smile breathe and go slowly - (chanbaek)

ตอนที่ 2 : Bukharin - II

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,068
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 326 ครั้ง
    9 พ.ย. 61







-          Bukharin   -

II

 

 

 

ก็อกๆ

 

เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นเรียกให้เจ้าของห้องที่นั่งตรวจความเรียบร้อยของเอกสารจำต้องเงยหน้าขึ้นไปมองก่อนจะพบกับเลขาขอตัวเองพร้อมในมือเธอที่ถือแฟ้มเอกสารบางอย่าง

 

ขอโทษค่ะ มีเอกสารด่วนจากทางการสหพันธรัฐรัสเซียค่ะ

 

ขอบคุณครับซึงวาน ไม่ต้องเป็นทางการกับผมก็ได้

 

ได้ไงละคะคนที่เป็นหัวหน้ายิ้มขำ

 

โอเคเดี๋ยวผมดูแล้วจะบอกคุณ

 

แต่ด่วนนะคะ

 

งั้นดูเลยก็ได้

 

หัวหน้าของเธอติดขี้เล่นน้อยๆซึงวานยืนอยู่ด้านหน้าโต๊ะทำงาน อยู่ๆหัวหน้าของเธอแปลกไปเพราะเขานิ่งไปนานและจดจ่ออยู่กับหน้าเอกสารที่เป็นการขอย้ายตัวบุคลากรจากทางการรัสเซียมาอยู่ที่นี่

 

 

สถานทูตรัสเซียประจำประเทศเกาหลีใต้

 

ขอความอนุมติให้ท่านยินยอมอนุมัติให้ บยอนบูคาริน ย้ายจากสหพันธรัฐรัสเซียมายังประเทศเกาหลีใต้

 

ลงชื่อ ปาร์คชานยอล

 

 

คนที่อ่านเอกสารจบเงยหน้าขึ้นมองเลขาของตัวเองซึ่งได้แต่ความสงสัยกลับมาจากใบหน้านั้น

 

มีอะไรหรือเปล่าคะ เธอยิ้มอย่างแปลกใจและถามออกมา

 

ฝากด้วยนะ

 

คะ?”

 

บยอนบูคารินน่ะ ฝากดูแลเขาด้วยนะ

 

แน่นอนค่ะหัวหน้า

 

 

 

 

 

 

6 ปีมาแล้วกับความเหินห่าง

 

6 ปีที่จมอยู่กับสิ่งที่คิดว่าคงไม่มีทางเป็นไปได้

 

กับ

 

6 ปีที่มีแต่ความคิดถึง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ภายในบ้านปูนที่บัดนี้เหลือแต่ความว่างเปล่า ข้าวของถูกเคลียร์ออกเพราะเจ้าของจะไม่อยู่ที่รัสเซียต่อไปอีกแล้ว กระเป๋าเดินทาง4ใบขนาดใหญ่ถูกนำขึ้นไปไว้หลังรถแท็กซี่ของเมือง และจะนำพาพวกเขาไปยังบ้านเกิดของผู้เป็นแม่

 

กลับบ้านกันนะลูก

 

คนเป็นแม่พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือบ้านหลังนี้เป็นทุกอย่างของแม่ในระยะหลายสิบปีที่ท่านอยู่ที่นี่ มันน่าใจหายที่วันนี้เราต้องไปจากที่นี่กันแล้ว

 

รวมถึงเขาเองก็เช่นกัน

 

เกาหลีใต้คือบ้านของแม่และเรากำลังจะไปที่นั่น ระยะเวลาหลายปีหลังจากบูคารินเรียนจบและเจ้าตัวได้เข้ามาทำงานให้กับองค์กรทางการเมืองของรัสเซียซึ่งเกี่ยวข้องกับความสัมพันธ์ระหว่างประเทศอย่างเกาหลีใต้และด้วยความที่พูดภาษาเกาหลีได้อยู่ก็ทำให้บูคารินได้รับความไว้วางใจเป็นอย่างมาก ได้กลับมาศึกษาเรื่องราวต่างๆของบ้านเกิด แม่เองก็สนับสนุนงานนี้

 

 ใจเขาก็สนใจงานนี้เพราะบางทีมันอาจจะทำให้เลิกโหยหาถึงใครได้บ้าง

 

แต่ไม่เลย

 

หลังจากวันนั้นวันที่ชาร์ลก้าวออกไปจากบ้านโดยไร้ร่องรอยบูคารินติดรถไปส่งที่สนามบิน ร่างเล็กนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง มองตามรถที่เคลื่อนที่ไปตามเส้นทางจนหายไปลับตา

 

วินาทีนั้นเขาเอาแต่โทษคนบนฟ้าที่ชอบกลั่นแกล้ง

 

คนบนฟ้าที่ไม่อยากให้เขามีความสุข

 

คนบนฟ้าที่พรากความรักของเขาไป

 

 

 

หลายปีให้หลังบูคารินโตขึ้นเขาแสดงออกทางสีหน้ามากขึ้น...ในทางที่ดี อาจจะเพราะคำพูดนึง

 

ลองเปิดตัวเองดูสิบูคาริน นายจริงใจและเป็นคนดี..

 

คนเป็นแม่เองยังแปลกใจแต่ก็ดีแล้วที่ลูกชายมีมนุษยสัมพันธ์มากขึ้น

 

บูคารินมีเพื่อนที่รัสเซีย เพื่อนที่ทำงานในที่เดียวกัน เพื่อนที่แนะนำแทบจะทุกที่ของเกาหลีว่าตอนนี้อะไรอร่อยและอะไรควรไปเยือน เมื่อเก็บเงินได้จำนวนนึงบูคารินก็หันกลับมาคิดถึงแม่ที่อายุมากขึ้น

 

ความสุขของแม่เขาอาจจะเคยละเลย แต่ตอนนี้เขาก็รู้ว่าแม่อยากกลับไปที่เกาหลีมากขนาดไหน

 

และวันนี้เขาพร้อม พร้อมที่จะทำหน้าที่ของลูก

 

 

 

 

 

Incheon Airport

 

โอ๊ะ ตู้เหล็กที่ลูกวิ่งชนตรงนั้นมันหายไปแล้ว

 

แม่ครับ มันจะเป็น20ปีแล้วนะ

 

ตั้งแต่ลงจากเครื่องแม่ไม่มีอาการเมื่อยล้าจากการบินยาวเลยซักนิด กลับกันยังสนใจสิ่งรอบตัวมากกว่าอีก ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปเยอะจริงๆทั้งทันสมัยขึ้น ผู้คนมาท่องเที่ยวก็ดูจะมีเพิ่มมากขึ้น

 

แม่คิดถึงบ้านเราจะแย่แล้ว เธอพูดพร้อมกอดลูกชายเพียงคนเดียว

 

ไปครับกลับบ้านเรากัน

 

ใจกลางเมืองแห่งนี้เต็มไปด้วยผู้คน บูคารินตื่นเต้นมากแต่ทุกอย่างก็ถูกซ่อนไว้อยู่ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย

 

ทำไมร้านของหวานเยอะขนาดนั้นนะ บูหันไปยิ้มให้แม่ มันมีแต่ของน่ากินเต็มไปหมดจริงๆอย่างที่เพื่อนบอก

 

ผมจะพามานะครับ

 

หลังจากลงจากแท็กซี่ที่จอดอยู่หน้าบ้านปูนเปลือยหลังนึง กระเป๋าสัมภาระถูกถือเอาไว้ คนสองคนมองเข้าไปภายในนั้นก่อนจะยิ้มทั้งน้ำตา คนเป็นแม่กอดลูกชายแน่นพร้อมถ้อยคำที่กล่าวซ้ำไปซ้ำมา

 

ขอบคุณนะบู ขอบคุณนะลูก

 

 

วันนี้บูเป็นพ่อบ้านเองเขาจัดการทำความสะอาด ทำอาหาร อ่อ แม่แปลกใจมากเลยที่บ้านเปลี่ยนไป แต่นั้นก็เพราะเขาจัดการให้คนมารีโนเวทก่อนนั้นเอง อาหารวันนี้ที่เขาเลือกทำก็คงเป็นแพนเค้กกับกิมจิ และไก่ทอดที่สั่งมาทั้งหมดถูกวางเรียงบนโต๊ะไม้ขนาดยาว

 

เก่งขึ้นนะเรา

 

ลูก ไหนๆเราจะต้องอยู่ที่นี่แล้วใช้ชื่อเกาหลีดีไหม

 

...

 

แบคฮยอน

 

เขายิ้มออกมาก่อนจะพยักหน้า และลงมือทานอาหารลงท้องหมดหลังจากหิวมาตั้งแต่อยู่ที่สนามบิน

 

 

ตกกลางคืนที่นี่ก็เหงาไม่ต่างจากตอนอยู่รัสเซีย เพียงแค่ไม่มีทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ให้หลบไปนอน มีเพียงแค่ระเบียงให้ออกมาสูดอากาศพร้อมกับอัดนิโคตินเข้าปอด โซลเต็มไปด้วยแสงสีแม้จะดึกขนาดนี้แต่ก็ยังดูคึกคัก อีกไม่กี่วันเขาก็จะได้เริ่มทำงาน ได้เริ่มชีวิตที่นี่แล้ว ได้แต่ขออ้อนวอนให้ทุกอย่างราบรื่น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

บรรยากาศตอนเช้าค่อนข้างวุ่นวาย ไหนจะประชุม ไหนจะต้อนรับพนักงานใหม่ บลาๆ ซึงวานวิ่งไปมาจนหัวหมุนไปหมด

 

โอ๊ะ คุณรีน

 

สวัสดีซึงวาน ยุ่งล่ะซิ

 

มากๆเลยค่ะ เธอเบะปากคว่ำก่อนจะมองไปที่ผู้หญิงตัวเล็กเครื่องหน้าดูจิ้มลิ้มไปซะหมด

 

มาแต่เช้าเลยนะคะ เธอยกกล่องข้าวพร้อมพยักเพยิดเข้าไปในห้อง ที่ไม่ใช่ๆห้องข้างๆที่เป็นห้องของเธอเอง

 

ฮั่นแน่เดี๋ยวฉันไปบอกให้นะคะ เลขาอย่างซึงวานอย่างรีบวิ่งไปก่อนจะเคาะไปที่ห้องคนเป็นหัวหน้า

 

 

ในขณะที่อีกคนภายในห้องก็ยังรอผู้มาใหม่เช่นกัน... เสียงเคาะประตูทำให้ชานยอลละความสนใจจากหน้าจอไปมองที่ประตูพร้อมกับใจที่เต้นแรงขึ้นมาซะแบบนั้น

 

มาแล้วค่า

 

ครับ บูคา- เอ่อ เขารีบลุกขึ้นแต่พอประตูเปิดออกกลับเป็นซึงวานที่โผล่มาก่อนอยู่แล้ว และก็

 

ไงชานยอล

 

กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่รีนเธอยื่นกล่องแซนวิชมาให้ดั่งเช่นที่เคยให้ทุกวัน รีนเป็นหัวหน้าแผนกฝ่ายบัญชีเธอพึ่งไปพักผ่อนต่างประเทศมาและก็พึ่งกลับมาวันนี้

 

วันนี้ทูน่าปูอัด เบื่อป่ะ

 

จะเบื่อได้ไงถามแปลกๆ

 

เบื่อก็บอกนะ มือหนาลูบไปที่ผมเธอเบาๆก่อนจะตอบให้กำลังใจเธอเน้นๆ

 

ไม่ เบื่อ

 

งั้นกินให้หมด

 

ระหว่างที่เท้าคางมองอีกคนกินแซนวิชที่ตัวเองทำมาให้ เธอก็ถามออกมาถึงงานวันนี้หลังจากได้รับแจ้งว่าหัวหน้าทุกฝ่ายจะต้องเข้าร่วมประชุมในอีกไม่กี่ชั่วโมงต่อจากนี้

 

วันนี้ดูยุ่งๆเรื่องประชุมเนอะ

 

อืม จะมีพนักงานใหม่ย้ายมาจากรัสเซียด้วย

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกรอบชานยอลเช็คความเรียบก่อนจะเดินตามซึงวานออกไปยังห้องประชุมใหญ่ พร้อมด้วยรีน โคตรบ้าเลยที่ใจเขาเต้นแรงอีกแล้ว

 

คุณปาร์คชานยอลมาแล้วครับ

 

เพียงแค่ก้าวเข้ามาในห้องความวุ่นวายก่อนหน้านั้นก็พลันสงบลง คนตัวเล็กที่เคยนั่งกังวลพร้อมกับมือที่ถูไปมาอย่างตื่นเต้นก็จำต้องหยุดลง สิ้นชื่อนั้นเหมือนทุกอย่างมันเงียบไปหมดทั้งที่เผื่อใจมาบ้างแล้ว...

 

และร่างที่คุ้นเคยของใครอีกคนก็เดินเข้ามา

 

คุณปาร์คชานยอล หัวหน้าคุณ ส่วนนี่บยอนบูคาริน ชื่อเกาหลีบยอน แบคอยอนครับ ผู้ดูแลแนะนำทั้งสองฝ่ายให้รู้จักกัน

 

แต่ ณ ตอนนี้สิ่งเดียวที่ร่างสูงเห็นคือเจ้าของชื่อบูคาริน ทุกอย่างไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย สายตาที่ว่างเปล่าแต่อ่อนโยนนั้น เส้นผมสีดำสนิทกับมุมปากที่กล่าวทักทายเขาเบาๆนั้น

 

..คุณปาร์คชานยอลครับ ? เขาอาจจะเผลอมองมากเกินไปจนไม่ได้ยินที่หนึ่งในคณะกรรมการเรียกเลยด้วยซ้ำ

 

ครับ ?”

 

“...”

 

อีกคนโค้งให้เขาซึ่งก็คงเป็นไปตามมารยาทเพราะยังไงเสียเราก็อายุเท่ากัน เขาโค้งกลับก่อนบรรยากาศรอบตัวจะกลับมาคึกคักจากกรรมการหลายท่านที่ต่างแนะนำบูคารินให้หัวหน้าฝ่ายอื่นๆได้รู้จัก

 

หากแต่เสียงรอบตัวกลับไม่ได้ทำให้คนสองสนใจเลยด้วยซ้ำ มีเพียงสายตาสองคู่ที่ทอดมองกัน อีกฝ่ายไม่ได้เปลี่ยนไปแม้แต่ร่างกายหากแต่ใจของทั้งคู่ด้วย

 

จนถึงตอนที่ชานยอลต้องเป็นฝ่ายถาม

 

 

สบายดีไหม... อาจจะดูเป็นประโยคโง่ๆ และนั่นก็ทำให้คนอื่นมองมาอย่างแปลกใจ อีกคนก็เงียบไปก่อนจะตอบออกมา

 

อากาศที่รัสเซียหนาวมาก พอกลับมาที่นี่เลยต้องปรับตัวนิดหน่อยครับ

 

“…”

 

แต่ผมโอเคครับ

 

ชานยอลพยักหน้าและหลังจากนั้นก็เป็นการแนะนำตัวกันต่ออีกจนถึงเวลาที่ต้องพาแบคฮยอนหรือบูคารินให้รู้จักที่นี่โดยซึงวาน

 

ฉันซึงวานนะคะ เลขาของคุณชานยอล

 

แบคฮยอนครับ ยินดีที่ได้รู้จัก

 

ที่เราเข้าไปเมื่อกี้เป็นห้องประชุมใหญ่ค่ะ เรามีห้องประชุมทั้งหมด2ที่ด้วยกันคือหนึ่งตรงนั้น แล้วก็ข้างห้องคุณชานยอล แบคฮยอนพยักหน้าตามที่เธอพูดเขาเดินตามเธอและฟังเธอแนะนำเงียบๆ

 

ตรงนี้ห้องครัว และห้องน้ำค่ะ

 

            บรรยากาศที่นี่ต่างฝ่ายต่างสนใจงานตัวเองมากกว่า ดูไม่ค่อยวุ่นวายและมีคนหลากหลายวัยด้วยกัน

 

แบคฮยอนทานอาหารมาหรือยังคะ

 

เรียบร้อยครับ

 

เอ่อส่วนที่นั่งของคุณยังเคลียร์ไม่เรียบร้อยตอนนี้เลยต้องนั่งชั่วคราวไปก่อน

 

ตรงไหนก็ได้ครับผมโอเค

 

ค่ะ ในห้องคุณชานยอล

 

แบคฮยอนยืนอยู่กับที่หลังจากนั้น จนซึงวานต้องมาสะกิดและพาเดินเข้ามาในห้องของหัวหน้าปาร์คชานยอลที่เธอว่า มันกว้างสมกับเป็นหัวหน้านั่นแหละ

 

พอเข้ามาแล้วก็พบว่าเจ้าตัวไม่ได้อยู่คนเดียว แต่อยู่กับผู้หญิงคนนั้นถ้าจำไม่ผิดเธอน่าจะชื่อว่า รีน ที่ก่อนหน้านี้คงกำลังคุยกันอย่างถูกคอถ้าเขากับเลขาซึงวานยังไม่เข้ามา

 

ให้คุณแบคฮยอนนั่งตรงไหนก่อนดีคะ

 

ตรงห้องประชุมเล็กก็ดีนะชานยอล เธอตอบออกมาพร้อมเรียกกันอย่างสนิทสนม เขาเผลอสบตาเข้ากับเธอและพอมองใกล้ๆแบบนี้แล้วพบว่าเธอเป็นผู้หญิงที่สวยมาก ก่อนที่ใบหน้าจิ้มลิ้มของเธอจะหันมายิ้มให้กับเขา และวินาทีของความเสียมารยาทก็ปรากฎเมื่อแบคฮยอนหันไปทางอื่น

 

เอาโต๊ะมาไว้ข้างผม

 

คะ?” ทั้งซึงวานและรีนพูดออกมาแทบจะพร้อมกัน

 

ก็ ถ้านั่งในห้องประชุมมันไกลไปผมเกรงว่าหากบู..อ่า แบคฮยอนไม่เข้าใจงานผมจะได้สอนได้

 

อ่อ

 

งั้นแบคฮยอนโอเคหรือเปล่า

 

ผมยังไงก็ได้ครับ

 

สุดท้ายโต๊ะของพนักงานอย่างแบคฮยอนก็ย้ายเข้ามาอยู่ในห้องของหัวหน้าปาร์คชานยอลชั่วคราว หวังว่าจะแค่ชั่วคราวนะ...

 

ไปกินข้าวกันบู

 

เอาข้าวมา

 

“...”

 

หมายถึงผมห่อข้าวมา

 

ภายในห้องตอนนี้เหลือแค่พวกเขาหลังจากคนอื่นแยกย้ายกันไปหมดแล้ว ชานยอลอยากบอกให้บูคารินได้รู้ว่าตอนนี้เขาอยากดึงอีกคนมากอดแน่นขนาดไหน

 

ได้โปรดอย่าทำให้มันอึดอัด

 

เสียงเปิดประตูทำให้บทสนทนาของเราต้องยุติลง เขาไม่แน่ใจว่าที่บูคารินกำลังหงุดหงิดเป็นเรื่องรีนหรือเปล่า

 

ไปค่ะ ไปทานข้าวกัน

 

คุณแบคฮยอนไปด้วยกันนะคะ คุณรีนพูดออกมาอย่างอารมณ์ดี

 

เขาห่อข้าวมาน่ะครับ คงไม่อยากไป แบคฮยอนหันไปทางอีกคนที่พูดแบบนั้นออกมา

 

ผมแค่..”

 

ไปทานด้วยกันเถอะนะคะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ทำไมหน้าตาดูหงุดหงิดละลูกไปทำงานมาไม่ดีหรือไง แบคฮยอนพรูลมหายใจออกมาก่อนจะทิ้งตัวลงกับเก้าอี้บนโต๊ะอาหาร

 

ไม่เชิงครับ

 

เล่าให้แม่ฟังได้มั้ย

 

ไม่มีอะไรหรอกครับ และเขาก็เลือกเปลี่ยนเรื่องเพื่อไม่อยากให้แม่เป็นกังวลและรู้ว่าเขาได้เจอใครในวันนี้ ความดีใจกับกลายเป็นความรู้สึกอื่นแล้วในตอนนี้

 

เจ้าลูกคนนี้

 

 

เที่ยงคืนกว่าแล้วที่แบคฮยอนยังคงข่มตามนอนไม่หลับ เมื่อมื้อเย็นอาหารจบลงด้วยความหงุดหงิดนิดหน่อย

 

กลับยังไงจะไปส่ง

 

ฉันบอกอย่าทำให้มันอึดอัด

 

บู..’

 

‘...’

 

แบคฮยอน

 

 

ให้ฉันไปส่ง

 

กลับไปส่งคนของนายเถอะ

 

คนของฉัน ?’

 

 

และหลังจากนั้นเขาก็รีบเดินแยกออกมา นี่คือสิ่งที่เขาได้รับรู้จากคนที่ไม่ได้เจอกัน6ปีใช่มั้ย

 

ผู้หญิงคนนั้นก็คงไม่พ้นว่าเป็นผู้หญิงของปาร์คชานยอล

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หนึ่งอาทิตย์ของการทำงานและหนึ่งอาทิตย์ของการพยายามเข้าใกล้แบคฮยอนของชานยอลที่ดูอะไรๆจะไม่เป็นใจ แม้จะนั่งอยู่ในห้องทำงานเดียวกันแต่เพราะเขามีเอกสารที่ต้องเซ็นบ่อยทำให้ซึงวานต้องเข้าออกถี่ และอย่างตอนนี้ที่แบคฮยอนออกไปเข้าห้องน้ำ และเขากำลังเดินตามออกไป

 

แบคฮยอนยืนล้างมือตรงกระจกเขามองตัวเองผ่านกระจกนั้น ถอนหายใจออกมาเพื่อเรียกพลังก่อนจะเห็นว่าข้างหลังมีใครอีกคนเดินเข้ามาพอดี

 

ปาร์คชานยอล

 

ไวกว่าความคิดก็คงจะเป็นอีกคนเมื่อตั้งท่าจะเดินหนีกลับถูกสวมกอดจากทางด้านหลังจนแผ่นหลังจมไปอกแกร่งนั้น แต่ก่อนจะได้ขยับตัวพอได้ยินประโยคนั้นขาก็ตายไปชั่วคราว

 

ฉันคิดถึงนาย

 

“…”

 

คิดถึงจะตายอยู่แล้วบู

 

อย่างที่รู้เราอยู่ห้องทำงานเดียวกันแต่ไม่เคยแม้จะมีเวลาคุยกันจริงจังเลยซักครั้ง บูเอาแต่ผลักไสและเบี่ยงประเด็นที่จะคุยกับเขา พอรีนเข้ามาอีกคนก็จะขอออกมาข้างนอกทุกที

 

อย่าพึ่งผลักออกขอแค่แปบเดียว..แปบเดียวจริงๆ

 

อ้อมกอดที่รัดแน่นกว่าเดิมจนอีกคนต้องปล่อยให้เลยตามเลย ปากที่พรมจูบอยู่ที่ลำคอทำให้เขาถอนหายใจพร้อมพยายามที่จะขยับออกเพราะกลัวว่าใครจะเข้ามาเห็น

 

ที่นี่ห้องน้ำ ..นายเป็นหัวหน้าเราไม่ควร-

 

 

อะอ้าว แบคฮยอนกับชานยอลมาคุยอะไรกันในนี้ครับเนี่ย

 

ทั้งคู่ผละออกมาก่อนจะโค้งให้กับกรรมการอาวุโส แบคฮยอนอาศัยจังหวะที่ทั้งคู่คุยกันขอตัวออกมา

 

พอกลับเข้ามาในห้องก็เห็นว่าคุณรีนน่าจะนั่งรอชานยอลยู่เธอยิ้มให้เขาอีกครั้ง เราคุยกันเพิ่มมากขึ้นแบคฮยอนรู้ว่าเธอเป็นคนดีและไม่มีพิษมีภัยอะไร

 

งานหนักไหมคะคุณแบคฮยอน

 

ไม่ครับ

 

ทานนี่สิคะแซนวิชทูน่าฉันทำมาฝาก กล่องแซนวิชกล่องใหญ่ถูกนำมาวางข้างหน้าเขาพร้อมกับเธอที่ย้ายมานั่งลงตรงข้ามกัน

 

ปกติฉันต้องทำมาฝากชานยอลเขาอยู่แล้ว เห็นคุณอยู่ด้วยเลยอยากทำมาฝากน่ะค่ะ

 

และเป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูถูกเปิดเข้ามา

 

ทานเยอะๆนะคะ

 

ขอบคุณนะครับ และเพื่อไม่ให้เสียน้ำใจเธอเขาเลยยอมทานมัน พอเงยหน้าขึ้นไปก็เห็นว่าเจ้าบ้านั่นกำลังนั่งอมยิ้มและมองมาทางเขาและเธอ

 

อาทิตย์หน้าเราจัดไปพักร้อนที่ทะเล คุณแบคฮยอนรู้หรือยังคะเนี่ย เขาส่ายหัวกลับไปยังไม่เห็นรู้เรื่องอะไรเลยด้วยซ้ำ

 

อ่า ชานยอลทำไมนายไม่บอกอยู่ห้องเดียวกันเนี่ย

 

...ไปด้วยกันนะคะ

 

เขาต้องไปอยู่แล้ว ไม่ใช่เสียงแบคฮยอนตอบแต่เป็นเสียงทุ้มของเจ้าของห้องต่างหาก

 

 

 

           

 

และทุกคนก็มารวมตัวกันอยู่ที่หาดทรายเพื่อถ่ายรูปรวม แบคฮยอนชินแล้วกับการทำอะไรคนเดียวทุกคนดูสนิทกันแต่เขาก็ยังไม่สนิทกับคนอื่นเท่าไหร่เพราะได้นั่งในห้องแล้วก็คุยอยู่กับคนๆเดียวที่กำลังเดินเข้ามาหาเขาตอนนี้

 

ไปห้องพักกัน

 

อะไรของนาย

 

            มือหนาถือวิสาสะจับข้อมือบางพร้อมออกแรงดึงให้เดินตามมาด้วยกัน แบคฮยอนขัดขืนและพยายามมองไปรอบๆเพราะกลัวจะถูกคนอื่นมองเห็น

 

ห้องเรา

 

เรา ?

 

อืม

 

ไม่     

 

งั้นนายจะไปนอนกับใครหื้ม

 

            ชานยอลถอนหายใจให้กับความดื้อของอีกคน ถึงจะมีทางอื่นให้แบคฮยอนไปนอนกับคนอื่นได้แต่ก็อย่าหวังเลยว่าเขาจะปล่อยให้ไป

 

            ทุกคนแยกย้ายไปพักผ่อนตามอัธยาศัยรีนพักกับซึงวาน ส่วนตอนนี้ก็มีแค่แบคฮยอนเก็บของอยู่ภายในห้องพัก ส่วนเจ้าบ้านั่นเห็นบอกว่าจะออกไปคุยงานข้างนอก ข้าวของของอีกคนยังกระจัดกระจายอยู่นั่นมันทำให้เขารู้สึกเกะกะลูกตาชะมัด

 

 

 

            ความเพลียจากการนั่งรถคงจะทำให้คนที่นอนหลับพาดไปกับเตียงสลบไสลไปได้ ชานยอลยืนยิ้มมองภาพนั้นพร้อมกับข้าวของของเขาที่ถูกนำมาวางเรียงเป็นระเบียบมากกว่าตอนออกไปที่ทุกอย่างยังคงถูกวางวางเละเทะ

 

            ก่อนจะช่วยขยับให้แบคฮยอนที่นอนอยู่บนเตียงให้นอนสบายมากขึ้นและปรับอุณหภูมิภายในห้องให้พอดี แสงแดดที่ส่องเข้ามาและเงาของมันพาดไปที่ใบหน้าของอีกคนพอดีทำให้เขาคิดว่ามันอาจจะรบกวนการนอนของแบคฮยอนเห็นแบบนั้นชานยอลเลยจัดการเดินไปปิดม่าน เมื่อยังเหลือเวลาอีกหลายชั่วโมงกว่าจะมื้อเย็นบวกกับความเหนื่อยทำให้เขาตัดสินใจล้มตัวลงนอนไปข้างๆอีกคน ถ้าเป็นตอนแบคฮยอนตื่นคงโดนไล่ไปแล้ว

 

แขนขวายกไปกอดที่เอวบางไว้หลวมๆก่อนจะแอบดูปฏิกิริยาและพบว่าแบคฮยอนนั้นหลับสนิท... และกอดร่างอีกคนเอาไว้จนเผลอหลับไป

 

 

เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ทำให้ชานยอลรู้สึกตัวและก็ยังเห็นว่าแบคฮยอนยังหลับสนิทอยู่ในอ้อมกอดตัวเอง

 

ครับ

 

!!!

 

รีนปวดท้องเหรอครับ

 

ผมจะรีบไป

 

ชานยอลรีบลุกพรวดพราดออกไป ส่วนใครบางคนที่ไม่ได้หลับสนิทเลยนั้นค่อยๆลืมขึ้นมาก่อนจะพบความว่างเปล่าข้างกาย

 

เขาเลือกไปกับใครบางคนที่อาจจะสำคัญกว่าแล้ว

 

 

 

 

 

ถึงช่วงเวลาอาหารเย็นหลังจากรอใครบางคนอย่างมีความหวังว่าจะกลับมาที่ห้องแล้วออกมาด้วยกันแต่กลับต้องเจอความผิดหวัง ท้องที่ประท้วงว่าตั้งแต่กลางวันยังไม่ได้กินอะไรนั้นทำให้แบคฮยอนต้องออกมาก่อน คนอื่นๆก็เริ่มมารวมตัวกันบ้างแล้ว แบคฮยอนเดินเข้าไปพูดคุยกับคนอื่นๆเขายังไม่เห็นทั้งคุณรีน และเจ้าบ้านั่น

 

คุณแบคฮยอนอยู่ที่นี่เอง เมื่อกี้วานไปตามคุณที่ห้องมาค่ะ ซึงวานวิ่งมาอย่างเหนื่อยหอบ

 

มีอะไรหรือเปล่าครับ

 

มาชวนไปกินข้าวด้วยกันค่ะเห็นหัวหน้าบอกคุณแบคฮยอนยังไม่ได้ทานอะไร

 

แล้ว..คนอื่นล่ะครับ แบคฮยอนไม่ได้ถามออกไปเต็มเสียงเท่าไหร่นัก

 

ระหว่างที่นั่งบนโต๊ะอาหารที่ถูกรับรองไว้โดยมีเขา ซึงวานและพนักงานคนอื่นๆบรรยากาศไม่ได้เต็มไปด้วยความอึดอัดแบบที่แบคฮยอนคิด ทุกคนเฮฮากันมากๆ ก่อนหน้าที่เราจะมาทานมื้อเย็นกันซึงวานเล่าให้ฟังว่าชานยอลพาคุณรีนไปโรงพยาบาลเพราะเธอปวดท้องหนักแต่ก็ไม่ได้บอกรายละเอียดต่อแค่บอกว่า

 

หัวหน้าย้ำว่าต้องให้คุณออกมาทานข้าวค่ะ

 

 

เอ๊ะ นั่นหัวหน้าเราทั้งคู่นิ ทุกคนบนโต๊ะมองไปที่ชายหญิงคู่นึงที่เดินมาด้วยกัน พร้อมกับการซุบซิบกันไปตามประสา และเขาก็เลือกจะสนใจมื้ออาหารตรงหน้ามากกว่า

 

            ระหว่างที่ทุกคนสนุกสนานไปกับการร้องเล่นเต้นระบำหลังทานอาหารเสร็จกันนั่นแบคฮยอนก็หนีออกมาเดินข้างนอกที่ไม่วุ่นวายเท่ากับข้างใน คลื่นบนผิวทะเลไม่ได้สงบและมันไม่เคยสงบ นานมากแล้วที่ไม่ได้มาทะเลนานจนแทบจำไม่ได้ว่าความรู้สึกที่ได้มาเที่ยวทะเลมันต้องเหงาแบบนี้เลยอย่างนั้นเหรอ

 

สองเท้าย่ำทรายจนมันติดเข้าไปในรองเท้าแตะให้พอน่ารำคาญ เดินบนชายหาดไปเรื่อยๆท่ามกลางแสงไฟจากโรงแรมและแสงจันทร์ส่องแสงสว่างในตอนนี้ แบคฮยอนเงยหน้าขึ้นไปมองมวลหมู่ดาวก่อนจะหยิบโทรศัพท์ถ่ายรูปและส่งให้คนเป็นแม่ พร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า

 

ก่อนจะหุบยิ้มลงกับหน้าแรกของfacebookที่ปกติเขาไม่ชอบเล่นมันเท่าไหร่ เพราะชีวิตไม่ได้มีอะไรต้องอัพเดทขนาดนั้น

 

Renere Bae is with  Park Chanyeol at  XX hospital

 

เขาปิดมันพร้อมกับเก็บลงกระเป๋ากางเกง ก่อนจะเดินลัดเลาะไปตามทางเดินของโรงแรมที่ตกแต่งตามสไตล์โมร็อกโก

 

 

ส่งแค่นี้นะไหวหรือเปล่า ฝีเท้าเล็กเดินช้าลงหลังจากได้ยินเสียงที่คุ้น ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นหยุด

 

ไหวดิแค่นี้เองชานยอล

 

ดีแล้ว

 

...ถ้าเขายังอยู่คง2-3ขวบแล้วเนอะ น้ำเสียงของผู้หญิงอ่อนลง แบคฮยอนยืนพิงกับพนังของโรงแรมความรู้สึกชากัดกินจนสมองแทบจะไม่รับรู้อะไร เขาไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟัง..

 

นายก็จะได้เป็นพ่อ

 

!

 

 

มือเรียวเผลอกำเข้าหากัน เหมือนคนโง่เลยแหะ

 

เสียงเสียดสีของรองเท้ากับพื้นจนทำให้เกิดเสียงดังขึ้นเมื่อไม่ต้องการอยู่ตรงนี้แล้ว สองคนที่คุยกันอยู่หน้าประตูหันมาตามเสียงนั้น

 

 

คุณแบคฮยอน!”

 

“…บู

 

เขาเงยหน้ามองสองคนนั้นก่อนจะเดินหลบออกมาทันทีที่คนที่เคยจะได้เป็นพ่อวิ่งตามมา และเอาแต่เรียกชื่อเขาไม่หยุด

 

บู !

 

บู...

 

...

 

บูคารินฟังก่อน

 

 

“….คุณแบคฮยอนคะ

 

เสียงเล็กๆของเธอทำให้ขาที่กำลังก้าวเดินอย่างเร็วลดจังหวะลงก่อนจะเปลี่ยนเป็นหยุดเมื่อเธอน่าจะเดินมาอีกทางแล้วอ้อมมาข้างหน้าเขา

 

ฟังชานยอลเขาก่อนนะคะหรือถ้าไม่ก็ฟังฉันก่อน

 

รีน...

 

เราโอเค...ถ้าคุณแบคฮยอนจะไม่เข้าใจผิด แบคฮยอนกำลังงงกับเรื่องตรงหน้า เรื่องที่มีแค่พวกเขาที่เข้าใจกัน ก่อนคุณรีนจะเดินเข้ามาจับมือเขาเอาไว้

 

ฉันกับชานยอล....เราเป็นเพื่อนกันค่ะ สิ่งที่คุณได้ยินเมื่อกี้มันไม่ใช่แบบนั้น

 

...

 

ที่จริงฉันไม่น่ามาด้วยเลย อ่า พวกคุณเลยปรับความเข้าใจกันไม่ได้ซักที

 

ถึงยังไงผมกับเขาก็ไม่-

 

ได้โปรดฟังที่ฉันจะเล่าก่อนนะคะ เราสองคนเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ม.ปลาย ตอนชานยอลไปแลกเปลี่ยนฉันก็ทราบเรื่องของเขากับคุณบูคารินหรือคุณแบคฮยอน..ฉันก็ทราบ

 

...

 

พึ่งรู้เร็วๆนี้ว่าคุณหรือคุณบูคารินคือคนเดียวกัน เธอพูดหลายอย่างออกมาก่อนจะมีแต่ความเงียบในตอนนี้

 

 

 

 

เปิดประตู!!! รีน!!

 

เสียงผลักประตูอย่างแรงก่อนร่างสูงจะเข้าไปทำให้คนที่อยู่ริมระเบียงหน้าต่างตกใจ ร่างสูงใหญ่วิ่งไปประชิดตัวเธอก่อนจะคว้าร่างหญิงสาวไว้ในอ้อมกอด

 

ทำบ้าอะไร ห๊ะ!

 

เขาตะคอกใส่เธอ ก่อนจะเขย่าร่างของเธอที่แทบไม่เหลือสติอะไรแล้ว รีนเป็นบ้าไปแล้วจริงๆสภาพของเธอไม่ต่างจากศพเลย

 

ฉันท้อง...ฮึก

 

ว่าไงนะ... ตาคมเบิกตากว้างมองคนที่สะอื้นในอ้อมกอด สองมือยกขึ้นมากุมขมับ

 

เขาทิ้งฉันไปแล้ว ฮือ ชานยอล...

 

หลังจากกลับมาจากรัสเซีย เขาก็ได้รู้ว่ารีนคบหาผู้ชายคนนึงอยู่มันนิสัยไม่ได้ดีนักจนมารู้จากหลายคนว่าที่ผ่านมามันมักจะทำร้ายเธออยู่หลายหนแต่เพราะรีนรักเขาจึงพูดอะไรไม่ได้มาก

 

ฉันไม่เหลือใครแล้วชานยอล

 

ฉันไง

 

...

 

ฉันจะรับผิดชอบเอง

 

ไม่... เธอส่ายหัวในอ้อมกอดของเพื่อนสนิท

 

 

ปล่อยฉันไปเถอะนะ

 

มีสติหน่อนสิรีน ยังเห็นฉันเป็นเพื่อนอยู่ไหมวะ ชานยอลพูดอย่างอ่อนแรงโดยที่เขาหวังว่าเธอจะเห็นใจและเข้าใจเขาบ้าง

 

อย่าทำร้ายตัวเอง อย่าทำร้าย...เขา ก่อนจะก้มลงไปมองหน้าท้องแบนราบของเธอ

 

หลังจากนั้นตลอดหลายเดือนชานยอลก็มักจะแวะเข้าไปหาเธอบ่อยๆจนมั่นใจว่ารีนจะไม่คิดสั้นอีก แต่ก็มีเรื่องให้เจ็บปวดใจอีกครั้งเมื่อร่างกายที่ขาดสารอาหารของเธอทำให้เด็กในครรภ์แท้งอย่างไม่ได้ตั้งใจ รีนเสียใจมากจนในที่สุดก็เกิดข้อแลกเปลี่ยนระหว่างเราเพราะเขาไม่อยากให้เธอกลับมาคิดสั้นได้อีก สิ่งที่เขาอยากให้ทำอาจจะดูไร้สาระแต่เขารู้ว่ารีนชอบทำอาหาร

 

ฉันได้งานที่สถานทูตที่เดียวกับเธอ ฉะนั้นทุกเช้าฉันต้องได้กินแซนวิช

 

อะไรของนาย

 

เอาเป็นว่าตกลง

 

 

รีนเล่าไปยิ้มไป โดยมีชานยอลยืนฟังอยู่ไกลๆและแบคฮยอนที่ใบหน้ายังคงเก็บความรู้สึก เขารับรู้ทุกอย่างแต่ในใจมีแต่เครื่องหมายคำถาม ตอนที่คุณรีนเล่าเธออาจจะไม่รู้ตัวว่าตัวเองบีบมือเขาแน่นเหมือนยังกลัวอยู่แค่ไหน

 

ฉันเป็นคนทำให้เขาไม่ได้กลับไปหาคุณ เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือจนแบคฮยอนต้องบีบมือเธอไว้ เขาไม่ชอบผู้หญิงร้องไห้เลยให้ตายเถอะ

 

 

วันนั้นถ้าไม่เกิดเรื่องขึ้นชานยอลตั้งใจจะบินกลับไปรัสเซียเพราะเขาได้ทุนไปทำงานที่นั่น แต่พอเกิดเรื่องรีน ชานยอลเลยขอเปลี่ยนเป็นทุนทำงานในประเทศแทน

 

คิดนานเลย เพราะรีนเป็นเพื่อนและต้องอยู่คนเดียว

 

แต่บูคารินก็เป็นคนที่...

 

เขาเชื่อเสมอว่าถ้ามันเป็นพรหมลิขิตเราคงจะได้เจอกันอีกซักครั้ง

 

และตอนนี้เขาเชื่อแล้วว่าตัวเองไม่ได้ขอมากไป

 

พระเจ้าไม่ได้แยกเรา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แบคฮยอนนั่งอยู่ปลายเตียงส่วนชานยอลเข้าไปอาบน้ำ เรายังไม่ได้คุยอะไรกันต่อเลยซักคำหลังจากนั้น จนกระทั่งได้ยินเสียงเปิดประตูออกมาจากฝั่งห้องน้ำนั่นทำให้ร่างของคนที่นั่งอยู่ปลายเตียงสะดุ้งเล็กน้อย สายตาเห็นแวบนึงที่ชานยอลกำลังเดินมาตรงนี้พร้อมผ้าขนหนูผืนเดียวที่พันรอบเอวหนาเอาไว้

 

คนที่เอาแต่ก้มหน้าเห็นว่าตอนนี้อีกคนมาหยุดยืนข้างหน้าตัวเองแล้ว ส่วนคนที่เห็นว่าอีกคนไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมานั้นเขาเลยนั่งลงตรงหน้าอีกคน

 

ไปอาบน้ำเถอะ แบคฮยอนยอมลุกออกไปโดยที่เขาต้องเก็บคำพูดนึงเอาไว้ก่อน

 

 

            จนกระทั่งออกมาเขาก็เห็นว่าคนตัวสูงนั่นนอนหันไปอีกฝั่งแล้ว หมอนข้างถูกนำมาวางไว้กึ่งกลางเตียง แบคฮยอนค่อยๆเดินมานั่งลงตรงฝั่งของตัวเอง ด้วยความที่ไม่แน่ใจว่าอีกคนหลับไปแล้วหรือเปล่า เขาก็เลยเขยิบเข้าไปใกล้อีกคนก่อนจะชะโงกหน้าต่ำลงไป

 

“!!”

 

จะลักหลับฉันไง

 

บ้า กลายเป็นว่าชานยอลพลิกตัวกลับมาแล้วตรึงข้อมือบางเอาไว้ เมื่อเห็นว่าอีกคนเสมองไปทางอื่นคนที่เพลียมาทั้งวันก็นอนลงไปทั้งที่หัวยังแนบชิดกันและมือที่เลื่อนมากุมมือกันไว้

           

แบคฮยอนหันมามองการกระทำเหล่านั้น ก่อนจะเห็นแนวขนตาของอีกคนที่ปิดลงสนิทและมือที่จับมือเขาไว้หลวมๆเพื่อให้รู้ว่าคืนนี้อีกคนจะจับมันอยู่แบบนี้และเขาก็ไม่คิดจะดึงมันออกมาและก่อนที่จะหลับไปกับทุกเรื่องที่ได้เจอเขาก็อยากบอกให้อีกคนรู้ถึงแม้ว่าชานยอลจะหลับไปแล้วก็ตาม

 

 

ขอโทษ

 

           

 

 

 

 

 

 

 

สองเดือนผ่านมาแล้วกับชีวิตที่เกาหลีที่และชีวิตการทำงาน ทุกอย่างมีอะไรให้น่าตื่นเต้นทุกวันแบคฮยอนคิดว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น เขามีความสุขเวลาที่ได้พาแม่ออกมาทานข้าวและหาของหวานทานข้างนอกซื้อของเข้าบ้านได้ไปตามย่านต่างๆที่เจริญมากขึ้น เขาใช้เวลาอยู่กับแม่มากขึ้นก่อนจะกลับมาเครียดเรื่องงานต่อกับโปรเจคที่ต้องทำเสนอผู้อำนวยการ ยังมีหลายอย่างที่เขายังไม่เข้าใจที่จริงก็ถามกับหัวหน้าตัวเองนั่นคือปาร์คชานยอลได้ แต่เขาเลือกที่จะออกมาถามคุณซึงวานดีกว่า

 

อันนี้คุณแบคฮยอนต้องถามหัวหน้านะคะ ข้อมูลส่วนนี้ต้องถามหัวหน้าน้า เธอทำหน้าเศร้า ก่อนแบคฮยอนจะเดินกลับเข้ามาในนั่งห้องก็เห็นอีกคนกำลังมองตามมาอยู่เหมือนกัน

 

            พอกลับมาจากทะเลความสัมพันธ์ของเราก็ไม่ได้มีอะไรคืบหน้าเท่าไหร่ เราคุยกันเพิ่มมากขึ้นแค่เพียงที่ทำงานและส่วนใหญ่จะเรื่องงาน ไปกินข้าวข้างนอกบ้างแต่ก็ต่างคนต่างไปเจอกันที่ร้าน ส่วนคุณรีนหลังจากนั้นเธอก็ลาออกจากที่นี่และจะกลับไปอยู่ที่อังกฤษกับครอบครัวก่อนจะไปเธอก็ไม่วายที่จะกำชับเขาถึงบางอย่างที่เธอบอกว่าเขาควรรู้

 


อย่าเก็บมันไว้คนเดียวนะคะ ให้ชานยอลได้รับรู้ความรู้สึกของคุณที่มีต่อเขาด้วย

 

ชานยอลรักคุณมากนะคะ คุณบูคาริน

 

 

 

ถึงไหนแล้ว ให้ฉันดูก่อนโชว์จริงมั้ย

 

ยังไม่เสร็จ

 

ชานยอลเดินมาดูที่หน้าจอของอีกฝ่ายที่ข้อมูลยังคงวางไม่เป็นระเบียบ ก่อนจะก้มลงไปและคว้าไปที่เม้าส์ที่แบคฮยอนจับอยู่และสัมผัสลงไปจนอีกคนสะดุ้งและพยายามจะดึงมือออก

 

อยู่เฉยๆจะได้ช่วยกันดูว่าโอเคหรือยัง

 

ผ่านไปหลายนาทีที่อีกคนยังคงซ้อนอยู่ด้านหลังเขาพร้อมจัดการลากข้อมูลไปมาจนงานเริ่มใกล้จะเสร็จไม่รู้ เมื่อไหร่ที่หัวของเขากลายเป็นที่วางคางไปแล้ว มีบ้างที่อีกคนจูบลงมาที่ผมเขา ใจมันเผลอเต้นแรงขึ้นจนต้องนิ่งไว้เพราะไม่อยากแสดงออกให้อีกคนรู้

 

ผ่านแล้ว ลองดู ชานยอลย่อตัวลงมาจนใบหน้าอยู่ระดับเดียวกับใบหน้าขาวใสนั้น เขาจ้องดวงตาสีดำสนิทไว้จนแบคฮยอนผละออกไปก่อน

 

สู้ๆล่ะ ฉันเป็นกำลังใจให้

 

ถ้าฉันพลาด...

 

ไม่พลาดหรอกน้า มือหนาวางบนผมก่อนจะลูบเบาๆ

 

ฉันอยู่ตรงนี้

 

            ระหว่างรอทุกคนมาจนมาครบองค์ประชุมแบคฮยอนก็ดูความเรียบร้อยของสไลด์ เขาถูมือเข้าหากันอย่างคนประหม่านี่เป็นครั้งแรกที่ต้องพรีเซนต์การทำงานของตัวเองมันทำให้กลัวและกังวลไปหมด เขาเห็นว่าชานยอลมองมาบ่อยๆทั้งที่คุยกับคนอื่นอยู่เวลาเผลอสบตาอีกฝ่ายก็จะพยักหน้าและยิ้มอ่อนโยนกลับมาให้ และไม่นานทุกอย่างก็เริ่มขึ้น

 

เสียงปรบมือดังขึ้นภายในห้องหลังจากการพรีเซนต์จบลง คนที่กำลังเก็บของแอบยิ้มภูมิใจเล็กๆ เพราะคำชมต่างๆนานา

 

โหยคุณแบคฮยอนเก่งมากเลยค่ะ พูดรัสเซียเก่งอีกต่างหาก

 

ขอบคุณนะครับ

 

หัวหน้าต้องเลี้ยงแล้ว

 

และหลังจากเวลาเลิกงานร้านหมูสามชั้นย่างถูกเลือกโดยคนเป็นหัวหน้าพร้อมทั้งพนักงานคนอื่นๆ แบคฮยอนรู้สึกอึดอัดเพราะถูกกุมมือไว้ตลอดระหว่างการพูดคุยชื่นชมกับผลงานวันนี้ ที่จริงก็แอบรู้สึกดีกับสัมผัสนั้นแต่มันก็นานไปแล้วที่อีกคนเอาแต่นั่งจับอยู่แบบนี้ จะเอื้อมไปหยิบหมูมากินก็ต้องกักๆไว้เพราะกลัวคนอื่นจะสงสัย

 

ทำไมไม่ทานล่ะคะ เห็นแบบนั้นคนที่กุมมืออยู่ก็ปล่อยมือให้เป็นอิสระ เพราะไม่งั้นอีกคนก็ไม่ยอมกินเลย

 

แบคฮยอนถูกใจสาวเกาหลีบ้างหรือยังครับ ให้ผมแนะนำมั้ย

 

ผมว่าแบคฮยอนไม่สนใจนะครับ นั่นเรียกให้คนทั้งโต๊ะหันมามองที่คนกำลังจะพูดอะไรซักอย่าง แบคฮยอนกระตุกมือที่ยังอยู่ในการกอบกุม

 

อะไรอ่ะคะหัวหน้า

 

เพราะผมกับ-

 

นาย!

 

ทุกคนต่างเบิกตากว้างกับสรรพนามที่คนตัวเล็กเอ่ยออกมา จากตอนแรกที่จะแค่แกล้งเล่นกลับกลายเป็นว่าแบคฮยอนกำลังทำตัวเองซะแล้ว

 

นายเหรอคะ ซึงวานถามอย่างงงๆ

 

คือ... แบคฮยอนหันไปเพื่อต้องการความช่วยเหลือจากอีกคนซึ่งได้แต่นั่งอมยิ้มจนน่าหมั่นไส้

 

            ก่อนที่ตัวการจะลุกขึ้นยืนพร้อมทั้งดึงมือเขาขึ้นมาด้วย มือที่สอดประสานกันปรากฏต่อสายตาคนอื่นๆก่อนจะเกิดเสียงโห่แซวตามมา แบคฮยอนพยายามที่จะดึงมือออกแต่ก็ไม่เป็นผล

 

เต็มที่นะครับ พรุ่งนี้ผมเคลียร์เองขอกลับก่อน

 

หูย ตั้งแต่เมื่อไหร่คะเนี่ย

 

6 ปีก่อนครับ

 

 

เขาไม่รู้จะไปทำงานในอาทิตย์หน้าได้อย่างเป็นปกติยังไงดีด้วยซ้ำกับการตอบสายตาคนอื่นของปาร์คชานยอลด้วยคำพูดนั้น

 

ทำอะไรของนาย

 

ฉันทำอะไร

 

ยังจะมาถาม

 

แสดงความเป็นเจ้าของผิดตรงไหน

 

เลอเทอะ อีกคนเดินนำหน้าไปโดยมีชานยอลเดินตามมาส่งตั้งแต่ออกจากร้าน แบคฮยอนก็ยืนยันจะกลับบ้านอย่างเดียว ก่อนที่เขาจะเดินมาส่งพร้อมของติดไม้ติดมือมาฝากแม่ของอีกคนที่ไม่ได้เจอท่านมานานแล้วเช่นกัน

 

แล้วทำไมไม่ขับรถจะเดินตามให้เมื่อยทำไม

 

ก็ซอยแคบ

 

รู้ได้ไง แบคฮยอนหยุดเดินก่อนจะหันไปมองอีกคน

 

เดินตามมาทุกวันตั้งแต่วันแรกแล้ว ใบหน้านิ่งเฉยยังคงเอาแต่มองไปที่ใบหน้าของคนที่อยู่ต่ำกว่าเพราะระดับถนน

 

นายน่ากลัวกว่าโรคจิตอีกอีกคนหัวเราะออกมา

 

รีบไปเถอะคุณแม่รอ มือใหญ่ถือวิสาสะเอื้อมมากุมมืออย่างเนียนๆ

 

ไม่เรียกคุณป้าเหรอ แบคฮยอนเงยมองหน้ามองอีกคนแต่ก็ไม่ได้ขยับมืออกจากการกอบกุม

 

 

คำตอบก็ได้แต่รอยยิ้มกลับมา

 

 

 

 

 

ชาร์ลล! โอ๊ะ ชานยอลลูก เธอถลาเข้ามากอดร่างสูง คนที่ยืนมองอยู่ห่างๆเผลออมยิ้มเล็กๆที่คนเป็นแม่เอาแต่กอดอีกคนแน่นและพูดอะไรอีกมากมาย ทั้งกอดทั้งหอมแก้มอยู่แบบนั้น

 

ทำงานที่เดียวกับแบคเหรอลูก แม่ไม่รู้ว่าตานั่นเป็นหัวหน้าเขา แถมพอชานยอลตอบว่าใช่แม่ก็ยังหันมาค้อนให้เขาอีกต่างหาก

 

แบคฮยอนไม่ยอมบอกแม่

 

เอาล่ะดีนะวันนี้แม่ทำอาหารไว้เยอะช่างเป็นใจจริงๆ พายบลูเบอร์รี่อยู่ที่เตาอบ แบคไปหยิบมาสิลูก

 

เฮ้เขาดูเหมือนส่วนเกินเลยแหะ....

 

ผมไปหยิบให้ก็ได้ครับ

 

...

 

ไปด้วยกัน ร่างสูงเดินตามอีกคนเข้ามา เขารู้สึกได้ว่าบรรยากาศที่บ้านของอีกคนอบอุ่นทุกครั้งไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน

 

อืม แบคฮยอนยื่นถาดที่ใส่พายจำนวนมากให้ชานยอลถือ อีกคนก็เอาแต่ยิ้มจนน่าหมั่นไส้

 

ยิ้มอะไร

 

นายน่ารักขึ้น แบคฮยอนเดินหนีอีกคนทันที

 

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเสียงพูดขึ้นสัพเพเหระรวมไปถึงเรื่องจริงจัง โดยที่ยังคงเป็นแม่กับชานยอลเป็นคู่สนทนามากกว่า

 

คืนนี้นอนนี้สิจ๊ะ

 

เราไม่มีห้องแล้วนะครับ

 

นอนกับลูกไง

 

แม่...

 

ชานยอลอุตส่าห์เดินมาส่งลูก แบคฮยอนได้แต่คิดในใจว่าเขาไม่ได้ขอซักหน่อย

 

            ก่อนที่อีกคนจะแสร้งทำดูก็รู้ว่าปาร์คชานยอลหัวหน้าเขาไม่ใช่เล่นๆอีกแล้ว

 

ผมกลับก็ได้นะครับ ดึกมากแล้วไม่เป็นไร

 

เหอะ

 

แบคฮยอนลูก....

 

 

 

 

 

Talk

แงะนอนไม่นอน นอน....

 เจอกันตอนต่อไป  C U Tomorrow ?

 #smileandgoCB

 

 

 
B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 326 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,055 ความคิดเห็น

  1. #1993 Jennysupat18 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:42
    น่ารักกกกก
    #1,993
    0
  2. #1968 callmep (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 07:15
    อ้ยยัยน้อง
    #1,968
    0
  3. #1785 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 22:27
    เกือบไปแล้ว ตินแรกรีนก็ดูเหมือนนางร้ายอยู่นะ 555
    #1,785
    0
  4. #1689 Namming (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 17:09
    บ้าหน่า น่ารักไปแล้วว้อยยย
    #1,689
    0
  5. #1304 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 04:56
    เกือบไปแล้วววว ดีนะแบคยังฟังรีน
    #1,304
    0
  6. #904 CBforever (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 19:29
    เกือบเข้าใจผิดเหมือนบูละไหมล่ะ 555555555+ บูยอมชานไวๆน้าาาา
    #904
    0
  7. #894 DBK1802 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 12:01
    อห ยัยของเรามีความหึง มีความงอน โธ่ แบคฮยอนเอ๊ยยย ดีนะที่รับฟังรีนอธิบาย แล้วชานก็รุกหนักขึ้นเลยทีนี้ น่ารักกก เรียกคุณแม่แล้วไม่เรียกป้า
    #894
    0
  8. #829 hunnnielu947 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 08:47
    นอนๆๆๆๆ ต้องนอน ชานยอลอุส่าเดินมาส่ง อิอิ
    #829
    0
  9. #733 OHAprilOH (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 12:59
    อ่านตอนแรกนุกว่ารีนเป็นแฟนชานแล้วอ่ะ คือจะร้องไห้จริงๆ//ชานยอลนี่แอบร้ายนะเราา
    #733
    0
  10. #681 deereastsea (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 00:34
    โง้ยยยย มีความเปิดตัว
    ตอนแรกนี่จะขิงรีนแล้วนะ
    แต่ก็นะ ขอบคุณที่ขยายความ
    เพื่อนรักกัน ก็ต้องช่วยกันเนาะ
    ตอนหน้าน้องบูจะถูกกินแทนบบรพายไหมน้าา 5555
    #681
    0
  11. #591 apple_72 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 20:10
    ดีมากกกก
    #591
    0
  12. #537 mpndss (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 23:42
    เขินไปหมดแล้วอ่าาาาา><
    #537
    0
  13. #469 Linseyyy13 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:05
    แบคน่ารักขึ้นจริงๆ ชานยอลก็แกล้งตลอดเลย
    #469
    0
  14. #422 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 21:11
    น่ารักจังอ่ะ อ่านไปยิ้มไป
    #422
    0
  15. #349 Ppp (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 12:09
    ก็ดีที่ความสัมพันชัดเจนสักที



    แต่



    ตั้ง 6 ปีเลยนะ ชานยอลต้องประคบประหงมเพื่อนสาวทุกวันตลอด 6 ปีเลยเหรอ มันใช่หรอวะ?

    ละนางก็มีญาติพี่น้องอ่ะ ไม่ได้ตัวคนเดียว ถ้าแบคไม่ย้ายมาเกาหลีก็จะไม่ได้เจอกันเลยเงี้ยหรอ

    ชานยอลต้องดูแลเพื่อนสาวไปตลอดชีวิตเงี้ยหรอ จะไปหาแบคไม่ได้เลยน่ะหรอ ยิ่งกว่าเมีย เกินไปปะ?

    นี่ยุคไหนแล้ววะ ควรมีหนทางติดต่อกันแบคได้มากกว่า 1 ทางมะ? ต้องดูแลเพื่อนจนต้องเทคนรักอ่ะนะ
    #349
    0
  16. #208 pcy921 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 13:50
    6ปีมานี้ชานยอลก็อัพเกรดเช่นกันค่า
    #208
    0
  17. #137 Gigss (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 19:07
    คุณหัวหน้า ร้ายนะคะคุณ!!
    #137
    0
  18. #68 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 12:46
    เขารักของเขามานาน
    #68
    0
  19. #35 yamakawaii (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 07:26
    พี่ชานยอลของเราคนจริงมากๆ 5555
    #35
    0
  20. #18 babemay (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 10:10
    ใจแป้วเลยตอนแรปเรื่องชานกับรีน ฮือแต่ดีนะที่ไม่มีอะไร โอ้ยแต่ชอบ ชานยอลกับบูน่ารัก คนที่ทำงานก็รู้แล้ว โดนแซวแน่ๆ 55555555
    #18
    0
  21. #9 moltirajoy68 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 01:44
    บูน่ารักกกกกกก หึงเขาแต่ไม่แสดงออก

    ชานยอลก็น่ารักกกกก ฟัดเจ้าบูเยอะๆเลย
    #9
    0
  22. #2 puffybabe (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 03:20
    อยากบีบเจ้าบู ทำไมน่ารักงี้น้ออออ
    #2
    0
  23. #1 CBFX (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 18:54
    ง่าาา โคตรน่ารักเลย พี่ปาร์คคนแมน ยอมรับอย่างแมนๆๆ
    เขินแทนบูเลยง่าาาา โอ้ยยยยเขินนนน
    #1
    0