ตอนที่ 17 : นับ 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6413
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 617 ครั้ง
    16 มิ.ย. 62

16


“ฝ่าบาท” ชายหนุ่มที่สามารถขึ้นข้างบนตึกใหญ่ได้เรียกเจ้านายเบาๆ สองสามวันมานี่เงียบขรึม บางทีก็ดูเหม่อลอยคล้ายจะสะเทือนใจและรู้สึกผิดกับเหตุการณ์ที่อลิสาหายตัวไปมาก


ฉัตรอนันต์นั่งในห้องนั่งเล่น เขาหันไปหาเลขาฯ ที่ทางเข้าห้อง “หืม” สุ้มเสียงไม่ได้บอกว่าเจ้าของมีอารมณ์อย่างไร คเชนทร์มาเตือนอย่างสำรวมว่าเขามีงาน


“ฝ่าบาทมีนัดเจรจาครั้งที่สองกับท่านมานพกระหม่อม” แล้วฉัตรอนันต์ก็เงียบไปนาน มีแต่เจ้าตัวที่รู้ว่ากำลังคิดอะไร


มานพคือใคร


...อ๋อ จริงสิ


เขาพยักหน้า สบตาเลขา เรียกให้เขาเข้ามา “เชน นายไปแทนฉัน ถ้าเขาถามก็บอกว่าฉันป่วย เอาสัญญามานี่” คเชนทร์แม้จะไม่อยากทำเกินหน้าที่ แต่เจ้านายที่ต้องรับใช้มีอาการเศร้าซึม เขาไม่อยากทำตัวให้เจ้านายขัดเคืองอีก ห้องนั่งเล่นมีไว้พักผ่อน เลขาคนเก่งวางกระดาษมายมากบนโต๊ะเตี้ย เพื่อความสะดวกเขาจึงนั่งพื้นใกล้โซฟาเพื่อให้อีกฝ่ายอธิบาย ฉัตรอนันต์เอากระดาษมีตัวหนังสือเยอะแยะมาชี้ให้ดู “อันนี้ต้นทุน เก็บไว้อย่าให้เขาเห็น ต้นทุนเท่านี้เพื่อนฉันขออย่าให้ต่ำกว่านี้ มันอยากได้กำไรไปจ่ายค่าจ้างกับค่ารันโรงงาน ขั้นต่ำขอเหลือสักสิบล้าน”


“อ๋อ...กระหม่อม” เลขาหนุ่มไม่ได้ทำงานตื่นเต้นมานานเพราะทรัพย์เจ้านายไม่ได้ซับซ้อน เจ้าของไม่มีเงื่อนไขที่จะต้องทำกำไรมากนัก ปล่อยปละผู้เช่าเสียเคยตัว


“ฉันการันตีในใจไว้ให้เหลือเงินสิบสอง นายไปทำยังไงก็ได้ให้ได้เกินนี้แล้วกัน”


“กระหม่อม” คเชนทร์รับคำแล้วรวบเอกสารออกไป พอเดินออกไปถึงหน้ามุขเห็นรถยุโรปคันใหญ่ที่ตัวเองจะต้องนั่งไปทำงานให้เจ้านายก็ส่ายหน้า


เสียดาย ถ้าท่านชายไปเอง บริษัทค้าเหล็กคงมีกำไรมากกว่านี้


ดันมาเจรจาหลังคุณอลิซหายไปเนี่ยนะ…


เขาก้าวขึ้นไปนั่งข้างหลัง แล้วส่งเสียงบอกคนขับ “ไปโรงแรม...นะนายชอบ”


“ครับ”


นั่งหายใจทิ้งในห้องนั่งเล่นต่อได้ไม่นานฉัตรอนันต์ก็รู้สึกว่ามีอะไรมาแตะขาเขา ดวงตาสีเข้มละจากอากาศว่างเปล่ามามอง เห็นแม่บ้านเก่าแก่นั่งกับพื้น หน้าตาเป็นกังวล “มีอะไรแม่งาม”


งามจิตเห็นหนุ่มที่นางเลี้ยงมาตั้งแต่เล็กเงียบซึมใจก็เป็นห่วงนัก ยิ่งบ้านนี้ไม่มีคนในครอบครัวอยู่ด้วยสักคนก็ยิ่งสงสาร แม่บ้านใหญ่หลุบตาลงแล้วรายงาน “มีสายจากภวัตเพคะ ให้มาทูลว่าเป็นงานโรงแรม”


ฉัตรอนันต์พยายามนึกถึงโรงแรมที่เขาเคยไปดูแค่ครั้งเดียวเงียบๆ มองนาฬิกาเห็นวันที่ก็เลิกคิ้วขึ้น “เข้าใจแล้ว ยังอยู่ในสายใช่มั้ย”


“เพคะ” โทรศัพท์มือถือเขาให้คเชนทร์ใช้งานภวัตจึงต่อสายเข้าโทรศัพท์บ้าน จะว่าไปพกเพจเจอร์แบบนับรักก็…


ดวงตาคมหรี่ลง เขาไม่ได้เจอหล่อนหลายวันแล้วนี่นา


ต้องไปขอบคุณเรื่องอลิซ



“ห้องพักพนักงานปูที่นอนแบบดูเว่ ใช้หมอนและผ้าห่มขนเป็ดที่เพิ่งสั่ง ยังใหม่อยู่เลยครับ” เจ้าของโรงแรมริมน้ำที่กำลังจะกลายเป็น ‘อดีตเจ้าของ’ อธิบายงานแต่ละส่วนเป็นภารกิจสุดท้ายก่อนส่งมอบและเซ็นสัญญาซื้อขาย ผู้ซื้อเคยแต่เข้าพักในโรงแรมหรูแต่ศัพท์แสงในงานหาได้รู้เห็นด้วยจึงได้แต่หันไปมองหน้าว่าที่ผู้จัดการโรงแรม นับรักในชุดสูทกระโปรงสอบสีดำตัวเดิมกับที่ใส่ไปสอนนักเรียนสบตา หล่อนขมวดคิ้วนิดๆ พอนึกได้ว่าเจ้านายคงไม่รู้เรื่อง คนศึกษามาบ้างก็พยักหน้า


“ตรวจดูใบสั่งซื้อพบว่าตรงกันทั้งราคาและจำนวนค่ะ มีครบทุกห้องและสำรองอีกสามสิบชุด ลงวันที่สองเดือนก่อนค่ะ”


พอได้ข้อมูลเป็นที่น่าพอใจนายทุนชื่อฉัตรอนันต์ก็พยักหน้ากับภวัต เลขาเบอร์สองยิ้มแล้วเขียนเครื่องหมายถูกหน้าช่อง ‘งานส่วนห้องพัก’ ลงบนกระดาษ คณะดูงานจำนวนหกคนเดินทางต่อ


“ห้องอาหารเราตรวจเช็คกระจก กรอบหน้าต่างที่เป็นซิกเนเจอร์ของโรงแรม รวมถึงโต๊ะและอุปกรณ์ต่างๆ มีสภาพสมบูรณ์พร้อมรับรองแขกทันทีครับ” ประภพอธิบาย ฉัตรอนันต์มองตามตำแหน่งที่เขาว่าช้าๆ


“จัดโต๊ะสวยดีนะ” เป็นโต๊ะสี่เหลี่ยมสำหรับสองคน จานขนาดไม่ใหญ่อยู่ระหว่างมีดและส้อมทำจากสแตนเลสเนื้อหนาเงาวับจนคนเปรยอดไม่ได้ที่จะหยิบมีดขึ้นมาหมุนให้สะท้อนแสงไฟ “แจกันก็สวยดี”


“คุณนับจัดแจกันน่ะครับ มีสีสันกว่าของเก่ามาก ราคาต่อหนึ่งโต๊ะก็ไม่แพงอย่างที่คิด” เจ้าของเก่าอวดฝีมือเด็กฝึกของตัวเอง ฉัตรอนันต์แปลกใจ


“นับทำเหรอ” เขาหันไปถาม แจกันดอกไม้ทรงเตี้ยสีขาวประดับด้วยดอกไม้สีม่วงคราม เทาฟ้าและขาวเหลือง ดึงดูดสายตาให้ละเลยไม่ได้


เจ้าของผลงานเงียบอึ้งไปสักพักก่อนแก้มจะมีสีแต้มนิดๆ แล้วเอ่ยตอบ “ค่ะ”


“นี่ดอกอะไรบ้าง” ใครๆ ก็ทราบว่าเขาชอบอยู่ในสวน มีแต่เจ้าตัวที่รู้ว่าเขารู้จักแค่ต้นไม้ในวังเจ้าพระยา คนนอกวังยืดหลังตรงอีกนิด หล่อนประคองดอกไม้แต่ละสีแล้วอธิบาย


“ดอกฟ้าประดิษฐ์ค่ะ นี่ดอกเดซี่ ส่วนนี่พยับหมอก ปลูกในเมืองไทยได้ถ้าสวนโรงแรมเราปลูกเองต้นทุนก็จะต่ำลงอีก นี่ดิฉันไปซื้อจากปากคลองไม่แพงเท่าไรค่ะ เอ่อ… ฟ้าประดิษฐ์ดิฉันเก็บมาจากบ้านพัก…”


“คุณปลูกดอกไม้ที่บ้านด้วยเหรอ”


“ก็…มีนิดหน่อยค่ะ”


สาวเจ้าก้มหน้าตอบงุบงิบ


ถามทำไมนะ เดี๋ยวก็หลุดพูดออกมาหรอกว่าเคยไปบ้านหล่อนน่ะ…


อ้อ แค่เคยไปน่ะไม่เป็นไรหรอก แต่คเชนทร์และภวัตไม่รู้สักหน่อยว่าเจ้านายพวกเขาน่ะ… เคยเข้าไปนอนเล่นที่ชานเรือนหลังบ้านแล้ว!






“ไปไล่คุณภวัตให้กลับคนเดียวยังงั้นได้ยังไงละคะ”


เสียงใสกล้าโวยวายกับเจ้านายสกุลยศหม่อมเจ้า ฉัตรอนันต์ยิ้มขำกับคำว่า ‘ยังงั้นได้ยังไง’ เสียงไล่กันอย่างกับตัวโน้ต


“ก็ผมไม่ได้จะกลับบ้านสักหน่อย จะให้มาด้วยได้ยังไง” ผู้ชายใส่สูทดำทับเสื้อเชิ้ตสีฟ้าจางไม่ผูกเนกไทตอบ เขาไล่ภวัตกลับไป ส่วนตัวเองดึงว่าที่ผู้จัดการโรงแรมขึ้นรถเก่าบุโรทั่ง นับรักตื่นตากับรถยนต์แอร์เสียและกระจกหมุนมือมาก หมุนซ้ายมองขวาและมองผู้ชายที่ไม่เข้ากับรถคันนี้


“นี่… รถใครคะ” หล่อนถามคนข้างหลังพวงมาลัย ลมร้อนนอกหน้าต่างพัดเข้ามาทำให้ปอยผมไหวระกรอบหน้า


ฉัตรอนันต์ยกมุมปากขึ้นนิดหนึ่ง เขาหันมาสบตาแล้วหันหน้ากลับมามองถนน “รถที่ผมใช้ฝึกขับครั้งแรก พี่กูลหามาให้” เป็นรถญี่ปุ่นมือสองที่คนเลือกของเก่งซื้อให้เป็นของขวัญตอนฉัตรอนันต์อายุครบสิบหกปี “ผมขับตั้งแต่สิบหกแน่ะ สิบแปดได้ใบขับขี่ก็ขับออกถนนใหญ่”


“คุณท่านให้เหรอคะ”


“อื้ม” เขาตอบเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร นับรักนึกภาพในหัวว่าการให้รถยนต์กันระหว่างญาติเป็นเรื่องธรรมดาหรือ


ก็อาจจะ…


“ทีนี้นั่งให้เต็มหลังได้แล้ว”


“เอ๋?” ประโยคลอยๆ ดังขึ้นขัดจังหวะการนินทาครอบครัวเจ้านาย ผู้หญิงหน้าจืดหันมองคนขับพลางทำหน้าฉงนสงสัย


“รถไม่แพง เก่ามาก นั่งไปเถอะมันไม่เขรอะไปมากกว่านี้แล้วล่ะ” เขามองถนนและบังคับพวงมาลัย ปากก็ขยับพูดไป นับรักนึกย้อนดู… มีสองครั้งที่เคยนั่งรถยุโรปของเจ้านาย


เขาจำได้ด้วยเหรอเนี่ย…


แล้วทำไมหน้ามันร้อนนะ!


นับรักค่อยๆ เอนหลังที่ชื้นน้อยๆ เพราะเดินไปทั่วโรงแรมพิงเบาะหนังเก่าสีเทา ริมฝีปากแอบยิ้มกับตัวเองจนคนขับมองเห็นฟันขาว ฉัตรอนันต์เลิกคิ้วแปลกใจ


ตลกดี


“ไปไหนเหรอคะ” เกือบสองสัปดาห์ก่อน อลิสาเดินออกมาคนเดียวจนเกือบจะถูกลักพาตัวไป หล่อนล่ะ อายุยี่สิบห้าแล้ว กำลังจะถูกพาไปไหน นึกแล้วก็แอบพิจารณาใบหน้าด้านข้างของอีกคน สายตาเขามองตรงไม่วอแวไปไหน ผิวขาวข้างมุมปากขยับนิดๆ ขณะพูดจา


“มาบุญครอง”




“มีเพจเจอร์ถูกๆ มั้ย” ชายผิวขาววัยกลางคนมองผู้ชายใส่สูทยับนิดๆ ผ่านเลนส์ใส ไล่มองตั้งแต่ศีรษะ เสื้อเชิ้ต สูทตัวนอก กางเกงสแล็ค


“เขาไม่ซื้อกันแล้วไอ้หนุ่ม เขาใช้มือถือกัน แข่งกันโก้”


“ถ้ามีตังค์ซื้อมือถือก็ไม่ถามหาเพจเจอร์หรอก ร้านเฮียมีมั้ย” คนแต่งตัวดีตอบ


เจ้าของร้านพอได้ฟังเหตุผลก็พยักหน้าเข้าใจ โธ่ ที่แท้ก็ไม่ค่อยมีตังค์หรอกหรือ “เดี๋ยวอั้วไปหาก่อน” เขาเดินเข้าไปหลังร้าน นับรักได้ยินเรื่องโกหกก็ทำตาโต ฉัตรอนันต์หันมาเห็นก็เลิกคิ้วถามไม่มีเสียง ครูสาวขมวดคิ้วแล้วตำหนิเสียงเบา


“ท่านชายโกหก”


“ไม่ได้โกหก” เด็กตัวโตตอบทันที คุณครูจ้องตา


“ท่านชายมีตังค์เยอะ” เสียงนั้นเถียงเรียบๆ ฉัตรอนันต์รู้สึกเหมือนกำลังคุยกับหลานสาวอายุย่างสามขวบ เขาอยากขำจนต้องเม้มปากแต่ไม่วายไหล่กว้างขยับเสียอีกคนจับได้ “หัวเราะอะไรคะ”


“คุณพูดเหมือนอลิซเลย” ครูของอลิสาเลิกคิ้ว “ใครสอนก็ไม่รู้ แกชอบมาขอนู่นนี่ถ้าบ้านนู้นไม่ซื้อให้”


“…จริงเหรอคะ มีของที่อลิซไม่ได้ด้วยเหรอ” บ้านของคุณท่านชื่อสฤษดิ์ธาน่ะนะ? คนนอกบ้านที่เข้าออกหลายครั้งนึกไม่ออกว่าทายาทรังสรรค์ไม่ถูกตามใจจะเป็นอย่างไร ฉัตรอนันต์อมยิ้มแล้วเท้าคางกับเคานท์เตอร์โชว์โทรศัพท์ เขานึกถึงเด็กผู้หญิงที่น่ารักมากๆ


“พี่กูลเลี้ยงเด็กมาเยอะ ตอนเด็กๆ จะเข้มงวดหน่อย สอนว่าถ้าอยากได้ต้องไปหามาเอง โตขึ้นหาเงินเองได้จะใช้อะไรก็ใช้ไป รุ่นอลิซนี่หละหลวมมากแล้วนะ เขาหลงหลานสาว”


นับรักเหยียบที่พักเท้าแล้วนั่งบนเก้าอี้ทรงสูง “คุณท่านเลี้ยงเด็กเหรอคะ ท่านชายนี่คุณท่านก็เลี้ยงใช่มั้ยคะ”


ฉัตรอนันต์ขมวดคิ้วเล็กๆ พลางหานิยามของคำว่า ‘เลี้ยง’ “ก็… อบรมกันมา ผู้ใหญ่ที่บ้านไม่ค่อยเหลือ คุณปู่สิ้นตั้งแต่พี่ฉัตรยังเด็ก คุณย่าสิ้นก่อนผมเกิด ท่านพ่อสิ้นตอนผมหกขวบ… ที่เรียกคุณๆ นี่ไม่ถูกหรอกนะ แต่เดี๋ยวคุณสับสนอีก” คำพูดของเขาทำให้คนฟังทำหน้าตาตื่น


“เอ่อ…” สับสน? อ๋อ อาจจะมีลำดับยศอย่างอื่นละมั้ง


ชายหนุ่มเลิกเท้าคางแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ข้างหล่อน เขามองหน้าคนอื่นไกล “ที่บ้านมีแต่คุณแม่ ท่านเป็นครูแต่ก็เป็นผู้หญิงโบราณที่ไม่ค่อยมั่นใจในตัวเองนัก ผมเป็นความหวังของที่บ้าน ทุกคนก็เลยลงความเห็นว่าพี่กูลนี่ละที่จะอบรมผมให้ดีที่สุด”


“อ๋อ” ครูอีกคนตอบรับเบาๆ “เสียใจด้วยนะคะเรื่องท่านพ่อท่านชาย”


คนเสียพ่อไปตั้งนานแล้วมองนิ้วมือที่แตะกันของตัวเอง เขายิ้มนิดๆ แล้วเอ่ย “ไม่เป็นไรครับ” แล้วก็รู้สึกแปลก… ทำไมน้า ทำไมอุ่นแปลกๆ


เขาเลิกเสียใจมาตั้งนานแล้ว จะมาดีใจอะไรที่มีคนปลอบ


“พ่อหนุ่ม”


“ครับ” เสียงเรียกจากที่เก็บของหลังร้านทำให้ฉัตรอนันต์เผลอตอบเสียงดัง เขายืดแผ่นหลังตั้งตรงหลังจากที่เผลอนั่งท่าทางสบายๆ ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่ทราบ


“มีแต่มือสอง เอามั้ย แต่ก็ถูกดีนะ”


“อ๋อ” ผู้ชายที่รับของมือสองจากสฤษดิ์ธาแต่ไม่เคยเลือกซื้อพึมพำ เขาคิดไม่นานก็ตอบเจ้าของร้าน “มันใช้งานได้ใช่มั้ยครับ คนอื่นจะได้ติดต่อผมได้”


“ได้สิ อั้วคัดแล้ว อ่ะ เปิดเลขที่นี่เลยมั้ย ออกจากร้านก็ใช้ได้เลย”


“โอเคครับ เท่าไรครับ” หลังจากจ่ายเงินเรียบร้อย คนอ่อนด้อยเทคโนโลยีแทบจะลืมการใช้เพจเจอร์ไปแล้วก็มองเพจสีดำในมือพลางหมุนหน้าหมุนหลัง “คุณลองฝากข้อความมาหน่อยสิ”


นับรักเลิกคิ้วนิดๆ “ฝากเข้าเครื่องท่านชายใช่มั้ยคะ”


“ใช่”


“อ๋อ ได้ค่ะ” หล่อนมองหาตู้โทรศัพท์ พอเจอก็เดินเร็วไปทางนั้น ฉัตรอนันต์ทำท่าจะตามไปก็ถูกหยุดไว้ “เดี๋ยวนับมาค่ะ ท่านชายรอรับเพจนะ”


นับ… อย่างนั้นหรือ


ปฏิเสธไม่ค่อยได้ว่ารื่นหูกว่า ‘ดิฉัน’ เยอะเหมือนกัน


ปกติเขาอาจจะไม่ใช่คนเชื่อใครง่าย แต่ที่โดนบอกเมื่อกี้ก็ทำให้ร่างสูงหาที่นั่งรอ พอเครื่องสื่อสารในมือสั่นแต่ไร้เสียงเตือนก็ก้มมองหาปุ่มกดให้มันหยุดสั่น ข้อความแรกบนเพจเจอร์เครื่องเก่าปรากฏขึ้นในสายตา


‘ยินดีด้วยนะคะ วันนี้ได้เป็นเจ้าของทั้งโรงแรมและเพจเจอร์เลย’


อย่างนั้นหรือ


ก็จริงอย่างที่หล่อนว่า…



————————————


สวัสดีรีดเดอร์นะคะ ท่านที่เพิ่งมาอ่านอาจจะไม่เข้าใจ แต่ว่าธรรมชาติของธาดาคืออัพไปเรียนไป อัพงานช้ามาก ต้องขออภัยด้วยนะคะ ^^


นับอนันต์ ตั้งใจไว้ว่าถ้าแต่งจบจะทำมือและอีบุ๊คค่ะ ไม่ต้องกังวลนะคะอีกนานเลยค่ะ ที่ต้องย้ำบ่อยๆ เพราะเกรงใจรีดเดอร์และสำนักพิมพ์ กลัวจะรอนาน แต่ว่าถ้าไม่อัพก็แต่งต่อไม่ได้ เป็นภาวะทางจิตอย่างหนึ่ง 555


ค่ะ กลัวจะนาน ก็เลยไม่ได้ส่งพล็อตไปที่ไหน เสร็จแล้วถ้ามีโอกาสก็อาจจะพิมพ์เองค่ะ


ขอบคุณรีดเดอร์มากๆ นะคะ


รัก


ธาดา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 617 ครั้ง

696 ความคิดเห็น

  1. #453 SudtiMARK!! (@lovekaihyuk) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 17:44
    สู้ๆนะคะ ขอบคุณที่แต่งเรื่องน่ารักๆให้ได้อ่านตลอดเลย
    #453
    0
  2. #452 กี้ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 06:05

    คู่นี้น่ารักจัง อ่านแล้วรู้สึกอบอุ่นไปด้วยเลย

    เป็นกำลังใจให้คนเขียนนะคะ????

    #452
    0
  3. #451 onenuengkha (@onenuengkha) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 22:57
    สู้ๆค่าาาาาาา
    #451
    0
  4. #450 fsn (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 22:41

    เชียร์คะ

    #450
    0
  5. #449 Slammer15 (@a21189s) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 20:16
    ยังไงก็ติดตามเสมอค่า
    #449
    0
  6. #448 Chularat Wankhruea (@maiza88) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 19:19
    สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ด้วยคนค่ะ
    #448
    0
  7. #447 Sinny Chu (@Sirinni_K) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 19:53
    เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #447
    0
  8. #446 satam1979 (@satamsomtua) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 13:27

    สู้ ๆค่ะไรท์
    รอติดตามค่า
    #446
    0
  9. #445 kamlaipetch (@kamlaipetch) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 06:57

    นานแค่ไหน ก็จะรอเธอทุกเมื่อค่ะ
    #445
    0
  10. #444 Tudtu Sujaree (@tudtutudtu) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 23:47
    อืม น่ารักกันเนอะ รอ รอ จ้า
    #444
    0
  11. #443 อนงค์นาง (@a-nongnang) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 22:55
    รออ่านเสมอค่า~ น่าร้ากกก
    #443
    0
  12. #442 pretty-p (@rod_usawadee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 20:25

    รักไร้ท์เตอร์ค่ะ รอ รอ รอ มา ตลอดค่ะ

    #442
    0
  13. #441 SPcHeek (@alpaca) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 19:03
    มีความมุ้งมิ้งกันสองคน
    #441
    0
  14. #440 Barbara13 (@paning13) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 18:44
    เค้าดูเข้ากั้นเข้ากัน
    #440
    0
  15. #439 Srlh (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 15:59

    สู้ๆนะคะน้องฟ่อน

    รอติดตามและรอซื้อเสมอค่าาา ติดมาตั้งแต่ท่านชายก่อ มาคุณกูล นี่มาท่านตาอนันต์ ยังไงก็รอค่าา

    #439
    0
  16. #438 ไอยดา (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 14:39
    เข้าใจไรท์ค่ะ สู้ๆ นะ  
    #438
    0
  17. #437 erinmun (@erinmun) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 14:30
    เข้ามาส่วกำลังใจให้ทั้งธาดาและคุณชายค่ะ ดูท่าจะเป็นคนแอบเหงามากเลย ลุ้นให้ท่านชายมีคนคอยทำให้หัวใจไม่เหงาอีกต่อไปเร็วๆ นะคะ
    #437
    0
  18. #436 Yayee Koshinaka (@yayee62) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 12:03
    สู้ๆนะคุณธาดา
    #436
    0
  19. วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 12:00
    ที่บอกว่าท่านชายเคยเข้าไปนอนเล่นที่ชานเรือนหลังบ้านนับนี่ตอนที่เท่าไหร่คะจำไม่ได้หรือเราอ่านข้าม!-!
    #435
    3
    • #435-1 infront (@infront) (จากตอนที่ 17)
      16 มิถุนายน 2562 / 12:01
      เขารู้กันแค่สองคนค่ะ ธาดาก็มองไม่ค่อยชัด 555
      #435-1
    • #435-3 naravatee (@naravatee) (จากตอนที่ 17)
      16 มิถุนายน 2562 / 12:42
      เห็นด้วยเลยค่ะไนต์น่ะร้ายยย 555
      เราก็คิดว่าอ่านข้ามตรงไหน?
      #435-3
  20. #434 Rtemis Yo (@rtemis) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 11:53
    ฟินทุกตอนที่ท่านชายอยู่กับนางเอก
    #434
    0
  21. #432 erinmun (@erinmun) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 20:56
    ท่านชายหายเศร้าเสียใจหรือยังค้าาาา อลิซคิดถึงแย่แล้ว
    #432
    0
  22. #429 kar1965 (@karfile1965) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 12:07

    แอบไปเมื่อไหร่??

    #429
    0
  23. #428 ... (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 22:08

    อ้าว ร้ายมาก ไปบ้านสาว

    #428
    0
  24. #427 caliph (@caliph) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 16:08

    เหหหห ไปตอนไหนกันนน

    #427
    0
  25. #426 ไอยดา (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 14:27

    ขายอนันต์เป็นโรคซึมเศร้าเหรอ

    #426
    0