smile breathe and go slowly - (chanbaek)

ตอนที่ 1 : Bukharin - I

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24,734
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 401 ครั้ง
    9 พ.ย. 61

 

ย้ายมาจาก PurpleB และได้ทำการรีไรท์ตอนนี้ใหม่บางส่วน

เปลี่ยนจาก os เป็น sf ค่า

(´ε )

 

 

 

 

 


-          Bukharin   -

I

 

 

 

 

 

 

 

 

อาทิตย์หน้าเด็กแลกเปลี่ยนจะมาแล้วนะลูก

 

ครับ ?

 

บ้านเราได้เป็นโฮสต์แล้ว...

 

คนที่กำลังอ่านนวนิยายแฟนตาซีถึงกับเอาหนังสือเล่มหนาเท่าตึกปิดหน้าแล้วถอนหายใจยาวๆออกมา

 

แม่ไม่กลัวเขาหนีออกจากบ้านอีกหรือไงครับ

 

คนนี้น่าจะเข้ากับบ้านเราและลูกได้

 

เขาจะอึดอัดเปล่าๆ

 

ไม่ลูก...คนนี้เขาสบายๆแม่ฟังจากที่เขาบอกมา

 

แต่แม่ครับ..

 

บู...ฟังแม่นะลูก แม่อยากให้บูปรับตัว เราจะตัวคนเดียวตลอดไปไม่ได้ มือที่อบอุ่นกำลังลูบใบหน้าของเขาและนั่นทำให้เขาต้องพยักหน้ายอมรับแบบเดิมกับเหตุผลเดิมๆซ้ำๆ

 

มันเหมือนเดจาวูรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ที่บ้านเราได้เป็นโฮสต์ให้กับพวกนักเรียนแลกเปลี่ยนจากต่างประเทศมายังรัสเซียที่อยู่ตอนนี้ แต่หลายครั้งที่พอนักเรียนพวกนั้นได้มาเจอเขากับถูกบอกตรงๆว่าอึดอัดที่ต้องอยู่ด้วยกัน บางคนถึงขั้นหนีออกไปอยู่ที่อื่นโดยสมัครใจ บางคนก็อ้อนวอนแม่เขาเลยล่ะ อาจจะเป็นเพราะเขามนุษยสัมพันธ์ไม่ค่อยดีล่ะมั้ง

 

แล้วคนเราจะต้องยิ้มให้กับทุกคนที่ไม่รู้จักหมดเลยหรือยังไง

 

 

อีกอย่าง ไม่อยากพูดกับใครมากกว่า

 

 

บู... อืม บูคาริน คือชื่อของผม แม่มักจะเรียกผมสั้นๆว่าบู ซึ่งผมชอบมากกว่าอะไรทั้งนั้น ชอบน้ำเสียงของแม่ ชอบอาหารที่แม่ทำ ชอบกลิ่นหอมๆของเสื้อหนังสีน้ำตาล ชอบทุกอย่าง

 

ผมเกิดที่เกาหลีอยู่กับแม่และพ่อ..ซึ่งเขาเสียไปนานแล้ว หลังจากนั้นแม่ก็ชอบพอกับผู้ชายรัสเซียคนหนึ่งผมดูออกว่าแม่รักเขามากและเขาก็รักแม่มากเหมือนกัน เขายอมรับผมซึ่งไม่ใช่ลูกของเขาได้ก่อนที่จะพาผมย้ายมาอยู่ที่รัสเซียตอน 6 ขวบ แต่ไม่นานหลังจากนั้นเขาก็เสียชีวิตลง

 

สุดท้ายแม่ก็พาผมย้ายจากเมืองหลวงนั่นมาอยู่ในชนบทที่อยู่ ณ ตอนนี้...เพราะคนแถวนั้นตราหน้าว่าผมคือเด็กที่เกิดมาแล้วทำให้คนรอบข้างต้องตายซึ่งมันอาจจะเป็นแบบนั้น เพราะพอผมมาอยู่ที่นี่คนที่ได้ชื่อว่าพ่อเลี้ยงก็ตาย ก่อนที่ย่าจะตายตาม

 

ผมมันคงตัวซวยจริงๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

-

เห้ยมันมาแล้วเว้ย ไอ้ใบ้

 

บรรยากาศที่โรงเรียนมัธยมในชนบทที่เจอดูถูกจนชินแล้ว บูคารินไม่เคยตอบโต้ ก่อนจะหยิบหูฟังขึ้นมาใส่แบบทุกครั้งและเดินผ่านกลุ่มพวกมันไป....ที่นี่เขาไม่มีเพื่อนซักคน แต่มีเป็นตัวแทน

 

ไง ด็อกกินอิ่มเลยนะด็อก มันคือสุนัขตัวใหญ่ในสวนหลังโรงเรียนและที่ตรงนี้คือโรงอาหารของเขา พร้อมข้าวกล่องที่ถูกเตรียมมาอย่างดีโดยฝีมือแสนอร่อยของแม่

 

แผละ

 

ฮ่าๆๆๆ กล่องข้าวที่พึ่งถูกเปิดออกก่อนจะถูกเตะออกจากมือ ใบหน้าขาวซีดยังทำหน้านิ่งเหมือนไม่มีความรู้สึกอะไร หลังจากหันไปมองด้วยหางตาแล้วรู้ว่าพวกมันตามมา

 

กินคนเดียวจะไปอร่อยได้ไงล่ะบู หื้ม? ไหน..” มือสกปรกกำลังยื่นมาจับที่คางขาวๆนั้น

 

“…”

 

ไม่คิดจะพูดบ้างหรอ หรือว่าไม่อยากพูดอยากจะครางอย่างเดียว... เสียงหัวเราะกับถ้อยคำทุเรศๆถูกพ่นออกมาไม่หยุด บูคารินได้แต่กำมือแน่น

 

เหอะ อย่างว่านะได้ข่าวว่ามาจากเกาหลี แม่หนีมาอยู่กับผู้ชายที่นี่...อืม น่าคิดเนอะ อย่างงี้แม่มึงก็...เขาเรียกว่าเป็นอะไรนะพวกมึง

 

กระ-

 

ผลัวะ

 

สาบานว่าเป็นครั้งแรกที่เขาหมดความอดทนหมัดหนักๆถูกเสยเข้าที่ใบหน้าเลวๆของมัน ถึงพวกมันจะชอบแกล้งด้วยถ้อยคำกับการกระทำทุเรศแต่ไหน แต่ครั้งนี้มันกำลังดูถูกแม่ของเขา

 

มึง!”

 

เห้ย! จับมัน

 

 

อะแฮ่ม ระหว่างที่พวกเลวกำลังจะวิ่งไปประชิดตัวคนตัวเล็กที่ไม่มีท่าทีหวาดหลัวพวกมัน เสียงที่ดังมาจากที่ไหนซักแห่งก็ทำให้ทุกคนหยุดการเคลื่อนไหวเหมือนเหมือนถูกปิดสวิตซ์

 

ช่วยเบาๆกันหน่อยสิครับสำเนียงที่ออกจะเพี้ยนแปลกไปจากคนที่นี่ไปซักหน่อย และเสียงปริศนานั้นฟังก็รู้ว่าคงไม่ใช่คนแถวนี้ และ

 

มีไอ้ต่างด้าวที่ไหนอีกวะ หาดิ! พวกมันเดินออกไปค้นตามพงหญ้า และรอบๆต้นไม้ใหญ่แต่ก็ไม่ทันระวังหลังเพราะอยู่ดีๆก็มีผู้ชายตัวสูงกระโดดลงมาจากต้นไม้นั้น

 

อ่า โทษทีไม่ทันมอง

 

มึงเป็นใครจากการแต่งตัวในชุดธรรมดานั้นเหมือนผู้ชายคนนี้ไม่ใช่นักเรียนที่นี่และหน้าตาที่ดูก็รู้ว่าเป็นคนเอเชีย บูคารินเผลอมองจนสบตาเข้ากับอีกฝ่ายจนเขาต้องหันไปทางอื่น

 

พูดมากหนวกหู

 

เห้ยมึงอย่ามากวนตีน มือหยาบนั้นกำลังกระชากคอเสื้อคนตัวสูงอย่างแรงแต่หน้าของคนนั้นๆกลับยังยิ้มอย่างกวนประสาท และพูดออกมาอย่างหน้าตาเฉยไม่กลัวอะไรทั้งนั้น ร่างสูงนั้นกำลังหยิบอะไรบางอย่างจากในเสื้อออกมา

 

คุณจะได้รับการดูแลจากทางโรงเรียนเป็นพิเศษ จากผู้อำนายการ

 

พวกมันที่กำลังโดนหมายหัวกำลังปล่อยมืออกจากคอเสื้อช้าๆก่อนจะมองไปที่ป้ายที่ห้อยอยู่ที่คอนั้น ก่อนพวกมันจะถ่มน้ำลายลงข้างๆผู้ชายคนนั้นและเดินออกไป โดยที่พวกมันก็หันมาชี้หน้าเขาอย่างหาเรื่องแบบเดิม

 

ไปเว้ย! ฝากไว้ก่อนเหอะ

 

บูคารินยืนนิ่ง ปกติเขาไม่เคยรู้สึกกลัวพวกมันแต่วันนี้มันน่าตกใจที่มีใครอีกคนมายืนอยู่ในเหตุการณ์เดียวกับเขา เพราะปกติแล้วไม่มีใครคิดจะมาสนใจหรือเข้ามาช่วยเลยซักครั้ง พอได้สติก็รีบเก็บกล่องข้าวที่แม่เป็นคนทำให้ พอหันไปก็เห็นว่าผู้ชายคนนั้นจัดเสื้อผ้าตัวเองให้เข้าที่ก่อนจะเปรยตามามองเขาที่ยืนอยู่ไม่ไกล

 

เป็นอะไรหรือเปล่าครับ เสียงทุ้มที่ถามออกไป แต่ก็ไร้เสียงตอบสนองจากฝากตรงข้าม

 

“…”

 

ไม่ขอบคุณหน่อยหรอ

 

บูคารินหันกลับไป ก่อนเบนสายตาไปอีกทางพร้อมโค้งให้แล้วรีบก้าวยาวๆออกมาแทบจะทันที คนที่ผิดแปลกไปจากคนที่นี่โดนแบบนี้ทุกคน ผู้ชายคนนั้นก็อาจไม่เว้น อีกไม่นานก็จะถูกพวกมันหมายหัวแบบที่เขาโดนมาตลอด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

-

 

กลับมาแล้วหรอบู กลิ่นหอมของพายที่แม่ทำมันทำให้เขารู้สึกดีทุกครั้งที่กลับถึงที่บ้านแม้ว่าทั้งวันจะเจอเรื่องแย่ขนาดไหนมาก็ตาม

 

ทำเยอะจังครับ

 

เขามาแล้วลูกบูคารินทำหน้าสงสัยก่อนจะเบิกตาขึ้นเล็กน้อยให้กับสมาชิกใหม่ในบ้านที่เดินมาออกจากครัว นี่มัน...

 

ชาร์ล คนที่จะมาอยู่กับเรา

 

นี่ลูกชายฉันเอง บูคาริน

 

สวัสดี....บูคาริน คนที่มองไปที่คนตัวสูงกว่าด้วยแววตาที่ยังคงสับสน นี่มันเรื่องอะไรกัน

 

บนโต๊ะอาหารมีแต่บทสนทนาของผู้ชายคนนั้นกับแม่เขา แม่ดูยิ้มแย้มทุกครั้งที่ได้ถามถึงเรื่องราวที่เกาหลีกับชาร์ล หรือชานยอล ใช่ตานั้นมาจากประเทศเกาหลีใต้

 

ยังไงนอนกับบูคารินนะลูกแม่ขึ้นไปจัดห้องให้แล้วร่างสูงพยักหน้าพร้อมกับหันมามองทางเขาที่กำลังดื่มน้ำเปล่าอยู่ มีแวบนึงที่เห็นว่าอีกคนกำลังยิ้ม

 

แม่กำชับนักหนาว่าให้ดูแลดีๆแบบทุกครั้งและเขาก็คงจะทำแบบที่เคยทำทุกครั้ง

 

ตรงนั้น คนตัวเล็กกว่ากำลังชี้ไปที่นอนอีกฝั่งที่มีผ้าปูที่นอนสีน้ำเงินเรียบๆ และอีกฝั่งผ้าปูสีเทานั้นก็คงเป็นคนตัวเล็กที่ทำหน้าตาอารมณ์ไม่ดีอยู่ตลอดเวลา

 

ห้องนี้ไม่เล็กและก็ไม่ใหญ่มากเตียงถูกแบ่งออกเป็นสองฝั่งชิดผนังมีหน้าต่างอยู่ตรงกลาง ในห้องถูกแต่งไว้อย่างเรียบๆและเป็นระเบียบ

 

ขอบใจ

 

ชาร์ลวางทุกอย่างลงก่อนจะเริ่มจัดของ ส่วนอีกคนหันไปอีกทีก็เห็นหลังเปลือยไวๆเดินเข้าไปอีกห้องนึงซึ่งก็คงเป็นห้องน้ำ ส่วนคนที่นั่งพิงหัวเตียงกำลังหยิบสมุดบันทึกออกมา

 

03/10/19xx

สองเพื่อนใหม่ที่ใจดี หรือเปล่า...

 

 

เสียงประตูที่เปิดออกมาทำให้คนบนเตียงละสายตาจากหนังสือไปมองคนที่ใช้ผ้าเช็ดตัวคลุมผิวขาวๆนั้นไว้ๆพร้อมกางเกงนอนขายาวสีดำ อีกคนทำเหมือนเขาไม่ได้อยู่ในห้องนี้เลยด้วยซ้ำ ทุกอิริยาบถของการกระทำมันไม่ได้คิดว่ามีชาร์ลคนนี้อยู่ในนี้เลย ตลกชะมัด

 

ฉันอาบต่อเลยนะอีกฝ่ายนิ่งไปนานก่อนจะพยักหน้าและล้มตัวนอนลงทันที พออาบเสร็จทุกอย่างในห้องก็มืดสนิทพร้อมกับอีกคนที่หลับสบายไปแล้ว

 

 

 

ทุกเช้าบูคารินจะเดินไปโรงเรียนแต่เช้า ตื่นมาทีไรก็ไม่เห็นอีกคนแล้วกะจะให้พาทำความรู้จักโรงเรียนซักหน่อย แต่ก็คงไม่เป็นอะไรเพราะยังไงนานไปเข้าก็คงคิดว่าจะปรับตัวกับอีกคนได้ มันน่าแปลกที่บูคารินโดนแกล้งบ่อยทั้งที่ดูไม่พิษมีภัย มีก็แต่หน้าตาที่ดูไม่สนใจโลกแบบนั้น เป็นเวลากว่าหนึ่งสัปดาห์ที่ชาร์ลแอบเดินตามหาอีกคนจนรู้ว่าบูคารินอยู่ห้อง 6 ซึ่งเขาได้อยู่ห้อง 14 ชาร์ลพยายามเดินออกมาเพื่อจะรอกลับบ้านพร้อมกัน แต่เหมือนบูคารินจะล่องหนได้เลยแหะ

 

 

 

 

 

วันนี้ป้าทำอะไรเหรอครับ

 

พายบลูเบอร์รี่จ้า บูชอบกิน..ชาร์ลอยากกินแบบไหนบอกได้เลยนะ

 

ผมก็ชอบบลูเบอร์รี่ครับ

 

...แล้วบูคารินไปไหนหรอครับ

 

ดอกหญ้าสีขาวพัดไสวไปตามแรงลมในหน้าหนาวผ่านมาแปบเดียวก็ปาเข้าไปเกือบสองเดือนกว่าแล้วที่ชาร์ลเลือกมาที่นี่ ที่ๆใครก็ไม่เลือกมาเพราะมันอยู่ในชนบทและกันดารแต่น่าแปลกที่ทุกอย่างมันผิดคาดและน่าคาดไม่ถึงเหมือนใครอีกคนที่นอนหลับตาอยู่บนพื้นหญ้าที่รายล้อมไปด้วยดอกหญ้าต้นยาวนั่น

 

บูคารินไม่เหมือนกับที่คนอื่นคิด เขารับรู้ได้ว่าภายใต้ใบหน้าไม่สนใจโลกนั้นเก็บซ่อนความรู้สึกอะไรไว้มากมายขนาดไหน ที่สำคัญบูคารินเป็นคนอ่อนโยนกว่าที่คิดด้วยซ้ำ

 

ชาร์ล บู มากินมื้อเย็นกันลูก

 

ดูเหมือนหูฟังที่บูคารินใส่อยู่จะทำให้อีกคนไม่ได้ยินเพราะร่างเล็กๆนั้นก็ยังคงนอนนิ่งอยู่แบบนั้น จนคนเป็นแม่เดินออกมา

 

กิจกรรมยามว่างเขา ไม่ต้องตกใจไปหรอกเจ้านั่นแค่หลับเดี๋ยวฉันจะไปปลุกก่อนนะ เธอตบบ่าเขาและให้เข้าไปนั่งรอข้างใน ไม่นานทั้งคู่ก็กลับมาพร้อมกัน บูคารินยังคงทานข้าวโดยไม่สบตากับเขาแบบเดิมทั้งที่เราอยู่ตรงข้ามกัน บทสนทนาก็ยังคงมีแค่เพียงเขาและแม่อีกคนเท่านั้น

 

 

ในห้องนอนที่ชาร์ลเปิดเข้าไปพอดีกับที่อีกคนกำลังจะล้มตัวนอน ชาร์ลเองก็ล้มตัวนอนบ้างเขาลอบมองคนที่นอนหงายนิ่งๆ

 

พรุ่งนี้...รอไปเรียนพร้อมกันได้มั้ย ไม่มีเสียงตอบรับมาจากอีกคน บูคารินตื่นเช้ามากและเขาไม่เคยตื่นทันเลยซักครั้ง

 

ถ้านายตื่นทัน

 

หลังจากเงียบไปนานบูคารินก็ตอบออกมาด้วยเสียงไม่เต็มใจพูดมากนัก ไม่รู้ทำไมชาร์ลดีใจขนาดนี้เขาลุกขึ้นมานั่งก่อนจะรีบตอบรับไปทันที

 

ทัน ฉันจะต้องตื่นทันนาย

 

 

 

 

เช้านี้ทำไมกินข้าวช้าจังล่ะลูก

 

แม่บอกผมว่าเคี้ยวละเอียดๆจะดีต่อสุขภาพ คนที่กำลังบอกว่าจะไปพร้อมกันยังไม่ตื่น แต่เสียงตึงตังจากบันไดทำให้สองแม่ลูกหันกลับไปมอง

 

คุณป้าคร.. !”

 

ทำไมตื่นเช้าจังล่ะชาร์ล หื้ม ชาร์ลหอบหายใจจนเหนื่อยเขารีบทำทุกอย่างทันทีที่รู้ว่าตัวเองดันตื่นสายแล้วพบว่าไม่เจออีกคนที่นอนอยู่ข้างเตียงกันแล้ว แต่ยังดีที่บูคารินยังไม่ไปคงไม่ได้รอหรอกมั้ง ?

 

ผมไปก่อนนะครับแม่

 

ไปก่อนนะครับคุณป้า

 

ชาร์ลเดินล้วงกระเป๋าตามหลังคนตัวเล็กไปเรื่อยๆข้างทางเต็มไปด้วยลานทุ่งหญ้ากว้างๆกับลมที่พัดจนผมทั้งคู่ปลิวไปตามแรงลม ยังคงไม่มีบทสนทนาสำหรับเรา คนที่เท้ายาวกว่าสาวเท้าจนเดินไปอยู่ข้างๆกัน

 

วันนี้ฉันจะโดดเรียน อีกฝ่ายหันมามองแค่นิดเดียว ชาร์ลยิ้มออกมาเพราะวันนี้ไปโรงเรียนก็คงไม่มีอะไรเพราะมีพวกกิจกรรมทางศาสนาซึ่งมันคงจะน่าเบื่อในความคิดเขา

 

ตัวเมืองไปทางไหนนายรู้มั้ย ต้องรู้สิเนอะ

 

“…”

 

ไปด้วยกันมั้ย

 

 

รถประจำทางที่หนาแน่นไปด้วยผู้คนที่คุยกันเสียงดังกำลังขับไปตามเส้นทางที่มีแต่ภูเขา ใช้เวลานานพอสมควรก็มาถึง...ผู้คนที่เดินขวักไขว่ในตลาดกลางเมือง ของขายที่มากกว่าที่เคยเห็นทำให้ชาร์ลตื่นตาตื่นใจมากพร้อมหยิบกล้องลูกรักออกมาเก็บภาพแทบทุกมุม หน้าตาอาหารก็ยังแปลกและดูน่ากินมากมายจนต้องเก็บภาพไว้เสียทุกร้านไป จนมาหยุดที่ร้านไอศกรีมที่คนขายแต่งตัวได้น่ารักและกำลังเชิญชวนให้คนมาซื้อด้วยการใส่มาสคอตวัว

 

รับกี่โคนดีพ่อหนุ่ม

 

1ครับ แต่ใช่ว่าจะได้ง่ายๆคุณลุงคนขายหลอกสลับให้หยิบไปมา พอจะหยิบได้ลุงก็ดึงคืนแบบนี้อยู่หลายรอบแต่สุดท้ายเขาก็ได้มันมาแถมรสชาติยังดีด้วย

 

ชาร์ลเดินดูของฝากน่ารักๆก่อนจะหยิบบางอย่างมามันเป็นตุ๊กตาพื้นเมืองที่น่ารัก ใบหน้าดูคว่ำง้อและก็แปลกเหมือนใครบางคน

 

เอาตัวนี้ครับ

 

 

 

ชาร์ลกลับถึงบ้านในช่วงเย็นโดยบูคารินเองก็ไม่ได้พูดเรื่องที่เขาหนีเรียนแล้วเข้าไปในเมืองในแม่รู้ ก่อนเขาจะขึ้นมาอาบน้ำ แล้วก็มานั่งเช็ครูปบนเตียงเรื่อยๆมันมีกว่าร้อยรูป จังหวะเดียวกับบูคารินเดินเข้ามาเขาจึงยื่นถุงบางอย่างให้คนที่ตกใจเล็กน้อย

 

อะไร

 

ของฝาก

 

รับไปเถอะถือว่าเป็นของขวัญแทนคำขอบคุณที่นายบอกทางให้ฉันเข้าไปในตัวเมืองได้ บูคารินมองของในถุงแต่ก็ยอมรับมันมาพร้อมพูดเบาๆให้อีกคนได้ยินว่าขอบใจ

 

หลังจากบูคารินเข้าไปอาบน้ำเขาก็หยิบสมุดบันทึกเล่มเดิมขึ้นมา

 

 

23/12/19xx

ยิ้มยากจังเลยนะ

 

 

 

และเช้านี้คนตัวสูงก็ตื่นไปโรงเรียนไม่ทันบูคาริน เขารีบร้อนจนพาตัวเองมาถึงโรงเรียนแล้วเดินไปรอบๆเพราะรอเวลาเข้าห้องเรียน และเลือกที่ๆนึงซึ่งคิดว่าใครบางคนต้องอยู่ตรงนั้น

 

แต่ภาพที่เห็นทำเอาเขาต้องหยุดอยู่หลังกำแพงไม่กล้าเดินเข้าไป มือเล็กกำลังลูบไปที่สุนัขตัวโตที่นอนแน่นิ่ง พร้อมกับคำพูดที่อ่านปากได้ว่า ไม่เป็นไรแล้วนะก่อนแผ่นหลังจะเริ่มสั่นไหวจนชาร์ลเองต้องหลุบตามองไปทางอื่น บูคารินชอบมาตรงนี้ตั้งแต่วันแรกที่เขาได้เจออีกคนก็เจอที่นี่ พร้อมสุนัขตัวนั้นอีกคนคงผูกพันกับมันน่าดู และน่าใจหายมากเมื่อบูคารินกอดมันเอาไว้แน่น

 

....บู มือหนาค่อยๆจับที่ไหล่บางที่ยังคงสั่นเทาจากการร้องไห้ เขามองเห็นสภาพสุนัขที่อีกคนเรียกมันว่าด็อก มันนอนน้ำลายฟูมปากนั่นทำให้อีกคนสั่นยิ่งกว่าเดิมและพยายามหันหน้าหลบสายตาเขา

 

ช่วย..ฝังมันที

 

ชาร์ลจัดการอุ้มร่างมันวางลงในหลุมที่ช่วยกันขุดกับบูคารินก่อนจะกลบดินฝัง มือหนาหยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋ากางเกงก่อนจะยื่นไปเช็ดคราบเลือดที่มือขาวๆนั้น จากการออกแรงขุดจนโดนเหล็กบาดมือ บูคารินนิ่งจนน่าสงสารและเหมือนอีกฝ่ายพยายามกั้นน้ำตาเอาไว้ จนคนที่เห็นแบบนั้นเลยดึงอีกคนมากอดเอาไว้ ไม่มีการขัดขืน ไม่เสียงพูดใดๆของเราหลังจากนี้

 

 

หลังจากกลับมาถึงบ้านเขาก็ใช้เวลาอยู่แม่กับจนล่วงเลยไปถึงดึก ก่อนจะเปิดประตูเข้ามาในห้องซึ่งมั่นใจว่าอีกคนคงหลับไปแล้วเพราะโคมไฟที่หัวเตียงถูกปิดลง เหตุการณ์ในวันนี้มันทำให้เขาทั้งตกใจและเสียใจที่รู้ว่าเจ้าด็อกถูกวางยาและมันตายต่อหน้าเขา ตั้งแต่เข้ามาเรียนมันคือเพื่อนเพียงของคนเดียว พอมันจากไปก็ยากจะทำใจ

 

คนที่พึ่งเข้ามานั่งลงที่เตียงตัวเองก่อนจะหันไปมองอีกคนที่นอนหงายพร้อมกับผ้าห่มที่คลุมร่างสูงยาวนั้นไม่มิด เขาถอนหายใจออกมาและล้มตัวนอนลง ปกติตัวเองเลือกจะนอนตะแคงหันหน้าเข้ากำแพงมากกว่าเมื่อรู้ว่ามีใครอีกคนเข้ามาอยู่ด้วย แต่วันนี้ไม่รู้ทำไมเขาถึงพลิกมาอีกข้างจนเผลอมองไปที่เตียงตรงข้ามอยู่นาน สำหรับวันนี้มันมีเรื่องแปลกๆเกิดขึ้นกับตัวเขาหรือเปล่า....

 

อาจจะมี

 

 

นอนไม่หลับหรอ

 

“…!” แต่ระหว่างกำลังจะหันกลับไปที่เดิมบูคารินก็ต้องสะดุ้งทั้งที่คิดว่าอีกคนหลับลึกไปแล้วซะอีก แต่ในเมื่อถูกจับได้ว่ามองอยู่ก็คงทำอะไรไม่ได้แล้ว

 

อืม

 

“....เอาเตียงมาชิดกันมั้ย

 

ไม่ อีกคนตอบมาทันควันจนชาร์ลหัวเราะออกมา บูคารินคงไม่รู้ว่าแสงจันทร์ที่ลอดผ่านช่องของผ้าม่านเข้ามานั้นมันทำให้เขามองเห็นดวงตาที่คนอื่นมองว่ามันว่างเปล่า เฉยชา แต่สำหรับชาร์ลมันมีความอบอุ่นอยู่ในนั้น เขาเห็นว่าอีกคนกำลังมองมาทั้งที่ห้องนี้มันมืดสนิท

 

โอเค ถ้างั้นขอไปนอนด้วยแล้วกัน ด้วยความตกใจบูคารินที่เห็นอีกคนเดินดุ่มๆมาก็เลยเขยิบจนติดผนังพร้อมยกผ้าห่มมาปิดที่ลำตัว

 

จะทำอะไร

 

นอนไง อาทิตย์หน้าฉันกลับเกาหลีแล้วไม่อยากผูกมิตรหน่อยหรอ ชาร์ลพูดพร้อมหัวเราะก่อนจะนอนลงตรงพื้นที่ที่เหลือ บูคารินมองคนที่ยกมือประสานที่อกพร้อมหลับตา...อะไรของตานี่

 

เขาค่อยๆล้มตัวนอนหันหลังไปอีกทาง ได้ยินเสียงหายใจสม่ำเสมอ คงหลับไปแล้วจริงๆ

 

และคืนนี้เขาก็นอนไม่หลับอาจจะเพราะคนข้างๆหรือเพราะหัวใจที่เต้นเร็วจนคุมไม่อยู่ก็ไม่รู้

 

 

อาทิตย์หน้าฉันกลับแล้ว ไม่อยากผูกมิตรหน่อยหรอ

 

ประโยคนี้ยังคงดังอยู่ในหัว...

 

 

ไม่หรอก

 

 

 

 

 

ชาร์ลออกไปแล้วจ๊ะ

 

ช่างเขาสิครับมันน่าแปลกไปหน่อยที่อยู่ๆวันนี้นายนั่นก็ออกไปเรียนแต่เช้า

 

อ่า แม่เห็นว่าสนิทกันแล้วนึกว่าจะออกไปเรียนพร้อมกันซะอีก

 

เอาล่ะกล่องข้าวลูก ทานให้อร่อยนะบูคาริน คนตัวเล็กเดินไปหอมแก้มแม่ด้วยใบหน้าเฉยเมยเหมือนเดิมก่อนจะเดินผ่านทุ่งหญ้าสีเขียวที่ปลิวไสวเพราะลมที่พัดแรงพร้อมกอดตัวเองในตอนที่อากาศหนาวแบบนี้ เวลามีความสุขหรือเครียดจากเรื่องบ้าๆนั่น ทุ่งตรงนี้ก็คงเป็นอีกสถานที่คลายเครียดสำหรับเขาล่ะมั้ง...ก็มันไม่มีที่อื่นให้ไปแล้ว

 

 

ติ๊ด

 

ในคาบเรียนเสียงข้อความแปลกประหลาดก็ดังขึ้น นอกจากแจ้งเตือนค่าโทรกับ sms ไร้สาระมันก็แทบไม่มีแจ้งเตือนอะไรอีก

 

เบอร์ใคร?

 

บูคารินกดเข้าไปยังข้อความนั้น

 

 

เลิกเรียนจะรอที่หน้าโรงเรียน

ออกมาหน่อย

ไม่ต้องตอบก็ได้

 

เพราะมันจะแปลว่านายต้องมา : )

 

Charles.

 

 

ไอ้บ้า -_-

 

 

 

 

คนที่กำลังพิงผนังรั้วหน้าโรงเรียนพลางยืนมองไปที่อาคารที่เด็กคนอื่นกำลังทยอยลงมา บูคารินยังไม่ออกมาหรืออย่างใจร้ายก็คงจะกลับไปบ้านแล้ว อย่างน้อยก็ขอรอจนประตูตรงนี้ปิดแล้วกัน

 

และก็เหมือนใจร้ายจริงๆเกือบ 2 ชั่วโมงที่คนตัวสูงยังยืนอยู่ที่เดิมสายลมหอบพัดความเย็นที่เพิ่มมากขึ้นเพราะตะวันใกล้จะตกดินแล้ว โอเคเขาจะกลับ เพราะคุณบยอนคงจะเป็นห่วงแน่ถ้าเขากลับถึงบ้านดึก

 

 

โทษที

 

ร่างสูงหันขวับ ใบหน้าเฉยเมยในขณะที่พระอาทิตย์กำลังตกดินบูคารินคงเป็นแสงสว่างที่สวยงามในตอนนี้ ใบหน้าขาวชัดเจนขึ้นในยามที่ท้องฟ้าสลัวๆแบบนี้

 

ไม่เป็นไร คิดว่าจะไม่มาซะแล้ว ชาร์ลถืออวิสาสะจับข้อมือผอมบางและออกแรงดึงเพราะอีกฝ่ายขืนตัวปฏิเสธ

 

จะพาไปไหน

 

ตามมาเถอะ ถึงจะขัดขืนอยู่บ้างแต่บูคารินก็ยอมเดินตามอีกคนเงียบๆท่ามกลางความหนาวเย็นที่ติดลบ

 

 

ที่นี่ไง คนตัวเล็กเหลือบตามองไปรอบๆมันก็ทุ่งที่ผ่านทุกเช้านั่นแหละ

 

นายคงเคยเห็นมันทุกวันแต่ฉันไม่

 

“...ฉันชอบที่นี่นะ อีกคนปล่อยจากข้อมือของเขาก่อนจะเดินออกไปข้างหน้า และหันกลับมาพูดกับเขา

 

ชอบแม่ที่ใจดีของนาย ชอบ...นาย เอ่อล่ะนายชอบตรงนี้มั้ย

 

ไม่รู้ทำไมตอนนี้เขากำลังละสายตาจากคนที่ตัวเล็กกว่าหลายสิบเซนติเมตรไม่ได้ ผมสีดำกำลังปลิวไปตามสายลม โดยที่บูคารินหันหลังกลับไปด้านหลังที่มองเห็นภูเขาและพระอาทิตย์ที่ลับขอบฟ้าไปแล้ว

 

ตั้งแต่ฉันมาอยู่ที่นี่ ที่ตรงนี้ฉันสบายใจที่จะอยู่รองจากที่บ้าน

 

เคยเห็นนายแอบมานอน

 

ฉันไม่ชอบโรงเรียน

 

บู นายมันโคตรเข้มแข็งโคตรแข็งแกร่ง เวลาโดนพวกนั้นแกล้ง

 

“...”

 

แต่ขออะไรอย่างได้มั้ย….อย่าปล่อยให้มันทำอะไรมากกว่านี้

 

อย่าให้มันแตะต้องตัวนายได้มั้ย หรือไม่ก็รีบวิ่งหนีออกมา อย่าพยายามไปอยู่หลังโรงเรียนอยู่กับคนเยอะๆไว้

 

บูคารินไม่ได้หันกลับไปมองหน้าอีกคนที่กำลังพูดอยู่และไม่รู้ว่าชาร์ลกำลังพูดด้วยความรู้สึกแบบไหน

 

เป็นห่วงก็อาจดูเว่อร์ไป...

 

ฟังอยู่มั้ย

 

คนตัวเล็กข้างๆที่กำลังนั่งลงข้างกันพยักหน้า จนมือหนาเลื่อนไปยีผมอีกคนเบาๆอย่างกล้าๆกลัวๆแต่อีกคนก็แค่หันมามองด้วยใบหน้าเรียบเฉยแววตาไม่ฉายความรู้สึกอะไรเช่นเดิม

 

ขอโทษทีคนตัวสูงกำลังถอยหลังพร้อมนอนราบลงไปบนพื้นหญ้า มองดูท้องฟ้าสีเข้ม

 

ฉันดีใจที่ตัดสินใจเลือกมาที่นี่ถึงเป็นระยะเวลาสั้นๆแต่สนุกดีและก็หนาวโคตรๆเลย

 

นายมีเพื่อนเยอะมั้ย

 

เพื่อนเยอะ แต่เพื่อนที่สนิทใจมีไม่กี่คนหรอก

 

ก็ยังดี ชาร์ลหันไปมองและกำลังดีใจที่บูคารินกำลังเปิดปากคุยกับเขาเยอะขึ้น

 

ลองเปิดตัวเองดูสิบูคาริน นายจริงใจและเป็นคนดี..

 

เคยแล้ว...แต่ฉันเข้ากับใครไม่ได้ อีกคนพูดแทรกขึ้นมาพร้อมหันมามองทางเขา

 

หรือไม่ก็ไม่มีใครอยากมายุ่งกับฉันมากกว่า

 

อีกอย่างฉันไม่ชอบนักเรียนแลกเปลี่ยนที่มาพักที่นี่เลย

 

แต่แม่กลับชอบที่จะได้เจอกับคนใหม่ๆเพื่อแลกเปลี่ยนภาษาและวัฒนธรรม แม่บอกแบบนั้นกับฉัน

 

แล้วทำไมนายถึงไม่ชอบล่ะ อีกคนหันมามองแค่แปบเดียวก่อนจะหันกลับไป แววตาแข็งกร้าวขึ้นมา

 

เคยเกือบถูกผู้ชายด้วยกันปล้ำ คิดว่าฉันจะชอบมั้ยชาร์ลนิ่งไปหลังจากได้ยินแบบนั้น บูคารินยกยิ้มมุมปากก่อนจะดึงหญ้าอย่างแรงแล้วปาออกไป

 

เป็นครั้งแรกที่ฉันอยากฆ่าคนเพราะยังไงฉันมันก็เป็นตัวซวยอยู่แล้ว...แต่มันหนีออกจากบ้านไปเพราะฉันบอกจะแจ้งตำรวจและมันก็ติดยา

 

แม่ไม่รู้หรือไง

 

ฉันไม่อยากทำลายสิ่งที่แม่ชอบ

 

เพราะถ้าเรื่องแบบนี้รู้ถึงผู้ดูแลแม่ก็คงไม่มีโอกาสได้เป็นโฮสต์

 

ฉันเกลียดทุกคนที่มองฉันด้วยสายตาน่ารังเกียจ ฉันไม่ได้อยากเป็นตัวซวยสำหรับใคร

 

....ฉันไม่ได้อยากจะเป็นคนแบบนี้

 

 

เพราะความคิดของคนอื่นมันทำให้นายตัดสินตัวเอง แล้วเลือกที่จะเป็นแบบนี้เหรอ

 

“…”

 

ฉันไม่รู้ว่านายคือตัวซวยสำหรับใคร แต่สำหรับฉัน นายก็คือบูคารินที่อ่อนโยน อย่าตัดสินตัวเองเพราะใครอีกเลยนะ

 

ฉันไม่มีเพื่อน

 

ฉันไง เขาได้ยินเสียงหัวเราะออกมา จนต้องหันกลับไปมองเพราะไม่แน่ใจว่าตัวเองฝันอยู่หรือเปล่า

 

ตอนนี้ฉันกำลังเปิดใจกับนาย แปลกมั้ยฉันว่าตัวเองแปลกไม่รู้มีอะไรผิดพลาดเกี่ยวกับจังหวะการเต้นของหัวใจเขาหรือเปล่า ถึงมันจะเป็นคำพูดที่แสนจะธรรมดาโดยที่อีกคนไม่คิดอะไรก็เถอะ

 

เห็นมั้ยนายยังเงียบเลยชานยอล เขายิ้มออกมาเมื่ออีกคนกำลังพูดชื่อจริงของเขาเป็นครั้งแรก เจ้าของชื่อจริงชานยอลยีหัวคนตัวเล็กพร้อมกับยิ้มออกมา

 

เปิดใจกับนาย มันอาจทำให้คิดแบบอื่นใช้คำผิดแล้ว

 

ไม่ผิดหรอก บูคารินกล้าสบตาอีกคนแล้ว

 

ฉันพูดจริงๆคนที่นั่งอยู่ข้างกันหันมาสบตากับอีกฝ่าย และมันคงเป็นเรื่องราวดีๆอีกครั้งตั้งแต่มาถึงที่นี่

 

 

รอยยิ้มของบูคาริน

 

โคตรน่ารักเลย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เย็นของวันหยุด และอีก 3 วันที่กำลังจะมีคนไปจากที่นี่

 

หูฟังอันใหญ่ถูกสวมใส่กับหัวเล็กและใบหน้าไร้ความรู้สึก ชาร์ลเดินไปโบกมือตรงหน้าจนคนที่เหม่อช้อนตาขึ้นมามอง

 

ฟังเพลงอะไรคนตัวเล็กที่นั่งลงกับพื้นหญ้าหน้าบ้านหันไปสบตาอีกคนที่นั่งลงข้างกัน เขาดึงหูฟังออกก่อนจะบอกออกไปเป็นทำนองของเพลง

 

ที่โคตรชอบ

 

“I’m out of touch

I’m out of love

I’ll pick you up

When you’re getting down

And out of all these things I’ve done

I think..

 

อีกคนเงียบ พร้อมๆกับถอดหูฟังออกมา

 

“ I love you better now ”

 

“...”

 

ชาร์ลแปลกใจนิดหน่อยเพราะเมื่อบูคารินกึ่งร้องกึ่งพูดนั้นก็เอามันมาสวมให้เขาฟังด้วย ไม่รู้นานกี่นาทีที่เรานั่งกันอยู่เงียบๆ ในหัวของชาร์ลมีแต่เพลงๆเดียวที่กำลังเล่นวนซ้ำๆอยู่ในหัวตอนนี้

 

ฟังอยู่เพลงเดียวซ้ำไปซ้ำมาแบบนี้เหรอ

 

ไม่เคยเป็นหรือไงถ้าชอบเพลงไหนก็อยากจะฟังซ้ำๆ

 

“…”

 

“…ฉันฟังมันซ้ำๆเป็นพันๆรอบ

 

ชีวิตฉันมันก็มีแต่อะไรซ้ำๆแบบนี้....ชินแล้วชาร์ลดึงหูฟังออกแล้วใส่ให้อีกคนใบหน้าคมคายเขยิบเข้ามาใกล้จนลมหายใจรดรินลงบนแก้มใส

 

อีกคนไม่รู้เลยว่าหัวใจเขากำลังเต้นอย่างบ้าคลั่งแค่ไหน เมื่อได้สติ บูคารินจึงเขยิบออกมา

 

โทษที..

 

“…”

 

นี่บู ร้องมันให้ฟังหน่อยสิ

 

ทำไมต้องทำ

 

เสียงนายเพราะ

 

รู้ได้ไง

 

เมื่อกี้ไง….ถือว่าขอเป็นของขวัญจากลูกโฮสต์ก่อนฉันกลับ

 

ไม่ ฉันจะเข้าบ้านแล้วช่วยถอยไปด้วย

 

 

 

 

ไฟดวงกลางถูกปิดลงด้วยมือของชาร์ล เขาเดินมานั่งที่เตียงตัวเองเวลาที่บ้านนี้กำลังจะหมดลง แผ่นหลังไม่เล็กไม่กว้างนั้นมันเผชิญหน้ากับสายตาเขามากกว่าใบหน้าจิ้มลิ้มแบบทุกครั้ง

 

I’m out of sight

I’m out of mind

I’ll do it all for you anytime

And out of all these things I’ve done

I think I love you better now

 

 

 

 

 

 

 

 

 

2 วันก่อนจะกลับ

 

ชาร์ล บูยังไม่กลับมาเหรอลูก

 

ครับ

 

อ่า ถ้าอย่างนั้นฝากบอกเขาด้วยนะพอดีว่าป้ามีธุระกับครอบครัวสามีและก็สงสัยต้องค้างซักคืน ฝากด้วยนะลูก

 

หลังจากคุณป้าไปแล้วตัวเขาก็เริ่มเป็นห่วงอีกคนที่ยังคงกลับไม่ถึงบ้านทั้งที่ฟ้ามืดขนาดนี้แล้ว เสื้อโค้ทตัวหนาถูกสวมใส่ก่อนร่างสูงจะออกมายืนรอที่หน้าบ้านในยามที่อากาศหนาวติดลบ ไม่นานคนที่กึ่งวิ่งกึ่งเดินกำลังมาทางนี้

 

ทำไมถึงกลับดึก โดนใช้ทำงานหรือไง

 

อืม

 

ทำไมไม่บอก ฉันจะได้รอ

 

แม่ล่ะ

 

ไปบ้านครอบครัวพ่อนายเห็นบอกจะค้างคืน บูคารินหยุดเดินก่อนจะหันมาทางเขา ชาร์ลกำลังสั่นสงสัยคงไปยืนรอเขานานแล้วอากาศก็หนาวมากๆ

 

ขอบคุณ..ที่ยืนรอ

 

เปลี่ยนเป็นอาหารได้มั้ย หิวมากเลย ชาร์ลรู้ว่าบูคารินทำอาหารได้

 

แต่นายไปอาบน้ำก่อนก็ได้นะ รอได้ แต่เสียงท้องที่ร้องออกมากลับตรงข้ามกับที่อีกฝ่ายพูด

 

งั้นเหรอ

 

ชาร์ลใช้เวลากินซุปหมดภายใน 5 นาทีจากฝีมือบูคาริน ก่อนที่เขาจะอาสาเก็บทุกอย่างและบอกให้อีกคนรีบไปอาบน้ำเพราะยิ่งดึกอากาศยิ่งเย็น แต่พอตามขึ้นห้องไปก็เห็นอีกคนกำลังปีนเก้าอี้เปลี่ยนหลอดไฟอยู่

 

ให้ช่วยมั้- เห้ย!”

 

เห้ย!” เสียงนั่นทำให้เขาตกใจเพราะการมาไม่ให้ซุ่มให้เสียงจนบูคารินเกือบตกเก้าอี้ถ้าอีกคนมารับไม่ทัน

 

เป็นอะไรมั้ย แต่เสียงที่อยู่ชิดแก้มทำให้เขาหายใจลำบาก

 

ตัวก็เล็กเรียกให้ฉันมาเปลี่ยนให้ก็ได้ ตอนนี้บูคารินเลือกยืนอีกฝั่งแล้วให้ชาร์ลเป็นคนเปลี่ยนหลอดไฟกลางห้องที่อยู่ดีๆก็ไม่ติดซะงั้น

 

ก็พูดมาตามตรงว่าเตี้ย

 

ไม่อยากพูด แต่เหมือนจะไม่ได้ผลเพราะหลอดไฟอันใหม่ก็ไม่ติด

 

 

สุดท้ายเราก็ต้องอยู่กันมืดๆบูคารินเองก็ยังไม่ได้อาบน้ำ และตอนนี้เราทั้งคู่นั่งอยู่ที่เตียงตัวเอง

 

ไปอาบน้ำสิ ดึกกว่านี้จะยิ่งหนาว

 

...มันมืด

 

กลัวความมืด?

 

อืม ชาร์ลค้นหาไฟฉายในกระเป๋าที่คิดว่าตัวเองน่าจะเอาติดมาด้วย และก็เจอก่อนจะยื่นให้อีกคน บูคารินเดินถอดเสื้อในความมืดก่อนจะวางมันใส่ตะกร้าแบบทุกครั้ง แต่ใครอีกคนกำลังมองตามการกระทำเหล่านั้น แผ่นหลังขาวกับความมืด

 

ผิวบูคารินสวยจริงๆ

 

 

ฉันกลัวมันเปียก

 

“…”

 

...มาถือให้หน่อย

 

 

 

เสียงน้ำกระทบพื้นดังออกมาใกล้ๆหูเพราะตอนนี้เขาถือมันไว้พร้อมหันหลังออกมา มองออกไปในความมืด แต่อะไรไม่รู้ทำให้เมื่อนานไป เขาเลือกจะแอบหันไปมองเงาสะท้อนจากผ้าม่านที่ปิดไว้ซึ่งมันเผยรูปร่างของอีกคนจากแสงของไฟฉาย

 

ชาร์ลลองเปลี่ยนหลอดไฟอีกครั้งและมันยังคงไม่ติดจนคนตัวสูงถอนหายใจออกมา เขาใช้ไฟฉายในการเก็บของบางส่วนเพื่อจะเตรียมตัวกลับในอีกไม่กี่วันข้างหน้า โดยมีบูคารินที่แต่งตัวเสร็จแล้วกำลังยืนมองมาอยู่

 

ทำอะไร

 

กำลังเก็บของน่ะ คนที่นั่งอยู่บนเตียงหันไปมองอีกคนในชุดนอนติดกระดุมสีขาว...ไม่ครบทุกเม็ดแบบทุกครั้งแต่วันนี้มัน

 

บูคารินยืนมองคนที่กำลังนั่งทำหน้าสับสน สับสนอะไรเขาไม่แน่ใจแต่พอร่างกายสูงใหญ่นั่นลุกขึ้นเดินมาหัวใจมันก็พลันเต้นเร็วจนคุมไม่อยู่ ตอนอาบน้ำเขาเห็นว่าชาร์ลแอบมองเข้ามา...

 

ชาร์ลตัดสินใจลุกเดินไปประชิดตัวอีกคนที่ยังคงนิ่งและมองมาอย่างไม่รู้สึกอะไร ซึ่งต่างจากเขา

 

ฉันจะกลับแล้ว เสียงที่เบาลงเหมือนคนอ่อนแรงที่กำลังบอกอยู่ข้างหู บูคารินช้อนตามองอีกคน ใบหน้าเราอยู่ใกล้กันกว่าทุกครั้งแม้จะในความมืด แม้จะมีแค่แสงจากไฟฉายที่ยังเปิดไว้อยู่ ใบหน้าของอีกคนกำลังดึงดูดเขาและทำให้มันสัมผัสกันอย่างที่ตัวเขาเองไม่ได้ปฏิเสธ

 

เมื่อถูกริมฝีปากอีกคนประกบลงมามือที่เคยอยู่ข้างลำตัวก็เลื่อนมาบีบที่แขนแกร่งอย่างแรง ลิ้นร้อนยังคงพัวพันไปมาในปากอย่างน่าสับสน เขาไม่เคยถูกจูบ ไม่ประสีประสา มันลึกซึ้งมากขึ้นเมื่ออีกคนพยายามจะจูบตอบกลับมาและโน้มลำคอคนตัวสูงกว่าให้ต่ำลง มือหนาเลื่อนมาลูบสันกรามสวยก่อนจะค่อยๆผละออกมามองใบหน้าหวานอีกครั้ง และเมื่อไม่ถูกต่อว่าเขาก็ซุกไซร้ลงไปที่ลำคอขาวซึ่งโผล่พ้นออกมาจากเสื้อนอนที่ดูจะเกะกะในเวลานี้

 

อื้ม ใบหน้าหวานกำลังเชิดขึ้นพร้อมเสียงที่เผลอครางออกมาและขนที่ลุกจากการกระทำที่จาบจ้วง

 

ฉันจะหยุด...ถ้านายบอกให้พอ คนที่พูดหยุดการกระทำที่บริเวณคอขาวๆนั้นก่อนจะเงยหน้ามาสบตาที่ปรือจนตัวเขาเองไม่อยากจะหยุดมันไว้แค่นี้

 

แต่คำตอบกลับเป็นมือเล็กที่ค่อยๆปลดกระดุมเสื้อเขาออกจนหมดเผยให้เห็นกล้ามท้องที่ดูสุขภาพดี ชาร์ลกำลังดีใจจนก้อนเนื้อในอกซ้ายเต้นแรง มือที่ว่างเลื่อนไปปลดกระดุมอีกคนบ้างและแทบหยุดหายใจเมื่อมือเล็กสอดเข้าไปก่อนจะจมหายเข้าไปในกางเกงวอร์มเนื้อดี จนคนถูกสัมผัสต้องซี๊ดปากออกมา ชาร์ลรั้งร่างกายเล็กให้เขามาใกล้ก่อนจะบดจูบไปอย่างรุนแรงพร้อมกับเลื่อนมือตัวเองไปจับมืออีกคนที่หายเข้าไปในกางเกงและชักจูงให้มันสัมผัสตัวตนของเขาได้มากขึ้น

 

บู.... ก่อนร่างกายจะถูกดันลงบนเตียงที่กว้างกว่าอีกฝั่งนั่นคือเตียงของบูคาริน ชาร์ลสบเข้ากับตาเรียวอีกครั้งและเหมือนคราวนี้บูคารินจะเป็นฝ่ายหลบตา แผ่นอกขาวกระเพื่อมขึ้นตามจังหวะการหายใจ

 

แต่ความคิดบางอย่างมันสั่งให้ชาร์ลหยุด เขาลุกนั่งที่ปลายเตียงและเสยผมอย่างรู้สึกผิดพลันคำพูดนั้นก็ลอยเข้ามา เขาไม่อยากทำให้บูคารินต้องเจ็บปวดอีกครั้งกับสิ่งที่เคยเจอ

 

เขาไม่อยากทำร้ายบูคาริน

 

 

ฉันขอโทษ ฉันไม่อยากให้นายเจ็บปวดอีก บูคารินลุกขึ้นมาจัดเสื้อผ้าตัวเองให้เรียบร้อย ก่อนจะเขยิบขึ้นไปนั่งชันเข่าพิงกับผนังอีกฝั่ง มองแผ่นหลังกว้างจากมุมนี้ มันใกล้แค่ปลายนิ้ว...แต่ความจริงแล้วเขาคว้ามันไม่ถึงเลยต่างหาก

 

อย่างน้อยก็แค่วันนี้ โอกาสนี้ที่เขาอาจจะพอทำได้

 

แรงสัมผัสจากด้านหลังและมือที่โอบเอวหนาเอาไว้ทำให้ชาร์ลประหลาดใจ พอหันไปมองกลับเห็นแต่กลุ่มผมสีดำสนิทเขาเลยลูบมือขาวนั้นเบาๆราวกับทะนุถนอม

 

ถ้าคืนนี้เป็นคืนสุดท้าย ฉันจะให้นายนอนบนนี้ได้ ชาร์ลหัวเราะน้อยๆในความมืด เขาหันกลับไปก่อนจะจับตัวอีกคนให้เผชิญหน้ากันและลูบไปที่ใบหน้าเนียนช้าๆ

 

ท่ามกลางคืนที่แสนเศร้าอย่างน้อยมันก็ไม่ได้มีหยดน้ำตา มีเพียงแค่ลมหายใจที่รดรินอยู่ใกล้แผงอกกับมือเล็กที่กอดเอวหนาไว้ราวกลัวอีกคนจะหนีไปไหนไกล

 

และมันนานเป็นชั่วโมงแล้วที่เราทั้งคู่ยังคงไม่หลับ มือของชาร์ลยังคงเล่นกับผมของเขาหันมาจูบหน้าผากบ้างทำซ้ำๆอยู่แบบนั้น

 

นอนไม่หลับหรือไง ถ้าตื่นมาส่งฉันไม่ทันโดนดีนะ

 

โดนดีที่ว่าคืออะไร

 

“…”

 

จะรอฉันตื่นแล้วค่อยกลับแบบนั้นเหรอ...จะได้ไม่ตื่น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันสุดท้าย

 

บูคารินนั่งอยู่ที่เตียงตัวเองเงียบๆเขานั่งมองร่างสูงใหญ่เดินไปมารอบห้องตั้งแต่เช้าหลัง เราลงไปทานขนมปังกรอบพร้อมซุปและประโยคของแม่ที่กรีดหัวใจเขา อีกครึ่งชั่วโมงแม่จะไปส่งชาร์ลที่สนามบิน ชาร์ลกำลังเก็บของอยู่ เอาล่ะ...เขาชอบชื่อชานยอลมากกว่าชาร์ลซะอีกแต่อีกฝ่ายก็ไม่ห้ามถ้าเขาจะเรียกอะไร

 

ชานยอล...

 

' ไม่กลับได้ไหม '

 

 

มันเจ็บไปหมดแล้ว

 

บูคารินลุกขึ้นเดินไปหาอีกฝ่ายช้าๆ เราสบตากันอยู่หลายนาทีทุกอย่างยังคงสงบ เงียบ แต่ตอนนี้มันกำลังมีเสียงของหัวใจที่เต้นแรงขึ้น กับฝีเท้าที่กำลังเดินตรงเข้ามา

 

ชาร์ลลุกขึ้นไปหาอีกคนก่อนจะนั่งลงตรงหน้า เจ้าของใบหน้าคมคายกวาดสายตามองใบหน้าหวานช้าๆเหมือนกำลังจดจำทุกรายละเอียดบนใบหน้า ก่อนจะกดจูบลงไปที่หน้าผากมน ไล่ลงมาถึงปากสีชมพู เขามองริมฝีปากอีกคนก่อนจะเลื่อนไปสบสายตาอีกครั้งเพื่อเป็นการขออนุญาตอีกรอบ บูคารินช้อนตาขึ้นมามองกันและนั่นเขาจะถือว่าเป็นการได้รับอนุญาตแล้ว รสชาติจูบแตกต่างจากเมื่อคืนมันอ่อนโยนและนุ่มนวล

 

บูผละออกมาทั้งที่จมูกเรายังคงสัมผัสกัน เขาเลือกที่จะหลับตาและใช้มือตัวเองลูบไปมาที่ใบหน้าของอีกคน เขาไม่สามารถลืมตาขึ้นได้เพราะถ้าลืมขึ้นมาแล้วความอ่อนแอทั้งหมดจะหลั่งไหลออกมาแน่

 

ทั้งคู่ผละออกมาพร้อมกับรสของความวาบหวามของกันและกัน ชาร์ลจับไหล่บางนั่นไว้เขายิ้มให้บูคาริน เรื่องที่เกิดขึ้นมันดีกับใจทั้งคู่แต่มันไม่สามารถดึงให้เวลามันยืดต่อไปได้อีก

 

บูคาริน...ฉัน

 

อย่า ...ไม่ว่าจะพูดอะไรอย่าบอกฉันเลย

 

เขาไม่ได้ต้องการการผูกมัด ไม่ต้องการคำสัญญา เพราะเขาไม่อยากเฝ้ารอ

 

 

บูคารินล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงตัวเองมือเล็กกำลังจับเครื่องสี่เหลี่ยมสีดำเอาไว้...เครื่องบันทึกเสียง

 

ของขวัญจากลูกโฮสต์  ชาร์ลหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบมาจากมือเรียวสวยนั้น

 

ดีใจน้ำตาจะไหลเลย

 

 

นี่บู ขออีกอย่างได้มั้ย

 

โลภ

 

“...”

 

อะไรล่ะ

 

รอยยิ้มของนาย

 

คนตรงหน้าทำหน้าฉงนคิ้วขมวดเข้าหากันก่อนจะค่อยๆผ่อนคลายใบหน้าเรียบเฉยของตัวเอง มุมปากค่อยๆยกยิ้มขึ้นตาเรียวช้อนสบตาอีกฝ่ายอย่างจริงใจ นานแค่ไหนที่ไม่ได้ยิ้มออกมาขนาดนี้

 

มือหนาถือวิสาสะความใจอ่อนของคนตรงหน้าเลื่อนมาลูบที่แก้มเนียนอีกครั้ง แต่มือที่ค่อยๆสั่นจนทำให้ต้องหลุบตามองลงไปที่พื้น เขาถอยออกมาสามก้าวก่อนจะหันไปคว้าเป้ใบใหญ่กับกระเป๋าลากเพราะคุณป้ากำลังรออยู่และเดินมาหยุดตรงหน้าบูคารินอีกครั้ง

 

มือใหญ่โตนั้นยกขึ้น

 

ก่อนจะพูดคำพูดที่มันยากจะเปล่งออกมา

 

 

 

 

To be continued

 

 

มีหลายคำที่อยากเอื้อนเอ่ย แต่มีสิ่งหนึ่งในใจที่อยากจะพูดบอก

นั่นมันเกี่ยวกับตัวคุณทั้งหมดเลยรู้มั้ย

ค่ำคืนที่มืดมิดในวันนั้นผมอยากให้ความอบอุ่นกับคุณ

แต่มันอาจจะทำให้คุณเจ็บปวด

ผมอยากเป็นที่พักผิงให้คุณในวันที่คุณเจอพายุร้าย

ผมอยากจะพยุงคุณขึ้นมาในวันที่คุณล้มลง

และมีสิ่งหนึ่งที่ผมต้องการบอก

 

มันสำคัญนะ

 

ในตอนนี้น่ะ ผมรักคุณมากขึ้นกว่าเดิมอีกนะรู้มั้ย

 

 

 

 

talk

ตอนแรกคือจากosทั้งตอนที่เคยลงไปเลยยย

จาเป็นไงต่อไป ฝากติดตามด้วย

เม้นและสกรีมได้ที่ #smileandgoCB

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 401 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,055 ความคิดเห็น

  1. #1992 Jennysupat18 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:22
    มันแบบมู้ดโคตรดี ฮืออออ
    #1,992
    0
  2. #1967 callmep (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 07:02
    ละมุนมากกก
    #1,967
    0
  3. #1784 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 22:03
    จากกันสะแล้ว งือออ
    #1,784
    0
  4. #1688 Namming (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 16:15
    อบอุ่นใจฮื่อออ
    #1,688
    0
  5. #1653 Thanutchayapa_k (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 12:43
    น้ำตาคลอเลยยยยย
    #1,653
    0
  6. #1303 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 04:29
    ชานมาเปลี่ยนโลกของบลูเลยยยย
    #1,303
    0
  7. #1049 alice wrp (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 13:26
    ฮืออออ
    #1,049
    0
  8. #903 CBforever (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 18:52
    แอบจะน้ำตาไหลอยู่ตลอดเลย บูเป็นคนที่น่าสงสารมากๆ เหมือนชานยอลกำลังเข้ามาเปลี่ยนโลกบู แต่ก็ต้องกลับบ้านไปซะก่อน เขาจะได้เจอกันอีกใช่ไหม ㅠㅠ
    #903
    0
  9. #893 DBK1802 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 11:31
    ชอบมากเลยค่า แนวบลูแบบนี้ ดีที่ต่างฝ่ายต่างเปิดใจให้กัน ดีที่ชานยอลเป็นดี ไม่ยากทำร้ายบูเลยยับยั้งชั่งใจได้ เอาล่ะ เขาจะได้เจอกันอีกครั้งมั้ยน้า
    #893
    0
  10. #828 hunnnielu947 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 08:23
    อยากจะรัองไห้แทนบู ทำไมต้องจากกันตอนจะรักกัน ฮือออออ
    #828
    0
  11. #732 OHAprilOH (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 12:32
    ชอบการบรรยายของไรท์ อ่านแล้วคืออิน เราคนนึงที่ไม่ชอบการจากลาเลย อ่านแล้วรู้สึกอยากร้องไห้จริงๆอ่ะ
    #732
    0
  12. #680 deereastsea (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 00:08
    ยาวมาก เต็มไปด้วยอารมณ์
    คนเฉยเมย ทำไมหวานได้ขนาดนี้ ขี้อ่อยด้วย 5555
    ชานยอลจะกลับแล้ว ฮื่อออ
    จะกลับมาหากันอีกไหมเนี่ยยย
    อยากให้อยู่ต่อจัง กว่าจะยอมเปืดใจ อาทิตย์สุดท้ายเลยย รีบๆกลับมานะะะะ
    #680
    0
  13. #572 CBSEB0461 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 16:33
    โอ้ยเรื่องนี้ละมุนมากชอบมากเลย
    #572
    0
  14. #536 mpndss (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 23:21
    คือแบบ มันดีมาก
    #536
    0
  15. #468 Linseyyy13 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:16
    ชานยอลจะต้องกลับมาหาบูแน่ๆ
    #468
    0
  16. #421 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 20:51
    มันหน่วงจัง
    #421
    0
  17. #348 Ppp (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 23:18
    เนี่ย คือคนที่ใช่ ไม่ต้องใช้เวลามากมายมันก็ใช่ อบอุ่นใจ~

    จะได้เจอกันเมื่อไหร่หนอ
    #348
    0
  18. #259 empty XOXO (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 21:56
    ฮืออออออออจะร้องงง
    #259
    0
  19. #159 pcy921 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 01:33
    เฮ้อออออ เขาจะกลับมาเจอกันอีกไหม
    #159
    0
  20. #136 Gigss (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 18:26
    กว่าบูจะเปิดใจ ชานยอลก็จะกลับแล้ว งืออออ
    #136
    0
  21. #67 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 11:12
    ฮือออไม่อยากให้จากกันเลย
    #67
    0
  22. #34 yamakawaii (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 07:12
    ชาร์ลน่ารัก ทำให้บูเปิดใจได้ด้วยความจริงใจที่มีทั้งหมด แต่ต้องจากกันซะแล้ว
    #34
    0
  23. #17 babemay (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 09:54
    โหยกำลังไปได้สวยเลย ไม่อยากให้จากกันเลย แล้วจะได้เจอกันไหม ฮือ
    #17
    0
  24. #6 moltirajoy68 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 16:22
    ฮืออออออออ จะร้องไห้เลยยยยย สงสารบู สงสารชาร์ลด้วย
    #6
    0