smile breathe and go slowly - (chanbaek)

ตอนที่ 24 : lucky in game unlucky … ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,699
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 329 ครั้ง
    9 พ.ย. 61

 

lucky in game unlucky … ?

 

(volleyball)

 

 

 

 

ปี๊ดดดด !

 

 

เอาล่ะทุกคน พักก่อน

 

ครับบบบ

 

แล้วมารวมกันตรงนี้

 

โค้ชฮยอนแดเรียกนักกีฬาในทีมทุกคนให้มารวมกันหลังจากซ้อมกันมาเกือบสี่สิบห้านาทีแล้ว อีกทั้งยังจะมีเรื่องที่ต้องแจ้งให้กับนักกีฬาทุกคนทราบถึงเรื่องสำคัญ

 

ผมมีเรื่องต้องแจ้งให้ทีมวอลเลย์บอลของเราทราบ...วันนี้จะมีนักกีฬามาเข้าร่วมทีมกับเราเพิ่มอีกหนึ่งคน

 

            ทุกคนต่างหันมองหน้ากันพร้อมกับคาดเดากันไปต่างๆนานา เกิดเสียงฮือฮาขึ้นมากมายเมื่อโค้ชของพูดเอาไว้แค่นั้นก่อนจะหันไปรับโทรศัพท์

 

มึงคิดว่าใครวะ ผู้ที่เอ่ยถามออกมาคือโอเซฮุนมือตบหัวเสาคนหนึ่งของทีม หันไปถามกับมือตบหัวเสาตำแหน่งเดียวกันอย่าง ปาร์คชานยอล

 

ใครก็ช่างเหอะ เข้ามาแล้วฟอร์มทีมดีแบบเดิมก็รอดไป

 

            ปาร์คชานยอลผู้เย่อหยิ่ง จริงๆมันก็ไม่ได้หยิ่งหรือทะนงในศักดิ์ศรีความเก่งของมันขนาดนั้นในความคิดของโอเซฮุน ปาร์คชานยอลนอกจากหน้าตาอันหล่อเหลาระดับนายแบบแถวหน้ากับความสามารถที่ไม่เป็นสองรองหน้าตาก็ยิ่งทำให้โปรไฟล์ของมันดูดีเข้าไปอีก ในการแข่งขันชิงแชมป์เอเชียปีที่แล้วปาร์คชานยอลก็ตบทำคะแนนให้กับทีมมากที่สุดเป็นที่หนึ่งของตาราง ไม่ว่าจะรายการแข่งขันไหนๆฟอร์มของชานยอลก็ดีไม่มีตก

 

อ่ะจ้าพ่อคนคนหล่อ

 

            สำหรับการแข่งขันที่จะเกิดขึ้นในเร็วๆนี้ระหว่างทางเกิดปัญหาเกี่ยวกับผู้เล่นนิดหน่อยเมื่อพบว่าตัวสำรองตำแหน่งฟัวเสายังคงขาดและอาการบาดเจ็บของคิมจงอินมือตบอีกคนที่อาการยังไม่หายร้อยเปอร์เซ็นต์จากการแข่งขันในนัดที่แล้ว และเกรงว่าจะฝืนให้ลงเล่นในการแข่งขันเร็วๆนี้ไม่ไหว โค้ชจึงมีการเลือกคนที่จะเข้ามาในตำแหน่งนี้แทนชั่วคราวด้วย

 

โอเคอีก10นาทีเขาจะมาถึง

 

โค้ชครับ ใครเหรอครับ ซูโฮตำแหน่งลิเบอโล่ถามออกมา

 

รอแนะนำทีเดียวเลยแล้วกัน

 

            และระหว่างที่กำลังรออย่างอยากรู้ใจจะขาดว่าใคร ไม่นานเสียงพูดคุยกันก็ดังขึ้นมาพร้อมๆใครบางคนที่เดินตามมาด้วยรอยยิ้มเล็กๆ ก่อนจะหุบยิ้มเมื่อสบตาเข้ากับใครบางคนที่ไม่อยากเจอเลยซักนิด แม้จะรู้อยู่แล้วว่าต้องมาเจอก็ตาม

 

บยอนแบคฮยอนจากลีกบูชอน จะมาแทนตำแหน่งตัวตบของคิมจงอินชั่วคราว โค้ชฮยอนแดพาแบคฮยอนออกมาแนะนำตัวให้กับทุกคนได้รู้จัก พร้อมกับคิมจงอินที่นั่งอยู่ด้านหลังเดินออกมาจับมือกับอีกคนที่จะมาเล่นชั่วคราวแทนตำแหน่งของตัวเอง

 

คนนี้กูคุ้นๆ เซฮุนหันไปมองเพื่อนตัวดีที่เสมองไปทางอื่น

 

มึงรู้จักมั้ยวะ

 

ทำไมกูต้องรู้จัก

 

เอ่าไอ้นี่เหวี่ยงทำไมต้องทำเสียงแข็งใส่

 

            เซฮุนรำคาญอีกคนที่อารมณ์ขึ้นๆลงๆตอนซ้อมก็ยังเห็นมันดีๆอยู่เลย อะไรของมันหล่อแล้วจะเหวี่ยงยังไงก็ได้หรือไง

 

งั้นต่อไปจะแนะนำทุกคนให้แบคฮยอนรู้จักแล้วกัน

 

            โค้ชเริ่มแนะนำตัวสำรองก่อนตามมาด้วยตำแหน่งต่างๆกระทั่งตำแหน่งเดียวกันนั่นคือมือตบหัวเสาที่จะต้องยืนขึ้นเพื่อให้เห็นหน้ากันชัดๆ

 

นั่นโอเซฮุน ทั้งคู่โค้งให้กันตามมารยาทต่างฝ่ายต่างยิ้มออกมาให้กันจนกระทั่งคนสุดท้าย

 

คนสุดท้ายตัวตบของเราอีกหนึ่งคน ปาร์คชานยอล

 

            ทั้งคู่ยืนนิ่งมองกันด้วยสายตาไร้ความรู้สึก ไม่สบตากันต่างเบนหน้าหนีไปทางอื่นและนั่นทำให้แบคฮยอนถูกตำหนิเบาๆจากโค้ชที่พาเขามา แบคฮยอนเลยต้องจำใจโค้งลงไปก่อนจะเงยขึ้นอย่างเร็วและรีบหันไปมองทางอื่น

 

โอเคมั้ยแบคฮยอน พูดอะไรกับว่าที่เพื่อนร่วมทีมหน่อยสิจะได้รู้จักกันไว้

 

คือ...ผมขอฝากตัวไว้กับพี่ๆทุกคนด้วยครับ

 

อ่า งั้นผมจะแจ้งไว้ตอนนี้เลยแล้วกัน

 

...

 

ปาร์คชานยอล เซฮุน ทุกวันต่อจากนี้ไปจนกว่าจะแข่งพวกนายจะต้องซ้อมกับแบคฮยอนเพิ่มอีก15นาทีหลังซ้อมจากทีมเสร็จ และแบคฮยอนจะเป็นรูมเมทพวกนายเพิ่มอีกคน

 

ว่าไงนะครับ ? ปาร์คชานยอลถามออกมาเสียงดังจนคนอื่นๆหันไปมอง

 

มีปัญหาอะไรอย่างนั้นเหรอชานยอล

 

ซ้อมเพิ่ม ? เพิ่มรูมเมท ? ชานยอลหัวเสียอย่างมาก ธรรมดาแค่ซ้อมทีมพวกเขาทุกคนก็เหนื่อยจะแย่แล้ว จะต้องมาซ้อมเพิ่มให้อีก แล้วเรื่องนอนด้วยกัน เหอะ ปกติกับไอ้เซฮุนก็แทบจะนอนขี่กันอยู่แล้ว

 

ซ้อมเพิ่มคงต้องเป็นตามนั้น เรื่องรูมเมทนายไม่โอเคอย่างนั้นเหรอ ?

 

            ตาคมปรายตามามองมาที่อีกคนที่ยังคงมองกลับมาที่เขาไม่ต่างกันนัก ไม่มีใครรู้เบื้องหลังที่ดูออกว่าทั้งคู่นั้นไม่ชอบขี้หน้ากัน ทุกคนต่างเงยขึ้นไปมองการประจันหน้าของคนสองคนอย่างงงๆ

 

ไม่ครับ

 

...เพราะเรื่องความคับแน่นของห้องใช่มั้ย ถ้างั้นเอางี้โอเซฮุนจะมานอนกับผม คุณทั้งคู่เป็นรูมเมทกันแค่สองคน

 

ครับ ?!” ทั้งคู่ต่างร้องออกมาพร้อมๆกัน

 

ผมขอเถอะ โค้ชฮยอนแดเดินเข้ามาใกล้ปาร์คชานยอลที่เริ่มจะแสดงท่าทีชัดเจนมากเกินไปแล้วกับว่าที่เพื่อนร่วมทีม

           

 

 

 

 

เย็นของวันนั้นแบคฮยอนลากกระเป๋าของตัวเองมาตามทางที่โค้ชบอก วันนี้จะยังไม่มีการซ้อมเพราะถือเป็นวันแรกที่เขาเข้ามาและก็อยากให้เขาปรับตัวกับสถานที่และทีมด้วย เดินมาซักพักก็มาถึงห้องก่อนหน้าเจ้าของห้องทั้งสองด้วยซ้ำ เขายืนพิงผนังพลางกดโทรศัพท์อย่างเบื่อหน่ายที่การมาของทั้งสองช้ากว่าที่คิด นึกแล้วก็หมั่นไส้เขาคำพูดของไอ้บ้านั่นมาแล้วเจอคนแบบนี้ใครจะอยากเล่นร่วมด้วย คิดว่าตัวเองเก่งขนาดที่จะเจ้ากี้เจ้าการกับคนอื่นได้ขนาดนั้นหรือไงเชียว

 

ไงแบคฮยอน ลากของหนักเปล่าโทษทีที่ขึ้นมาช้า

 

ไม่หรอก แล้ว..

 

ไอ้ชานยอลอ่ะเหรอ มันยังซ้อมอยู่ เซฮุนพูดพลางไขกุญแจเข้าไปมันก็เป็นห้องรกๆตามสไตล์ผู้ชายปกติ แต่ก็ไม่ได้สกปรกเกินจะรับไม่ได้

 

ขอโทษนะที่ทำให้ต้องย้ายออกวุ่นวาย

 

เห้ยไม่เป็นไร ดีแล้วห้องโค้ชกว้าง อีกฝ่ายดูเป็นมิตรที่สุดแล้วมั้ง แบคฮยอนช่วยเซฮุนเก็บข้าวของก่อนอีกฝ่ายจะแนะนำนู่นนี่ให้ฟังรวมถึง

 

ชานยอลมันไม่ชอบความสกปรก ไม่ชอบให้ไปยุ่งกับของส่วนตัวมัน เออ..ถึงมันจะหน้าตานิ่ง หยิ่งไปบ้างแต่มันก็เป็นคนดีนะ

 

เหรอ แบคฮยอนมองหน้าเซฮุนหลังจากที่อีกฝ่ายพูดประโยคนั้นด้วยใบหน้าซังกะตาย

 

?

 

อ่อไม่มีอะไรหรอก ขอบใจที่บอก

 

            เสียงประตูถูกเปิดออกอีกครั้งกับผู้มาใหม่รายที่สามอีกคนเดินถอนหายใจเข้ามาก่อนจะบ่นนู่นบ่นนี่

 

เมื่อไหร่จะเสร็จล่ะมึงอ่ะ มาก็ตั้งนานแล้ว

 

เออๆ ได้รูมเมทใหม่แล้วถีบหัวกูส่งเลยนะ

 

            ทั้งสองคุยอะไรกันอยู่ซักพัก ก่อนที่เซฮุนจะก้าวออกไปจากห้องและก็เกิดความเงียบขึ้นในห้องอย่างน่าอึดอัด แบคฮยอนวางเสื้อผ้าและของใช้ลงฝั่งเดิมที่เป็นของเซฮุน

 

เอาลงไป

 

            แบคฮยอนเงยหน้ามองอีกคน เราต่างจ้องกันอย่างไม่ยอมกันจนกระทั่งอีกคนปัดเสื้อผ้าเขาลงไป

 

ทำบ้าอะไรวะ

 

ลงไปนอนข้างล่าง

 

ทำไม

 

ไม่รู้จักรุ่นพี่รุ่นน้องหรือไง

 

เหอะ ศักดิ์ศรีค้ำคอเหมือนเดิม แขนเล็กกว่าถูกดึงให้ลุกขึ้น ก่อนจะถูกลากออกไปนอกห้อง

 

วิ่งรอบสนามยี่สิบรอบ

 

ว่าไงนะ

 

โค้ชให้ฉันเป็นหัวหน้าดูแลนาย เพราะฉะนั้นต้องฟังฉัน

 

“…”

 

หนึ่ง... แบคฮยอนกำมือแน่นเขาหันไปอีกทางก่อนจะวิ่งลงไปยังด้านล่างมองขึ้นไปบนฟ้าที่เมฆเริ่มก่อตัว ก่อนจะตัดสินใจรีบทำให้มันจบๆไป โดยมีสายตาของปาร์คชานยอลมองลงมาอยู่ทุกขณะ

 

อีก 15 รอบ เสียงนั้นตะโกนลงมา คนที่ผ่านไปผ่านมาก็หันกลับมามองอย่างแปลกใจ ก่อนที่จะรู้สึกได้ถึงเม็ดฝนที่หยดลงมากระทบกลางหัว

 

เอ้า ! หยุดทำไมต่อดิ

 

            เขาทำได้แค่หันกลับไปมองและออกวิ่งไปด้วยความเร็วกว่าเดิมขืนฝนตกลงมาแรงกว่านี้ก็จบเห่แน่

 

 

นั่นมันแบคฮยอนปะวะ จงแดพูดขึ้นหลังจากที่เห็นเด็กใหม่วิ่งอยู่ที่สนาม

 

มันวิ่งทำไมวะ ฝนจะตกแล้วเนี่ย ตัวตบบอลเร็วอย่างจงแดพูดกับเซฮุนหลังจากที่ทั้งคู่กลับมาจากมินิมาร์ท

 

มึงดูนั่น เซฮุนชี้ขึ้นยังชั้น 3 ของอาคารก่อนจะถอนหายใจออกมา

 

พ่อเล่นแล้ว

 

สงสัยรับน้อง

 

 

            ทั้งคู่ยืนมองแบคฮยอนที่วิ่งจากเร็วในตอนแรกและค่อยๆช้าลงเพราะความเหนื่อยล้า พวกเขาไม่รู้ว่าอีกคนวิ่งมานานเท่าไหร่แล้ว กระทั่งฝนเทลงมาอย่างหนักแบคฮยอนหยุดยืนอยู่กลับที่เงยหน้าขึ้นไปมองคนที่ยังคงยืนมองลงมาอยู่ถ้านับแล้วก็เหลืออีก 3 รอบ

 

            จังหวะที่กำลังจะก้าวขาออกวิ่งหางตาก็เหลือบไปเห็นว่าปาร์คชานยอลเข้าไปแล้ว เซฮุนกับจงแดเห็นแบบนั้นเลยวิ่งเข้ามาดูด้วยความเป็นห่วงก่อนจะยื่นร่มไปกางให้แบคฮยอน ที่ตัวสั่นอย่างเห็นได้ชัด

 

ขึ้นไปพักเถอะ พอได้แล้วแหละ เซฮุนพูดบอกแข่งกับเสียงฝนและเสียงฟ้า

 

แต่...

 

เชื่อฉันเถอะหน่า ถ้าโค้ชรู้อาจจะโดนกันหมด

 

            แบคฮยอนเดินตัวเปียกมาถึงหน้าห้องถึงจะมีผ้าคลุมจากเซฮุนมันก็ไม่ช่วยอะไรเท่าไหร่เพราะตอนนี้ชักจะหนาวแล้ว มือขาวตัดสินใจเคาะลงไปที่ประตูถ้าจะเจออะไรก็ยอม เพราะตอนนี้เขาอยากเปลี่ยนเสื้อผ้าจะแย่แล้ว แต่เหมือนอะไรจะแย่กว่าที่คิดเมื่อเคาะไปนานสองนานกลับไม่มีการตอบสนอง

 

นาย

 

“…”

 

ป...ปาร์ค ชานยอล...

 

            แรงเปิดประตูทำให้เขาที่ยืนอยู่เซเล็กน้อย เขาเห็นปาร์คชานยอลในชุดใหม่ที่คงบอกได้ว่าอีกคนอาบน้ำแล้วและไม่ได้สนใจเลยว่ามีใครจะเป็นจะตายอยู่ตรงนี้

 

อยากจะยืนหนาวตายอยู่ตรงนั้นก็ตามใจ

 

           

            ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมงแบคฮยอนก็จัดการตัวเองเรียบร้อยเขามองไปที่เตียงที่เคยแบ่งครึ่งไว้อยู่ แต่ตอนนี้กลายเป็นว่าเตียงนั้นกลายเป็นที่ของอีกคนไปโดยสมบูรณ์แล้ว พอมองไปยังพื้นด้านล่างก็เห็นข้าวของของตัวเองที่กองอยู่ตรงนั้น เขาไม่ได้เรียกร้องอะไรอยากจะทำอะไรก็ทำไป

 

            และเพราะความเหนื่อยจากการเดินทางไหนจะเรื่องบ้าๆที่ได้เจอ ร่างกายของเขาเหนื่อยเกินไป แบคฮยอนทิ้งตัวนอนลงบนพื้นกระเบื้องหลังจากนั้นและไม่นานก็ฝืนตัวเองไม่ไหวตาหนักๆก็ปิดลง

 

            โดยที่ไม่ทันสังเกตเลยว่าที่โต๊ะประจำที่เคยเป็นของเซฮุนมันมีอะไรวางอยู่บนนั้น และคนบางคนก็ปากหนักเกินที่จะพูดบอกไป

 

 

 

 

 

           

วันนี้ในทีมเริ่มซ้อมตัวจริงครบทุกคนเป็นครั้งแรก เริ่มด้วยการวอร์มร่างกายและตามด้วยการซ้อมเสิร์ฟลูก ทักษะการเสิร์ฟลูกของแบคฮยอนก็อยู่ในเกณฑ์ดีที่สามารถเสิร์ฟได้ทั้งหยอดและตกลงท้ายคอร์ดเพื่อตัดกำลังของฝ่ายตรงข้ามได้ คำชมจากสต๊าฟโค้ชทำให้เขารู้สึกใจชื้นขึ้นมาได้บ้าง

 

แบคฮยอนรู้สึกหนักหัวนิดหน่อยตั้งแต่ตอนตื่นมา หลังจากซ้อมมาสักพักทำให้ตอนนี้ที่ต้องกระโดดเหนือเน็ตสูงๆกว่าสิบครั้งเพื่อฝึกการบล็อกและตบลูก และพอลงในครั้งสุดท้ายเขาก็เซถอยหลังจนไปชนกับพี่ซูโฮที่เป็นตัวรับอิสระเข้า

 

ขอโทษครับ

 

ไม่เป็นไร

 

“…หน้าตาดูไม่ค่อยดีเลย เหนื่อยหรือเปล่าแบค

 

เปล่าครับพี่ เขาฝืนยิ้มก่อนจะเดินกลับไปต่อแถวเพื่อจะกระโดดต่อ เหงื่อที่ไหลออกมาเยอะกว่าปกติทำให้เขารู้สึกอึดอัด

 

พวกเรา...พักก่อน เป็นเสียงของพี่ซูโฮที่เรียกให้ทุกคนมาพัก แบคฮยอนเดินมานั่งเป็นคนสุดท้ายและวันนี้หัวหน้าโค้ชไม่ได้มาคุมเองเขาปล่อยให้เราซ้อมกันเองไปก่อนโดยมีแค่สต๊าฟ2-3คนเท่านั้น

 

            จงแดหันไปข้างหลังก็เห็นว่าแบคฮยอนนั่งข้างหลังตัวเอง อีกฝ่ายเหงื่ออกเยอะจนคนที่เห็นรีบถามด้วยความเป็นห่วง

 

ไหวป่ะเนี่ย เมื่อวานได้กินยาหรือเปล่า แบคฮยอนยิ้มและส่ายหน้ากลับไป

 

พักนานละต่อเลยมั้ย และก็เป็นปาร์คชานยอลที่เอ่ยขึ้น บางคนก็เห็นด้วยและเริ่มกลับลงไปที่สนามแล้ว แบคฮยอนเองก็ลุกเช่นกัน

 

มึงแต่แบคฮยอนดูหน้าซีดๆ ซูโฮบอกกับชานยอลหลังจากที่เห็นอาการอีกฝ่าย

 

อ่อนแอนักก็กลับบ้านไป เขาจงใจพูดเสียงดังถ้าแค่นี้ยังทนไม่ไหว เจอโค้ชมาคุมเองได้ร้องไห้กลับบ้านจริงๆแน่น

 

ผมไหวครับพี่ซูโฮ

 

งั้นก็ดีตามมา ไอ้เซฮุนมาซ้อมตบ เซฮุนได้แต่ถอนหายใจก่อนจะเดินไปคล้องคอแบคฮยอนและก็ตกใจ

 

เห้ย ตัวร้อนๆนี่หว่า

 

เร็วๆดิ และก็มีเสียงอาฆาตที่ตามหลอกหลอน เซฮุนจ้องหน้าแบคฮยอนก่อนที่อีกฝ่ายจะยิ้มให้เพื่อบอกว่าตัวเองโอเค

 

ไปซ้อมต่อเถอะครับ

 

 

นี่แค่วันแรกเองเขาต้องทนให้ได้

 

 

            อีกฝั่งของสนามมีแค่สามคนที่ใช้พื้นที่ตรงนี้ในการซ้อมตบลูกหัวเสา ชานยอลต้องการให้แบคฮยอนซ้อมให้ได้เยอะที่สุดจึงให้อีกคนไปยืนตรงหัวเสาด้านซ้าย และเซฮุนเป็นคนเซตลูกให้แบคฮยอนตบลงไปฝั่งตรงข้ามที่จริงเซฮุนมันก็สามารถเซตได้ดีเหมือนกัน โดยมีเขายืนจดข้อผิดพลาดอยู่ที่ฝั่งตรงข้าม

 

อีก 5 ลูก เริ่ม

 

...

 

            แบคฮยอนเอามือเท้าเข่าหลังจากตบมายี่สิบกว่าลูกแล้ว คนตัวสูงเดินลอดเน็ตมาก่อนจะมาสาธยายถึงข้อผิดพลาดให้เขารับรู้

 

หนึ่ง...กระโดดลงผิดจังหวะ

 

“…”

 

สอง...ตบลูกพลาดเป้า 10 ใน 20 ครึ่งต่อครึ่ง

 

“…”

 

สาม แรงตบลูกไม่สม่ำเสมอเกินครึ่ง เห็นบ้างหรือเปล่าว่าลูกหลุดขอบหลังไป

 

เย็นเพื่อน...เย็นก่อน

 

พรุ่งนี้จะซ้อมกันใหม่ แต่เช้าก่อนโค้ชมา อีกคนสั่งเสียงจริงจัง แบคฮยอนได้แต่กำมือแน่นเขาหายใจแรงขึ้นเพราะความเหนื่อยบวกกับคนอื่นๆที่ทยอยกันกลับแล้วเหลือแค่เรา 3 คน เซฮุนได้ส่งแล้วตาเห็นใจไปที่แบคฮยอน

 

เอาลูกไปเก็บ

 

ว่าไงนะ ? ...หมดนี่เหรอ

 

            ลูกวอลเลย์บอลที่ถูกเก็บไว้ในรถเข็น5-6คันไหนจะลูกที่พวกเขาซ้อมและยังไม่ได้เก็บรวมๆก็เยอะอยู่

 

เดี๋ยวช่วย

 

มึงต้องไปธุระกับกูไม่ใช่เหรอเซฮุน

 

วันหลังได้มั้ย มึงจะให้...

 

ได้ข่าวว่ามึงรีบไม่ใช่เหรอ เซฮุนทำหน้าลำบากใจก่อนจะสบตากันแบคฮยอนอีกครั้ง พร้อมถอนหายใจ

 

เซฮุนไปเถอะ เดี๋ยวเก็บเอง แบคฮยอนระบายยิ้มให้อีกฝ่ายก่อนจะเดินแยกจากสองคนออกมาเก็บลูกที่กระจายเต็มพื้นที่ที่เขาเป็นคนตบมันทั้งหมดเอง หันกลับมาอีกทีทั้งคู่ก็ไปจากตรงนี้แล้ว

 

เขาทิ้งตัวลงไปนอนหอบหายใจอยู่กับพื้นได้แต่บอกกับตัวเองว่าอย่าท้อ อย่าอ่อนแอเพราะนี่คือโอกาสและความฝัน ใครจะรู้มันอาจเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวก็ได้

 

 

ฝันที่เคยมีร่วมไว้กับใครบางคนที่(เคย)สำคัญ

 

 

 

 

 

 

            แบคฮยอนเดินทุบไหล่มาตลอดทางกลับหอ ไฟหลายห้องยังคงเปิดอยู่หันไปทางสนามบาสก็ยังเห็นกลุ่มใหญ่ฝึกซ้อมกันอยู่ และยังเหลือเวลาพักเขาเลยเดินไปเพื่อจะนั่งดูฆ่าเวลาซักหน่อย ไม่อยากรีบกลับขึ้นไปบนห้อง

 

            ที่จริงกีฬาบาสก็น่าสนใจมากๆโคตรเท่เลยแถมสาวเห็นคงกรี๊ดตรึม เขาเคยลองแล้วแต่ก็เหมือนเป็นเป็ดไปยืนอยู่ท่ามกลางหมาจิ้งจอก โค้ชพูดอย่างตลกๆสมัยอยู่มอต้น ก็จริงแหละ...

 

เห้ย แบคทำไรแอบมาส่องหรอ

 

ส่องไรอ่ะ ก็แค่มานั่งดูเขาเล่น เซฮุนมานั่งข้างอีกฝ่ายมองไปยังกลุ่มชายฉกรรจ์ความสูง190อัพกำลังผลัดกันโยนลูกลงห่วง

 

นี่...กลับมาแล้วหรอ

 

อืม ไอ้ชานยอลมันรีบกลับ มันขึ้นไปบนห้องแล้ว

 

งั้นเหรอ

 

อย่าถือสามันเลยนะ ไม่รู้เดี๋ยวนี้มันเป็นอะไรอารมณ์แปรปรวนชะมัด

 

            แบคฮยอนหันมาพยักหน้าแล้วยิ้มกลับไปให้ ก่อนจะดูดน้ำมะพร้าวปั่นที่เซฮุนบอกให้ลองชิมเพราะว่ามันอร่อยมาก...แต่ที่ไหนได้ดูดไปโคตรจืด เซฮุนเลยหัวเราะออกมาเสียงดังทำให้แบคฮยอนหัวเราะออกมาด้วย

 

 

            คนที่ทั้งเหนื่อยยืนถอนหายใจอยู่ที่หน้าห้องพักตัวเอง หยิบกุญแจสำรองขึ้นมาก่อนจะไขลงไปแล้วก็แปลกใจเพราะมันไม่ได้ล็อค.. อะไรของมันวะ

 

จะอ่อยมันไปถึงไหน

 

            ทันทีที่เดินเข้ามาในห้องปะทะเข้ากับคนที่ยืนพิงประตูห้องน้ำพร้อมกับเส้นผมที่เปียกโชก หุ่นนั้นสมกับเป็นนักกีฬา แบคฮยอนละสายตาไปทางอื่น

 

อะไรของนาย

 

เหอะ มาไม่กี่วันก็อ่อยคนอื่นไปทั่วไอ้เซฮุนมันเล่นด้วยว่างั้น?

 

แล้วมันเรื่องอะไรของนายไม่ทราบ และเขาชักจะหมดความอดทน

 

อยากมาเล่นกีฬาหรืออยากมาหาผัว ?

 

งั้นทำไงดีล่ะ ที่นายกำลังพูดแบบนี้... เท้าเขยิบเข้าไปหาอีกคนอย่างใจกล้า นิ้วเรียวยื่นไปสัมผัสโค้งหน้าอย่างออดอ้อน

 

หึง หรือว่าอยากเป็น...ผัวฉันเหมือนกันล่ะ

 

เคยเป็นมาแล้วนิ ลืมบทรักฉันหรือไงคนดี

 

            ใบหน้าคมเคลื่อนมาใกล้จนแบคฮยอนถอยหลังไปรู้อีกทีแผ่นหลังของเขาติดผนังจนได้ในที่สุด ใบหน้าเรียวลุกรี้ลุกลนก่อนจะเบี่ยงหน้าหลบอีกคนที่แกล้งกันอยู่

 

ปล่อย

 

ไม่เก่งแบบเมื่อกี้แล้วเหรอหรือไง ลมหายใจที่รดรินอยู่ใกล้ๆแก้มทำให้แบคฮยอนไม่กล้าหันไปเผชิญ มือก็พยายามจะดันอกอีกคนให้ออกห่าง

 

“…”

 

อยู่นิ่งๆ

 

สิ้นคำนั้นร่างกายที่อยู่ภายใต้อาณัติก็นิ่งไปชั่วขณะเหมือนสั่งได้ จากนั้นความนุ่มหยุ่นจากริมฝีปากที่ประทับลงมาที่มุมปากเขาเพียงนิดเดียวก็ทำให้ทุกอย่างสูบฉีดรวดเร็วไปหมด ร่างกายเกร็งจนรู้สึกตะคริวขึ้นมาถึงข้อเท้า ถึงมันจะไม่ได้ล้ำลึก แต่..

 

น้ำมะพร้าวเซฮุนมันหวานขนาดนี้เลยงั้นเหรอ

 

 

ก็ทำให้ใบหน้าแดงเถือกไปทั่วทั้งหน้า

 

 

 

 

 

 

ไม่อยากจะเชื่อว่าผ่านเกือบเดือนแล้วที่แบคฮยอนได้ฝึกอยู่ในทีม ได้ฝึกซ้อมที่หนักกว่าเดิมอยู่หลายเท่ากับคนที่เจ้ากี้เจ้าการอย่างปาร์คชานยอล เอาจริงๆไม่ใช่แค่เขาหรอกที่ถูกกดดันให้ซ้อมหนัก หลายๆคนในทีมเองว่างก็ต้องมาซ้อมเหมือนกัน เพราะใกล้จะถึงแมชท์สำคัญแล้ว

 

นับแต่ที่โดน... โดนไอ้บ้านั้นจูบคืนนั้นทุกๆอย่างระหว่างเราก็ไม่ได้มีอะไรดีขึ้นหรอก

 

 

ขึ้นมานอนข้างบน

 

ห๊ะ ?

 

หูหนวกหรือไง

 

...

 

ปวดหลังไม่ใช่เหรอที่ถูกตบอัดใส่

 

                                                      

คืนนั้นแบคฮยอนได้นอนบนเตียง ส่วนอีกคนบอกเองว่าจะลงไปนอนข้างล่างก็คงไม่อยากนอนร่วมเตียงล่ะมั้ง เขาก็ไม่ได้สนใจอะไรเพราะรู้สึกปวดหลังจริงๆ เพราะวันที่สี่ได้ลองแข่งเป็นทีมถูกบอลอัดใส่หลัง

 

ตามนั้นแหละมันไม่ได้มีอะไรดีขึ้นระหว่างเรา แค่มันไม่แย่ลง... แบคฮยอนรู้สึกแบบนั้น

 

เรามีประชุมทีมกันอีกครั้งในส่วนของการวางแผนการเล่นกับการแข่งขันรายการประจำปีที่จะมาถึง โค้ชฮยอนแดอธิบายถึงการเล่นและทริคต่างๆของแต่ละทีมที่เราจะแข่งด้วยว่าเขาใช้วิธีการเล่นแบบไหน และเราจะแก้เกมส์นั้นๆอย่างไร แบคฮยอนจดจ่ออยู่กับหน้าจอข้างๆมีเซฮุนและปาร์คชานยอล เซอุนจะคอยบอกว่ามีใครบางที่เป็นตัวเก่งๆของทีมนั้นๆ

 

คนนี้สูง 195

 

เรากระโดดแล้วยังสูงไม่ถึงความสูงของเขาที่ยังไม่กระโดดเลยอ่ะ แบคฮยอนหัวเราะเล็กๆออกมานั่นก็ทำให้บทสนทนาไปรบกวนคนข้างๆได้ไม่ยาก

 

จริงจังกันหน่อย

 

 

 

การแข่งขันเริ่มต้นขึ้นไปแล้วทุกอย่างเป็นไปตามแผนและการเล่นของลูกทีมที่ทำให้โค้ชฮยอนแดพึ่งพอใจ เราผ่านเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ หลังจากได้พักหนึ่งวันเต็มๆนั้นแบคฮยอนออกกำลังกายและซ้อมพอนิดหน่อยเท่านั้นเพื่อให้ร่างกายได้ฟื้นตัว

 

และตอนนี้แบคฮยอนกำลังเครียดกับแมทช์สุดท้ายในวันพรุ่งนี้ ลุกขึ้นดูเวลาตอนนี้ก็เกือบจะห้าทุ่มแล้ว เขาพลิกตัวอยู่หลายรอบก่อนจะตัดสินใจลุกออกมาที่ระเบียง ลมเย็นๆตีพัดเข้าที่ใบหน้าเสียงลมก็ช่างโหยหวน ก่อนจะสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงบานเลื่อนถูกเปิดออก

 

ไปนอน เสียงแข็งนั่นเอ่ยสั่งแบบคนเอาแต่ใจ ซึ่งมันน่ารำคาญ

 

ก็นอนไม่หลับ

 

ถ้านายพักผ่อนไม่เพียงพอพรุ่งนี้จะไม่ไหว

 

งั้นฉันจะกินยานอนหลับแล้วกัน

 

จะบ้าหรือไงเดี๋ยวก็มีผลกับร่างกาย มานี่ ชานยอลคว้าแขนอีกคนให้เดินตามเข้ามาในห้อง ก่อนจะสบตากันในความมืดมองจ้องกันอยู่จนอีกคนเป็นคนเอ่ยพูดก่อน

 

นอน

 

เออรู้แล้ว แบคฮยอนตอบกระแทกเสียงใส่และยอมนอนลงไปก่อนจะหันไปอีกทาง แต่แล้วก็รู้สึกถึงความยวบของเตียงทำให้เขารีบหันกลับไปดู

 

เห้ย!

 

เฉยๆเหอะน่า

 

อะ..อะไรเนี่ย

 

เงียบน่ารำคาญจริงๆเลย ถึงจะพูดแบบนั้นแต่มือที่สอดเข้ามาที่เอวพร้อมรั้งกายเล็กเข้ามาใกล้ก็ยิ่งสวนทางกับคำพูด

 

นี่...

 

...

 

ชานยอล...มันอึดอัด ชานยอลค่อยๆคลายมือที่เอวของอีกคนออกแต่ระยะห่างของเราก็ยังมีขีดจำกัดเพราะแผ่นหลังของแบคฮยอนก็ยังสัมผัสกับหน้าอกของอีกคนอยู่ดี พร้อมกับลมหายใจที่รดรินอยู่แถวๆลำคอตัวเอง

 

 

 

แล้วแบบนี้ใครจะไปหลับลงเล่าาาาาาา

 

 

 

 

 

 

 

ไอ้ชานยอลจะตื่นยังวะ ไปปลุกมันเหอะ จงแดพูดออกมาหลังจากโดนปลุกโดยไอ้เซฮุนตั้งแต่เช้ามืด ส่วนเซฮุนเองก็ตื่นเพราะโค้ชที่ปลุกแต่เช้ามืดกว่าอีกทีเช่นกัน

 

มึงว่ามันจะด่ากูมั้ย

 

ทำใจให้ชิน จงแดตบบ่ามันอย่างให้กำลังใจ สองคนเดินมาถึงชั้นของห้องพักชานยอลอดีตห้องเซฮุนเหมือนกัน

 

เดี๋ยวกูรอข้างนอกนะ

 

เซฮุนพยักหน้าก่อนจะเคาะไปที่ประตู รอนานสองนานแต่ไม่มีใครมาเปิดแหะ สองคนนั้นต้องแย่แน่หากไม่ตื่นทั้งคู่ โดนโค้ชทำโทษชัวร์

 

เอาไงดีวะ

 

มึงมีกุญแจนิ

 

เออว่ะ กูจะไขกุญแจละนะ มึงต้องเป็นพยานให้กูนะเว้ย

 

เออกูจะเป็นให้ไม่ต้องกลัวคนอื่นจะคิดว่ามึงจะเข้าไปปล้ำมัน

 

ไอ้จงแด

 

 

กริ๊ก

 

 

เซฮุนหันมามองมันพร้อมทำปากจุ๊ๆก่อนที่สองเท้าจะก้าวเดินเข้าไปยังห้องที่คุ้นเคย และก็แทบหยุดชะงักทันที เมื่อเห็นว่า....

 

เขากระพริบตาถี่ๆกับภาพตรงหน้า ยกมือตบแก้มเบาๆว่าฝันรึเปล่า ลองตบอีกครั้งด้วยมือขวาที่ใช้ตบลูกเป็นประจำจนหน้าตัวเองจนรู้สึกเจ็บ

 

โอเคชัดเจน กูไม่ได้ฝันไป

 

 

โอเค ...

 

 

กูต้องออกไป

 

 

ใช่...

 

เซฮุนพึมพำกับตัวเองก่อนจะรีบหันหลังเดินออกมาหาจงแดที่เลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย

 

ทำไมทำหน้างั้นวะ จงแดทำท่าจะชะโงกหน้าเข้าไปในห้องก่อนจะถูกเซฮุนดึงรั้งไว้

 

เปล๊า ไปเหอะ เร็วๆ

 

เอ่ามึงบอกมันยังทำไมกูไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย เซฮุนอาศัยจังหวะจงแดเผลอดึงประตูห้องปิดทันที

 

อะไรของมึงเนี่ยไอ้เซฮุน โค้ชเรียกเช้านะเว้ย

 

เออเอาเหอะหน่าเชื่อกู

 

ทำไมวะแบคฮยอนกับชานยอลทำไรกันอยู่

 

นอนไอ้สัด นอนนนนน!!

 

เซฮุนชักหมดความอดทนก่อนจะเดินผ่านมันไปอย่างเร็ว จงแดได้แต่เกาหัวว่าทำไมมันต้องหงุดหงิดขนาดนั้นด้วย น่าสงสัยนะเนี่ย

 

 

เสียงที่รบกวนทำให้ชานยอลรู้สึกตัวขึ้นมา ลมหายใจที่รินรดลงมาบนอกทำให้เขาก้มลงไปมอง ก่อนจะนอนลงไปอีกครั้ง ผมปรกหน้าสีดำที่กำลังยาวเกินไปนั้นปรกหน้าปรกตาของคนที่กำลังเอาหน้าซุกอยู่กับอกของตัวเอง มือหนานั้นปัดเส้นผมไปด้านข้างจนเห็นหน้าผากสวย และแพขนตายาวปิดสนิทบ่งบอกถึงการหลับสนิทและดูขี้เซาเสมอ

 

ยังเหมือนเดิม

 

 

นายทำได้อยู่แล้ว

 

เอ่ยเสียงเบาหวิวคล้ายกระซิบออกไปแต่ล้วนแฝงไปด้วยความจริงใจ เขามองคนที่หลับอีกครั้งก่อนจะลุกไปอาบน้ำเพราะคงจะสายแล้ว เมื่อกี้ไอ้เซฮุนคงขึ้นมาตามแล้ว ถ้าเรื่องที่มันเห็นก็ช่างมันเถอะ...

 

ส่วนคนที่ค่อยๆรู้สึกตัวบิดขี้เกียจขึ้นมา ก่อนตาจะเบิกโพล่งและเรียกสติได้เมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืน ก้มมองตัวเองแล้งก็โล่งอกเมื่อเสื้อผ้ายังอยู่ครบ

 

เฮ้อ

 

!!!!

 

เป็นบ้าอะไร

 

ปะ..เปล่าซักหน่อย

 

ถอนหายใจที่เห็นเสื้อผ้าอยู่ครบ เสียดายว่างั้น ?

 

นี่ ...มันจะมากไปแล้ว

 

แล้วคิดว่าฉันจะปล้ำหรือไง หลงตัวเองไปหน่อยแล้ว

 

เหอะ

 

แบคฮยอนเดินสวนอีกคนไปที่ห้องน้ำเขามองตัวเองในกระจกเห็นใบหน้าตัวเองที่ยังคงหัวเสียจากอีกคนปรากฎบนนั้น

 

ไอ้บ้าเอ้ย

 

 

 

 

 

 

เรามาอยู่ในห้องพักนักกีฬากันแล้ว สีเสื้อทีมวันนี้ทุกคนล้วนใส่สีดำยกเว้นลิเบอโร่ที่ใส่สีขาว ตัวเลขของแบคฮยอนที่ลงเป็นตัวจริงในวันนี้คือ B.Baekhyun 04 ทุกคนในทีมกำลังตั้งใจฟังโค้ชอธิยายแผนการเล่น ตำแหน่ง และเทคนิคการเล่นต่างๆที่ถูกซักซ้อมมาเป็นอย่างดีแล้วแต่เน้นย้ำเพื่อให้เกิดความเข้าใจมากที่สุด

 

การเจอกับทีมคู่แข่งอย่างไต้หวันวันนี้จะเป็นการชี้ชะตาที่จะได้เข้าไปเล่นในรอบโอลิมปิคที่ประเทศญี่ปุ่น ที่หนึ่งของสายเท่านั้นที่จะได้ตั๋วใบนี้ไป คะแนนของทีมเรากับไต้หวันเท่ากัน และหากมาตัดสินด้วยลูกได้เสียก็เท่ากันอีกฉะนั้นโอกาสเดียวคือ ทีมเราต้องชนะเท่านั้น

 

ผมบอกเสมอว่าเราคือทีม เล่นให้เต็มที่แพ้ชนะไม่สำคัญ

 

เล่นให้สนุก แล้วชัยชนะจะนำพามาสู่ทุกคนเอง โค้ชฮยอนแดให้กำลังใจลูกทีมก่อนจะปล่อยให้เราพักเพื่อรอเวลาแข่งขันอีก15นาที

 

ไงแบค ตื่นเต้น?”

 

ครับ เขาตอบพี่ซูโฮออกไปตรงๆถึงจะแข่งมาหลายแมทช์แล้วแต่ก็ยังอดตื่นเต้นไม่ได้ยิ่งวันนี้เป็นการแข่งที่ชี้ชะตาทีมเราไปอีก

 

เอาน่า แค่เต็มที่ก็พอแล้วถ้าเครียดไปจะพาให้ทำพลาดเปล่าๆ สบายๆ

 

ขอบคุณนะครับ ก่อนที่ไม่นานหลายๆคนจะเดินมาให้กำลังใจเขา

 

ยกเว้นคนเดียว หัวหน้าทีมบ้าอะไรไม่เห็นสนใจโลกเลย เหอะ....

 

 

 

การแข่งขันเพื่อหาที่1ของสาย A จะเริ่มขึ้นใน10นาทีข้างหน้า นักกีฬาแต่ละทีมอยู่ในจุดที่เตรียมพร้อม เราจะมาเริ่มแนะนำตัวนักกีฬาของทั้งสองทีมกัน

 

 

ทุกคนนั่งอยู่ในจุดที่ถูกจัดเตรียม ก่อนพิธีกรจะแนะนำตัวทีมไต้หวันก่อนและถึงจะเป็นทีมเรา

 

โอเซฮุนนน !

 

เสียงกรี๊ดกราดจากเหล่ากองเชียร์ดังสนั่นโดม โอเซฮุนยิ้มตาหยีวิ่งไปตีมือเพื่อนร่วมทีมรวมไปถึงโค้ช ก่อนจะออกไปยืนที่สนามเป็นคนแรก

 

บยอนแบคฮยอน ! และตามมาด้วยแบคฮยอนเขาลุกขึ้นตีมือกับทุกคนก่อนจะชะงักที่คนสุดท้าย และตบลงไปสัมผัสเบา แต่มือหนาที่บีบมือลงมาจนเขาสะดุ้งมองไปที่อีกคนอย่างแปลกใจแต่ก็ได้เป็นรอยยิ้มกลับคืนมา

 

ใช่...นั่นคือรอยยิ้มแรกตั้งแต่เขามาที่นี่ แบคฮยอนรีบวิ่งออกไปยืนข้างเซฮุน

 

เต็มที่นะเว้ยแบค

 

เหมือนกันนะ ทั้งคู่เอากำปั้นชนกันก่อนหัวเราะออกมาโดยไม่รู้ว่าถูกกล้องจับอยู่ และแฟนๆที่นั่งอยู่ก็พากันกรี๊ดสนามแทบแตก

 

แต่คงไม่เท่า

 

 

ปาร์คชานยอลลลลลลลล!!!

 

            เสียงกรีดร้องและเสียงเชียร์ถล่มทลายกว่าเดิมเมื่อปาร์คชานยอลถูกแนะนำตัว ชานยอลเป็นไอดอลให้ใครหลายๆ ไม่ใช่แค่มีผู้หญิงที่คลั่งไคล้เขาแต่ยังมีคนหลากหลายอายุทุกช่วงวัยที่ชื่นชอบในความสามารถของหัวหน้าทีมคนเก่ง

 

 

 

ในเซตแรกแบคฮยอนเป็นคนเสิร์ฟก่อน เขาสูดลมหายใจเข้าลึกคิดถึงคำพูดของแม่ที่บอกกับย้ำกับเขาเสมอว่าเราไม่ใช่คนขี้แพ้ ถ้าจะแพ้เราต้องแพ้เมื่อทำเต็มที่แล้วเท่านั้น... เกมส์ดำเนินไปอย่างสนุกสนานของทั้งสองกองเชียร์ที่ส่งเสียงเชียร์ฝั่งตัวเองอย่างเมามันส์ คะแนนของทั้งสองไล่บี้กันเรียกได้ว่าลูกต่อลูกด้วยคะแนนที่สูสี 28:26 ดิวซ์กันจนหยดสุดท้าย

 

ทีมเราชนะเซตแรก

 

แบคฮยอนหอบหายใจอย่างหนักหลังจากได้ออกมานั่งพักระหว่างรอเล่นเซตถัดไป ทุกคนกำลังประชุมและวางแผนเพื่อที่จะต้องชนะอีกเซตให้ได้ เราต้องปิดเซตที่ 2 ไม่อย่างงั้นถ้าอีกฝ่ายชนะเราต้องเหนื่อยเล่นไปอีกสองเซต และแน่นอนความกดดันก็จะมีมากขึ้น

 

พวกเราทำได้อยู่ ปาร์คชานยอลมองไล่ทุกคนและพูดอย่างจริงจัง เขาเป็นหัวหน้าย่อมต้องกระตุ้นลูกทีมของตัวเอง

 

ใช่ เราต้องทำได้ ต้องจบที่สามเซตเท่านั้น !” โอเซฮุนตะโกนออกมาก่อนที่กรรมการจะเป่านกหวีดให้เตรียมเข้าสนาม ก่อนที่จะเริ่มการแข่งขันเซตถัดไป

 

 

            การแข่งขันเริ่มเครียดเมื่อคะแนนตอนนี้เป็นไต้หวันที่นำเราอยู่ 5 ลูกจากการรับลูกเสิร์ฟของฝั่งตรงข้ามไม่ได้ของแบคฮยอน จนต้องถูกเปลี่ยนตัวออก แบคฮยอนแสดงสีหน้าชัดเจนว่ารู้สึกผิดที่ทำแต้มเพื่อให้ทีมเล่นต่อไม่ได้ คะแนนตอนนี้ทิ้งห่างเพียงสองลูก โค้ชและผู้ช่วยวางแผนให้แบคฮยอนกลับเข้าไปเล่นด้วยกลวิธีหนึ่งที่เหมาะเจาะและน่าจะทำให้เรานำขึ้นมาได้

 

            แบคฮยอนลงสู่สนามอีกครั้งในตำแหน่งหลัง ลูกที่จะทำให้เราได้คะแนนเพื่อไล่อีกฝั่งนั่นจะเป็นลูกที่ตัวบล็อกจะหลอก แล้วจะเป็นแบคฮยอนที่กระโดดไปตีแทรกตรงกลาง เมื่ออีกฝั่งเสิร์ฟมาทุกอย่างเป็นไปตามแผนแบคฮยอนกระโดดลอยตัวมาจากด้านหลังก่อนจะตบลูกด้วยความหนักลงไปยังพื้นที่ว่างของอีกฝั่ง และเราได้แต้ม ทุกคนต่างมาให้กำลังใจกันก่อนจะคุยกันด้วยภาษามือและทางสายตาให้ลูกถัดๆไปเพื่อรับมือและเพิ่มแต้มให้ตีเสมอให้ได้

 

            ถ้าเราชนะครบสามเซต โดยที่ไม่เสียเซตเลยจะทำให้เราเป็นที่หนึ่งของตารางเป็นครั้งแรก

 

            คะแนนตอนนี้อยู่ที่ 24:24 ต้องมาดิวซ์กัน แน่นอนว่าใครได้ลูกถัดไปก่อนจะได้เปรียบ และการเล่นบอลเร็วของจงแดทำแต้มได้ กลายเป็นอีกแค่คะแนนเดียวถ้าเราบล็อกหรือรับลูกได้ดีเราจะชนะทันที ตอนนี้พูดได้ว่าทุกคนใจเต้น สายตามุ่งมั่นและมีความมั่นใจเปี่ยมล้นเมื่อหัวเสาของอีกฝั่งที่เดาได้แน่นอนว่าจะต้องเน้นมาที่ฝั่งขวาที่มีแบคฮยอนยืนอยู่ ด้วยความเดาทางออกชานยอลอีกคนจึงรีบมาวิ่งมายังฝั่งขวาก่อนจะช่วยกันบล็อกจนในที่สุดลูกก็เด้งลงกลับไปที่อีกฝั่ง

 

            และมันลงเส้นพอดี

 

 

26:24

 

 

 

            แบคฮยอนเผลอกระโดดกอดอีกฝ่ายอย่างลืมตัวด้วยความดีใจ เล่นเอาชะงักกันไปทั้งคู่รวมถึงคนในทีม ก่อนที่จะออกไปพักและเตรียมตัวสำหรับเซตที่สาม ถ้าปิดเซตสามได้ทุกอย่างก็จบทันที

 

            การแข่งขันนี้ดูจะมีแสงสว่างรออยู่ที่ปลายอุโมงค์การเล่นของฝ่ายตรงข้ามดูแผ่วลงอย่างเห็นได้ชัด แต่เราก็ประมาทไม่ได้ทุกอย่างถูกเล่นไปตามแผนที่วางไว้ หลายครั้งที่ลูกถูกเซตมาให้แบคฮยอนตบจนเขาเริ่มจับทางได้ว่าฝ่ายตรงข้ามมีจุดอ่อนตรงไหน และแทบทุกลูกของแบคฮยอนก็ทำคะแนนให้ทีมเราได้

 

            คะแนนนำอยู่ 24 โดยนำห่างอีกฝั่งอยู่ 3 คะแนนและเป็น Match point และสุดท้ายมันจบลงที่ปาร์คชานยอลตบทำคะแนนให้ทีมเราชนะ ทั้งหมดกระโดดกอดกันเป็นวงกลมหมุนวนไปรอบๆ ใบหน้าแต่ละคนล้วนมีแต่รอยยิ้มจนแบคฮยอนอดซึ้งใจกับภาพที่เห็นและมิตรภาพที่ได้รับไม่ได้ ซูโฮเลื่อนมือมายีหัวแบคฮยอนที่คงเห็นว่าตัวเองคงทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ในสนามลุกขึ้นปรบมือให้กำลังใจทั้งสองทีม

 

            และแน่นอนความทรงจำครั้งหนึ่งในนามทีมชาติแบคฮยอนจะไม่มีวันลืม

 

 

 

            หลังแข่งจบก็มาฉลองกันที่ร้านปิ้งย่างบนโต๊ะมีของกินมากมาย แก้วนับสิบกว่าแก้วชนกันไปหลายรอยต่อหลายรอบ แก้วของแบคฮยอนยังเป็นโค้กแบบเดิมเหมือนกันกับใครอีกคนที่เลือกโค้กเหมือนกัน หลายๆคนเริ่มเมามายไปตามประสา

 

แบคคคคค เอาหน่อยน้านิดนึงพี่ฮุนขอ

 

แหม่ไอ้ฮุนน เมาละเสือกเป็นพี่เลยนะ ทั้งจงแดและเซฮุนก็เมาไปตามระเบียบ แบคฮยอนขำกับภาพตรงหน้า แต่ตอนนี้เซฮุนชักจะคะยั้นคะยอให้เขาดื่มเหล้าในแก้วของตัวเองแล้วสิ

 

ลองๆ อร่อย สดชื่นนนน

 

ไม่ดีกว่า ฮุนกินเถอะ

 

ปอดอ่อ

 

พวกมึงจะอะไรกันวะ น่าเบื่อจริงๆ คนที่ลุกขึ้นพรวดพราดก่อนจะฉวยโอกาสดึงแก้วนั้นขึ้นไปกระดกจนหมดแก้วซะเอง

 

ไอ้ชานยอลลลลล กูจะให้แบคฮยอนกินนะเว่ย !”

 

            เมื่อร่างสูงนั้นเดินออกไปก็สร้างความอึดอัดให้คนรอบข้างได้อย่างดี รวมถึงตัวคนที่โดนคำว่าน่าเบื่อกระแทกเข้าหน้า ในทีมบางคนรู้ว่าชานยอลมีท่าทีที่ดูเหมือนจะไม่ชอบแบคฮยอน แต่ไม่มีใครรู้เหตุผลที่แท้จริงเลยว่าทำไม และเพราะอะไร

 

 

 

 

            วันรุ่งขึ้นแบคฮยอนมีนัดกับทีมโค้ชและกรรมการวันที่เขาต้องตัดสินใจ ระหว่างนั้นก็ซ้อมกันอยู่ก่อนที่จะถูกเรียกเข้าไปโดยที่ทุกคนให้กำลังใจเขาเป็นอย่างดี

 

 

ที่จริงฉันก็ไม่ได้รีบร้อนอะไรหรอกแบคฮยอน แต่ก็พูดตรงๆทีมชาติต้องการนาย กรรมการหลายคนรวมถึงผู้ช่วยโค้ชเห็นฝีมือของแบคฮยอนที่เล่นในนัดสุดท้ายแล้วว่ามันดีขนาดไหน แบคฮยอนยังพัฒนาฝีมือได้อีกมาก

 

แบคฮยอนเองก็รู้สึกดีใจกับการที่ได้เป็นที่ยอมรับในระดับหนึ่ง โดยเฉพาะจากโค้ชที่ได้รับการยอมรับให้คุมทีมชาติมาหลายปีอย่างโค้ชฮยอนแด

 

อยู่ต่อมั้ย

 

ผม...

 

เพราะอึดอัดกับชานยอลใช่มั้ย ถึงทำให้นายลังเล เขาอยากจะปฏิเสธว่ามันไม่ใช่แบบนั้นทั้งหมด แต่ก็ยอมรับว่าเขาอึดอัดที่จะอยู่กับชานยอล

 

            ตั้งแต่ที่แบคฮยอนมาถึงวันนั้นโค้ชฮยอนแดก็รับรู้ถึงอะไรบางอย่าง เลยคิดที่จะให้ทั้งแบคฮยอนและชานยอลอยู่ด้วยกันเผื่อจะปรับตัวเข้ากันได้ รวมถึงที่ให้ซ้อมด้วยกัน แต่ดูท่าจะไม่ประสบความสำเร็จเมื่อเห็นว่าแบคฮยอนยังคงมีสีหน้าลำบากใจแบบนี้

 

ที่จริงก็ยังพอมีเวลา เอาเถอะกลับไปคิดก่อนก็ได้ แบคฮยอนลุกโค้งให้โค้ชก่อนจะเดินเปิดประตูห้องออกมา และต้องเจอกับอีกหลายๆคนที่เหมือนยืนลุ้นอยู่หน้าห้อง

 

แบคฮยอน! ว่าไงบ้างตกลงอยู่ใช่มั้ย เป็นจงแดที่วิ่งออกมาถามด้วยความสดใส แต่พอเขาส่ายหัวกลับไปทุกคนก็กรูกันมาปลอบใจมากกว่าที่จะถามว่าทำไม

 

ผมยังไม่ตอบตกลงหรือปฏิเสธครับ

 

อยู่ด้วยกันเถอะนะ เราจะคอยปกป้องแบคฮยอนเอง เซฮุนเดินมาโอบไหล่ก่อนจะถูกซูโฮดึงตัวออกไป

 

ค่อยๆคิดนะแบคฮยอน เราเคารพการตัดสินใจของแบค

 

พอแบคฮยอนเดินออกไปทุกคนก็ล้วนเปิดประเด็นขึ้นมาอีกครั้งว่าอะไรที่ทำให้แบคฮยอนลังเล

 

ไอ้ชานยอลเหรอวะ

 

กูว่าไม่น่าใช่

 

กูก็คิดว่าไม่ใช่ แต่มันก็ยังไงไม่รู้ว่ะ ตลอดเวลาที่ผ่านมาพวกมึงก็เห็นว่ามันจริงจังกับทีมขนาดไหน ถึงเวลาแข่งก็แข่ง ซ้อมก็ซ้อม เล่นได้เล่น แต่ตั้งแต่แบคฮยอนมากูก็ว่ามันเปลี่ยนไป

 

เซฮุนร่ายยาวตามสิ่งที่เขาคิด เพราะตัวเองก็เคยเป็นรูมเมทกับหัวหน้าทีมมาก่อน ก็พูดได้ว่าสนิทกันระดับมาก

 

แบคฮยอนมาจากไหนนะ

 

บูชอน จงแดตอบออกมาก่อนจะคิดได้

 

เห้ย ชานยอลมันเคยไปเล่นที่บูชอนป่ะ ทุกคนเออออพร้อมกัน และมันเริ่มที่เซฮุน

 

กูว่าสองคนนี้คงมีซัมติงอะไรบางอย่างแหละว่ะ

 

แต่ก็เป็นเรื่องของมันสองคนแล้ว ไอ้ชานยอลมันชอบไม่พอใจเวลาอยู่ใกล้แบคฮยอน แบคมันก็คงอึดอัด ทำไงได้ ซูโฮทรุดนั่งลง เสียคนฝีมือดีอย่างแบคฮยอนไปก็พูดตรงๆว่าเสียดาย

 

เอาจริงความมุ่งมั่นแบคฮยอนมีมากกว่าผมอีก จงอินที่ยังไม่หายจากอาการบาดเจ็บดีพูดแทรกขึ้น

 

ของผมหมอบอกอาจต้องพักเกือบ6เดือน

 

เหอะน่า รอได้ เป็นซูโฮที่ได้แต่ตบบ่าให้กำลังใจรุ่นน้อง

 

 

ส่วนคนที่กำลังเดินกลับหอพร้อมความคิดที่ล่องลอยหลังจากออกมาจากห้องนั้น ใจนึงก็อยากกลับไปอยู่ใกล้แม่ แต่อีกใจมันคือความใฝ่ฝันที่จะอยากจะเป็น

 

            เขาถอนหายใจเป็นสิบครั้ง

 

แบคฮยอนทิ้งตัวนั่งลงพื้นหญ้าของสนามวิ่งอยู่ในร่มเงาของต้นไม้ในย่ามที่แดดออกแรงแบบนี้ ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นร่างสูงที่คุ้นเคย ที่ไม่ได้อยู่ที่ในโดมซ้อมตั้งแต่ตอนเขาคุยกับโค้ช ปาร์คชานยอลกำลังรีบเดินขึ้นหอไป

 

และแบคฮยอนกำลังคิดว่าเขาควรตามไป

 

สิ่งแรกที่เห็นคือประตูที่เปิดกว้างเอาไว้พร้อมกับอีกคนที่กำลังยัดเสื้อผ้าลงกระเป๋า

 

ทำอะไร

 

...

 

ชานยอล!!

 

อีกฝ่ายไม่สนใจคำพูดของเขาด้วยซ้ำ ทำเหมือนหูทวนลมเอาแต่เก็บเสื้อผ้าลงกระเป๋า จนแบคฮยอนเดินเข้าไปคว้าที่แขนก่อนจะจงใจผลักอีกคนจนเซไปที่ตู้ด้วยความแรงพอควร

 

ทำบ้าอะไร!” แบคฮยอนกำลังโมโห

 

“…กูจะย้ายออกไปอยู่กับคนอื่นถ้ามันจะทำให้มึงไม่อึดอัด

 

...

 

กูจะยอมทำทุกอย่าง ถ้ามันจะทำให้มึงอยู่ที่นี่ต่อแบคฮยอน น้ำตาที่ไม่คิดว่าจะไหลมันก็พรั่งพรูออกมา

 

ตลอดเวลาเราทำเหมือนคนไม่รู้จักกัน เกลียดขี้หน้ากัน อยู่ด้วยกันแต่หลีกเลี่ยงที่จะพูดถึงเรื่องราวในอดีต

 

 

 

ผม ขอเป็นผมที่ได้เข้าไปซ้อมกับทีมชาติก่อน

 

‘...’

 

ผมเชื่อว่าแบคฮยอนยังไม่พร้อม

 

จะประชุมอีกที แต่ที่จริงทุกคนก็เห็นไปทางเดียวกันว่ามันควรเป็นนายมากกว่า

 

 

.....

 

 

แบคฮยอน...

 

เลว

 

ห๊ะ

 

นายมันเลวทำไมเป็นคนแบบนี้ เราอยู่ด้วยกันซ้อมด้วยกัน ฝันด้วยกัน ฉันจะไม่เสียใจเลยถ้าโอกาสของนายที่ได้มาเพราะตัวนายไม่ใช่เหยียบหัวฉันแบบนี้!

 

...

 

นายหักหลังฉัน

 

 ฉันเกลียดนาย ขอให้ชีวิตนายเจอแต่เรื่องล้มเหลวแบบที่ฉันต้องเจอ

 

 

 

 

หลังจากนั้นทั้งแบคฮยอนและชานยอลก็ไม่ได้เจอกันอีก

 

ความจริงของเรื่องทั้งหมด ตัวเด่นในลีกบูชอนตอนนั้นก็ได้แก่แบคฮยอนและชานยอล ตัวตบหัวเสาที่ความสูงต่างกัน แต่ความสามารถไม่น้อยไปกว่ากัน ข่าวดีตอนนั้นคือจะมีการคัดเลือกเข้าซ้อมกับทีมชาติ แต่พวกเราไม่รู้ว่าเขาจะคัดไปกี่คน

 

แบคฮยอน เราเลือกชานยอลนะ นั่นคือคำที่โค้ชบอกตอนนั้น

 

...

 

ซ้อมเยอะๆ สู้ต่อไปโอกาสหน้าต้องเป็นนาย

 

ไม่ต้องมาบอกตอนนี้ แบคฮยอนก็ได้ยินสิ่งที่ชานยอลเหยียบเขาแล้วเสนอตัวเองแล้ว

 

แต่สิ่งที่แบคฮยอนไม่เคยรู้ก็คือการซ้อมของโค้ชฮยอนแดที่รู้ดีว่าโหดร้ายขนาดไหน ซ้อมที่แทบจะไม่ได้พักและการด่าทอที่รุนแรง

 

แบคฮยอนเป็นโรคปอด มันอาจจะไม่ได้อันตรายมากนักกับการจะเล่นกีฬาอย่างวอลเลย์บอล แต่ถ้าเวลาที่เหนื่อยมากๆแบคฮยอนจะวูบ บางครั้งก็เกือบจะเป็นลมหลายครั้งแต่อีกฝ่ายมักจะฝืนว่าตัวเองยังไหวเพราะไม่อยากให้โค้ชถอนตัว ในฐานะคนที่รักหมดหัวใจ แบคฮยอนยังต้องรักษาร่างกายให้แข็งแรงขึ้นก่อนและยังไม่พร้อมจะเจอกับโค้ชฮยอนแด ชานยอลเลยเลือกทำแบบนั้น

 

มันผิดเขารู้ แต่ไม่มีโอกาสได้อธิบายให้แบคฮยอนฟังด้วยซ้ำ

 

 

สิ่งที่ทำให้เขาผิดหวังในตัวแบคฮยอน คือการที่อีกฝ่ายไปคบกับคนที่เขาเกลียดหลังจากมาที่โซลแล้ว ทั้งที่แบคฮยอนรู้ดีว่ามันเลวขนาดไหน แต่ก็ยังตอบรักมันและทำร้ายเขาซ้ำๆ

 

 

ใช่...ความฝันของเราคือการติดทีมชาติด้วยกัน ในเวลานี้เรากำลังจะได้ติดทีมชาติด้วยกันเหมือนครั้งที่เคยวาดฝันกันไว้แล้วเขาจะไม่ทำร้ายแบคฮยอนอีก

 

 

 

ขอโทษ

 

 

ทุกอย่างเลย

 

 

เป็นครั้งแรกที่รู้เรื่องทั้งหมดจากปากชานยอล แบคฮยอนเองก็รู้ว่าโค้ชตอนนั้นคนร่ำลือถึงการซ้อมที่โหดขนาดไหน ตอนนี้โค้ชอายุมากขึ้นอะไรหลายๆอย่างเริ่มเบาลง แต่ก็น้อยใจอยู่ดีที่ทำไมชานยอลถึงไม่บอกกันดีๆ ไม่ยอมบอกกันเลยซักครั้ง

 

ขอโทษจริงๆกูไม่ได้มีความสุขเลย อยากกลับไปหามึงแต่ก็กลัวจะเจอมึงอยู่กับมัน แบคฮยอนได้แต่ยืนก้มหน้า

 

นิสัยไม่ดี มือนั้นทุบมาที่อกของเขา ชานยอลคว้าเข้าที่ข้อมือก่อนจะจับมันมาวางที่ใบหน้าตนเอง แบคฮยอนมองขึ้นมาด้วยความตกใจก่อนจะรู้สึกใบหน้าเห่อร้อนเมื่อชานยอลเอียงหน้าลงมาซบกับมือตนเอง

 

รักแบคฮยอนนะ รักเหมือนเดิม

 

และใจเต้นวูบวาบเพียงได้ยินคำๆนั้น เป็นเขาเองที่ผวาเข้ากอดคนตรงหน้าอยากจะบอกเหมือนกันว่าเขาเองก็รักอีกคนไม่แพ้กัน ตอนที่ไปคบกับคนที่ชานยอลไม่ชอบก็ทำไปเพราะต้องการประชดกาลเวลาผ่านไปก็แยกขาดกัน

 

ไม่ต้อง นิสัยไม่ดี ชานยอลเลื่อนลงมาหอมหน้าผาก

 

แกล้งเพราะรักไง

 

ไอ้บ้า

 

 

 

 

 

 

สองเดือนผ่านไป

 

 

 

แบคฮยอนตอบไปแล้วว่าเขาเลือกจะอยู่กับทีมเรายังคงซ้อมกันแบบเดิมทุกวัน และก็หนักขึ้นเพื่อเตรียมตัวสำหรับแข่งต่อไป

 

 

โว้ย รำคาญ!

 

หุบปากแล้วซ้อมไปไอ้เซฮุน

 

จะไม่ให้รำคาญได้ยังก็เล่นหลบไปซ้อมกันสองคน ไอ้ชานยอลก็เป็นคนโยนลูกให้แบคฮยอนกระโดดตบลงท้ายคอร์ดลูกไหนลงพอดีก็หันมายิ้มตาหยีให้กัน พอพลาดตบออกก็พูดโอ๋กันแหวะ !

 

น่าจะแช่งให้แบคฮยอนไม่ยอมคืนดี แบคฮยอนเดินหัวเราะออกมา นั่งข้างๆเซฮุนโดยมีชานยอลถือเอาน้ำมาให้

 

ของกูอ่ะ

 

เท้าก็มีเดินไปหยิบเองดิ

 

ไอ้นี่!

 

วิ่งรอบสนามยี่สิบรอบ

 

มึ...!

 

วิ่งรอบสนามยี่สิบห้ารอบ

 

หึ่ย!

 

วิ่ง...

 

เออๆๆๆ ไปแล้วโอเซฮุนรีบวิ่งออกไปโดยไม่วายหันมาทำหน้าไม่พอใจใส่ปาร์คชานยอลอยู่ครั้งที่วิ่งผ่าน

 

ไปแกล้งเขาทำไม

 

รำคาญมัน ทำไมอยากวิ่งด้วย ?

 

ไม่!” แบคฮยอนหยิกแขนชานยอลจนอีกฝ่ายร้องออกมาเสียงดังก่อนที่จะรีบวิ่งหนี เซฮุนที่วิ่งอยู่ถึงกับหยุดแล้วก็หัวเราะ

 

 

 

และหลังจากซ้อมกันเสร็จทั้งสามก็เดินออกมาข้างนอกและวันนี้ข้างนอกมีงานเทศกาลอาหารและขนมเต็มไปหมด แต่ปัญหาก็มาอีกจนได้

 

เดี๋ยวไอ้เซฮุน

 

ครับพี่ โอเซฮุนยิ้มแป้น

 

มึงจะไปไหน

 

เอ่าก็ไปกับพวกพี่ หาข้าวกิน ปาร์คชานยอลถึงกรอกตาและมองไปที่มัน เพื่อสื่อสารให้มันเข้าใจว่ามันไม่ควรไปด้วย

 

อะไรของมึง

 

เป็นอะไรอ่ะชานยอล

 

คือ...มึงแบบให้เวลากูสองคนไม่ได้เหรอ

 

ชานยอล ทำไมนิสัยแบบนี้ก็ให้เซฮุนไปด้วยนั่นแหละ

 

โหเราไม่มีเวลาเดทกันเลยนะ

 

ก็เดี๋ยวกลับห้องก็ได้อยู่กันสองคนแล้ว! แบคฮยอนบอกออกมาเสียงดัง ก่อนจะนึกได้ใบหน้าเลยขึ้นสีแดงเรื่อ จนทำให้ชายหนุ่มทั้งคู่หัวเราะ

 

แกล้งๆ ไปกันเหอะไปเดินคนเดียวก็ได้

 

ไม่ๆไปด้วยกันนั่นแหละ

 

สุดท้ายก็เหลือกันแค่สองคนสมใจปาร์คชานยอลโดยที่ไอ้คนข้างๆเดินยิ้มกริ่มเหมือนคนบ้า แขนยาวๆนั้นพาดมาที่ไหล่เล็กกว่า เดินไปตามทางที่มีแต่อาหารและขนมหลากหลายน่ากิน ในที่สุดแบคฮยอนก็เลือกนั่งกินร้านราเมงข้างๆแม่น้ำ โชคดีที่เราได้ที่นั่งเร็วและติดริมแม่น้ำพอดี

 

นับตั้งแต่ที่ปรับความเข้าใจกัน ทุกอย่างระหว่างเราเราก็เรียกได้ว่าจูนติดกันเหมือนเดิม แม้เวลาที่ห่างกันจะนานหลายปีก็ตาม เขารู้สึกขอบคุณที่ชานยอลยังเหมือนเดิม เรามีเรื่องเข้าใจผิดกันเรื่องใหญ่แต่ตอนนั้นไม่มีใครคิดที่จะบอกความจริงให้เขาฟังซักคนแม้แต่ตัวชานยอลเอง ผิดที่ตัวเองเหมือนกันที่ไม่ยอมรับฟังตั้งแต่แรก

 

มองหน้านานแล้วนะ มือใหญ่นั้นเอื้อมมาบีบมือเล็กตรงหน้า

 

มองไม่ได้หรือไง

 

คิดอะไร

 

หล่อขึ้นป่ะ

 

อย่ามาทำเปลี่ยนเรื่อง เห็นแบบนั้นแบคฮยอนเลยเปลี่ยนเป็นกุมมืออีกฝ่ายแทน

 

เปล่า ... แค่ไม่คิดว่าระหว่างจะกลับมาได้แบบเดิม

 

นั่นสินะ

 

ชานยอลทอดมองเข้าไปในนัยน์ตาสีดำสนิท สายตาที่เขาชอบมองตั้งแต่ตอนเริ่มเข้าเล่นในลีก จะกี่สิบปี เขาก็ยังชอบมันและชอบมากขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะยีผมอีกคนเพราะราเมงที่มาเสิร์ฟพอดี

 

ปาร์คชานยอลสัญญาต่อหน้าราเมงสองถ้วยนี้ คนที่จะร่วมสานฝันกับตัวเองไปตลอดจนชีวิตนี้ ก็คือ บยอนแบคฮยอน หมายเลข 04 ตรงหน้าคนนี้

 

 

 

พอกินกันเสร็จก็กลับมาที่ซ้อมกันอีกครั้ง แต่ไม่มีใครมาซ้อมแล้วก็เลยถือโอกาสนอนแผ่กันอยู่กลางสนามสองคน มือที่วางแนบลำตัวทั้งคู่ค่อยๆเขยิบเข้าหากันก่อนที่มันจะกอบกุมกันเอาไว้แน่นในที่สุด แบคฮยอนแอบยิ้มจนกลั้นไม่ไว้เลยกลายเป็นยิ้มกว้างออกมา หันกลับไปมองก็ยิ่งไม่เป็นตัวของตัวเองเพราะสายตาของชานยอล

 

ถ้าไม่มีวอลเลย์บอลเราจะได้เจอกันมั้ยนะ เป็นชานยอลที่ถามออกก่อน เขาเขี่ยมือบางนั้นไปมา

 

เจอสิ ก็

 

“…”

 

เนื้อคู่กันแล้วก็ต้องไม่แคล้วกันป่ะ บอกตรงนี้ว่าพูดเองก็เขินเอง ชานยอลลุกขึ้นมาบีบไปที่จมูกโด่งรั้นก่อนจะนอนหัวเราะกันบนพื้นสนามอย่างมีความสุข

 

 

 

 

เหรอ ?

 

 

ปี๊ดดดดดดดดดดดดดด

 

 

นักกีฬา ! สนามจะปิดแล้วทำไมไม่กลับไปพักผ่อน

 

 

วิ่งรอบสนามสามสิบรอบ ปฏิบัติ!”

 

 

ครับ!”

 

 

 

 

 



 



วอลเลย์บอลยังมีแข่งอาทิตย์หน้าด้วยใครชอบดูบ้างอย่าลืมเชียร์ไทยแล้นนนนนด์

เอาจริงใครไม่ดูก็อาจจะอ่านไม่อินเท่าไหร่มั้ย55555 อันนี้แบบสนองนี้ดตัวเองอีกแล้ว

แบบว่าเรื่องนี้แต่งตั้งแต่ปีที่แล้ว....

แล้วก็เนี่ยวนมาจะครบปีละดองไว้แล้วก็รื้อมาแต่งใหม่แล้วแต่งจบพอดีเลยลงดีกว่า555555

ฝากด้วยค้าบ

 

#smileandgoCB

 

ชอบบอกว่าจะไม่ค่อยได้อัพเป็นไงละอัพบ่อยเลยมุง55555555555555

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 329 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,054 ความคิดเห็น

  1. #1794 youcancallmemonster (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 21:45
    รู้เลยส่าไรท์ตั้งใจกับตอนนี้จริงๆ เพราะผลลัพธ์ออกมาดีมาก เรานำ้ตาไหลเลยกีใจที่ในที่สุดเค้าก็ได้คบกัน ไรท์เเต่งดีจริงๆ เป็นกลจ.ให้นะคะ
    #1,794
    0
  2. #1456 chmpx (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 09:56
    น่ารักกกกกกกกกกก ชานรักแบคมากอะ ตอนแรกแบบชานใจร้ายแต่พอรู้เหตุผลอิจฉาตาร้อนเลยค่ะ5555
    #1,456
    0
  3. #1330 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 15:54
    น่ารักกกกกก
    #1,330
    0
  4. #1090 @_@ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 00:11

    เรื่องใหญ่ขนาดนั้นก็ควรคุยปรึกษากันก่อนนะ

    แต่คู่กันแล้วก็ไม่แคล้วกันเนอะะะะะ ได้กลับมาจูนกันอีก

    อ่ะพอคืนดีกันก็เปลี่ยนสนามแข่งให้เปนสนามรักค้าาาาาาาาาา


    #1,090
    0
  5. #944 deereastsea (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 00:36
    น่ารักกก ตอนแรกแอบงอนชานยอล แกล้งบี๋ทำไมมม โถ่ ที่แท้ก็รักเขามาก ห่วงเขามาก โอ้ยเนาะ อิจฉาาา รักกันนานขนาดดด
    #944
    0
  6. #943 dremssrp (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 02:16
    อ่านเรื่องนี้แล้วนึกถึงตอนนั้นที่มีนักวอลเลย์บอลชายของประเทศอะไรซักอย่างนี่แหละ ให้สัมภาษณ์ว่ามีแฟนแล้ว แฟนก็คือคนที่อยู่ในทีมด้วย ละแบบวอลเลย์บอลชายล้วนนนน ฟินนนน
    #943
    0
  7. #941 OHAprilOH (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 01:48
    ชานยอลมั่นคงมาก ฮือ คือดี ชอบบบ
    #941
    0
  8. #940 pcy921 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 15:15
    เป็นคู่ทรหด555555555
    #940
    0
  9. #937 hunnnielu947 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 13:12
    น่ารักมากกกก ชอบการบรรยายตอนแข่งวอลเล่ย์ เหมือนได้ดูอยู่จริงๆเลย 55555555 ดีใจที่คืนดีกันได้เร็ว งืออ
    #937
    0
  10. #936 Nutsudanaka (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 11:30
    โอ๊ยยนน ชอบมากกกกกกก อ่านวนไปค่ะ
    #936
    0
  11. #935 PpppNX (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 00:28
    น่ารีกกก
    #935
    0
  12. #934 junemelt (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 21:51
    ชอบมากกก น่ารักมากเลยค่า ฮื่ออออออออ
    #934
    0
  13. #933 babemay (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 21:37
    โอ๊ยยยย ชอบมากๆ ชอบฟีลแฟนเก่าแล้วรีเทิร์นกันแบบนี้มากๆค่า 555555555555 น่ารักมาก คนที่ได้ซีนสุดนี่ให้เซฮุนเลยค่ะ น่ารักเว่อ ให้ไปเดินเปงเพิ่นไหมคะพี่ฮุน ซงซานตอนไปเดินกับคนมีคู่ 5555555555
    #933
    0
  14. #932 bsunn (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 14:13
    ชอบบบบบบมากกกกก ประทับใจจจ๊
    #932
    0
  15. #931 marlinn (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 07:19
    น่ารักมากเลยยยย อ่านตอนยังไม่ดีกันแต่นอนกอดกันแล้วเขินมาก แงงงงงง
    #931
    0
  16. #930 DBK1802 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 03:50
    ฟีลวอลเล่ย์บอล ปู้นปู้นนน หกหนึ่งสี่ปาร์คชานยอลบยอนแบคฮยอน ฮูแร่~ แฮปปี้มากเว่อ ไม่เคยอ่านธีมนี้มาก่อนเลย สนุกมากน่ารักมากค่ะ ชอบบบ
    #930
    0
  17. #929 aueyaa (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 03:18
    ชานยอลก็นะเราเป็นแบคก็โกรธนะแต่แบคก็ประชดกลับอีกทั้งคู่น่าจับมาตีดีที่สุดท้ายเข้าใจกัน
    #929
    0
  18. #928 123456789ice (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 02:41
    แงงงงงน่ารักกกกก ฮรุกกกกน่ารักกกกกก น่ารักกกกกก
    #928
    0
  19. #927 ` xoxq (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 01:14
    บ้าเอ้ยน่ารักมาก
    #927
    0
  20. #925 Park Hyun (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 00:09
    โอ้ยชอบบบบบ เหม็นความรักกกก
    #925
    0
  21. #924 ไอจัง เองนะ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 23:52
    ชอบมากๆเลยค่าาาา ปริ่มในใจ
    #924
    0
  22. #923 iamkool (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 23:51
    ชอบมากเลยค่าส
    #923
    0
  23. #922 mpndss (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 23:43
    ม่ายไหวค่ะ จิเปงลม><
    #922
    0
  24. #921 ❾❶❾❸ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 23:16

    น่ารักมาก

    #921
    0
  25. #920 CHANBAEK 4ever (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 23:11
    ฮื่ออออ ชอบอ่าาา มีสเปได้มั้ย ตอนอนู่ด้วยกันอ่าา สู้ๆนะคะ
    #920
    0