smile breathe and go slowly - (chanbaek)

ตอนที่ 23 : just one day (Thai Ver.)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,592
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 376 ครั้ง
    9 พ.ย. 61


Just one day

(thai ver.)

 

 

Everybody wants to love

It’s easy when you try hard enough

 

 

            ในเวลานี้ห้องเรียนของนักเรียนชั้นม.5 กำลังเสียงดังเป็นพิเศษเพราะครูเกิดป่วยกะทันหัน คาบนี้เลยว่างไปโดยปริยาย ทุกคนร้องเฮดีใจกันยกใหญ่เมื่อหัวหน้าห้องอย่างเต้ยอ่านข้อความจากไลน์ที่ครูวิมลรัตน์ส่งมาบอกว่าเป็นไข้เลยทำให้มาสอนไม่ได้ ก่อนที่ต่างคนต่างจะหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาเข้าสู่โหมดโลกส่วนตัว บางคนก็จับกลุ่มคุยเม้าท์กัน มีไม่กี่คนที่หยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน...

 

ติ๊ง~

 

มึง กิจกรรมพิสดารเชี่ยไรเนี่ย

 

อื้อหืออออออออ เดทหนึ่งวันกับไม้เอก กรี๊ดดดดดดด

 

            เพจเฟสบุ๊คของชมรมกิจกรรมหนึ่งในโรงเรียนอัพเดทกิจกรรมใหม่ เมื่อมันขึ้นแจ้งเตือนหลายคนให้ความสนใจอย่างมากโดยเฉพาะผู้หญิงในห้องถึงกับกรีดร้องออกมาเมื่อเห็นว่า

 

กิจกรรมพิเศษ! เดทสุดฮอตกับไม้เอก รายได้ส่วนหนึ่งปรับปรุงลานที่นั่งบัวบานหน้าหอประชุม

 

คุณสมบัติ

1.ไม่จำกัดเพศ

2.ไม่จำกัดชั้น ม.1 – ม.6

* ยกเว้นคุณครู แม่บ้าน และพี่ภารโรงทุกคนครับ *

 

กติกา

1. ซื้อเปเปอร์ฮาร์ท ใบละ 20 บาทไม่จำกัดจำนวน * ซื้อมากมีสิทธิ์มาก!

2. เขียนชื่อ – นามสกุล, ชั้น, ไลน์ และเบอร์โทรศัพท์ ลงในเปเปอร์ฮาร์ท

3. จับสุ่มขึ้นมาทั้งหมดเจ็ดคน เรียงลำดับตามที่จับได้ เดทกับไม้เอกตามลำดับ !

 

ปล. เปเปอร์ฮาร์ทมีจำนวนจำกัด !!!!!

 

 

แม่งงงงจับเจ็ดคนเจ็ดวัน เชี่ยๆๆๆๆกูต้องรีบลงไปซื้อ น้ำชุกำลังเพ้อฝันและตั้งท่าจะวิ่งออกจากห้องแต่ก็ถูกเจตดึงผมที่มันมัดรวบไว้ก่อน

 

นั่งก่อน มึงอ่ะ

 

โอ้ยอะไรมึง ปล่อยยย

 

ใบปอ มึงว่าไง

 

เราไม่เอาอ่ะ เด็กแว่นขยับแว่นเล็กน้อย เขาเห็นแจ้งเตือนและก็กดเข้าไปดูแล้ว

 

เห้ย ลองดิ ใบปอเงยหน้าขึ้นมองเจต เขาคว่ำโทรศัพท์ลงกับโต๊ะแล้วถอนหายใจออกมา คนแบบเขาอ่ะเหรอถึงจะจับได้ไปเดท ไม้เอกก็คงไม่เต็มใจอยากเดทด้วยหรอก

 

น้ำชุไปเหอะ เจตด้วย

 

ไอ้บ้า กูจะไปลงชื่อทำไมขนลุกไอ้เชี่ย เจตลูบแขนตัวเอง...ไอ้ไม้เอกอ่ะนะ ถ้าเป็นน้องว่านก็ว่าไปอย่าง

 

โอกาสดีนะมึง กูยอมให้มึงมาแข่งด้วยเลยอ่ะ มา!”

 

เราไม่ได้หรอก ดวงไม่ดี

 

โว๊ะ! มึงนี่เนอะ

 

            เราสามคนสนิทกันเพราะถูกบังคับให้อยู่รวมกลุ่มกันตั้งแต่ม.1 เอาตรงๆไม่ถูกชะตากันเท่าไหร่ไอ้ใบปอก็อ่อนต่อโลก ซื่อๆ โง่ๆ...เออเอาจริงมันก็ไม่โง่หรอก เรียนเก่งชิบ ส่วนไอ้น้ำชุ สวย ใส แต่ไร้สมอง แต่มันก็ไม่เคยทิ้งเพื่อน นั่นแหละไม่ชอบขี้หน้ากันแต่ก็คบกันมา 5 ปีแล้ว

 

            ส่วนไอ้ใบปออ่ะมันปลื้มไม้เอก เอาเหอะใครๆก็ปลื้มมัน -_- อยู่ชั้นเดียวกันเห็นตั้งแต่เดบิวต์เดินโง่ๆเข้ามาตั้งแต่ม.1 คนบ้าอะไรแค่เดินก็หล่อ คนประคบประงมแถมสูงยังกับเปรต ไอ้เพื่อนสองตัวมันปลื้มไอ้ไม้เอกอีกคนก็ไม่กล้าอะไรซักอย่าง แอดเพื่อนในเฟสยังไม่กล้า เขาเดินผ่านก็แทบจะเอาหน้ามุดเข้าไปในเสื้อตัวเอง ส่วนอีกคนก็กล้าแม่งทุกอย่างเสนอหน้าไปทุกทางแต่เขาก็ไม่เอา

 

ใบปอมึงจะเอาไง เร็วๆเดี๋ยวมันหมด

 

ไปกันเหอะ เดี๋ยวเรารอบนห้องนะ

 

โอ๊ยอิเจตไปกับกูเร็วๆช่างมันและ กูต้องได้ !”

 

 

            ในลานโดมเต็มไปด้วยเด็กผู้หญิงที่มายืนต่อคิวรอซื้อเปเปอร์ฮาร์ทกันแทบจะล้นออกไปหน้าประตูโรงเรียนให้รถชนตูด เสียงกรี๊ดกร๊าดมาเป็นระยะประหนึ่งมีนักร้องเกาหลีมา ไม้เอกมันก็ไม่ได้อยู่ตรงนี้แต่แค่มีคลิปมาเปิด

 

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

 

อิชุ เงียบๆ อิเหี้ย

 

            เจตเอามืออุดหูตลอดเวลายิ่งเข้าใกล้ที่ซื้อกระดาษไร้สาระนั้นเสียงก็ยิ่งดัง ตรงกล่องที่ให้หย่อนกระดาษมีเด็กผู้หญิงหลายคนกำลังยกมือสวดอธิษฐานกันยกใหญ่ พวกนี้มันน่าโดนสวดมนต์กฤษณะกาลีใส่ พวกบ้าผู้ชาย!

 

กูตื่นเต้นๆๆๆ น้ำชุตัวสั่นก่อนที่สายตาจะไปหยุดมองที่ตึกเรียนตัวเอง ...เจตมึงดูนั่น ใบปอป่ะ

 

            สองคนมองไปยังตึกเรียนของพวกเขาที่ชั้นสามเห็นหัวทุยๆของมันโผล่พ้นระเบียงมา ก่อนที่จะก้มหน้าแล้วเดินหายไปในห้อง

 

กูเห็นใจมันนะ

 

            ใบปอมันไม่มั่นใจตัวเอง มันคิดว่าตัวเองเอ๋อเพราะใส่แว่นเป็นเด็กเนิร์ดอะไรทำนองนั้น แต่เพราะมันเป็นแบบนี้เลยทำให้มันน่ารักไง มันเป็นคนดี ให้เพื่อนทั้งห้องลอกการบ้าน ลอกข้อสอบด้วย แม่งดีเลิศประเสริฐศรีขนาดนี้

 

เชี่ยเอ้ยเอาไป! หมดตัว

 

อิเจต มึง!”

 

อย่าให้รู้ว่ามึงเอาไปเขียนชื่อตัวเอง กูไปรอข้างนอกนะ

 

 

 

 

 

 

 

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

 

ประกาศรายชื่อผู้โชคดีกับกิจกรรมเดทกับไม้เอก

1.

2.

3.

...

 

7. ปภาวินท์ เรืองรองไพศาล

 

 

ประกาศแล้วป่ะ เจตกดเข้าไปที่แจ้งเตือนอย่างตื่นเต้น ใจเต้นยังกับตัวเองเขียนชื่อลงไปเอง

 

....อิเจต มึง น้ำชุที่รีบร้อนจนกดเข้าไปดูได้ก่อน ไม่มีชื่อตัวเอง แต่...

 

ไอ้ใบปอออออออออออออออออออ ไอ้เชี่ยมึงได้เดทกับไม้เอก!”

 

อิชุหุบปาก มันเสียงดังจนคนในห้องหันขวับมาทางนี้ รวมถึงใบปอที่เงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือเคมีด้วยความงุนงง

 

ชุว่าอะไรนะ น้ำชุทำหน้าตาแบบจะฆ่าแกงกัน พักกลางวันเราเลยลากกันมาข้างหลังตึก

 

 

มึง ! ได้! เดท ! กับ! ไม้! เอก! อิสัดฮือออออออออออ

 

“ !! ”

 

ชัดหรือยังห๊ะ

 

            น้ำชุจับไหล่ทั้งสองข้างของใบปอเอ่ยเน้นทีละพยางค์ให้เข้าใจอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

 

แต่เราไม่ได้เขียนชื่อไปนี่ ล..แล้วมันมีชื่อเราไปได้ยังไง

 

            หญิงสาวคนเดียวในกลุ่มหันไปจ้องไอ้ตัวดีเขม็ง ใบปอเลยหันไปมองตามแล้วก็ยิ่งงงเข้าไปอีก

 

อะไรเหรอ

 

อิเจตให้กูเขียนชื่อมึง มันซื้อใบนึงแล้วให้กูเขียนชื่อมึงอ่ะ

 

ห๊า

 

โว้ยยยยยยใครจะคิดว่ามึงจะได้ กูซื้อไปสองร้อยบาทสิบใบยังไม่ได้แม้แต่ได้ดมกลิ่นตัวไม้เอกเลย

 

เราสละสิทธิ์ให้ได้มั้ย ใบปอทำหน้าละห้อย ชักเริ่มเครียดขึ้นมาแล้วสิ

 

ไม่ได้!”

 

 

 

            ใบปอนอนไม่หลับตั้งแต่รู้ เขาขอสละสิทธิ์แต่เจตบอกว่าเงินตั้งยี่สิบบาท พอเขาจะคืนให้เจตก็บอกไม่เอา เขา...ไม่อยากเดทกับไม้เอกเลย ชุก็บอกให้ไปสืบให้หน่อย เขาก็เลยบอกไปว่าชุยังจะให้สืบอะไรอีกชุรู้ทุกอย่างของไม้เอกหมดแล้ว แต่ชุก็ยังไม่ยอม

 

ฮือ ต้องไม่อยากสิๆๆๆ

 

 

 

          เข้าสู่อาทิตย์ที่เริ่มเดท ห้องเรียน 5/6 ตอนนี้กำลังเงียบเพราะเพื่อนคนอื่นออกไปกินข้าวกันแทบหมด เหลือแค่สองคนในห้องที่นั่งมองรายชื่อคนที่จะต้องไปเดทด้วย

 

พีคว่ะมึง มีผู้ชายจริงๆด้วย

 

อืม

 

คือใครวะไม่คุ้นชื่อเลย

 

ปภาวินท์.... ก็ลองดู

 

            ไม้เอกเป็นรองหัวหน้าฝ่ายกิจกรรมนักเรียน แล้วลานบัวบานก็อยู่ใกล้ห้องกิจกรรม ห้องประชุมและสนามบาส ตรงนั้นมันเก่ามากที่นั่งเป็นโต๊ะไม้ก็จะพังอยู่แล้ว กระเบื้องที่ปูตอนนี้ก็หลุดออกจนเห็นหลายคนเดินสะดุด มันไม่ได้รับการดูแลเลย ต้นไม้ตรงนั้นก็มีแต่ต้นไม้ใหญ่เกิดซักวันมันล้มมาทับได้ตายห่ากันพอดี ส่งเรื่องไปหาผอ.ก็โดนปฏิเสธเพราะอ้างว่าไม่จำเป็น สุดท้ายถูกตอกกลับมาว่าให้หาเงินมาทำเองคนในชมรมเลยคิดเรื่องนี้ขึ้นมา

 

            ก็นั่นแหละเดทกับเขา เอาจริงแม่งโคตรไร้สาระ แต่จะทำไงได้เมื่อเงินที่คำนวณไว้ใช้จ่ายซ่อมแซมมันต้องใช้งบฯเยอะ เพราะเป็นรองหัวหน้าด้วยเมื่อพี่หัวหน้าขอความช่วยเหลือก็ยากจะปฏิเสธ แต่ก็เข้าใจเหตุผลเพราะเขาเองก็ไม่อยากเห็นสภาพลานบัวบานเป็นแบบนั้นเหมือนกัน

 

             

 

 

 

 

วันพรุ่งนี้คิวมึงแล้วป่ะใบปอ

 

ห๊ะ ถ...ถึงตาเราแล้วเหรอ

 

ถ้าพรุ่งนี้มึงไม่มาเรียนนะ น่าดู

 

ม้ามันตีตายถ้าขาดเรียน

 

เออกูลืมไป

 

            ใบปอคิดมาหลายวัน คิดไว้ว่าไม่อยากตลอด แต่มันก็มีอีกเสียงที่ขึ้นมาในหัวแย้งกันทุกครั้ง เอาไงดีหนีได้ไปมั้ยนะ

 

 

            เวลาของกิจกรรมเป็นเรื่องของคนสองคนที่จะจัดการกันเอง วันนี้วันพฤหัสบดีที่คาบว่างของไม้เอกมีเยอะ และเขาคิดว่าจะไปตามหาปภาวินท์คนนั้น แปลกที่อีกฝ่ายดูจะไม่กระตือรือร้นมาหาไม่เหมือนอีก 6 คนที่ผ่านมา

 

            รูปที่ขอกับฝ่ายที่ดูแลเพื่อตามหาอีกคนเป็นรูปผู้ชายใส่แว่นผิวขาว อยู่ 5/1 ชื่อเล่น...

 

ใบปอป่ะครับ

 

            คนที่ตัวเล็กกว่าพยักหน้าหงึกๆและเอาแต่ก้มหน้า มือไม้ของอีกคนก็ดูจะจัดการตัวเองไม่ได้มันดูจับนู่นจับนี่วุ่นวายไปหมด

 

นี่...เงยหน้าหน่อย ไม่งั้นจะคุยกันรู้เรื่องมั้ย อากาศมันร้อนและใบหูนั้นก็แดงก่ำ นานอยู่กว่าที่อีกคนจะเงยหน้ามา เพราะเห็นเป็นผู้ชายไม้เอกเลยเลื่อนมือไปจับบ่า นั่นทำให้ใบปอสะดุ้งตัวแรง

 

 

            และไม้เอกถึงได้เห็นใบหน้าชัดๆ

 

            เรามานั่งกันตรงลานกว้างติดสนามบอล คนเดินไปมาไม่มีใครที่จะไม่มองแต่ไม้เอกไม่ได้สนใจอะไร และคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกันตอนนี้ก็แทบไม่พูดอะไรด้วยซ้ำตั้งแต่ถูกพาเดินออกมาจากตึก

 

ร...เราพูดไม่เก่ง ขอโทษด้วยนะ

 

อยากพูดอะไรก็พูดได้ เสียดายเงินที่ซื้อลุ้น

 

จริง ตั้ง...

 

ตั้ง ? ใบปอส่ายหัวจนผมปลิวไปพร้อมกับแรงลมที่พัดสวนมา ผมที่ยาวขึ้นมานั้นปลิวไหวขึ้นเล็กน้อยไม้เอกสังเกตว่าเส้นผมนั้นมันถูกลมพัดและตกลงมาเป็นรูปหัวใจก่อนที่แรงโน้มถ่วงจะทำให้มันตกไป

 

ใบปอลืมตัวเพราะเจตบอกว่าห้ามบอกใครว่าซื้อมากี่บาท

 

เดี๋ยวจะเลิกเรียนแล้ว มึงอยากไปไหน

 

“…”

 

โอเคหรือเปล่า ถ้าจะแทนตัวเองว่ามึงกู

 

ได้ๆๆ เพื่อนเราก็พูดมึงกู

 

แล้วทำไมไม่พูดบ้าง

 

ก็มันไม่เพราะนี่หน่า

 

            ใบปอเห็นอีกฝ่ายถอนหายใจ และเขาก็คิดไม่ออกจริงๆว่าอยากจะไปไหน อยากจะตีตัวเองที่มีเวลาตั้งหลายวันดันไม่คิดเพราะมัวแต่ตื่นเต้น ตอนนี้ก็ไม่มีที่อยากไปเป็นพิเศษ...จริงๆแค่ได้อยู่กับไม้เอกใกล้ๆแบบนี้มันก็พิเศษเหมือนโจ๊กหมูสับเพิ่มไข่สองฟองแล้ว

 

เอาตรงๆนะ กูก็ไม่รู้จะพาไปไหนเหมือนกัน ผ่านมาหกวันไปแต่ที่ๆน่าเบื่อ

 

“…”

 

แล้วอีกอย่าง...มึงก็เป็นผู้ชายคนเดียวเลยไม่รู้ว่าจะชอบที่แบบไหน

 

เราไปได้หมดเลย ไม้เอกไปที่ไหนมาบ้างแล้ว

 

ผู้หญิงเขาชอบไปที่ไหนกันก็ที่นั่นแหละ

 

เราไม่รู้อ่ะว่าผู้หญิงชอบไปไหน สำหรับไม้เอกใบปอแปลกจริงๆนั่นแหละ แล้วมึงชอบไปไหน

 

เราชอบกลับบ้านมากกว่า บ้านเราผ่านทางสวนลุมก็ได้ไปแค่แถวๆนั้นเอง...

 

โอเค

 

            ไม้เอกลุกขึ้นก่อนที่ไม่ลืมจะจับข้อมือของอีกฝ่ายให้ลุกตามมา ใบปองงอีกแล้วที่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะพาไปที่ไหน และเขาถูกลากไปตรงที่จอดรถมอเตอร์ไซค์ของโรงเรียน

 

เดี๋ยวๆ เราจะไปไหนกันเหรอ เมื่อถูกปล่อยเป็นอิสระใบปอเลยรีบถาม ในตอนที่คนตัวสูงกว่าข้างหน้าหยิบหมวกกันน็อคขึ้นมาและยื่นมันมาทางเขา

 

ไปเดท

 

มอไซค์เหรอ

 

ก็ใช่ไง ไม่เคยขึ้น ?ตอนนี้ใบปอเอาแต่ทำหน้าตกใจดูก็รู้ว่าคงจะลูกคุณหนู ไม้เอกเลยเดินเข้าไปสวมหมวกกันน็อคของตัวเองใส่ไปบนหัวนั้น โดยค่อยๆใส่เพราะกลัวจะไปทำแว่นตาที่ใส่อยู่หัก

 

เราไม่เคยขึ้นมอไซค์ ม้าบอกว่าอันตราย

 

ก็ใส่หมวกแล้วไงไม่ต้องห่วง ปลอดภัย

 

แต่มะม้าเราบอกว่าขี่มอไซค์บนถนนกรุงเทพน่ากลัว

 

            ไม้เอกจ้องคนที่พูดจาจริงจัง อย่างน้อยตอนนี้ก็ดีหน่อยที่ไม่เอาแต่ก้มหน้าหลบตากันแบบชั่งโมงแรกที่ผ่านมา ดูๆไปแล้วใบปอคงพูดเก่งแต่ติดตรงที่ยังคงเขินมั้ง

 

มากับกูไม่ต้องกลัว อีกอย่างมันอยู่ห่างจากโรงเรียนเราหน่อยเดียว

 

เรา..

 

“…”

 

ขอบอกมะม้าก่อนนะ เพราะมะม้าต้องมารับตอน 6 โมง

 

            เหมือนกับไม่อยากฟังมากนักไม้เอกพยักพเยิดให้อีกคนขึ้นไปนั่ง หลังจากที่ตัวเองก้าวคร่อมขึ้นมาแล้ว ใบปอเองก็ถอนหายใจ เขาอยากไปกับไม้เอกจริงๆนะแต่ก็กลัวด้วยเหมือนกัน

 

ขับช้าๆนะ เหวยย และแทบหงายหลังเมื่อมอเตอร์ไซค์ถูกขับออกไปอย่างเร็ว เหมือนอีกคนจะนึกได้ถึงได้ลดความเร็วลง ก่อนจะสะดุ้งอีกครั้งเมื่อมือของเขาถูกจับเอาไว้แล้วเลื่อนมันไปวางตรงเอวของไม้เอก

 

กลัวก็จับไว้ เดี๋ยวหงายหลัง

 

 

            นั่นแหละใบปอนั่งเกร็งไปตลอดทาง แถวนี้รถเยอะและอีกอย่างรถก็ชอบติดด้วย ไม้เอกพาซิกแซกมาตลอดทางเลย พอถึงสวนลุมเขาแทบลงเดินไม่ได้ด้วยซ้ำขานี่ชาไปหมดเลย

 

          ไม้เอกจัดการผมที่ไม่เป็นทรงของตัว หันกลับไปมองคนที่ก้มๆเงยๆมองเท้า เหงื่อนั้นผุดเต็มใบหน้าขาว   ตลอดทางรู้เลยว่าใบปอกลัวขนาดไหนก็วัดได้จากรอยยับของเสื้อตรงเอวเขานี่แหละ

 

โอเคหรือเปล่า

 

อืม!”

 

          เราพากันเดินไปตามทางไม้เอกไม่ได้พูดอะไร และใบปอก็ไม่รู้จะพูดอะไรแต่มันก็โอกาสเดียวที่มี อย่างน้อยหลังจากนี้เขากับไม้เอกก็คงกลับไปใช้ชีวิตแบบไม่รู้จักกันแบบเดิมแล้ว

 

ไม้เอกเคยมาที่นี่หรือเปล่า หรือเคยมาบ่อยมั้ย

 

ไม่บ่อย ปกติซ้อมกีฬาเย็นแล้วกลับบ้านเลย

 

ใช่เนอะ เราลืม คนฟังก็ยังแปลกใจกับคำพูดนั้นราวกับรู้อยู่แล้ว เหมือนคนข้างกายจะพูดไปเรื่อยเสื้อนักเรียนของใบปอไม่มีหลุดออกมาข้างนอกเลยด้วยซ้ำต่างกับเขาที่หลุดตั้งแต่อยู่ในโรงเรียนแล้ว

 

            ขาที่ก้าวหยุดมองคนที่เดินไปลิ่วๆเหมือนหลุดอยู่ในโลกส่วนตัว ใบปอเดินไปเรื่อยๆเหมือนลืมไปแล้วว่าเรามาเดทกัน จากตอนแรกที่ดูเขินอายตอนนี้นอกจากผ่อนคลายก็กลายเป็นเกือบจะไม่สนใจกันแล้ว

 

            แต่ก็ไม่ใช่แบบนั้นเพราะใบปอมีสี่ตามั้งถึงเห็นก่อนว่าข้างหน้ามีคุณยายที่นั่งอยู่บนพื้นหญ้ากำลังจะลุกขึ้น แต่เหมือนท่านจะพยุงตัวเองขึ้นหลายครั้งแต่ก็ยังลุกไม่ได้ คนตัวเล็กที่ดูใจใหญ่กว่าตัวเดินเข้าไปช่วยดึงคุณยายคนนั้นลุกขึ้น แกวางมือลงบนหัวใบปออย่างเอ็นดูและต่างมีรอยยิ้มประทับใจด้วยกันทั้งคู่

 

อะ..อ้าว ทำไมไม้เอกไม่เดินมาอ่ะ เหนื่อยแล้วเหรอ

 

เปล่า อีกคนยิ้มแล้ววิ่งกลับมาจับข้อมือเขา แปลกอีกแล้ว

 

ไปเร็ว ตรงนี้ร้อนเรารู้ว่าตรงไหนที่มันเย็นกว่านี้

 

            สุดท้ายก็ได้มานั่งอยู่ตรงโต๊ะริมน้ำ เราเลือกนั่งตรงข้ามกันและใบปอก็ดูสนใจสิ่งรอบตัวเป็นพิเศษ เช่นคนที่ถีบเป็ดอยู่อะไรทำนองนั้น

           

ทำไมถึงชื่อใบปอ ไม้เอกถามออกไปทั้งๆที่ไม่ได้มองหน้าอีกคน

 

ก็...แม่เราชื่อเบญจรัตน์ ชื่อเล่นเบญ พ่อเราชื่อประสม ชื่อเล่นป๋อง คงอยากให้ชื่อเรามีตัวพยัญชนะขึ้นต้นเหมือนกันอ่ะเลยชื่อใบปอ

 

บอกชื่อพ่อชื่อแม่ครบด้วย ไม่กลัวกูล้อเหรอ

 

แล้วไม้เอกจะล้อมั้ย อยู่ๆคนตรงหน้าก็ทำหน้าหงอย ไม่รู้ในความคิดนั้นใบปอมองว่าเขาเป็นคนแบบไหน

 

...ไม่อีกคนยิ้มกว้าง ก่อนจะถามต่อมาด้วยความกระตือรือร้นแล้วไม้เอกล่ะ ทำไมถึงชื่อไม้เอก

 

แม่ชื่ออาจารีย์ คนเรียกอา

 

อ่อ! สระอา

 

แล้วพ่อชื่ออู๋ สระอู

 

อ่า

 

ห๊ะ ล้อเหรอ

 

เปล่าน้าๆ เราหมายถึงอ่า ยังงี้ ใบปอรีบหันกลับมายกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน ก่อนจะอ้าปากออกเสียงชัดๆให้ฟัง

 

หึ

 

ต่อได้มั้ย

 

บอกไปหมดแล้วไง

 

เออใช่ เราลืม

 

ลืมง่ายเนอะ ดีแล้วเผื่อคิดจะเอามาล้อจะได้จำไม่ได้

 

เราไม่ล้อ มะม้าบอกว่าล้อชื่อพ่อแม่กันมันบาป

 

ฮ่ะๆ

 

ใบปอก้มหน้างุด... ไม้เอกหัวเราะงั้นเหรอ

 

ลูกคนเดียว ?

 

ถูกต้อง

 

ว่าแล้ว...

 

ไม่คิดเหมือนกันว่าจะใช้สวนสาธารณะเป็นที่เดท แต่ก็ดีกว่าไปทำอะไรที่ไร้สาระทำอะไรที่ต้องตามใจอีกฝ่ายมากเกินไปจนมันกลายเป็นความน่ารำคาญ

 

เราถามได้มั้ย

 

ถามมาเหอะ

 

หกวันที่ผ่านมาไม้เอกสนุกหรือเปล่า ที่ได้ไปเดท

 

ไม่รู้ดิ จำไม่ได้อ่ะ

 

            คนที่ถามยิ้มเจื่อน...งั้นวันพรุ่งนี้ไม้เอกก็คงจะลืมเรื่องราวของวันนี้ไปเหมือนกัน คิดแล้วก็เสียดาย ดังนั้นใบปอเลยตั้งปณิธานไว้ในใจตัวเองว่าตัวเขาจะไม่ลืมทุกวินาทีที่ได้อยู่กับไม้เอก ทุกคำพูดของไม้เอกด้วย

 

โอ๊ะ

 

ไม้เอกหันไปมองคนที่หันซ้ายหันขวา เหมือนโทรศัพท์ใบปอจะหล่นบนพื้นหญ้าและอีกคนคงหาไม่เจอ เขาเลยหยิบยื่นคืนให้แล้วบังเอิญไปเห็นว่าหน้าจอนั้นเป็นแจ้งเตือนจากไลน์

 

            เหมือนใบปอจะหายเข้าไปในโลกของการตอบไลน์อยู่เกือบห้านาที ใบหน้านั้นยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ก่อนจะหันมาทำหน้าเจื่อนๆใส่เขาอีกหน

 

มะม้าบอกว่าจะมารับตอน 6 โมงอ่ะ

 

งั้นเหรอ ที่จริงก็ยังไม่ครบวันเลย

 

นั่นสิ แต่ไม่เป็นไร ….เพราะแค่นี้ก็ดีแล้ว

 

บอกมะม้าไปได้มั้ย เดี๋ยวกูไปส่ง

 

ห๊ะ

 

ก็เดี๋ยวไปส่งไง ใบปอกะพริบตากุมโทรศัพท์เอาไว้แน่น มันน่าเสียดายแต่...

 

ไม่ได้หรอก วันนี้เราต้องไปทำธุระพร้อมม้านะ

 

งั้นไม่เป็นไร ยังเหลืออีกชั่วโมงนึงนิ พูดแค่นั้นก่อนที่ไม้เอกจะลุกเดินออกไปไหนไม่รู้ คงเบื่อแล้วแน่ๆเลยแค่นี้เขายังรู้สึกว่าตัวเองน่ารำคาญเลย

 

...เห้อ

 

            คนที่เขี่ยหญ้าเล่นสะดุ้งแรงเมื่อถูกความเย็นปะทะเข้าที่แขน น้ำอัดลมสองกระป๋องถูกไม้เอกถือชูไว้มีโค้กกับสไปรท์

 

เอาอันไหน

 

โค้ก! เราชอบโค้กมากๆเลยอ่ะ มะม้าบอกกินมากจะอ้วนแต่เราอ้วนอยู่แล้วเราเลยกินต่อไป

 

            ไม้เอกมองตามมือที่ดึงมันออกไปจากมือตัวเอง อีกคนเปิดมันออกและดูดอย่างคนที่ดูหิว แน่ล่ะเพราะอากาศมันร้อนมากจริงๆ

 

อื้ม สดชื่นเลยขอบใจนะ

 

สิบสี่บาท

 

อ่า เรามีแบงค์ร้อย

 

พรุ่งนี้ค่อยเอามาให้ก็ได้

 

เรา... เราไปหาไม้เอกได้เหรอ

 

ได้ดิ ทำไมจะไม่ได้ ใบปอหันไปทางอื่นด้วยใบหูที่แดง อย่างน้อยไม้เอกก็ยังให้ไปหาได้ก่อนจะกระดกโค้กในกระป๋องจนหมด

 

อาทิตย์หน้ามีแข่งงานวิชาการ ได้แข่งป่ะ

 

แข่งๆแต่เราไม่เก่งนะ

 

จริง ? คนที่สงสัยไล้มองใบหน้านั้น เขยิบใบหน้าเข้าไปใกล้มองทะลุไปยังดวงตาผ่านกรอบแว่นบาง จมูก และปาก.. นิ้วชี้เลื่อนไปแตะที่ริมฝีปากนั้นที่มีหยดน้ำที่เลอะอยู่ ก่อนจะชักมือออกมา

 

...ขอโทษ แต่โกหกใช่มั้ย

 

มะ...ไม่ เราไม่เก่ง..จริงๆ

 

            ไม้เอกกำลังทำให้เขาใจสั่น หน้ายิ่งร้อนเข้าไปใหญ่แล้วตอนนี้ต้องทำหน้าเอ๋อใส่ไม้เอกแน่ๆเลย

 

คณิตเทอมที่แล้วได้เกรดอะไร

 

สี่

 

เกรดสี่ คือไม่เก่งเหรอ

 

ใช่ๆเราไม่เก่ง เราโง่คณิต

 

อืม กูก็ไม่เก่ง

 

เหรอ ไม้เอกได้เกรดคณิตเท่าไหร่

 

สอง

 

เอ่อ....

 

ถ้าอย่างมึงเรียกโง่คณิต งั้นกูคงเรียกได้ว่าโคตรโง่เลยอ่ะ ใบปอเผลอหัวเราะเสียงดัง ก่อนจะเอามือตะครุบปากเพราะคนหันมามอง หึย น่าเกลียดอ่ะ

 

ก็ไม่นิ

 

            เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง ใบปอหันหน้ามองคนข้างๆที่สนใจคนถีบเป็ดในคลองอยู่

 

ครับ มะม้า

 

“…”

 

...ครับ จะเดินออกไปแล้วครับ

 

            ไม้เอกหันกลับมาเมื่อเสียงสนทนานั้นเงียบ เขาลุกขึ้นยืนใบปอเลยลุกขึ้นด้วย และใบปออยากจะพูดบางอย่างแต่แค่คิดก็เขินและอายเกินกว่าจะพูดไปแต่มันก็อาจจะเป็นโอกาสเดียว

 

            แล้วถ้าจะลองดูก็คงไม่เป็นไรมั้ง

 

 

ไม้เอก ม้าเราจะถึงแล้ว

 

อืม

 

...เราขอบคุณนะที่อุตส่าห์จับได้เรา เราดีใจมากๆมากๆเลย

 

“…”

 

เหมือนฝันเลย แล้วก็ต้องตื่นพอดี... คือเราน่าเบื่อเราขอโทษนะ ทุกอย่างที่พูดออกไปใบปอรวบรวมความกล้าไว้หมดแล้ว มันน่าแปลกที่พอเราได้คุยกันเขารู้สึกไม่เขินไม้เอกเหมือนตอนแรกๆ แต่นั่นแหละถึงจะเป็นเวลาไม่กี่ชั่วโมงแต่มันก็ดีชะมัด

 

ไปได้แล้วเดี๋ยวมะม้ารอ แถวนี้รถติด

 

บ๊ายบาย ตัวเล็กๆนั้นวิ่งออกไปด้วยท่าทางตลกๆ

 

 

ใบปอ!”

 

ห๊ะ ?

 

พรุ่งนี้อย่าลืมคืนเงินสิบสี่บาทล่ะ

 

อ๋อ ! ไม่ลืมๆๆๆ เราไม่ลืมจะแปะโน้ตไว้ที่ประตูเลย ใบปอโบกมืออีกครั้งก่อนจะรีบวิ่งไปหน้าประตู

 

 

และความฝันก็จบลง

 

 

 

 

 

 

 

            วันศุกร์สุดสัปดาห์ที่ม.5/1 มีเรียนเพียงไม่กี่วิชาแต่ไอ้ไม่กี่วิชานั้นดันมีสองคาบติดทั้งชีวะ และเคมีหลังจากเรียนชีวะเสร็จก็ได้พัก ใบปอยังไม่ลืมว่าต้องเอาเงินไปคืนไม้เอก

 

เดี๋ยวเรามานะ ใบปอบอกเจตแล้วเอากระเป๋าตังค์ขึ้นมา หยิบเหรียญใส่กระเป๋ากางเกงเอาไว้ เขาต้องรีบไปเผื่อไม้เอกมีเรียนคงไม่ได้เจอง่ายๆแน่

 

ไปไหนวะ

 

ห..ห้องน้ำ

 

เออๆ รีบไปเดี๋ยวจารย์เคมีมา

 

 

 

            ส่วนห้องพักของฝ่ายกิจกรรมคนสองคนที่โดดเรียนเพราะมีวิชาประวัติศาสตร์ที่น่าเบื่อ เลยได้อยู่กันสองคนและเพื่อนสนิทอย่างไผ่เลยมีอะไรอยากถามไอ้ไม้เอกเยอะเหมือนกัน

 

มานี่ดิมึง นั่ง

 

ไร

 

ไม่เห็นเล่าให้กูฟังเลยวะที่ไปเดทกับผู้ชาย

 

ทำไมต้องเล่า

 

ทีผู้หญิงบางคนมึงยังมาเล่าเลย ประทับใจ? หรือมึงไม่ขนลุกบ้างเหรอวะ

 

...ปกติ

 

กูพึ่งรู้ว่าชื่อเล่นชื่อใบปอ เอ๋อๆห้องหนึ่ง

 

...

 

มึงเงียบอ่ะ ทำไมวะหรือมึงสนใจ ไผ่เริ่มเซ้าซี้ที่เพื่อนตัวเองทำเป็นไม่สบตากัน

 

ไม่ได้สนใจ

 

แล้วเอ๋อจริงปะวะ

 

ก็...มั้ง

 

มึงก็เนอะยังจะทนอยู่จนครบวัน

 

ทนๆไป

 

กูอยากรู้ว่าเป็นเดทที่เลวร้ายที่สุดของมึงเลยมั้ยวะแต่ดูถ้าว่าจะเป็นงั้นว่ะ ฮ่า ไผ่หัวเราะเสียงดังขึ้น ปกติไม้เอกมันมีผู้หญิงเข้ามาเป็นสิบก็ไม่แปลกที่เดทกับผู้ชายจะไม่ได้เรื่อง มันคงไม่ได้สนใจอะไรอยู่แล้ว

 

รู้ดีนะมึง

 

ปั๊ก!

 

เสียงดังจากด้านหน้าทำให้สองคนผงะ รวมถึงคนที่ซุ่มซ่ามและเอ๋อแบบที่กำลังถูกว่ายืนเกร็งอยู่ที่ประตูเพราะเผลอพิงลงไปจนมันกระทบไปโดนกับกระจก

 

ใบปอ!

 

..ไม้เอกเสียงนั่นเรียกเขาแผ่วเบา มองหน้ากันแค่แปบเดียวก็ก้มหน้าไปอีกครั้งไม่เหมือนเมื่อวานเลย

 

เราเอาเงินมาคืน

 

“…”

 

โทษทีนะ เห็นนายคุยอยู่เลยไม่กล้าเดินเข้าไปก็เลยรอตรงนี้จนเราชนประตูเพราะเราเอ๋ออ่ะ มือขาวนั่นมีเหรียญอยู่สิบสี่บาทวางอยู่ มันคือค่าโค้กเมื่อวาน

 

ไม่เอาแล้ว แต่ฟังก่อน

 

ใบปอได้ยินทั้งหมด เขารู้

 

เอาไปเถอะนะ ร...เราต้องขึ้นเรียนแล้วเดี๋ยวโดนเช็คขาด

 

แปบนึง

 

มือใหญ่กว่านั้นคว้าข้อมือบางของใบปอเอาไว้อย่างลืมตัว เมื่ออีกคนทำท่าจะหันกลับไปทางอาคารสาม

 

ปล่อยเพื่อนกู!!

 

เจต...

 

อิเจต อย่าทำไม้เอกนะ!”

 

ก็ไม่คิดว่ามึงจะเหี้ยขนาดนี้ ทำร้ายจิตใจคนๆนึงที่แอบชอบมึงได้ไง ไม่ชอบก็อย่าไปให้ความหวังใครดิ

 

เจต!

 

เงียบ ใบปอเงียบ หน้าขึ้นสีกว่าเดิมที่เจตไปบอกแบบนั้น

 

มึงให้ความหวังมัน แต่เอามันมานินทาลับหลังว่ามันอย่างงั้นอย่างงี้

 

กูไม่ได้ให้ความใบปอเลย ไม้เอกพูดสวนออกไป ยิ่งทำให้เจตของขึ้นเข้าไปใหญ่

 

ไอ่เชี่ยเอ้ย! เจตพุ่งเข้าใส่คนที่ยืนนิ่ง แวบนึงเขาเหลือบมองใบปอที่ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาเลย

 

ใบปอมึงขึ้นไปก่อน เต้ยมันบอกว่าครูเข้าเลท

 

งั้นเราไปนะ

 

ใบปอ!

 

ไม้เอกพยายามเรียกและเดินตามไป แต่ใบปอวิ่งหนีออกไปอย่างเร็วเหลือเพียงแค่เจตกับน้ำชุที่ยังอยู่หน้าห้องกิจกรรม พร้อมไผ่ที่เดินมาอยู่กับเพื่อนมองมันอย่างเป็นห่วง

 

 

 

เรื่องถูกล้อเขาคิดว่าตัวเองเริ่มชินชาแล้ว แต่กลับมาวันนี้มันยิ่งเจ็บเพราะเพียงได้ยินมันจากปากของไม้เอก เขามันทั้งเอ๋อ ทั้งเป็นเดทที่เลวร้ายที่สุดของไม้เอก แม้จะเสียใจแต่ไม่รู้จะแสดงออกยังไงมันไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรด้วยซ้ำ เมื่อวานมันเป็นแค่ความฝันและเป็นฝันที่ทรมานเหลือเกินกับปมด้อยที่โดนเหยียบซ้ำๆ

 

ใบปอน้ำตาคลอก่อนที่มันจะหยดลง เขาเช็ดมันได้ทัน

 

ปอ...กูขอโทษ

 

เจตนั่งลงตรงหน้ามันมองใบหน้าของเพื่อนที่ตาแดงก่ำ ตอนแรกพวกเขาสงสัยว่าทำไมใบปอถึงไปห้องน้ำนาน ถึงจะลงไปตอนที่เป็นคาบว่างมันก็ต้องรีบขึ้นมาแล้ว ปกติแม้ครูจะไม่เข้าใบปอมันก็มักจะอ่านหนังสือ เจตเลยออกไปตามพอลงไปก็เห็นมันเดินไปทางห้องกิจกรรมเลยรีบโทรไปหาน้ำชุให้ไปด้วยกัน

 

ฟังจากที่มันเล่าคร่าวๆมันพูดว่าไอ้ไม้เอกซื้อโค้กให้มัน และที่มันหยิบกระเป๋าตังค์ออกมาตอนแรก ปะติดปะต่อได้แสดงว่ามันต้องเอาเงินไปให้ไอ้ไม้เอกแน่ๆ

 

ไอ้นี่มันก็นะ...เงินแค่นี้ยังต้องให้คืน

 

ถ้ากูไม่ให้อิชุเขียนชื่อมึงตั้งแต่แรก มันคงไม่เป็นแบบนี้ แต่เจตรู้สึกผิดจริงๆ เขาเองก็ได้ยินเกือบทุกอย่างเพราะแอบอยู่หลังใบปอที่มันไม่รู้ว่าพวกเขาตามลงไปด้วยซ้ำ

 

ไม่เป็นไรเลย ดีซะอีกอย่างน้อยก็ทำให้เรากล้าคุยกับไม้เอก เพราะถ้าเป็นเรื่องจริงเราคงไม่มีโอกาสหรอก

 

...

 

แล้วเราตื่นมาเมื่อเช้า เป็นฝันดีเลยนะ

 

อิปอ น้ำชุทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เมื่ออยู่ๆก็เห็นหยดน้ำตาใบปอไหลออกมา

 

 

มันก็เหมือนความฝัน ได้ไปเดทกันตั้งหนึ่งวัน ตื่นมาอีกวันทุกอย่างก็แค่ต้องกลับไปไม่รู้จักกันแบบเดิม

 

 

 

          หลังเสียงออดดังขึ้นบอกถึงเวลาเลิกเรียน ทั้งสามคนก็เดินลงมาเพื่อกลับบ้านพร้อมกันตามปกติ เหมือนใบปอจะสบายใจขึ้นแล้ว เพราะดูมันยิ้มได้มากกว่าเมื่อช่วงก่อนพัก

 

รอมะม้ามึงใช่มั้ย เดี๋ยวกูรอด้วย

 

ไม่เป็นไรๆๆ เดี๋ยวมะม้าก็ถึงแล้วเจตกลับเลยต้องช่วยแม่ขายของไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวถูกหักค่าขนมหรอก

 

รู้ดี!

 

งั้นกูอยู่ น้ำชุกระแทกตัวนั่งข้างใบปอแล้วซบไหล่ลงไปมัน

 

ชุเป็นผู้หญิงแต่มานั่งเฝ้าอ่ะเหรอ โหเราไม่เท่เลย

 

มึงเคยเท่ด้วยเหรออิปอ

 

อ้าว ไม่เคยเหรอ

 

เออ!!  ทั้งคู่ตอบออกมามาเสียงดังพร้อมกัน เมื่อใบปอมันบอกแม่มันจะถึงแล้วพวกเราก็แยกจากมันออกมาก่อนจะแยกย้ายกันกลับไปบ้าน

 

 

BAIPOR

มะม้ามารับหกโมงนะครับ

ที่สวนลุมเหมือนเมื่อวาน

 

 

            หลังจากเจตกับน้ำชุเดินกลับไปแล้ว ใบปอถึงเดินสวนไปอีกทางเพื่อจะเดินไปที่สวนลุมอีกครั้ง ที่เขาบอกกันไว้ว่าถ้าไม่สบายใจให้เท้าจุ่มน้ำ วันนี้เขาจะลองเอาเท้าไปจุ่มน้ำที่สวนลุมดู

 

            เมื่อวานที่มากับไม้เอกใช้เวลาไม่นานมั้ง เพราะระยะทางจากโรงเรียนไปมันก็ไม่ไกลกันเท่าไหร่ แต่เพราะเขากลัวเลยเอาแต่หลับตาปี๋และรู้สึกว่ามันถึงช้ามากๆเลย

 

            แดดร้อนๆตอนสี่โมงทำให้ผิวขาวจัดนั้นเริ่มแดง ยิ่งเดินไปข้างหน้าแสงอาทิตย์ก็ยิ่งสาดส่องเข้าใส่ ใบปอหยิบเอาชีทเรียนมาบังไว้ก่อนจะรีบเดินจ้ำอาวไปเรื่อยๆ

 

 

 

            เวลาเลิกเรียนเท่ากับรถต้องติดทันทีมันโคตรน่าเบื่อกับประเทศนี้ รถของพี่น็อตติดอยู่แยกนี้มาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วไม่มีวี่แววที่มันจะขยับ ไม้เอกมองออกไปที่ริมถนนก่อนจะเห็น.

 

            ใบปอ....

 

ไอ้ไม้ ! มึง..

 

โทษที ไปก่อนเลยพี่

 

 

           

 

            ถึงสวนซักทีตอนนี้เสื้อนักเรียนเปียกแนบหลังไปหมดแล้วเหงื่ออกท่วมเลย อยากจะเอาเสื้อออกนอกกางเกงแบบไม้เอกบ้างจัง

 

ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าดันไปนึกถึงอีกแล้ว

           

            เขาเดินช้าๆ รู้สึกชอบอากาศที่มีลมเย็นๆแบบนี้ ก่อนจะรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปตัวเงินตัวทองที่นอนเกยกันอยู่ใกล้น้ำนั่น... แล้วแบบนี้ใครจะกล้าเอาเท้าจุ่มน้ำกันเล่า !

 

            ใบปอค่อยๆเดินเข้าไปใกล้มัน อยากถ่ายรูปมันใกล้ๆแล้วดูพวกมันสิทำท่าจะวิ่งลงน้ำแล้วต้องรีบไป

 

ใบปอ!”

 

...ไม้เอก

 

...

 

มาเดินเล่นเหรอ นั่นคือประโยคที่ดันเผลอถามออกไป

 

            เขางงกับไม้เอก เรียกเขาซะเสียงดังแต่ตอนนี้มายืนเงียบใส่ ดูเหมือนไม้เอกเหนื่อยด้วยเพราะอีกคนหอบแถมเหงื่อยังไหลเต็มตัวเหมือนเขาเลย

 

“…”

 

“…”

 

เลิกเรียนแล้วทำไมไม่กลับบ้าน

 

เรา...แค่อยากมาเดินเล่น

 

            อีกคนก้มหน้าลง เหนื่อยแทบตายเพราะรีบวิ่งมาจากประตูตอนที่เห็นว่าใบปอกำลังวิ่งไปใกล้แม่น้ำไม่รู้ว่าไม่รู้หรือยังไงว่ามันอันตราย พอมาเห็นใกล้ๆถึงรู้ว่ากำลังทำอะไร

 

อยากคุยด้วย

 

ดีนะ ที่ไม้เอกยังไม่ลืม เหมือนใบปอจะพูดออกมาอย่างตัดพ้อ

 

แม่ชื่อเบญจรัตน์ไม่ลืมหรอก ท่าทางของใบปอตอนนี้ตลกมากๆใบหน้ากลมนั้นอ้าปากค้าง ไม้เอก!”

 

 

            ตอนนี้ข้างหน้าเรามีขนมและน้ำอัดลมวางเต็มโต๊ะแต่ใบหน้าของทั้งคู่กลับซีเรียส ใบปอเลยหวนไปคิดถึงเรื่องเมื่อช่วงกลางวันซะได้ และเจ็บที่ใจเหมือนถูกไฟช็อต

 

จะหาว่าแก้ตัวก็ได้ แต่เมื่อกลางวันไม่ได้ตั้งใจ

 

เราชินแล้ว ใบปอยังมีรอยยิ้มเสมอ ถึงจะดูฝืนๆก็เถอะ มันไม่ได้แย่...

 

เดทของกูกับมึงเมื่อวาน ไม่ได้แย่เลยใบปอ

 

            โลกของเขากำลังหยุดหมุนนั่นก็เพราะไม้เอก โลกที่ไม่ได้น่าอยู่ มีแต่ความน่าเบื่อ ไม้เอกกำลังเปลี่ยนมัน แต่ถึงจะเป็นไปไม่ได้ก็ตามที่จะหวังอะไรไปมากกว่านี้

 

ขอบใจที่บอกนะ เราดีขึ้นแล้วไม่เป็นไร

 

มึงคิดว่ากูกำลังพูดปลอบประโลมใช่มั้ย แต่กูพูดจริงๆ

 

กูไม่ได้คิดว่ามึงเนิร์ด มึงแค่มีความเป็นตัวของเอง สดใส ไม่เหมือนใครที่กูเคยเจอ ไม้เอกสบถออกมานิดหน่อยด้วยแถมยังขยี้หัวที่ถ้าคนอื่นเห็นคงยืนกรี๊ดไปแล้ว

 

“…”

 

ไม่รู้ว่ามึงเจออะไรมาบ้าง แต่มึงไม่ได้มีปมด้อย

 

ทุกๆอย่างที่เป็นมึงมันดีที่สุดแล้ว ใบปอ

 

...ไม้เอกรู้มั้ย ว่าเราดีใจมากเลยที่ได้ยินไม้เอกพูดแบบนี้

 

มึงกำลังไม่เชื่อสีหน้าของใบปอไม่ได้ดูเชื่อในสิ่งที่เขากำลังพูด ไม่ใช่ใบปอที่เป็นตัวของตัวเองเมื่อวาน

 

หลังจากนี้ก็คอยดูแล้วกัน...

 

 

 

 

 

 

เริ่มต้นของสัปดาห์งานวิชาการ นักเรียนหลายคนมารวมตัวกันอยู่ที่ลานโดมและใต้หอประชุม มีทั้งคนที่สบายมากๆและกำลังเครียดอยู่ในตอนนี้

 

ใบปอสู้ๆ ใบตอสู้ตาย

 

ฮือ เราแทบจะกินหนังสือคณิตเสริมเข้าไปอยู่แล้วนะ เครียดจัง

 

มึงยังจะเครียดอีกเหรออิปอ มึงแข่งทุกปีที่หนึ่งทุกปีอิเวง

 

            ตั้งแต่ม.หนึ่งแล้วที่ใบปอถูกเสนอชื่อให้ลงแข่งมาตลอดทั้งคณิต ภาษาไทย อังกฤษ บลาๆๆ ยันสุขศึกษานู่น ถ้ามันวิ่งชนะคนอื่นได้อีกนิดมันก็ได้แข่งพละแล้วอ่ะจะครบทุกวิชาอยู่แล้ว

 

กูกับน้ำชุจะเชียร์และคอยให้กำลังใจมึงอยู่ตรงนี้ โอเค๊

 

            อีกครึ่งชั่วโมงใบปอต้องขึ้นไปบนห้องประชุม เขาตื่นเต้นทุกครั้งถึงจะเคยได้ที่หนึ่งมาแต่เนื้อหาที่เรียนมันก็ยากขึ้นเรื่อยๆนี่หน่า น้ำชุไม่เข้าใจเลย

 

            นั่งอ่านไปอีกซักพักอยู่ๆก็มีเสียงแตกฮือคนที่อยู่ใต้หอประชุมเริ่มส่งเสียง รวมไปถึงน้ำชุที่เห็นว่าใครกำลังเดินมา ... มาทางนี้ด้วย

 

มันจะมาทำไมวะได้ข่าวว่าโง่ หรือมาเช็คเรตติ้ง

 

อิเจต มึงก็โง่!”

 

            ใบปอพยายามจะจำสูตรต่อโดยที่ไม่สนใจ แต่ตอนนี้เขาไม่มีสมาธิแล้ว มันแย่แล้วสิที่จำมาทั้งหมดก็เหมือนจะจำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ

 

ใบปอๆๆๆๆ ชุสะกิดเขายิกๆ

 

ห๊า พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นคนที่ไม่คิดว่าจะมาจริงๆมาอยู่ตรงนี้ได้

 

ขึ้นหอประชุมกี่โมง เสียงทุ่มนั้นเอื้อนเอ่ยออกมา ทั้งเจตและน้ำชุก็มองมาอย่างไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรกับสองคนนี้...

 

กูขึ้นไปส่ง

 

ค..คือ เรา... เพราะมัวแต่อึกๆอักๆ สุดท้ายใบปอก็ถูกพามายังลิฟต์ เพราะมัวแต่อึกอักจนถูกมองจากคนที่มามุง ไม้เอกเลยลากอีกคนออกมาจากตรงนั้นซะเลย

 

            ในลิฟต์เงียบกริบได้ยินแต่เสียงลมหายใจของคนสองคน เมื่อคืนอยู่ๆก็มีไลน์ปริศนาแอดมาหาใบปอ ชื่อของไลน์นั้นเป็นอีโมพระอาทิตย์ รูปก็ไม่มี ก่อนที่จะมีข้อความมาจากไลน์อันนั้นขึ้นมาใบปอไม่กล้าเข้าข้างตัวเองหรอกว่าอีกคนจะแอดมาหา มันเป็นไปไม่ได้เลยด้วยซ้ำเลยเลือกที่จะไม่ตอบกลับไป

 

มาได้ยังไงเหรอ เขาถามออกไปเสียงเบาไม่กล้าสบตาไม้เอกอีกแล้ว

 

กูถามไปในไลน์ หยิ่งนักหรือไงอ่านไม่ตอบ

 

นั่นไม้เอกจริงๆเหรอ

 

ก็ใช่อ่ะดิ

 

งั้นเดี๋ยวเราตอบนะ อีกคนทำท่าจะหยิบโทรศัพท์ออกมา เลยไปคว้ามือเอาไว้ก่อน

 

ไม่ทันแล้วมั้ง

 

“…”

 

            แต่ก่อนที่ลิฟต์จะขึ้นถึงห้องแข่ง และหลังจากที่เขาพูดไปแล้วว่าให้คอยดูหลังจากนี้... ผ่านมากว่าหนึ่งอาทิตย์ และตอนนี้มันเริ่มแล้ว

 

 

...รู้ว่าเก่งอยู่แล้ว แต่ยังไงก็ทำให้เต็มที่นะ

 

 

            ช่วยด้วย...............เขาลืมสูตรคณิตเสริมหมดแล้วจริงๆนะ

 

 

 

            หลังจากที่ตามใบปอไปที่สวนวันนั้น เขาก็ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงต้องทำแบบนั้นแค่ไม่อยากให้ใบปอเข้าใจผิด นั่นคือเหตุผลสำคัญ และที่พูดออกไปเขาก็ต้องการพิสูจน์ว่าตัวเองพูดอย่างจริงใจ...ใบปอไม่ได้มีปมด้อย และเพื่อยืนยันว่าเดทของเรามันไม่ได้แย่จริงๆ

 

            การได้รู้จักคนจากภายในของเขามันดีซะยิ่งกว่าการมองคนแค่เปลือก เขาเคยมองคนแค่เปลือก ... ชอบมองผู้หญิงสวยแต่หากเมื่อได้สัมผัสตัวตนเพียงไม่กี่ชั่วโมงกลับมองว่าพวกเธอน่าเบื่อและไม่ได้มีเสน่ห์อะไรที่นำมาสู่ความประทับใจ

 

            แต่กลับใบปอ มันต่าง

 

            และดันโง่...ที่ไม่ได้ขออะไรไว้ติดต่อเลย คืนนั้นเขาเลยทักไปหาพี่จอยที่ดูแลเรื่องข้อมูลเพื่อขอไลน์ใบปอ เล่นเอาพี่แกสงสัยเลยโกหกบางอย่างไปเพื่อให้ได้มา แต่พอทักไปแล้วเจ้าตัวดันอ่านทุกประโยคแต่ไม่ยอมตอบกลับ ความอยากเอาชนะดันมีอยู่มากและที่มากกว่านั้นคือการอยากเจอ

 

 

            ไม้เอกลงมาข้างล่างท่ามกลางสายตาของเพื่อนสนิทของใบปอ เจ้าตัวบอกออกไปว่าใบปอเข้าหอประชุมไปแล้ว ก่อนจะเดินออกไปทิ้งความสับสนสงสัยไว้ให้แกทั้งเจตและน้ำชุอย่างมาก

 

อิหยังกันวะ

 

 

            พอแข่งเสร็จไม้เอกก็ลากใบปอออกไปข้างนอก กว่าอีกคนจะร่ำลาเพื่อนได้ก็นานอยู่หลายนาที ใบปอเป็นคนเพื่อนไม่เยอะแต่ก็รู้ว่าเพื่อนที่คบอยู่ก็เป็นคนดี และคงเป็นห่วงมากไม่งั้นคงไม่ตามมานั่งเฝ้าอยู่ที่ร้านฝั่งตรงข้ามแบบนี้

 

ชอบกินรสอะไร

 

...เรากินได้ทุกอย่าง ทุกอย่างที่กินได้ ใบปอตอบออกมาเบาๆ นั่นทำให้ให้ไม้เอกเกือบหลุดยิ้มแต่ก็ทำเป็นเก๊กไปแบบนั้น

 

            อ่อที่ได้มานั่งกันอยู่ในคาเฟ่ตอนนี้ได้ก็เพราะในไลน์เมื่อคืนเขาบอกไว้ว่าถ้าแข่งเสร็จจะพามาเลี้ยงเพื่อไถ่โทษ ในเมื่อไม่ยอมตอบอะไรก็ถือว่าเป็นอันตกลง พอเห็นว่าอีกคนเดินออกจากห้องก็คว้าตัวมาเลยแค่นั้น

 

ตกลงจะเอาไอศกรีมรสอะไร

 

วานิลลากับช็อกโกแลต!”

 

อืม

 

จะไปไหนเหรอ ใบปอทักขึ้นตอนเห็นว่าไม้เอกกำลังลุกขึ้น โดยที่ไม่รู้ว่าต้องออกไปสั่งที่หน้าเคาน์เตอร์

 

สั่งไง

 

อ่อ เดี๋ยวเราไปสั่งให้ เหมือนไม้เอกจะปฏิเสธ แต่ใบปอก็ชิงลุกขึ้นก่อน ไม้เอกจะเอาอะไร

 

            เขาอยากตอบแทนที่ไม้เอกอุตส่าห์พามา เรื่องแค่ลุกไปสั่งให้แค่นี้ยังน้อยไปเลย

 

เอาเหมือนมึงอ่ะ คิดไม่ออก ใบปอส่งยิ้มมาให้ก่อนจะรีบเดินไปที่เคาน์เตอร์... ที่นี่มีบิงซูด้วยนี่หน่า พนักงานที่เคาน์เตอร์กำลังวุ่นวายกันอยู่ เขาเลยยืนนึกว่าจะใส่อะไรลงไปบ้างดี

 

มีน้ำแดงเฮลซ์บลูบอยมั้ยครับ

 

มีจ้า

 

แล้วลูกชิดล่ะครับ

 

เอ่อ น้องคะที่นี่ขายบิงซูไม่มีเครื่องแบบน้ำแข็งไสหรอกจ๊ะ ก็จริงแหะ ถึงเป็นแบบนั้นเขาก็เลือกสิ่งที่จะเพิ่มลงไปแทนลูกชิดได้แล้ว

 

 

            ใบปอเดินยิ้มกลับมานั่ง ระหว่างที่รอไม้เอกเลยชวนคุยด้วยการให้ใบปอเล่าตอนที่แข่งให้ฟัง อีกคนบอกว่ายากขึ้นทุกปี ก็แน่นอนว่าเรียนชั้นสูงขึ้นมันก็ต้องยาก และก็เอาแต่พูดว่าเราไม่มั่นใจวนประมาณแปดร้อยรอบได้ จะคอยดูเหมือนกันคนที่บอกไม่มั่นใจแต่ใช้เวลาอยู่ในนั้นจนครบกำหนดเวลาเป๊ะๆจะออกมาเป็นยังไง

 

            ของที่เราสั่งกำลังมาเสิร์ฟ ใบปอยิ้มกว้างกว่าเดิมเมื่อบิงซูที่เขาสั่งให้ไม้เอกกำลังถูกวางเสิร์ฟลงข้างหน้า ใบปอจำบทสัมภาษณ์ตอนที่ไม้เอกขึ้นม.4ได้ ไม้เอกบอกว่าเวลาอากาศร้อนๆชอบกินน้ำแข็งไสน้ำแดง ใส่นม เครื่องที่ใส่ชอบลูกชิด เม็ดแมงลัก แล้วก็ขนมปัง แต่ที่นี่ไม่มีลูกชิดและเม็ดแมงลัก บิงซูเฮลซ์บลูบอยข้างหน้าเลยเป็นสตอรว์เบอร์รี่กับขนมปังแทน

 

...อะไร

 

ก็บิงซูเฮลซ์บลูบอย...ของโปรดไม้เอก ใบปอหน้าแดง แต่ก็ต้องกังวลไปเพราะไม้เอกทำหน้านิ่งหรือว่าไม่ชอบแน่เลย

 

ใครบอกว่าเป็นของโปรดกู

 

เราขอโทษนะ ไม้เอกเอาของเราไปกินก็ได้

 

            คนตรงข้ามถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่แล้วก็หันออกไปมองข้างนอก ส่วนเขาเองก็ได้แต่ก้มหน้าเพราะรู้สึกผิดทั้งๆที่ไม้เอกสั่งไอศกรีมช็อกโกแลตกับวานิลลาแท้ๆแต่เขาดันไปสั่งแบบอื่นให้แทน

 

รู้ว่าเป็นของโปรดกูแต่ไม่รู้ว่ากูไม่ชอบสตอรว์เบอร์รี่เนี่ยนะ

 

“…”

 

จริงๆเลยมึงเนี่ย

 

 

แต่ยังไง...ก็ขอบใจที่รู้ว่ากูชอบ

 

 

            อยู่ๆไม้เอกก็ลุกขึ้นมายีหัวเขา หน้าใบปอตอนนี้เลยแดงยิ่งกว่าบิงซูเฮลซ์บลูบอยสีแดงราดนมนี้เสียอีก

 

...อื้ม

 

            ไม้เอกเขี่ยสตอรว์เบอร์รี่ออก คนที่นั่งตรงข้ามมองดูการกระทำของอีกคนด้วยความขำขัน

 

ขำอะไร

 

ขำไม้เอก และเมื่อใบปอขำมากนั้น ส้อมที่วางอยู่ข้างๆเลยถูกมือใหญ่หยิบแล้วใช้จิ้มลงไปที่สตอรว์เบอร์รี่สองชิ้น ก่อนจะยื่นมันไปจ่อด้านหน้าของอีกคน

 

อ...อะไรเหรอ

 

ขำดีหนักเอาไปกิน อ้าปากดิ

 

ห๊า และจังหวะนั้นสตอรว์เบอร์รี่หวานๆก็ถูกส่งเข้าไปในปากเล็กที่อ้าปากออกมาพอดี คราวนี้คนที่เป็นฝ่ายขำก็คือไม้เอกล่ะ

 

 

 

 

 

อิเจตมึงดูวววววววว น้ำชุลุกขึ้นยืนส่งเสียงดังออกมาจนเพื่อนต้องดึงให้นั่งลง

 

ใจเย็น

 

มันชักจะพีคขึ้นเรื่อยๆแล้วนะเว้ย สองคนนี้จะจริงจังกันเหรอวะ

 

ถ้าถามกู กูก็ไม่ค่อยอยากเชื่อเพราะคนอย่างไอ้ไม้เอกที่ตัวท็อปของโรงเรียนมาสนใจแต่เสือกไม่เอา แต่จะดันมาเอาอิปอเนี่ยนะ...

 

ก็จริง อย่างกูก็ตัวท็อป

 

เตี้ยติดท็อป

 

อิเจต

 

แต่ตอนเช้าที่มันพาใบปอขึ้นไปส่งกูแอบมองมัน สายตามันก็มองใบปอดูจริงใจอยู่นะมึง การกระทำนั่นอีก

 

มึงกำลังเชียร์มันทั้งคู่นะรู้ยัง ทั้งคู่ยังเอาแต่จดจ้องคนสองคนฝั่งตรงข้ามต่อไป ใบปอมันเอาแต่ก้มหน้ากินไอศกรีมของตัวเอง เลยไม่รู้ตัวว่าถูกไม้เอกจ้องอยู่ตลอด

 

            ก่อนที่จะลุกพรวดเมื่อทั้งคู่ออกมาจากร้านและเดินมาคุยกันด้วยท่าทีที่เหมือนจะตกลงบางอย่างกันไม่ได้

 

 

 

ให้กูไปส่งมั้ยนี่มันพึ่งสี่โมงเอง กว่ามะม้ามึงจะมารับ

 

เรารอได้

 

จะรอยังไงโรงเรียนจะปิดแล้ว เอาโทรศัพท์มาได้มั้ยขอคุยกับมะม้าหน่อย ใบปองงแต่ก็ยอมยื่นโทรศัพท์ที่กดรายชื่อของมะม้าไว้ให้แล้ว

 

 

สวัสดีครับ ผมชื่อไม้เอกเป็นเพื่อนของใบปอ

 

“...”

 

ไม่ได้เป็นอะไรครับแค่วันนี้เรามีงานวิชาการเลยเลิกเร็ว ผมเลยอยากขอไปส่งใบปอที่บ้านครับ

 

            คนที่ฟังอยู่ได้แต่ลุ้นว่ามะม้าตอบกลับมาว่าอะไรบ้าง จนโทรศัพท์ถูกยื่นคืนมาให้ก่อนไม้เอกจะเดินอ้อมไปด้านหลังยื่นหมวกกันน็อคส่งมาให้...เดจาวูหรือเปล่านะ

 

กูจะไปส่ง บอกมะม้ามึงเรียบร้อยและเขาอนุญาต

 

จริงๆเหรอ!”

 

ก็ลองโทรกลับไปถามดู

 

 

            ตลอดทางที่กลับบ้านใบปอซึ่งค่อนข้างไกลและใช้เวลานานเพราะรถติดอยู่บ่อยๆ แต่ไม่ว่าจะนานและรถจะจอดติดไฟแดงนานแค่ไหน สองมือที่กำเสื้อตรงเอวของเขาไว้นั้นไม่มีท่าทีจะคลายมันลงเลยซักนิด จนกระทั่งบอกทางเข้ามาในหมู่บ้านที่ดูคนมีฐานะพักอยู่กัน ใบปอก็ยังนั่งเกร็ง ไม้เอกไม่ได้ขับเร็วมากนักยิ่งตอนนี้ที่ต้องถามทางเขาก็แทบจะไม่ได้เร่งความเร็วเลยด้วยซ้ำ

 

หลังไหน

 

สีเทา ไม้เอกหันขวับกลับมามอง ในหมู่บ้านนี้เป็นโทนสีเทาหลังคาสีเข้มเหมือนกันหมด

 

มีอะไรเด่นๆ

 

มีน้องหมาเราชื่อบลูเบอร์รี่!

 

มันจะวิ่งออกมาให้กูเห็นมั้ยล่ะ

 

ไม่ๆเราเลี้ยงไว้ในบ้านอ่ะ

 

สุดท้ายเมื่อคุยกันไม่รู้เรื่องซักทีไม้เอกเลยต้องจอดมอเตอร์ไซค์ข้างทาง ก่อนจะหันกลับมาถามทางคนที่ซ้อนอยู่ดีๆ

 

หลังไหน เขาย้ำเสียงเข้มเพื่อให้ได้คำตอบจริงจังเสียที

 

อีกประมาณ ... ใบปอชี้นิ้วพึมพำนับ ห้าหลัง

 

ก็แค่นั้น

 

หลังนี้ๆๆๆ ทันทีที่มอเตอร์ไซค์จอดคนที่ซ้อนอยู่ก็รีบลงมา ก่อนจะถอดหมวกกันน็อคออกแล้วส่งคืนให้ด้วยความรีบร้อน

 

จะรีบทำไม ใบปอคิดว่าไม้เอกดูอารมณ์เสียแล้วเพราะเขาพูดไม่รู้เรื่องแท้ๆ

 

เราทำให้ไม่เอกเสียเวลามานานแล้ว ล..เลยรีบให้

 

ก็ถ้ามันจะเสียเวลา กูจะอยากมาส่งมึงตั้งแต่แรกทำไม

 

 

หัวใจทำงานหนักอีกแล้วสิ

 

 

ขอบคุณนะ ไม้เอกกลับดีๆ

 

อืม เข้าบ้านไปได้แล้ว

 

อ่อได้ๆ บ๊ายบาย ภายใต้กรอบแว่นคนตัวเล็กกว่ายิ้มตาหยีมาให้ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปในบ้าน ไม้เอกมองเข้าไป จนคิดว่าอีกคนคงเข้าบ้านแล้ว ไม่นานถึงขี่ออกมา...

 

 

ใบปอจะไปไหนลูก เสียงพ่อถามออกมาตามหลัง หลังจากเห็นลูกชายวางกระเป๋าแล้วรีบวิ่งออกไปด้วยท่าทีรีบร้อน

 

ไปดูเพื่อนครับ

 

ใบปอวิ่งออกมาข้างหน้าบ้านมองตามรถมอเตอร์ไซค์ที่เขาพึ่งนั่งมาขี่ออกไปยังไม่พ้นซอยบ้าน มือเล็กนั้นกุมไว้ที่อกข้างซ้าย

 

 

ใจเต้นแรงดีจัง ขอให้พรุ่งนี้ได้คุยกับไม้เอกอีก ได้เจอไม้เอกอีก ถ้าไม่มากไปขอให้ได้เจอกันทุกวันเลย ._.

 

 

 

 

 

คำขอวันนั้นเหมือนจะได้ผล มันอาจจะลอยผ่านอากาศขึ้นไปให้คนบนฟ้าได้รับฟัง เขาคงใจดีเลยทำให้เขาได้เจอกับไม้เอก....ทุกวัน กว่าสองเดือนที่ผ่านมาใบปอรู้สึกมีความสุขทุกวันเป็นพิเศษ ผลคะแนนที่แข่งงานวิชาการก็ทำให้พอใจเพราะเขาได้ที่หนึ่ง ไม้เอกรู้เลยพาไปเลี้ยงพิซซ่า อ่อเจตกับชุก็ไปด้วย

 

การที่ได้เจอกับไม้เอกทุกวันแบบนี้ ใบปอไม่กล้าหาญขนาดที่จะเข้าข้างตัวเองได้มากนัก บางทีที่ไม้เอกทำอาจจะกำลังไถ่โทษที่เคยว่าเขาอยู่ก็ได้ เพราะไม้เอกเคยบอกไว้แบบนั้น

 

           

            วันนี้สอบปลายภาคเทอมหนึ่งวันสุดท้าย เมื่อคืนใบปอนอนดึกกว่าทุกวันเพราะติวคณิตให้ไม้เอกอยู่ แต่ไม้เอกเก่งมากๆเลย เข้าใจง่ายมาก

 

ไง

 

            นึกถึงก็โผล่มาอยู่ตรงหน้าเลย ไม้เอกเนี่ยหน่า

 

สวัสดีตอนเช้า

 

กินข้าวหรือยัง

 

ยังเลย เรายังไม่ค่อยหิว

 

ไปกินที่โรงอาหารกัน ใบปอโดนดึงให้เดินตามหลังไม้เอก เขาเอาแต่เดินก้มหน้างุดๆจนไปถึงโรงอาหาร

 

จะกินอะไรจะไปซื้อมาให้

 

ไม่เป็นไร ไม้เอกไปซื้...

 

จะกินอะไรจะไปซื้อให้ เมื่อโดนถามย้ำอีกครั้ง เขาก็เลยต้องบอกไปว่าตัวเองอยากกินโจ๊กใส่หมูสับ...เยอะๆด้วย

 

            ไม่นานกลิ่นหอมๆของโจ๊กที่ไม้เอกถือมาก็ถูกวางลงข้างหน้า อีกคนก็กินโจ๊กเหมือนกันเลย ใบปอมองในชามของตัวเองที่แทบไม่เห็นตัวข้าวเลยด้วยซ้ำ ปกติป้าคนขายไม่เคยให้หมูสับเยอะขนาดนี้นี่หน่า

 

ทำไมเราได้หมูเยอะจัง

 

ไม่ดีหรือไง

 

ดีสิ ใบปอตอบเสียงเบาๆยิ้มจนแก้มแทบปริ แต่ไม่ทันได้มองไปทางไม้เอกเลยที่ในชามของอีกคนเหลือหมูอยู่แค่เพียง 2 ชิ้นทั้งที่สั่งพิเศษหมูเหมือนกัน

 

หร่อยป่ะ

 

มากๆเลย กินกับไม้เอกก็ต้องอร่อยอยู่แล้ว ._.

 

ไม้เอกล่ะ

 

...ทุกวันไม่อร่อย แต่วันนี้มากินกับมึงก็อร่อยดี

 

 

 

            เอาหน้าจุ่มในชามโจ๊กได้มั้ยนะ

 

 

 

            ช่วงเวลาสอบไฟนอลจบลงแล้ว ใบปอกับกลุ่มเพื่อนวางแผนไว้ว่าจะเรียนพิเศษกันต่อเลย อีกปีเดียวเราก็ต้องเข้ามหาวิทยาลัยกันแล้ว ต้องฟิตซักหน่อย

 

เรียนอิ้งครูพี่นานากัน ที่สยามๆ น้ำชุเสนอออกมาเพราะตัวเองนั้นอยากเข้านิเทศ

 

ได้ๆ

 

            ทั้งหมดนั่งคุยกันเรื่องเรียนพิเศษ สำหรับใบปอเขาลงเรียนเยอะกว่าคนอื่นเพราะอยากเข้าแพทย์ ลงติวเคมี ชีวะ และฟิสิกส์ไปเพิ่มด้วย ส่วนคณิตเขาคิดจะเรียนตอนเปิดเทอม พอระหว่างรอมะม้ามารับไม้เอกก็มายืนรอเป็นเพื่อนหลังจากที่สองคนนั้นกลับไปแล้ว

 

ปิดเทอมจะทำอะไร อ่า ลืมไปวันนี้เป็นวันสุดท้ายก่อนปิดเทอมที่ได้เจอไม้เอกนี่หน่า

 

เราลงเรียนพิเศษกัน

 

เรียนอะไรบ้าง

 

โห....

 

ไม้เอกตั้งใจฟังที่ใบปอบอก ได้ยินอีกคนบอกจะลงเรียนแต่ละอย่างก็เหนื่อยแทนแล้ว แบบนี้จะไปเรียนด้วยไหวได้ยังไง....

 

 

ไหวไม่ไหวไม่รู้แต่กลุ่มของใบปอมีสมาชิกเพิ่มเรียบร้อย...

 

 

สองคนเมื่อไหร่จะมาวะ

 

บีทีเอสเสียมั้ง

 

ไม่ก็อุ้มกันมาอยู่ ทั้งคู่กำลังนินทา ไอ้ใบปอมันบอกว่าไม้เอกจะมาเรียนอิ้งด้วยอยากจะแหม่ไปถึงโคราช

 

ไม้เอกมาแล้ว

 

เราขอโทษที่มาช้า บีทีเอสคนแน่นมากๆไม้เอกเลยไม่ให้ขึ้นกลัวโดนเบียด

 

กลัวมันถูกเบียดทีหลังก็เดินกันมา

 

มันไกลนะเจต

 

กูประชด!

 

จะไปได้ยังเดี๋ยวเข้าเรียนสายเป็นไม้เอกที่บอกขึ้นมาเพราะใกล้จะถึงเวลาเข้าเรียนแล้ว กลุ่มเราดูสะดุดตามากเหมือนไม้เอกเป็นเสาไฟฟ้า ส่วนเราสามคนเป็นหลักกิโลที่เดินตามกันต้อยๆ..

 

 

หลังจากสอบเสร็จวันสุดท้ายเขาโทรไปหาใบปอ ก็เพื่อจะไปเรียนด้วยนั่นแหละแต่คงไม่ได้เรียนทั้งหมดอย่างน้อยเจอกันบ้างก็ยังดีไง ก็เลยเลือกเรียนภาษาอังกฤษไปด้วย ใบปอบอกว่าตัวเองจะตั้งใจอ่านหนังสือและเรียนเยอะขึ้นเพราะอยากเข้าแพทย์ พึ่งรู้ว่าทั้งพ่อและแม่ของใบปอเป็นแพทย์ ก็ตามสเต็ปที่อยากให้ลูกเป็นแพทย์ ตอนแรกเขาคิดไว้แบบนั้นแต่ใบปอบอกว่าตัวเองอยากเป็นเอง ไม่ได้ถูกบังคับเหมือนคนอื่นๆ

 

เพราะรู้ว่าใบปอขยันและตั้งใจมาก อีกคนจะไม่ตอบไลนไม่รับโทรศัพท์ และแทบไม่ออกไปไหนจากที่เห็นตอนสอบปลายภาคถ้าเขาไม่ขอไหวก่อนคงไม่ได้ติวกัน เห็นแบบนี้คงทนไม่ไหวเลยเลือกลงเรียนด้วย ถึงแม้ตัวเองจะยังไม่มีเป้าหมายก็ตาม

 

ถ้าพูดตามตรงสถานะของเรายังไม่มี เขาอาจจะยังไม่ได้ทำอะไรที่ชัดเจน แต่ก็ยอมรับว่ากำลังจีบใบปออยู่

 

ยังไม่เคยบอกอะไรกับอีกคนไป แค่ใช้การกระทำแทนคำพูด ถ้าวันนึงทุกอย่างพร้อมก็คิดว่าจะบอกซึ่งคงอีกไม่นาน...

 

 

 

เปิดเทอมสองมาถึงเรียนวันแรกสำหรับห้องใบปอมีแต่วิชาหลักๆอย่างเคมี ชีวะและฟิสิกส์ แต่ก็ยังไม่ได้เรียนอะไรมากแค่แนะแนวและแจกตารางเรียนแค่นั้น พอว่างน้ำชุก็เอาแต่ถามใบปอว่าหลังจากเรียนพิเศษเสร็จไปไหนกับไม้เอกเอกมาบ้าง

 

ไม่ได้ไปไหนเลย แค่..”

 

แค่อะไร!

 

แค่มาหาที่บ้าน

 

กรี๊ดดดดดด

 

อิชุ! แก้วหูจะแตก ไม่ใช่แค่เจตแต่รวมถึงคนในห้องที่หันมามองพวกเราอีกแล้ว

 

มาหาทำไมห๊ะ

 

ไม้เอกมาหามะม้าเรา...พาพ่อมาด้วยนะ

 

ห๊ะ พ่อไม้เอกอ่ะเหรอคราวนี้เป็นเจตที่เสียงดังขึ้นมา ใช่ๆ เราก็พึ่งรู้ว่าพ่อไม้เอกเป็นคนไข้แม่เรา

 

พ่อไม้เอกเป็นอะไรกูจะไปล้อมัน

 

เจตมันไม่ดีนะ! พ่อไม้เอกเป็นเบาหวาน ใบปอเผลอขึ้นเสียงใส่เพื่อน ปากบอกไม่ดีแต่เขาก็ดันบอกไปแล้ว

 

อ่ะห่วงพ่อผัวแต่บอกกูเฉยว่าพ่อมันเป็นเบาหวาน

 

ไม่ใช่ผัวนะเจต ใบหน้าค่อยๆแดงขึ้นมา แล้วไม้เอกไปหามึงบ่อยป่ะ

 

เมื่อวาน

 

แต่เมื่อวานฝนตกหนักมากนะ มันไปหามึงด้วยเหรอ

 

ใช่ๆตากฝนมาตกใจเลย แต่เราก็บอกแล้วนะว่าไม่ต้องมา เจตกับน้ำชุมองหน้ากันชักจะเหม็นพวกมันสองคนแล้วเนี่ย

 

ตอนนี้พวกเราว่างอีกชั่วโมงกว่าๆก็เลยเอาแต่คุยกันบทสนทนาเริ่มจะจบลงเพราะอีกสองคนจะขอนอน  หนังสือชีวะถูกใบปอหยิบขึ้นมาอ่านฆ่าเวลาตามปกติ แต่จู่ๆโทรศัพท์ที่เปิด wifi ทิ้งไว้อย่างเคยชินก็มีแจ้งเตือนขึ้นมา

 

 

MAIAEK

 

ปวดหัว

มาหาหน่อย

 

 

คนที่เห็นข้อความนั้นแสดงความกังวลออกมาทางสีหน้าและใจเต้นเร็วเพราะเป็นห่วงไม้เอก ไม้เอกต้องไม่สบายแล้วแน่ๆ แต่ยังไม่ทันตอบกลับข้อความอันใหม่ก็ขึ้นมาทันที

 

 

 

เร็วๆด้วย

 

 

BAIPOR

เราจะรีบไป รอเราแปบนึงนะ

 

 

 

มึงจะไปไหนใบปอ จังหวะที่ค่อยๆลุกขึ้นเจตที่ตื่นขึ้นมาเห็นเลยถาม

 

ป..ไปหาไม้เอก ไม้เอกป่วยแน่ๆ

 

ให้กูไปเป็นเพื่อนๆ เจตฉุดชุให้นั่งลง มึงไม่ต้อง ปล่อยมันไป

 

แต่มันเป็นผู้ชาย มึงจะให้มันไปหาผู้ชายถึงที่เลยหรือไง!

 

มึงควรคิดนิดนึงอิใบปอก็ผู้ชายไม้เอกก็ผู้ชาย อิโง่!เพราะมัวแต่เถียงกันคนตัวเล็กเลยรีบวิ่งปรู๊ดออกมา ก่อนจะรีบวิ่งไปที่ห้องชมรม

 

 

ใบปอวิ่งมาจนแทบหายใจไม่ทัน เขายืนอยู่ข้างหน้าก่อนจะรีบเคาะไปที่กระจกรอไม่นานไม้เอกก็เดินมาเปิดให้

 

เป็นไงบ้าง ป่ะไป เย้ย ไม้เอก!

 

เข้ามา ใบปอถูกดึงเข้าไปก่อนที่ประตูจะถูกล็อคทันที

 

เดินไม่ไหวอยากนอนในนี้แหละ เฝ้าหน่อย ไม้เอกจับแขนให้ปอเดินตามเข้ามาในห้องพักข้างในที่มีโซฟาสองอันชิดกันอยู่ ข้างๆมีมาม่ากับขวดน้ำและยา

 

ไม้เอกกินมาม่าเหรอ ทำไมไม่กินข้าวล่ะ

 

โรงอาหารคนเยอะ กูขี้เกียจรอ

 

เราไปซื้อให้มั้ย

 

ไม่ต้อง ใบปอยืนนิ่งอยู่กับที่ตอนไม้เอกนั่งลงไปที่โซฟาด้วยสีหน้าที่ดูเพลีย

 

ไหน ร..เราขอจับหน่อยตัวร้อนหรือเปล่า มือขาวนั้นประทับลงมาที่หน้าผาก ใบหน้าภายใต้กรอบแว่นเหมือนกำลังวิเคราะห์ คิ้วขมวดจนน่าขำ

 

ม..ไม้เอก!!

 

อืม เงียบๆปวดหัว จะนอน ร่างเล็กตรงหน้าดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอด ไม้เอกดึงอีกคนลงมานอนกอดก่อนจะดึงผ้าห่มมาคลุมเราทั้งคู่ คนที่โดนกึ่งบังคับซุกใบหน้าอยู่กับอก

 

...จะนอนแบบนี้เหรอ เขาเกร็งไปหมดแล้ว

 

ใช่

 

เดี๋ยวคนอื่นเข้ามาเห็นจะดูไม่ดีนะ

 

รุ่นพี่ไปค่าย ปิดชมรมและมีกูที่มีกุญแจคนเดียว ไม้เอกพูดออกมาทั้งที่หลับตาอยู่

 

ต...แต่เราต้องขึ้นไปเรียน

 

โดดคาบเดียวจะเป็นไร ใบปอก็ยังไม่เลิกนอนเกร็งแข็งทื่ออยู่ดี ที่จริงก็ไม่อยากฝืนใจ ไม้เอกเลยยอมคลายมือที่กอดเอวอีกคนออก ใบปอเลยรีบลุกขึ้นมา

 

จะไปเรียนก็ไป ฝากล็อคประตูด้วยกูลุกไปไม่ไหวแล้ว

 

...

 

....

 

เรา... แต่อยู่ๆก็เกิดลังเลซะงั้น เพราะเมื่อกี้ไม้เอกตัวร้อนมากเลย อาหารก็หมดแล้วด้วย ถ้าจะกินยาแต่ยังไม่ได้กินข้าวจะปวดท้องมั้ย แล้วเกิดหิวขึ้นมาจะทำไง

 

 

เราอยู่เป็นเพื่อนก็ได้เพราะไม้เอกยังตัวร้อน แต่เดี๋ยวเราบอกเจตกับชุก่อนนะ

 

 

ก็จะไม่ร้อนได้ยังไง ผ้าขนหนูที่แช่ในน้ำร้อนเอามาทาบที่หน้าผากไว้ตั้งนาน :-)

 

 

 

ใบปอส่งข้อความไปบอกเพื่อนทั้งคู่ในไลน์กลุ่มว่าไม้เอกไม่สบายต้องอยู่เป็นเพื่อนก่อน จะโทรไปก็กลัวไม้เอกรำคาญเสียง ไม่ทันได้ดูไลน์ที่ถูกแซวกลับมาเลยเพราะกดปิดไปก่อน

 

พอเดินกลับมาที่โซฟาด้อมๆมองๆคนที่ลืมตาอยู่ ก็ผวาถอยลุกเมื่อไม้เอกลุกพรวดมารั้งเอวเขาเข้าไปใกล้อีกครั้ง ก่อนจะผลักให้ลงไปนอนด้วยกันแล้วดึงตัวเขามากอด กอด...จริงๆนะ

 

...ไม้เอก ใบปอเรียกอีกคนด้วยเสียงที่แผ่วเบาราวกับจะห้ามปราม

 

รู้แล้วว่ากูชื่อไม้เอก

 

“…”

 

ไม่กลัวโดนเช็คขาดแล้วเหรอ ใบปอส่ายหัวในอ้อมกอด

 

แล้วไม้เอกไม่กลัวเราติดไข้เหรอ เขาถามออกไปอีกครั้งเมื่อถูกรั้งเข้าไปใกล้อีก

 

แค่ปวดหัวไม่ได้เป็นไข้

 

แต่เมื่อกี้ไม้เอกตัวร้อนนะ

 

ก็ลองจับดูอีกที ลดแล้ว คนที่ใบหน้าซุกอยู่กับอกเงยขึ้นมองหน้ากัน ก่อนใบปอจะหลบตาเพราะถูกจ้อง แต่ก็ไม่วายเลื่อนมือไปอังหน้าผากคนตัวโต

 

จริงด้วย ไข้ลดแล้ว

 

...

 

ทำไมลดเร็วจัง

 

อยู่ใกล้มึงมั้ง ตัวอุ่น

 

เราไขมันเยอะ

 

กูไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น ไม้เอกดุเสียงเข้มออกมาเมื่อรู้ว่าใบปอกำลังเข้าใจแบบไหน

 

ได้กอดมึงมันก็เลยอุ่น...แค่นั้น

 

ไม้เอกไม่รู้ตัวเลยเหรอว่าที่พูดมาทำให้เขาใจเต้นหลายรอบแล้ว ไหนจะการกระทำแบบนี้อีก

 

ถ้าหิว หรือต้องการอะไรก็เรียกเรานะ ... เราไม่ไปไหนแล้ว

 

อืม

 

...

 

นอนเถอะ

 

ไม้เอกสิต้องนอน เราไม่ง่วง

 

และเขาก็หลับไปคงเพราะปวดหัวขึ้นมาจริงๆกรรมตามสนองที่ไปแกล้งอีกคนไว้มั้ง แต่คนที่บอกจะไม่หลับตอนนี้ได้ยินเสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ปากเล็กๆนั้นเผยอขึ้นจนเผลอยยิ้มออกมา จดจ้องใบหน้าก่อนที่จะดึงแว่นตาออกให้

 

ใบหน้าขาวไร้ที่ติ แก้มใบปอเป็นสีชมพูดอ่อนๆคงเพราะเป็นคนขาว เผลอจ้องอยู่นานหลายนาทีได้มองใกล้ๆชัดๆแบบนี้ใบปอยิ่งมีเสน่ห์จากความเป็นธรรมชาติของตัวเอง ไม้เอกดึงอีกคนเข้ามากอดและปล่อยตัวเองอยู่แบบนั้นกระทั่งได้เวลา

 

กี่โมงแล้วเหรอ ใบปอถามด้วยความงัวเงีย เขาอายนิดหน่อยที่เผลอหลับ แต่

 

ห้าโมงสี่สิบห้า

 

ห๊ะ! จะหกโมงแล้วนี่

 

ครับ คนไม่ง่วงคนถูกแซวได้แต่หัวเราะแหะๆ

 

ไปกันนะ ไม้เอกดีขึ้นแล้วใช่มั้ย

 

อืม

 

            ใบปอช่วยเก็บเศษของที่วางอยู่ข้างโซฟาที่เรานอนระหว่างรอไม้เอกที่ค่อยๆลุกจากโซฟา และเดินนำไปที่ประตูก่อน ก่อนจะถูกเรียกไว้

 

 

ใบปอ

 

หื้ม

 

...กูว่ากูยังไม่เคยบอกมึงชัดๆ

 

อะไรเหรอ คนที่หยุดยืนหน้าประตูทำหน้าฉงน ไม้เอกเดินยิ้มเข้าไปใกล้ๆจนใบปอเผลอถอยจนแผ่นหลังปะทะกับประตู

 

 

กูชอบมึง

 

...

 

มึงล่ะคิดยังไงกับกู

 

            หลังจากที่อึ้งอยู่และเหมือนหูดับเลยนั้นก็พึ่งเข้าใจที่ว่ากันว่าเหมือนมีผีเสื้อนับร้อยบินอยู่ในหัว ใบปอคิดว่าตัวเองต้องทำหน้าตาตลกๆออกไปแน่ๆ แต่เขาจะไม่รีรอแล้วที่จะบอกความรู้สึกตัวเองต่อไม้เอก

 

เราชอบ...ชอบไม้เอกมากๆเลย ใบปอตอบออกไปด้วยเสียงติดอ่าง หน้าแดงมากๆด้วยแถมยังดูกล้าสุดตอนบอกว่าชอบคนตรงหน้า

 

ฮ่ะ

 

 

ไม้เอกหัวเราะ... หล่อมากๆเลย ._.

 

 

แต่เรา

 

ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น

 

...

 

กูชอบมึงเพราะทุกอย่างที่เป็นมึง ไม่ต้องเปลี่ยนตัวเอง ไม่ต้องฟังคนอื่น ไม่ต้องสนใจอะไรทั้งนั้น

 

...

 

แค่เป็นมึง เข้าใจมั้ย ใบปอพยักหน้าที่แดงจัด

 

แล้วที่มึงบอกว่าชอบกู ก็ห้ามเปลี่ยนใจรู้มั้ย

 

รู้ เราไม่เปลี่ยนใจหรอก ใบปอหน้าแดงกว่าเดิมอีก

 

เราชอบไม้เอกตั้งแต่ม.1 เขาค่อยๆเงยหน้ามองคนตรงหน้า อยากลองสบตาไม้เอกจริงจังซักครั้ง

 

เหรอ ทำไมไม่บอก

 

ใครจะกล้าเล่า

 

ปอดแหกคนตัวสูงที่ไล่ต้อนลูกแกะจนเข้ามุมย่อตัวลงให้ใบหน้าอยู่ระดับเดียวกัน แขนที่แข็งแรงนั้นยกขึ้นกันไว้ แต่หารู้ไม่คนข้างในนั้นไม่ได้คิดหนีเลย

 

ว่าเราเหรอ

 

เออ

 

: (

 

พอผละออกจากกันทั้งคู่เตรียมออกไปข้างนอก ไม้เอกที่เดินตามหลังไล่สำรวจชุดใบปออยู่

 

อ..อะไร ใบปอหันกลับมาเมื่อมือถูกรั้งให้หันหน้ากลับมาอีกรอบ

 

เสื้อใส่ไม่เรียบร้อย

 

อ่อ จริงด้วย อีกคนรีบยัดๆมันเข้าไป เวลาก้มแก้มใบปอจะเป็นลูกคล้ายโมจิ ขนมที่ตัวเองไม่เคยชอบแต่โมจิของใบปอ...

 

หลายวินาทีที่สองใบหน้าห่างกันเพียงเสี้ยวลมหายใจ ไม้เอกเลื่อนใบหน้าขึ้นก่อนจะกดจูบประทับไปที่หน้าผาก ผละออกมาจ้องหน้าคนที่หน้าแดงไปทั่วหน้า

 

กูจองแล้ว อย่าให้ใครมาแตะต้องตัวเข้าใจมั้ย

 

...ได้ ได้อยู่แล้ว

 

 

แต่ไม้เอกไม่ยอมถอยหน้าออกห่างซักที ตัวจะระเบิดอยู่แล้วเนี่ย!

 

 

 

 

 

 

+

 

 

 

กรี๊ด- อุ๊ปส์

 

เบาๆอิชุ เจตกลับชุที่ลงมาตามเพื่อนแต่ห้องกิจกรรมดันล็อค! แต่หูมีไว้ทำอะไรถ้าไม่ได้มีไว้แอบฟัง ใครจะไปรู้ว่าจะได้ยินไอ้ไม้เอกสารภาพรักกับใบปอมัน อยากจะอัดเสียงไปประกาศให้ทั้งโลกรู้

 

ช่วยกูด้วย น้ำชุทรุดลงกับประตูหน้าห้องกิจกรรม ก่อนที่จะถูกลากไปทั้งยังนั้นเมื่อได้ยินเสียงกุกกักเหมือนทั้งคู่กำลังจะเดินออกมา

 

 

 

 

เราลืมบอกเพื่อนเลย

 

 

 

มึงไม่ต้องบอกอิใบปออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ

 

 

 

 

 


End.

 

 

 

 

 

 

สดใสที่สุดแล้ว 

สุขสันต์วันเกิดมายบี แฟนเราเองแต่ก็แฟนพี่ชานยอลด้วย

อยากลงวันเกิดแบคฮยอน แต่แบบขออนุญาตเป็นแบบไทยๆ ? 

เพราะที่ดองไว้มีแต่พล็อตเศร้า5555555555555555

ก็ถ้าแบบพี่ชานยอลมีอะไรดีๆในวันเกิดแบคฮยอน เจอสเปตอนนี้แบบโตแล้วฮอตเว่อได้เลยบอกไว้ !

แต่ถ้าไม่มีอะไรก็แยกย้ายนะคะ5555555555555

 

แอบมาบอกว่าเรื่องนี้อาจจะเป็นเรื่องสุดท้ายของเดือนนี้ เดือนหน้า หรือเดือนถัดไป หรือต่อไปเรื่อยๆไม่รู้555

หลังจากนี้จะไม่ค่อยมีเวลามาแต่งหรืออาจะไม่ว่างแต่งเลยเพราะเราต้องสอบด้วย อีกอย่างใกล้ได้ออกไปเผชิญโลกที่โหดร้ายแล้วค่ะ5555555555555555555555555

คงอาจจะไม่ได้ว่างมากนักที่จะมานั่งทำอะไรสนุกๆแบบนี้

แต่ทุกอย่างยังอยู่เหมือนเดิมไม่มีลบ ปิดตอนใดๆ

cut ก็อยู่ที่ไบโอทวิตเราอยู่แบบเดิม

 

ขอพูดอีกนิดนึงนะคะเรื่องคำผิด

หลายๆตอนมีคำผิดทุกตอนเรายอมรับค่ะ ไม่ใช่ว่าไม่ทวนหรืออะไรนะคะก่อนจะลง

เราทวนแล้วตรวจแล้วแต่มันเยอะเนอะอาจจะมีตาลายบ้างฮือ

เพราะแต่งเอง พิมพ์เอง มโนเองมันอาจไม่รอบคอบไปบ้าง

แต่ถามว่าลงไปแล้วเรากลับมาแก้มั้ย ? ไม่ค่ะ 55555555555

 

ต้องขอโทษด้วยนะคะที่เวลาอ่านอาจทำให้สะดุดไปบ้าง

เราจะพยายามรอบคอบให้มากกว่านี้ ขอบคุณทุกคนค่า : -)

 

#smilesndgoCB

 

 
B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 376 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,055 ความคิดเห็น

  1. #2022 Jennysupat18 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:12
    น่าร้ากกกก
    #2,022
    0
  2. #1374 Backmmayu (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 18:02
    ไม้เอกร้ายนักนะแกล้งบอกว่าป่วยเนี่ย ใบปอรู้กกกกกกกกน่ารักที่สุดเลย
    #1,374
    0
  3. #1329 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 15:21
    น่ารักกกกกกก
    #1,329
    0
  4. #1264 Mat.ing (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 06:02

    ใบปอหนูรู้กกกกกกก


    #1,264
    0
  5. #1156 fa-rong (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 กันยายน 2561 / 22:32
    ตอนใบปอจะไปเอาเท้าจุ่มน้ำที่สวนลุมกลัวน้องโดนพี่เงินพี่ทองงับมาก เม้นอะไรไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องเลย555555555
    #1,156
    0
  6. #1092 Ppp (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 11:42

    ไม้เอกมันร้ายนะคะหัวหน้า หลอกใบปอไปนอนกอด แอร้ยยยยยยย

    ใบปอน่ารักกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    #1,092
    0
  7. #989 iploy97 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 09:53
    ใบปอน่ารักมากจนอยากกินใบปอเลยยยกรี้สสสสสสสส ไม้เอกแพ้ความน่ารักเค้าจนได้ อยากได้สเปตอนมหาลัยเลยค่ะ ;-;
    #989
    0
  8. #939 pcy921 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 14:54
    ใบปอน่ารักล่ะสิ ในที่สุดไม่เอกก็ไปไหนไม่รอด55555
    #939
    0
  9. #913 CBforever (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 00:24
    5555555555+ สงสารน้ำชุ ใบปอน่ารักมากๆๆๆๆๆๆ งี้แหละ ไม้เอกถึงได้สนใจ น่าร๊ากกกกกกกกกก อยากได้สเปเลยค่ะไรท์ ชอบบบบบบบบ
    #913
    0
  10. #901 fboomxbyun (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 03:21
    ร้องไห้เลยค่ะ แล้วตอนจบก็เขินมากๆชอบฟิคของไรท์มากเลยนะคะ
    #901
    0
  11. #897 24/7-B (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 08:39
    น่ารักกกก อยากบีบแก้มใบปอ
    #897
    0
  12. #892 พรนภา ทองเทพ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 08:52
    นานๆทีมาต่อให้หน่อยนะคะ เรารักฟิคของพี่มากเลย ทุกตอนเลย เราอ่านซ้ำไปวนมายังไม่เบื่อ อย่าลืมนะคะ
    #892
    0
  13. #890 KWangkwang97 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 13:16
    ตอนแรกปวดใจมาก แบบสงสารใบปอออ โกรธตาไม้เอก - -* แต่หลังๆนี้แบบดีต่อใจยมันละมุน น่ารักมากแงงง
    #890
    0
  14. #889 hunnnielu947 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 12:21
    น่ารักมากเลยค่า ถึงตอนแรกจะแอบโกรธไม้เอกนิดหน่อยที้พูดถึงใบปอไม่ดี แต่ตอนหลังๆดีมากเลยยยย โอเคคคยอมมม น้องใบปอน่ารักมากกก
    #889
    0
  15. #888 Yada Mhs (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 10:19
    เรื่องนี้น่ารักมากกกกกกก
    #888
    0
  16. #887 บนกึม (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 05:14
    อยากเป็นชุ ทีมชุ
    #887
    0
  17. #886 inbaek1906 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 02:34
    น่ารักมากกกกกกกกกแงงงง ชอบมากกกกกกกกก
    #886
    0
  18. #885 Sepnposh (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 20:18
    กี๊ดดดดดดด ชอบมาก แง
    #885
    0
  19. #884 ดัมดัม. (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 18:52
    เขินโว้ยยยยย
    #884
    0
  20. #883 Chakbann (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 18:16

    น่ารักกกกกกก

    #883
    0
  21. #882 srithong01 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 14:25
    มีค่ออีกมั้ยอยากอ่านอีกโอ้ยยยยยยยยยย น้องงงงงงง
    #882
    0
  22. #881 Panida Jaruk (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 12:22
    น่ารักมากกกกกดกกกเขินโว้ยยยยยน
    #881
    0
  23. #878 ทีไอเค (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 07:21
    น้องงใบปอออออออออออออออ น่ารักจังเลยลูก
    #878
    0
  24. #877 DBK1802 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 02:15
    น่ารักน่าเอ็นดูน้องใบปอมากเลยค่า ไม้เอกมาตกหลุมรักเข้าให้ซะแล้ว อิอิ ใสใสอ่อนโยนและดีต่อใจมาก น่ารักมาก
    #877
    0
  25. #876 Bechan (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 01:02
    โอ้ยยยน่ารักมากๆเลยเขินเว่อร์><
    #876
    0