กลรักสกัดครองโลก (穿成炮灰之反派养成计划 ) สนพ.ไอริสบุ๊ค (นิยายแปลลิขสิทธิ์)

ตอนที่ 19 : ตอนที่18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,724
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,646 ครั้ง
    11 ม.ค. 62

ตอนที่สิบแปด

ศิษย์ผู้นำทางคนนั้นคงกลัวว่าหลิงเซี่ยจะสะเทือนใจไม่พอจึงได้กล่าวย้ำอย่างไม่ยินดียินร้ายตรงนั้นอีก "น้ำที่ใช้รดหญ้ามู่อ่ายต้องเป็นน้ำแร่ที่มีพลังปราณเต็มเปี่ยมจากบ่อน้ำพุอวี้หมิง ที่อยู่บนเขาเท่านั้น น้ำทั่วไปใช้ไม่ได้ จำเอาไว้ หญ้ามู่อ่ายหนึ่งต้นต้องรดน้ำหนึ่งกระบวย ห้ามขาดห้ามเกิน"

"...ขอบคุณศิษย์พี่ที่ชี้แนะ" หลิงเซี่ยสูดหายใจลึก หยิบถังขึ้นมา รีบเดินขึ้นเขาไปตามเส้นทางที่เขาบอก

โถ่เว้ย! ให้ม้าวิ่งอย่างเดียวแต่ไม่ยอมให้ม้ากินหญ้า! เมื่อรู้ว่าไม่มีทางทำเสร็จแน่นอน หลิงเซี่ยเลยเดินทอดน่องอย่างไม่สนอีร้าค่าอีรม พอเห็นผลไม้ที่กินได้ก็เด็ดลงมากินประทังความหิว

ในที่สุดก็พบน้ำพุบ่อนั้นแล้ว หลิงเซี่ยดีใจเป็นอย่างยิ่ง น้ำแร่ที่ว่าใสสะอาดจนเห็นไปถึงก้นบ่อ ทั้งอุดมไปด้วยพลังปราณอันเต็มเปี่ยม มีรสหอมหวานซาบซ่าน ราวกับมีสรรพคุณที่ช่วยคลายความเหนื่อยล้าและช่วยเพิ่มกำลังวังชา ทำให้รู้สึกสดชื่น เขาเลยดื่มลงไปค่อนกระบวยอย่างสะใจ ก่อนจะตักใส่ถังไม้ทั้งสองใบจนเต็ม

ถังสองใบนั้นใหญ่เบ้อเริ่มเทิ่ม หลิงเซี่ยเลยหาบอย่างทุลักทุเล ถึงแม้จะไม่ต้องออกแรงมาก แต่ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะเดินอย่างกระง่อนกระแง่น ขณะเดินกลับไปน้ำก็กระฉอกออกมาประมาณหนึ่งในสี่ส่วนแล้ว

หลิงเซี่ยเห็นสีหน้าถมึงทึงของศิษย์ผู้ควบคุมการทำงานที่อยู่ด้านข้าง เลยรีบก้มหน้าก้มตารดน้ำต่อไปอย่างตั้งอกตั้งใจ งานอดิเรกอย่างหนึ่งของหนุ่มเนิร์ดอย่างเขาก็คือปลูกต้นไม้ แค่ริมระเบียงในห้องก็มีต้นไม้ตั้งสิบกว่ากระถางแล้วจะว่าไปแล้วเจ้าหญ้ามู่อ่ายนี่ก็มีกลิ่นหอมตามธรรมชาติเหมือนกัน สีเขียวขจีนี่ก็สดชื่นชวนมองยิ่งนัก ทำไปทำมา หลิงเซี่ยก็เริ่มรู้สึกร่าเริงขึ้น แต่ประเดี๋ยวเดียวน้ำสองถังก็หมดแล้ว ยังรดไม่เสร็จก็ต้องเดินไปตักใหม่อีกรอบ

หลิงเซี่ยยืดเอวขึ้นก่อนจะเช็ดเหงื่อที่ชุ่มโชก ศิษย์คนอื่น ๆ ต่างขะมักเขม้นอยู่ในแปลงนาสมุนไพรเช่นกัน บ้างก็ถางหญ้า บ้างก็เพาะกล้า ส่วนเจ้ากว่างซวี่จื่อที่เป็นผู้ดูแลกำลังลิ้มรสน้ำชาอาหารว่างอยู่ในศาลาตรงโน้น นั่งลอยหน้าลอยตาเหมือนพวกผู้รับเหมาหน้าเลือด หลิงเซี่ยลอบชูนิ้วกลางให้เขาทีหนึ่ง

หลิงเซี่ยเดินกลับไปกลับมาเช่นนี้ไม่รู้กี่รอบจนถึงตอนเที่ยง เสื้อผ้าก็เปียกโชกไปหมด เหนื่อยจนสายตัวแทบขาด แต่ก็เพิ่งจะรดไปได้แค่หนึ่งในสิบส่วนของที่นาผืนนี้เท่านั้น

เสียงกระดิ่งเรียกกินข้าวพลันดังขึ้น ศิษย์คนอื่น ๆ ต่างล้างไม้ล้างมือเตรียมกินข้าวกันแล้ว หลิงเซี่ยได้แต่ลูบหนังท้องที่ว่างเปล่าอย่างน่าเวทนา ศิษย์ผู้ควบคุมงานคนหนึ่งเดินผ่านมา เห็นเขาหยุดมือเลยขมวดคิ้วพลางตะคอกใส่ทันที "ทำเร็ว ๆ สิ! ถ้าทำไม่เสร็จ วันนี้ก็ไม่ต้องกินข้าว"

หลิงเซี่ยได้แต่หาบถังเปล่าเดินขึ้นเขาต่อไปอย่างสงบปากสงบคำ ถึงอย่างไรคนพวกนั้นก็ไปกินข้าวกันหมดแล้ว ทางใต้ของบ่อน้ำพุนั่นก็มีลำธารสายหนึ่ง เขากะว่าจะแอบไปจับปลามาย่างกิน

พอมาถึงริมลำธาร หลิงเซี่ยก็ถลกขากางเกงขึ้นแล้วกระโจนลงไป ร่างกายนี้มีประสาทสัมผัสไวมาก ไม่นานก็จับปลาเฉายาวหนึ่งเชียะขึ้นมาได้สองตัว เพียงแต่ปกติหน้าที่ในการย่างปลา ซ่งเสียวหู่เป็นคนทำ หลิงเซี่ยไม่ค่อยถนัดก่อไฟ จึงใช้เวลานานกว่าจะจุดไฟติดแถมยังสำลักควันไฟจนไอค่อกแค่กไม่หยุด สุดท้ายก็ย่างปลาจนไหม้เกรียม

หลิงเซี่ยกินปลาย่างอย่างไม่รู้รสชาติ เขาอดทอดถอนใจไม่ได้ เดิมคิดเสมอว่าตนคอยดูแลเด็กสองคนนั้น ตอนนี้ดูท่าแล้วคนที่ได้รับการดูแลมาโดยตลอดน่าจะเป็นตนเสียมากกว่า...

ทันใดนั้นเอง จู่ ๆ ในพงหญ้าที่อยู่ไม่ไกลก็มีเสียงดังขลุกขลัก ๆ หลิงเซี่ยเงยหน้าขึ้นทันที เห็นสัตว์ตัวน้อยขนปุยสีขาวราวหิมะตัวหนึ่งกำลังหรี่ตามองเขาอยู่ไม่ไกล หลิงเซี่ยยังนึกว่าเป็นกระต่าย แต่เมื่อเพ่งดูดี ๆจึงรู้ว่าไม่ใช่ ดูเหมือนจะเป็นแมวป่ามากกว่า เพียงแต่ใบหูค่อนข้างยาว ขนฟูยาวเงางามเป็นประกายยิ่งนัก พอเห็นก็อยากจะเข้าไปลูบ

หรือจะถูกล่อออกมาด้วยกลิ่นปลาย่าง หลิงเซี่ยครุ่นคิด ไม่ได้คุยกับใครมาตั้งนานก็รู้สึกเหงาเหมือนกัน เลยลอกหนังไหม้ ๆ เกรียม ๆ บนตัวปลาในมือตัวนั้นออก ยื่นเนื้อปลาด้านในที่ยังกินได้ให้ ก่อนจะกวักมือเรียกพลางยิ้ม "มานี่สิ"

สัตว์ตัวนั้นเหลือบนัยน์ตาสีอำพันมองเขาแวบหนึ่ง แฝงความรู้สึกดูแคลนอยู่รำไร ราวกับรู้ภาษามนุษย์หลิงเซี่ยถึงกับอึ้ง แววตาของสัตว์น้อยตัวนี้กลับทำให้เขานึกถึงอวี้จือเจวี๋ยขึ้นมา ในใจอดนึกขำไม่ได้

ขณะนั้นเอง จู่ ๆ ด้านหลังพลันมีเสียงฝีเท้าก้าวเข้ามา หลิงเซี่ยตกใจหันหลังกลับไป กลับเห็นหยวนฮุยกับศิษย์อีกคนที่ชื่อหยวนหมิงซึ่งเดินจากเชิงเขาขึ้นมาและกำลังเดินมาทางเขา เขารีบลุกขึ้นยืนอย่างลุกลี้ลุกลน เบื้องหน้าพลันมีแสงสีขาวผ่านตาวาบ พร้อมกับปลาในมือที่หายไป สัตว์ประหลาดตัวน้อยนั่นก็กระโดดเข้าไปในพงหญ้าแล้วหายตัวไปอย่างรวดเร็ว

หลิงเซี่ยตกตะลึง รีบเอาน้ำมาราดดับกองไฟนั่น แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว หยวนหมิงเหลือบเห็นเถ้าถ่านที่หลงเหลืออยู่บนพื้นผ่านหางตาพอดี จึงตะโกนร้องมาแต่ไกล "บังอาจมาก! เจ้ากล้าแอบกินอาหารหรือ!"

ตราบจนหลิงเซี่ยตามทั้งสองลงจากเขา กว่างซวี่จื่อก็นั่งไขว่ห้างพลางตีหน้าบึ้งตึงรออยู่ที่ประตูห้องโถงนานแล้ว ศิษย์ของหออิ๋งเซียนหลายสิบคนต่างก็ยืนอยู่ในลานด้านหน้าด้วย ราวกับรับทราบเรื่องที่หลิงเซี่ย "แอบกิน" กันหมดแล้ว บางทีอาจเป็นเพราะพวกหยวนฮุยใช้ยันต์แจ้งข่าวป่าวประกาศไปล่วงหน้าก่อนแล้วก็เป็นได้

เมื่อเห็นทั้งสามกลับมา กว่างซวี่จื่อก็วางถ้วยชากระแทกลงบนโต๊ะอย่างแรง หัวเราะในลำคอ "ประเสริฐมาก! หออิ๋งเซียนของข้าแต่ไหนแต่ไรไม่เคยมีศิษย์กล้าประพฤติผิดเช่นนี้มาก่อน! เจ้ารู้หรือไม่ว่ากฎข้อที่สิบสามของหออิ๋งเซียนแห่งนี้คืออะไร"

หลิงเซี่ยถูกกดให้คุกเข่าลงกับพื้น เขารู้สึกกล้ำกลืนในใจอยู่แล้ว เมื่อได้ยินเช่นนี้จึงเงยหน้าขึ้นสบตากับกว่างซวี่จื่อตรง ๆ "ศิษย์เพิ่งมาถึงเมื่อวาน ยังมิทราบกฎระเบียบต่าง ๆ ศิษย์ผู้พี่ทั้งหลายก็หาได้สั่งสอนชี้แนะไม่ ยังขอให้อาจารย์ลุงโปรดชี้แนะด้วยขอรับ"

กว่างซวี่จื่อพลันหัวเราะ "ฮึยังไม่ยอมรับสินะ นี่มิใช่กฎที่อาจารย์ลุงเช่นข้าเป็นผู้บัญญัติหรอกนะ หยวนซิน เจ้าท่องกฎข้อที่สิบสามให้ศิษย์น้องหลิงของเจ้าฟังทีซิ เขาจะได้จำขึ้นใจ"

ชายหนุ่มอายุราว ๆ ยี่สิบปีคนหนึ่งก้าวออกมา น้ำเสียงดังกังวาน ออกเสียงชัดถ้อยชัดคำ "ไม่เคารพเชื่อฟังผู้บังคับบัญชา โบยสามสิบไม้"

หลิงเซี่ยตกตะลึง สีหน้าแปรเปลี่ยนในทันที เดิมนึกว่าบทลงโทษคงแค่ให้คัด ๆ เขียน ๆ กฎของพรรค อันที่จริงในเรื่องพระเอกก็เคยถูกลงโทษที่นี่ แต่อย่างมากก็แค่ทำงานหนัก มีครั้งหนึ่งถูกลงโทษให้คัดกฎของพรรค แต่เพราะซ่งเสียวหู่ไม่รู้หนังสือ แค่วาดรูปกระบวยตามน้ำเต้ายังขี้เหร่ หลิงเซี่ยจำเนื้อเรื่องตอนนี้ได้อย่างชัดเจน

ให้ตายเถอะ! ทำไมพอเปลี่ยนบทมาเป็นเขาถึงกลายเป็นโดนโบยไปได้! สมกับเป็นชีวิตตัวประกอบจริง ๆ!

หลิงเซี่ยรู้สึกหวาดเสียวในใจ ภายใต้สถานการณ์ในตอนนี้ หากแข็งขืนต่อไป สุดท้ายตัวเองนั่นแหละที่ต้องลำบาก ถึงอย่างไรความผิดฐาน "ไม่เคารพเชื่อฟัง" จะว่าเล็กก็เล็ก จะว่าใหญ่ก็ใหญ่... เขาจึงรีบก้มหน้าลงแล้วปรับน้ำเสียงให้ดูนุ่มนวล "ศิษย์โง่เขลาไปแล้ว คราวหน้าไม่กล้าทำผิดแล้วขอรับ! กลับไปจะจดจำคำสั่งสอนของอาจารย์ลุงให้ขึ้นใจ จะขอคำชี้แนะจากศิษย์พี่ศิษย์น้องให้มาก ๆ จะจดจำกฎของพรรคให้ขึ้นใจ ไม่ทำผิดอีกแล้วขอรับ!"

กว่างซวี่จื่อหัวเราะอย่างย่ามใจ แต่หากโบยสามสิบไม้ เกรงว่าไอ้หนุ่มร่างแบบบางนี่ไม่ตายก็คงพิการ ถึงอย่างไรก็เพิ่งมาอยู่ได้สองวัน หากเกิดอันใดขึ้นไม่รู้จะรายงานกับเบื้องบนอย่างไร แต่ก็แอบรับเงินจากซวีเหยี่ยนมาแล้วตั้งสองพันเหรียญ จะไม่ทำก็ไม่ได้...

เขาแสร้งกระแอมไอทีหนึ่ง ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงปรานี "เห็นแก่ที่เจ้าอายุยังน้อย เพิ่งทำผิดเป็นครั้งแรก งั้นโทษโบยก็ให้ลดลงกึ่งหนึ่งแล้วกัน หยวนหมิง หยวนฮุย ยังไม่รีบลงมืออีก"

มีคนลากม้านั่งออกมาวางไว้ด้านหลังหลิงเซี่ยแล้ว หลิงเซี่ยมองไม้พลองทั้งหนาทั้งแข็งที่วางอยู่ข้างกายตนสองด้ามนั่น สูดหายใจลึกก่อนจะคลานขึ้นไปนอนบนม้านั่งช้า ๆ คอยดูเถอะ! ช้าเร็วอย่างไรเขาต้องชำระแค้นนี้ให้จงได้!

หยวนฮุยยัดไม้ท่อนกลม ๆ อันเล็กเข้าไปในปากของหลิงเซี่ย กล่าวเสียงต่ำ "ศิษย์น้องหลิง ข้าขอล่วงเกินแล้ว"

เขาทราบเรื่องที่กว่างซวี่จื่อได้รับจ้างวานให้มาจัดการหลิงเซี่ยอยู่เต็มอก แต่เรื่องนี้มิได้เกี่ยวอันใดกับตน จึงไม่สะดวกกล่าวให้มากความ ยิ่งไปกว่านั้นบุคคลที่จ้างวานเป็นถึงลูกศิษย์ของม่อหยวนจื่อ มือกระบี่ชั้นอาวุโสผู้มีชื่อเสียงของพรรค เขายิ่งไม่กล้ามีเรื่องด้วย ได้แต่โทษว่าเด็กหนุ่มคนนี้ดวงซวยเอง เพิ่งมาอยู่ที่นี่ก็ดันไปมีเรื่องกับไอ้คนนิสัยชั่วช้ากัดไม่ปล่อยเช่นนั้น...

หลิงเซี่ยดูละคร ดูภาพยนตร์มาไม่น้อย ทราบดีว่านี่เป็นการป้องกันไม่ให้ยามเจ็บปวดเผลอไปกัดลิ้นตัวเอง เลยยิ้มให้หยวนฮุยอย่างตื้นตัน ในใจประดักประเดิดจนต้องโวยวายในใจเฮ้อ! ทำไมเราไม่ได้เป็นแบบพระเอกนิยายในเว็บฉีเตี่ยนบ้างนะ

ในระหว่างที่ไม้แรกโบยลงมาแผ่นหลังของหลิงเซี่ยก็กระเด้งขึ้นอย่างแรง น้ำตาเล็ดออกมาอย่างมิอาจควบคุมได้ เสียงร้องครวญครางอันเงียบงันถูกอุดอยู่ในลำคอ ร่างกายก็สั่นระริกอย่างห้ามไม่อยู่!

โอ๊ย เจ็บจะตายแล้วโว้ย! ตอนเขาเด็ก ๆ เคยเล่นซนแล้วถูกพ่อตีก้น หากเปรียบกับตอนนี้นี่ ตอนนั้นแทบจะเรียกว่าลูบก้นได้เลย!

แต่ยังไม่ทันจะได้สติกลับคืนมา ไม้ที่สอง ไม้ที่สามก็โบยลงมาอย่างหนักหน่วงอีก!

หลิงเซี่ยงอหลังหลบตามการตอบสนองของจิตใต้สำนึก ทว่ากลับถูกคนกดไว้อย่างแน่นหนา ไม้พลองนั่นยังคงฟาดลงมาครั้งแล้วครั้งเล่า ฟาดลงบนก้นของเขาบ้าง บนขาของเขาบ้าง ไม่นานเสื้อผ้าที่ปิดอยู่บริเวณสะโพกก็ชุ่มโชกไปด้วยเลือดจนเป็นสีแดง

ตราบจนโบยครบสิบห้าไม้แล้ว สีหน้าของหลิงเซี่ยก็ขาวซีดเป็นกระดาษ ทั่วร่างเปียกชุ่ม เหมือนเพิ่งงมขึ้นมาจากน้ำไม่มีผิด แววตาเลอะเลือน ร่างกายปวดระบมจนได้แต่หอบหายใจแรงแม้จะเป็นเช่นนี้ แต่เขาก็ยังกระเสือกกระสนจะลุกขึ้น แล้วโซซัดโซเซหันไปคารวะกว่างซวี่จื่อ"ขอบคุณอาจารย์ลุงที่สั่งสอน!"

จะขอบคุณแกไปอีกสิบแปดชั่วโคตรเลย

กว่างซวี่จื่อพยักหน้าอย่างสมใจ โบกมือพลางกล่าว "อืม จำได้ก็ดี สองสามวันนี้เจ้าก็พักรักษาตัวอยู่ในห้องเก็บฟืนไปก่อนแล้วกันนะ พอหายแล้วก็ค่อยผ่าฟืนอยู่ในห้องเก็บฟืนไปก่อนชั่วคราว"

โชคดีที่มีคนสองคนช่วยพยุงพาเขากลับมาส่งที่ห้อง ศิษย์สองคนนี้ก็เพิ่งจะถูกส่งมาพร้อมกับหลิงเซี่ย พอเห็นสภาพที่น่าอนาถของเขาแล้วก็เลยอดรู้สึกเห็นอกเห็นใจไม่ได้ พวกเขายังอุตส่าห์รินน้ำอุ่นให้ หลิงเซี่ยชามหนึ่ง

หลิงเซี่ยรู้สึกเพียงศีรษะเบาโล่ง ทว่าตามตัวเจ็บปวดรวดร้าวระบมจนสุดจะทานทน เขาคลานขึ้นไปบนฟูกแล้วเลียริมฝีปากที่แห้งแตกก่อนจะดื่มเข้าไปอึกหนึ่ง หลังจากนั้นจึงกล่าวขอบคุณสองคนนั้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

ตราบจนเหลือหลิงเซี่ยเพียงคนเดียวในห้องเก็บฟืน เขาอดไม่ได้ที่จะขบเม้มริมฝีปากล่างพลางปล่อยเสียงครางสะอื้นรวยรินออกมาอย่างทรมาน

เขาไม่จำเป็นต้องดูบาดแผลนั่นแล้ว เพราะขนาดเสื้อผ้าสีน้ำเงินเข้มก็ยังถูกย้อมจนแทบจะกลายเป็นสีแดงก่ำเลย เขากลัวเหมือนกันว่าพอแผลแห้งตกสะเก็ดแล้วจะติดเสื้อผ้าจนแกะลำบาก ถึงอย่างไรหออิ๋งเซียนก็มีแต่ผู้ชาย เขาไม่รู้สึกกระดากอายอยู่แล้ว เลยถอดเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นออกมาแล้วโยนไปไว้ด้านหนึ่ง เปลือยแผ่บริเวณบั้นเอวบั้นท้ายที่ถูกโบยจนเลือดซิบเป็นลายทาง

โชคดีที่ยาสมานแผลที่เฟิงลั่วให้ไว้ก่อนหน้านี้ยังเหลืออยู่นิดหน่อย เขาข่มความเจ็บปวดก่อนจะคลำตามเนื้อตัวพลางไล้ทาเบา ๆ หลังจากนั้นก็ผล็อยหลับไปอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว

แต่ถึงแม้จะหลับก็หลับไม่สนิท ฝันร้ายทั้งคืน ทั่วทั้งร่างเจ็บปวดทรมานราวกับถูกเพลิงกาฬแผดเผา ขนาดหอบหายใจทางปากยังรู้สึกลมหายใจร้อนราวกับจะย่างลำคอ

ช่วงนั้นกว่างซวี่จื่อก็กลัวว่าหลิงเซี่ยจะตายจริง ๆ เลยใช้ให้คนต้มยามาให้เขา หลิงเซี่ยยกขึ้นดื่มโดยมิได้เอ่ยปากถามเลยซักคำพอดื่มหมดก็ล้มตัวลงนอนต่ออย่างเลอะเลือน ยาพวกนี้ห่างชั้นกับยาที่เฟิงลั่วมอบให้อย่างไม่เห็นฝุ่นประสิทธิภาพการฟื้นฟูบาดแผลจึงช้า

ไม่รู้ว่ากะปลกกะเปลี้ยอยู่เช่นนี้กี่วันแล้ว หลิงเซี่ยเบิกดวงตาที่พร่ามัวขึ้น คลำหาชามที่รองน้ำเย็นไว้จนเต็มตรงข้างหมอนอย่างเคยชิน คลำหาอยู่สองที ไม่นานก็มีคนวางชามลงบนมือของเขา

เขานึกว่าเป็นใครสักคนในหออิ๋งเซียน หลังจากกล่าวขอบคุณด้วยเสียงแหบปร่าแล้วก็ซดลงไป แต่พอดื่มเข้าไปแล้วจึงรู้สึกถึงความแตกต่างจากน้ำที่เคยดื่มน้ำนี่กลับหวานชื่นเล็กน้อย ลำคอที่แห้งผากพลันชุ่มชื่น หน้าผากที่รุมร้อนก็เหมือนสบายขึ้นไม่น้อย

หลิงเซี่ยแหงนหน้ามองไล่ตามชายเสื้อสีดำขึ้นไปอย่างรู้สึกกังขา ทันใดนั้นพลันสบกับใบหน้าอ่อนเยาว์ที่แสนจะคุ้นเคย อดตะลึงไม่ได้ "อาเจวี๋ย เจ้ามาได้อย่างไร"

อวี้จือเจวี๋ยย่อตัวกึ่งนั่งกึ่งคุกเข่าอยู่บนพื้น ขบเม้มริมฝีปากแน่น ดวงหน้าเรียวเล็กอันพริ้มเพราที่ปกติก็ยิ้มยากอยู่แล้ว บัดนี้ยิ่งบูดบึ้งเข้าไปใหญ่ ตาหงส์คู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อย กำลังทอดมองบาดแผลตามเนื้อตัวตั้งแต่บริเวณบั้นเอวไล่ไปจนถึงบั้นท้ายที่เปลือยเปล่าของเขาอยู่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.646K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,215 ความคิดเห็น

  1. #1200 宁仙 หนิงเซียน >3< (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2563 / 00:17
    น้องโกรธแล้วว
    #1,200
    0
  2. #1166 Yok Poog (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 16:18
    ลูกใจเย็นนะ ผิดไหมที่ฉันจะรู้สึกแบบ...เขิน นายเอก...ฉันดันคิดไม่ดี น้องอิโรติกมาก
    #1,166
    0
  3. #1140 Opi (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 19:10

    ร้องไห้ได้ไหมคะ ยิ่งพอรู้ว่าโดนรังแกเพราะมีคนจงใจแกล้ง ยิ่งแค้นจนอยากร้องไห้เลย T^T

    #1,140
    0
  4. #1136 Natacha_i-sen (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 19:37
    ฮือ-ร่องห่าย
    #1,136
    0
  5. #1135 Natacha_i-sen (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 19:34
    ศพไม่สวยศพไม่สวย คนพวกนี้ต้องโดนตัวร้ายทำลายเละแน่ๆ
    #1,135
    0
  6. #1125 _jully_P🌼 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 12:39
    นายเอกเรื่องอื่นพอจะมีบทสวยอยู่บ้างแต่เรื่องนี้คือ..รัดทด!!รันทดมาก!!สงสาร😂
    #1,125
    0
  7. #1076 icejimkim9568 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2563 / 06:14

    แงงงง น้ำตาไหลเลยอะ
    #1,076
    0
  8. #1071 ejeejee3 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:12
    นนัมตาไหล
    #1,071
    0
  9. #1045 Silabun (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 18:32
    น้ำตาไหลแล้ว
    #1,045
    0
  10. #1018 ยายเค (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 18:46
    สงสารน้อง
    #1,018
    0
  11. #1000 tenjung•ㅅ• (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 21:15
    ร้องไห้เลย สงสาร ปวดใจจ
    #1,000
    0
  12. #996 yamgnatp (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 19:30
    ชั้นขอสาบานนะตรงนี้ จะหาซื้อให้ได้!!!
    #996
    0
  13. #963 cCONTRAa (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 14:11
    สงสารมาก และก็รู้สึกไม่ชอบพระเอกนิดๆ ไม่มาดูดำดูดีพี่ใหญ่ตัวเองเลย ตอนเกิดเรื่องครั้งนู้นก็ดันสลบซะนี่
    #963
    0
  14. #958 Patricia Lauren (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 22:35

    น้ำตาคลอเบ้าเลย สงสารมากๆ

    #958
    0
  15. #953 Vsundae (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 21:18

    หลิงเออร์ เจ็บมากมั้ยลูกก

    #953
    0
  16. #938 shimon yong (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 12:31
    อ่านแล้วเจ็บใจ ฮือ T_T
    #938
    0
  17. #893 Mebal (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 00:43
    ไม่ว่าที่ไหนก็ยังคงเป็นแบบนี้ไม่ว่าจะในอดีตหรือปัจจุบัน สังคมเน่า
    #893
    0
  18. #867 GokuH@y@ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 11:46

    สงสาร..

    #867
    0
  19. #848 SuNNyyy_123 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 14:15

    โคตรสะท้อนสังคม ความไม่เป็นธรรมในสถาบันเซียนเหมือนความไม่เป็นธรรมในระบบสังคมต่างๆเลยอ่ะ มีการยัดเงินใต้โต๊ะ คนที่นิสัยดีมักจะโดนทำร้ายเสมอ ฮือ หลิงเซี่ยโตมากับครอบครัวแบบไหนกันนะ คือ น้องต้องโตมาอย่างอบอุ่นอ่ะ ไม่งั้นคงไม่เป็นคนใจดีที่มองโลกในแง่ดีขนาดนี้ แล้วอยู่ๆน้องต้องมาเจอเรื่องแบบนี้อ่ะะะ รับไม่ได้ อาเจวี๋ย พังมันเลย สถาบันนี้น่ะ พังมันทิ้งเลย!!!!

    #848
    0
  20. #827 บาบาน่า (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 21:42

    อ่านช๊อตที่น้องเจวี๋ยเจอพีหลิงแล้วร้องไห้เลยค่ะ โอ๊ยยย

    #827
    0
  21. #819 มุกึๆ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:24

    สงสารอะ ร้องไห้เลย ทำไมโหดร้ายงี้อะ ทรมานมากแน่ๆเลย
    #819
    0
  22. #756 Diana_Sue (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:26
    สงสารมากน้ำตาไหลเลย ฮือๆ
    #756
    0
  23. #746 Scarlettxd✿ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:48
    เราปวดใจกับตอนนี้อะ สงสารพี่หลิง น้องเจวี๋ยช่วยด้วย TT
    #746
    0
  24. #588 ฮ่อยจ๊อ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 23:15
    เราถูกครูห้องปกครองฟาดไปสองสามทียังนั่งไม่ได้เลย
    #588
    0
  25. #550 ววส (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 21:24

    สงสารรรร โอ้ยย บีบใจมาก ร้องไห้แรง ทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ ฮืออ ยิ่งเป็นคนจากยุคปัจจุบัน ที่ไม่เคยเจอระบบทาส ยิ่งทำใจรับเรื่องแบบนี้ยากอะ ถ้าเป็นคนจากยุคตัวร้ายหรือพระเอก ยังอาจจะไม่เจ็บปวดใจเท่านี้เลย

    #550
    0