแก้ไข้ วันนี้จึงทำแบบfonts ปกใหม่ มาให้นักอ่านได้ชม รวมถึงการแก้ไขภาพสีกล่องจั่วปัง ซึ่งตอนนี้สำนักพิมพ์ได้ทำโพลล์สำรวจอยู่ในเพจ สามารถไปโหวตเลือกได้นะคะ ทางสำนักพิมพ์จะผลิตกล่องจั่วปังตามผลโหวตที่ชนะ อย่าลืมไปโหวตนะคะ ปิดโหวตวันจันทร์ ค่ะ 

แบบกลางวัน



แบบกลางคืน

ตัวอย่างเล่ม(เล่มอื่นยังทำแบบไม่เสร็จแต่ไม่เกินวันอังคารจะนำมาอัพเดทค่ะ)


จบการแจ้งข่าว ไปพบพี่ใหญ่หลิงกันเถอะ Go Go

☜♥☞☜♥☞☜♥☞☜♥☞☜♥☞☜♥☞☜♥☞☜♥☞☜♥☞☜♥☞☜♥☞☜♥☞☜♥

ตอนที่ยี่สิบ

ที่หออิ๋งเซียน ในหนึ่งสัปดาห์จะมีวันหยุดพักผ่อนหนึ่งวัน และในวันนี้ บรรดาลูกศิษย์สามารถลงจากเขาได้ ทั้งยังสามารถเลือกได้ด้วยว่าจะไปหอเก็บตำราที่อยู่ชั้นในเพื่ออ่านตำรับตำราที่อยู่ในนั้น หรือจะไปฝึกวิชาที่ลานฝึกยุทธ หลิงเซี่ยตั้งใจว่าจะแวะไปหาอวี้จือเจวี๋ยกับซ่งเสียวหู่ก่อนตอนเช้า กลับมาตอนบ่ายค่อยไปหาเสวี่ยเหยียนตัวนั้น

หลิงเซี่ยออกเดินทางตั้งแต่เช้าตรู่ ระหว่างทางพบเห็นศิษย์ชั้นสูงจำนวนไม่น้อยขี่สัตว์อสูร ดูองอาจผึ่งผายยิ่ง ในใจอดนึกอิจฉาไม่ได้ ตั้งใจว่าต่อไปภายหน้าจะต้องหาสัตว์เลี้ยงคู่ใจสักตัวมาเป็นของตนให้ได้

ไม่นานก็มาถึงภูเขาคูมู่ ศิษย์ชั้นล่างที่มาที่นี่อย่างหลิงเซี่ยมักจะถูกเหลือบมองด้วยสายตาเย็นชา เขาเองก็มิได้ติดใจอันใด สอดส่ายสายตามองหาที่พำนักของอวี้จือเจวี๋ยอย่างมีสัมมาคารวะ ทว่าอวี้จือเจวี๋ยกลับไม่อยู่

ศิษย์หนุ่มคนหนึ่งเหลือบตามองชุดเสื้อผ้าสีน้ำเงินเข้มบนร่างของเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาอยู่หลายส่วน “ศิษย์น้องสิบแปด ศิษย์น้องสิบเก้าน่าจะอยู่ที่ลานฝึกยุทธน่ะ พวกเขาไม่กลับมาหลายวันเป็นเรื่องปกติ เจ้าไม่ต้องรอหรอก”

อวี้จือเจวี๋ยเป็นศิษย์ลำดับที่สิบแปดของเฟิงซูหมิง ส่วนซ่งเสียวหู่อยู่ลำดับที่สิบเก้า

หลิงเซี่ยรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่ลานฝึกยุทธในเขาคูมู่มิใช่สถานที่ที่พวกศิษย์ชั้นล่างอย่างเขาจะก้าวล่วงเข้าไปได้ตามอำเภอใจ เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะขอยืมกระดาษกับพู่กันจากศิษย์คนนั้น วาดรูปหน้ายิ้ม แล้วเขียนข้อความด้วยลายมือหวัด ๆ ไว้ด้านบน “คราวหน้าข้าค่อยแวะมาหาพวกเจ้าใหม่ ช่วงเวลาฝึกซ้อมก็ต้องดูแลสุขภาพตัวเองให้ดีด้วย”

เขาสอดกระดาษข้อความไว้ในร่องประตู ทว่าซ่งเสียวหู่พลันกลับมาในสภาพเหงื่อโซมกายพอดี ครั้นแลเห็นเขามาตั้งแต่ไกลก็แย้มรอยสรวลกว้างจนเผยลักยิ้มทั้งสองข้างออกมา เด็กน้อยตะโกนก้องอย่างดีอกดีใจ “พี่ใหญ่หลิง!”

ซ่งเสียวหู่ยกไม้ยกมือทำท่าประกอบการเล่าเรื่องราวในระยะนี้ของตนอย่างเบิกบานสำราญใจ ตัวอย่างเช่น เขาเรียนอันใดมาบ้าง และเรื่องอื่น ๆ อีกจิปาถะ หลังจากนั้นก็ฉุดลากหลิงเซี่ยไปหาอวี้จือเจวี๋ย หลิงเซี่ยถูกเขาลากจนถลาไปข้างหน้าอย่างมิอาจควบคุมตัวเองได้ ในใจพลันตกตะลึง ไม่นึกว่าแค่ไม่ได้พบกันเพียงไม่กี่วัน เรี่ยวแรงของซ่งเสียวหู่จะเพิ่มขึ้นได้มากปานนี้!

ไม่นานก็มาถึงลานฝึกยุทธ หลิงเซี่ยฉุดรั้งซ่งเสียวหู่ไว้ ทอดสายตามองอวี้จือเจวี๋ยที่กำลังทุ่มเทสมาธิกายใจไปกับการฝึกฝนเพลงกระบี่ในลานกว้างอย่างพินิจพิเคราะห์ วัยของพวกเขาเหมาะที่จะฝึกวิชาหมัดมวยและมรรคากระบี่มากที่สุด การฝึกวิชาแขนงอื่น ๆ เช่นการฝึกพลังธาตุและพลังปราณค่อยเริ่มฝึกปรือหลังจากฝึกสองแขนงข้างต้นไปแล้วจะดีกว่า

ซ่งเสียวหู่กล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำอย่างเป็นกังวลอยู่หลายส่วน “หลายวันก่อนอาเจวี๋ยหายตัวไปในช่วงเวลาที่อาจารย์กำหนดให้ฝึกซ้อม แถมไม่ยอมบอกด้วยว่าตัวเองไปไหน อาจารย์เลยลงโทษโดยสั่งให้เขาฝึกเพลงกระบี่ชุดหนึ่งให้เจนจบภายในเจ็ดวัน ข้าได้ยินศิษย์พี่บอกว่า ตอนนั้นขนาดเขายังต้องฝึกอยู่สามเดือนกว่าจะใช้ได้คล่อง”

หลิงเซี่ยนิ่งอึ้ง เรื่องนี้เกิดจากเขาเป็นต้นเหตุเองสินะเขาพินิจพิศมองอวี้จือเจวี๋ยที่อยู่ในลานฝึก ริมฝีปากที่เชิดรั้นของเจ้าเด็กน้อยเม้มแน่น สายตามุ่งมั่น ที่ถืออยู่ในมือคือกระบี่หลิงมู่เล่มหนึ่ง เขาฝึกเพลงกระบี่ชุดนี้ติดต่อกันมาหลายรอบแล้ว ทว่าพอร่ายรำจนมาถึงกระบวนท่าหนึ่งแล้วก็หยุดมือ เห็นได้ชัดว่าพบกับทางตันในกระบวนท่านี้

กระบี่ที่ผู้บำเพ็ญฝึกฝนอย่างพวกเขาสะพายไว้ด้านหลัง จำต้องหลอมมาจากหินพลังที่หามาได้ด้วยตนเองเท่านั้น ในขณะที่ใกล้จะหลอมเสร็จผู้หลอมอาวุธจะเติมหยาดโลหิต พร้อมทั้งถ่ายทอดพลังปราณของตนลงไป จึงจะสามารถทำให้กระบี่เล่มนั้นจดจำผู้เป็นเจ้าของได้ ดังนั้นผู้บำเพ็ญฝึกฝนล้วนแต่จำเป็นต้องใช้กระบี่หลิงมู่แทนไปก่อนในช่วงเริ่มต้น

อวี้จือเจวี๋ยปิดเปลือกตาลงช้า ๆ ทบทวนกระบวนเพลงกระบี่ในใจหนึ่งรอบ ทุกท่วงท่าในเพลงกระบี่ชุดนี้ เขาล้วนจดจำได้อย่างขึ้นใจ ทว่าฝึกมาไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบแล้ว ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่สามารถเชื่อมประสานกันได้เสียที ในใจอดรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาไม่ได้ เมื่อแรกเฟิงซูหมิงก็แสดงตัวอย่างให้ดูเพียงรอบเดียวเท่านั้น...

จะทำอย่างไรให้ทั้งสองกระบวนท่าที่ดูเหมือนจะเชื่อมประสานกันไม่ได้นี้สอดประสานกันได้หนอ

อวี้จือเจวี๋ยหวนนึกถึงท่วงท่าของเฟิงซูหมิง ในใจพลันตื่นแจ้ง จึงแทรกพลังธาตุน้ำเข้าไปในกระบวนท่าที่เชื่อมกันไม่ได้ ทันใดนั้นปลายกระบี่พลันสั่นไหว ตัวกระบี่ซึ่งมีความแข็งทื่อทนทานพลันงอโค้งดุจจันทร์เสี้ยวอย่างน่าพิศวง ทำให้เขาต้องพลิกตัวตามอย่างอ่อนคล้อย ก่อนจะผ่าศิลาแกร่งที่อยู่เบื้องหน้าออกเป็นสองส่วนอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วหมุนตัวเป็นวงด้วยท่วงท่าอันงดงาม ก่อนจะเก็บกระบี่เข้าฝักตามลำดับ

หลิงเซี่ยอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาเบา ๆ “เยี่ยม!”

ซ่งเสียวหู่อ้าปากกว้างในบัดดล ก่อนจะบ่นพึมพำ “อาเจวี๋ยยอดเยี่ยมมาก! พี่ใหญ่หลิง ไม่ได้การแล้ว ข้าร่ายรำเพลงกระบี่ชุดนี้ไม่ได้เลยสักท่า ข้าคงต้องตั้งใจฝึกอย่างเป็นจริงเป็นจังเสียที!” เขากล่าวพลางเดินเข้าไปในลานฝึกโดยไม่ลังเลสักกระผีกริ้น แล้วเริ่มฝึกเพลงกระบี่ต่ออย่างแน่วแน่เด็ดเดี่ยว

“...”

หลิงเซี่ยยิ้มพลางส่ายศีรษะ เจ้าเด็กสองคนนี้ชอบเอาชนะคะคานเหมือนกันไม่มีผิด สมเป็นคู่ต่อสู้ที่สวรรค์ส่งมาจริง ๆ

เมื่อครู่นี้อวี้จือเจวี๋ยคงได้ยินเสียงของเขาแล้วจึงเดินเยื้องกรายมาทางนี้ แต่สายตากลับเสมองไปด้านข้างแทนคงเป็นเพราะเพิ่งจะออกกำลังไปเมื่อครู่ ใบหน้าเลยแดงก่ำอย่างผิดปกติ

หลิงเซี่ยยิ้มให้เขาพลางกล่าวชื่นชม “อาเจวี๋ย เพลงกระบี่เมื่อครู่ เจ้าร่ายรำได้งดงามยิ่ง”

อวี้จือเจวี๋ยเหล่ตามองเขาแวบหนึ่ง แล้วผินดวงหน้าน้อย ๆ ไปอีกทาง เอาผ้าเช็ดหน้าสีขาวซับเหงื่อชุ่มบนหน้าผากด้วยท่าทางราวกับมิได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย ทว่าใบหูกลับค่อย ๆ แดงขึ้นตามลำดับก่อนจะกล่าวด้วยสำเนียงถี่กระชั้นเล็กน้อย “ไม่เห็นจะมีอะไรเลย ง่ายจะตาย!”

“ใช่! ข้าก็รู้อยู่แล้วว่าเจ้าน่ะเก่งที่สุด!” 

หลิงเซี่ยยกยอปอปั้นโดยไม่อิดเอื้อนเลยสักนิด วิธีการของเฟิงซูหมิงเป็นการอบรมสั่งสอนที่เข้มงวด แต่เด็กน่ะ ต้องรู้จักชมเชยเขาให้มาก หากเอาแต่ดุด่าว่าปรามอย่างเดียวจะทำให้เกิดปมด้อยได้ง่าย

เป็นดังที่ว่าไว้ไม่มีผิด หลังจากที่เขากล่าวชมเชย ใบหน้าของอวี้จือเจวี๋ยยิ่งแดงเถือกเข้าไปใหญ่ ถึงแม้จะข่มอาการไม่ให้ยิ้ม ทว่ากลับเผยท่าทีดีอกดีใจอย่างปิดไม่มิด

ไม่นานสีหน้าอาการของอวี้จือเจวี๋ยค่อย ๆ กลับเข้าสู่สภาพปกติ ก่อนจะกวาดสายตามองร่างกายของหลิงเซี่ยอย่างละเอียด “บาดแผลของเจ้าหายดีแล้วหรือ ทำไมวันนี้ถึงมาได้ล่ะ?

“...หายแล้วน่ะสิ” หลิงเซี่ยรู้สึกว่าเรื่องน่าอายในครั้งนี้อาจกลายเป็นมลทินที่ติดตัวไปชั่วชีวิต จึงรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนา แล้วกล่าวสัพยอก “ก็มิใช่เพราะอาเจวี๋ยหรอกหรือที่ย้ำนักย้ำหนาว่าให้ข้ามาหาเจ้าพอข้าว่างก็เลยรีบมาหาเจ้าไงล่ะ”

ทันใดนั้นดวงหน้าของอวี้จือเจวี๋ยพลันแดงระเรื่อขึ้นอีกครั้ง กล่าวปฏิเสธอย่างอีหลักอีเหลื่ออยู่หลายส่วน “ข้าบอกให้เจ้ามาหาตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบ”

หลิงเซี่ยเห็นอาการยิ่งปิดบังกลับยิ่งเผยพิรุธของเขาแล้ว ก็อยากจะแกล้งเล่นต่อ แต่เกรงว่าเขาจะโกรธขึ้นมาจริง ๆ เลยเปลี่ยนหัวข้อสนทนา ทั้งคู่ยืนคุยกันอยู่พักใหญ่ จนกระทั่งถึงเวลาเที่ยงวันหลิงเซี่ยจึงลาจากไป

หลิงเซี่ยอาศัยความจำเสาะหาสถานที่ซึ่งเคยย่างปลาเมื่อครั้งก่อน แล้วแอบก่อกองไฟขึ้นมาใหม่

ในเรื่อง เจ้าเสวี่ยเหยียนสัตว์อสูรธาตุไฟนั่นรักการกินปลาเป็นที่หนึ่ง แม้ว่าภายนอกจะดูน่ารักน่าเอ็นดูทว่าอันที่จริงกลับเป็นสัตว์อันตรายยิ่งนัก เนื่องจากเสวี่ยเหยียนกับซ่งเสียวหู่ต่างมีธาตุเจ้าเรือนที่เหมือนกัน มันจึงรู้สึกใกล้ชิดสนิทสนมกันกับเขาอย่างเป็นธรรมชาติ แต่ผลการตรวจร่างกายของหลิงเซี่ยในด่านแรก กลับตรวจไม่พบธาตุพลังบริสุทธิ์ที่ค่อนข้างเด่นชัด ดังนั้นแล้ว เจ้าเสวี่ยเหยียนนั่นจะออกมาปรากฏตัวให้เห็นอีกหรือไม่ ก็ยากที่จะรับประกันได้

หลิงเซี่ยพกเครื่องปรุงรสที่ทำขึ้นเป็นพิเศษติดตัวมาด้วย จับปลาสองตัวมาผ่าพุง ควักเครื่องในออก แล้วล้างน้ำให้สะอาด ก่อนจะนำเครื่องปรุงรสแต่ละชนิดมาถูทาให้ทั่วเสมอกัน พยายามย่างปลาให้ส่งกลิ่นหอมโชยไปเตะจมูกเพื่อเรียกความสนใจให้เจ้าเสวี่ยเหยียนนั่นออกมา

สัตว์อสูรขั้นเจ็ดมีระดับความตื่นตัวต่ออันตรายที่สูงมาก ๆ ถึงแม้เสวี่ยเหยียนจะไม่ได้อยู่ในกลุ่มสัตว์อสูรประเภทโจมตี แต่มันจะเข้าใกล้เฉพาะวัตถุที่รู้สึกคุ้นเคยและมั่นใจว่าปลอดภัยเท่านั้น สำหรับคนแปลกหน้า การหดตัวของกล้ามเนื้อ ความถี่ในการหายใจ หรือแม้กระทั่งแววตาล้วนสามารถทำให้มันระแวงระวังได้ทั้งสิ้น

ด้วยเหตุนี้ หลิงเซี่ยจึงพยายามคิดถึงแต่เรื่องที่ทำให้รู้สึกสุขกายสบายใจเพื่อผ่อนคลายตัวเอง คิดเสียว่ามาตั้งแคมป์กลางป่า แล้วคาบหญ้าไว้ในปากพลางฮัมเพลงไปเรื่อยเปื่อยซักพักก็นอนเอกเขนกเอามือเท้าคางอยู่ในพงหญ้าอย่างสำเริงสำราญพลางย่างปลาไปด้วย

ปลาย่างเริ่มส่งกลิ่นหอมหวนชวนน้ำลายสอออกไปทั่วทุกทิศ หลิงเซี่ยมิได้คาดหวังว่าจะใช้เวลาแค่ประเดี๋ยวเดียวตนจะสามารถเรียกความสนใจจากเจ้าเสวี่ยเหยียนให้ออกมาปรากฏตัวได้อยู่แล้ว ดังนั้นจึงเริ่มละเลียดกินอย่างอ้อยอิ่งพลางพลิกปลาที่อยู่ตรงหน้ากลับไปกลับมา

ตราบจนกระทั่งเขากินหมดไปแล้วสองตัว เหลือเพียงตัวสุดท้ายตัวเดียวทันใดนั้นจู่ ๆ บนต้นไม้ก็เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังเคลื่อนไหว หลิงเซี่ยแหงนหน้าขึ้นมองโดยอัตโนมัติ ก่อนจะเห็นหางสีขาวราวหิมะส่ายไปส่ายมา เขาอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้

ดวงตากลมโตสีอำพันคู่นั้นของเสวี่ยเหยียนจับจ้องมาที่ปลาย่างในมือของเขาอย่างเคลิบเคลิ้มใบหูทั้งสองข้างสั่นไหว อุ้งเท้าหน้าสีขาวหิมะทั้งสองข้างเกาะเกี่ยวอยู่บนต้นไม้ ดูระริกระรี้อย่างเห็นได้ชัด

หลิงเซี่ยยื่นปลาย่างตัวสุดท้ายให้กลางอากาศอย่างใจกว้าง

“ข้าให้”

ฉับพลันทันใด เบื้องหน้ามีแสงสีขาวพุ่งผาดสว่างวาบ มือของหลิงเซี่ยพลันเบาโหวง เขาแหงนศีรษะขึ้น เสวี่ยเหยียนกำลังคาบปลาตัวนั้นเอาไว้ในปากแน่น มันเป็นสัตว์อสูรธาตุไฟจึงไม่กลัวความร้อน ใช้อุ้งเท้าหน้าอันอวบอ้วนจับอาหารเอาไว้ พลางกัดกินอย่างเอร็ดอร่อย ถึงขนาดเคี้ยวก้างกลืนลงไปด้วย หางสีขาวส่ายไปมาอยู่ด้านหลัง ดูพออกพอใจเป็นอย่างยิ่ง

หลิงเซี่ยยิ้มพลางลุกขึ้นยืน เจ้าเสวี่ยเหยียนก็รีบเอาอุ้งเท้าหน้าตะปบไว้ด้านหน้าอย่างระแวงระวัง หลิงเซี่ยหาได้สนใจมันไม่ เดินไปที่ริมลำธารแล้วกระโดดลงไป จากนั้นก็จับปลาในน้ำ เขารู้ดีว่า เสวี่ยเหยียนทั้งหยิ่งและถือตัว ยิ่งแสดงอาการสนอกสนใจ อยากจะเข้าไปใกล้มัน มันกลับจะยิ่งถอยหนี แต่ถ้ายิ่งไม่สนใจมัน มันกลับจะยิ่งเข้าหา

ไม่นานเขาก็จับปลาขึ้นมาได้สองตัว ก่อนจะใช้มีดพกแหวกผ่าออก บรรจงล้างให้สะอาด แล้วล้วงห่อเครื่องปรุงรสแต่ละชนิดออกมาละเลียดทาให้ทั่ว จนเมื่อเขาเตรียมจะทาฮวาเจียวลงไป อุ้งเท้าหนึ่งพลันยื่นเข้ามาปัดเครื่องปรุงรสห่อนั้นไปอีกทางอย่างโผงผาง หลิงเซี่ยไม่ทันระวัง เลยทำผงฮวาเจียวหกลงพื้น

หลิงเซี่ยทอดมองด้วยความรู้สึกตกตะลึง เจ้าเสวี่ยเหยียนพลันแยกเขี้ยวเล็ก ๆ ออกมาทั้งสองข้าง พลางถอยหลังไปสองก้าว ทว่าในแววตากลับเต็มไปด้วยความกระวนกระวายคล้ายรู้ตัวว่าทำความผิดอยู่รำไร เขาพลันรู้สึกปลื้มปริ่ม ก้มหน้าลงด้วยสีหน้าสงบราบเรียบ แล้วใส่เครื่องปรุงรสอย่างอื่นต่ออย่างไม่สะทกสะท้าน

ดูท่าเจ้าเสวี่ยเหยียนคงจะไม่ชอบกลิ่นฮวาเจียวล่ะมั้ง...

เสวี่ยเหยียนตั้งป้อมระวังตัวแจอยู่นาน แต่พอเห็นว่าหลิงเซี่ย ไม่แม้แต่จะหันมาชายตามองตัวเอง ก็เลยเก็บอุ้งเท้ากลับไปแล้วนั่งลงอย่างหงุดหงิด ก่อนจะเลียคราบปลาที่หลงเหลืออยู่ด้านบนริมฝีปากพลางจ้องปลาสดในมือของหลิงเซี่ยด้วยอาการน้ำลายสอ มันชอบกินปลาที่ย่างสุกแล้วเอามาก ๆ แต่เจ้านายของมันกลับขี้คร้านสันหลังยาว ฝีมือการทำอาหารก็ไม่ได้เรื่อง แถมไม่ยอมให้มันลงเขาไปอีก หลายปีก่อนมันแอบลงเขาไปหาของกิน ถูกทำโทษไปชุดใหญ่ ไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้กินของอร่อย ๆ เช่นนี้...

หลิงเซี่ยเอากิ่งไม้เสียบปลาไว้ ก่อนจะหมุนตัวกลับไปนั่งลงหน้ากองไฟ ย่างปลาในมือกลับไปกลับมาอย่างตั้งอกตั้งใจ

กลิ่นหอมค่อย ๆ โชยฟุ้งออกมา เจ้าเสวี่ยเหยียนมองตาปริบ ๆ เดินหมุนวนไปมาอย่างร้อนรน น้ำลายแทบหก ขาดก็แต่เสียงเห่าโฮ่ง ๆ เหมือนสุนัขเวลาขออาหารเท่านั้น หลิงเซี่ยเพิ่งจะส่งสัญญาณบอกว่าย่างเสร็จแล้วไม่ทันไรเสวี่ยเหยียนก็โผเข้าใส่ในทันที อ้าปากรับปลาย่างมาคาบไว้อย่างแม่นยำ แล้ววางลงกับพื้น ประเดี๋ยวเดียวก็กลืนลงไปในท้องทั้งหมดอย่างรวดเร็ว หลิงเซี่ยพลันตกใจ

เขานึกขึ้นได้ในทันที ปริมาณการบริโภคอาหารของสัตว์อสูร มิได้วัดจากขนาดของร่างกาย หากเสวี่ยเหยียนชอบกินล่ะก็ ต่อให้กินอาหารในปริมาณที่มากกว่าน้ำหนักตัวของมันถึงหลายเท่าก็ไม่เป็นปัญหา

แต่หลังจากที่เสวี่ยเหยียนกินปลาทั้งสองตัวหมดแล้ว หลิงเซี่ยก็เริ่มเก็บกวาดบริเวณกองไฟ เตรียมจะลงจากเขา บัดนี้ท้องฟ้าเริ่มยอแสงลงแล้ว แถมตัวเขาเองก็ไม่คิดหรอกว่าใช้เวลาเพียงเล็กน้อยเจ้าเสวี่ยเหยียนก็จะคุ้นเคยกับตน อย่างไรเสียก็ต้องมีการสับเปลี่ยนวิธีการเข้าหาอย่างค่อยเป็นค่อยไป

เสวี่ยเหยียนเห็นเขาดับกองไฟลง ก็แสดงอาการไม่พอใจทันที พ่นหัวปลาที่อยู่ในปากไปไว้ด้านข้าง ครู่เดียวนัยน์ตากลมเกลี้ยงสีอำพันพลันทอแววคุกคามน่าหวาดกลัว

“เอาไว้พรุ่งนี้นะพรุ่งนี้ข้าจะเอาของกินมาฝากเจ้าอีก” 

ในใจหลิงเซี่ยพลันสะท้าน ทว่าประเดี๋ยวเดียวก็เผยยิ้มเอาใจบนใบหน้า ชี้โบ๊ชี้เบ๊ไปที่ตีนเขา “เดี๋ยวพรุ่งนี้จะเอาอย่างอื่นมาให้เจ้ากินบ้าง”

ครู่เดียวนัยน์ตาของเจ้าเสวี่ยเหยียนพลันกลับไปกลมเกลี้ยงน่าเอ็นดูเหมือนเดิม แสดงว่าฟังออก มันสอดส่ายสายตามองใบหน้าของหลิงเซี่ย แล้วกระโจนร่างขึ้นไปบนต้นไม้อย่างปราดเปรียว สะบัดหางทีหนึ่ง ก่อนจะหายตัวไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อหลิงเซี่ยกลับไปถึงหออิ๋งเซียนก็รีบปรี่ไปถามที่ห้องครัวก่อน เขากับคนที่นี่เริ่มสนิทสนมคุ้นเคยกันแล้ว หัวหน้าคนครัวเป็นคนธรรมดา เนื่องจากหลิงเซี่ยมีสัมมาคารวะ ไม่เหมือนกับศิษย์คนอื่น ๆ ที่ชอบวางก้ามเขื่องโขต่อหน้าเขา เขาจึงรู้สึกดีต่อหลิงเซี่ยเป็นพิเศษ

หลายวันมานี้ เพื่อเป็นการแสดงความห่วงใยและเอาใจใส่ต่อศิษย์ใหม่ เบื้องบนจึงสั่งจ่ายเบี้ยรายเดือนของเดือนแรกให้ก่อนกำหนด หลิงเซี่ยแอบยัดเหรียญพลังจำนวนหนึ่งให้หัวหน้าคนครัว พร้อมกับกล่าวเสียงทุ้มต่ำ “ท่านลุง พรุ่งนี้ท่านไปจ่ายตลาด รบกวนหิ้วไก่ย่างมาฝากข้าสักตัวนะขอรับ”

ท่านลุงพ่อครัวใหญ่รีบตอบรับอย่างหน้าใหญ่ใจกว้างในทันทีสิ่งที่หลิงเซี่ยร้องขอไม่ใช่เรื่องยากอะไร พวกลูกศิษย์คนอื่นก็ชอบไหว้วานให้เขาซื้อโน่นซื้อนี่มาให้เป็นประจำอยู่แล้ว ทว่าอยู่มาจนปูนนี้ เขายังไม่เคยเจอเด็กที่ไหนรู้จักโอภาปราศรัย เจรจากับเขาอย่างรื่นหูเช่นนี้มาก่อน!

จนกระทั่งเที่ยงวัน ท่านลุงพ่อครัวใหญ่ก็หิ้วไก่ย่างเลื่องชื่อในเมืองตัวหนึ่งกลับมาฝากหลิงเซี่ยตามที่รับปากไว้ กลิ่นหอมโชยมาปะทะจมูก แถมยังเอาใบบัวห่อไว้อย่างดี หลิงเซี่ยซ่อนมันเอาไว้ในห้อง ตอนบ่ายทำงานเสร็จก็หิ้วมันขึ้นไปบนเขา

เมื่อมาถึงจุดประจำตำแหน่งเดิม เขาก็แกะใบบัวออก ไม่นานกลิ่นหอมหวนชวนลิ้มรสก็แผ่กระจายออกไปทั่วบริเวณ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.533K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,215 ความคิดเห็น

  1. #1201 宁仙 หนิงเซียน >3< (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2563 / 00:33
    น่ารักกก อยากให้ว่าหน้าตาเป็นไงเลยยย
    #1,201
    0
  2. #1172 Yok Poog (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 19:32
    อยู่เป็น~
    #1,172
    0
  3. #883 ไคซากิ ไคยะ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 18:44
    น้องงง!!!! 555นี่สินะที่เขาบอกว่าอาหารชนะทุกอย่าง
    #883
    0
  4. #869 GokuH@y@ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 12:02

    น่ารักกกกก

    #869
    0
  5. #636 Pzsxdc (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 21:52
    ปกสวยง่าาาา อยากได้ๆ
    #636
    0
  6. #634 secret (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 20:31
    น้องกับน้องมาเจอกัน น่ารักกกกกกกกTvT
    #634
    0
  7. #631 CatZerOniNe (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 19:40
    ส่วนตัวชอบแบบกลางคืนนะคะ แลดูแบบสงบ ให้ความรู้สึกน่าค้นหา น่าอ่าน อะไรประมาณเนี้ย แต่สีขาวก็สวยนะ อิอิ
    #631
    0
  8. #630 bj vamtoon (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 14:52
    อ่านไปหิวไปเลยเนี้ยะ554​ รอครับ
    #630
    0
  9. #629 RhongTood (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 00:19
    พอรู้ว่าอดกินตาแข็งเชียวนะเจ้าขาว​ 55555
    #629
    0
  10. #626 ตื่นสายใต้สะพานลอย (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 15:41
    น่ารักกกกกก
    #626
    0
  11. #625 ใต้ร่มเงา (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 14:31
    ทำกล่องสองชั้นเถอะเขื่อเรา อันนอกกลางคืนอันในกลางวัน จะโปรยเงินตอนนี้เลย-..-
    #625
    0
  12. #624 Banana4465 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 12:13

    อยากอ่านต่อแล้ววววววว เอ็นดูความตาแป๋วของน้องอสูร เชื่อแล้วว่าชอบกิน 5555555
    #624
    0
  13. #623 นักเดินทาง (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 11:44

    แบบกลางคืนสวยมั่กๆ

    #623
    0
  14. #622 กะหล่ำ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 11:19

    คืออ่านตอนกลางคืนไง หิวมาก เราชอบการแปลจังค่ะ ภาษาสวย อ่านง่ายเข้าใจง่ายมาก คนแปลคือใครเหรอคะ ฝากชมที

    #622
    0
  15. #621 Bloodhound (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 10:23

    แบบกลางคืนค่ะ กล่องกับรูปเล่มดูเด่นสะดุดตาดีค่ะ

    #621
    0
  16. #620 เฮอแสต้มจัง (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 08:32
    อ่านแล้วอยากกินไก่เลยค่ะ555 น้องเขินตัวจะม้วนแล้ว
    #620
    0
  17. #619 เฮอแสต้มจัง (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 08:17
    แงงขอหวีดปกก่อนค่ะ555ยังไม่ได้อ่าน แงๆๆๆ ชอบทั้งสองเลย กลางคืนก็ดี กลางวันก็น่ารัก สวยมากๆสู้ๆนะคะ นับวันรอเดือนเมษา...
    #619
    0
  18. #617 punch98line (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 22:28
    อาเจวี๋ยเขิน!! นี่มันเเรร์ไอเท็มชัดๆ!! ตอนนี้ยังเป็นเด็กน่ารัก ขี้อายอยู่ พี่หลิงต้องรีบเก็บเกี่ยวเข้าไว้นะคะโตมานี่รู้เรื่องเลย ว่าเเต่พี่ใหญ่หลิงนี่มีดวงกับคนซึนเยอะจริงๆนะคะ555
    #617
    0
  19. #616 Whatever it is (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 19:12
    ขอบคุณค่ะ พระเอกน่ารักเด็กน้อยเชียว 5555
    #616
    0
  20. #615 MimiminMi (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 18:38
    ขายไตก่อนนะคะ อ่ยยย
    #615
    0
  21. #613 Konrafah (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 18:06
    ซื้อได้ด้วยของกินจริงๆ555
    #613
    0
  22. #612 KhimSF7 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 18:00
    อาเจวี๋ยเขินไปหมดแล้ว หนูลูกกกก รีบๆโตเร็ว 555555 อ่านไปก็หิวไป
    #612
    0
  23. #611 3322650 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 17:35
    อยากอ่านอีก เป็นกำลังใจในการแต่งน้าาา
    #611
    0
  24. #610 Aidan (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 17:34
    อ่านแล้วหิวจัง ฮือ
    #610
    0
  25. #609 Mizuru_San (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 17:19
    เงินพร้อมใจพร้อม เราเปย์ได้---แค่กๆ นี่หิวตามเลยค่ะบ้าบอ5555
    #609
    0