ตอนที่ 16 : นับ 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6612
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 731 ครั้ง
    3 มิ.ย. 62

15


“บูริน หมูสีชมพูใช่มั้ยคะ เอ มีตั้งหลายแบบ อยากได้แบบไหนคะ” เจ้ามือการช็อปปิ้งวันนี้ถามสาวน้อยที่มาเดตด้วยเบาๆ อลิสาเลิกร้องไห้แล้ว เหลือแต่ตาที่บวมนิดๆ ทรมานจิตใจท่านตาเล่น


“หือ ฉวย” เจ้าหญิงในอ้อมกอดฉัตรอนันต์ยังไม่ได้เดินเองเลยสักก้าวเดียว เพราะท่านตายังแข็งแรงและหนุ่มแน่นอีกทั้งสิ่งที่สฤษดิ์ธาขู่ไว้ก่อนออกจากบ้านก็น่ากลัวมาก


แก๊งค์รถตู้…


“มีตุ๊กตากอด หรือจะเอาแบบตัวการ์ตูนตั้งได้แล้วหยิบมาเล่นดีคะ” ที่จริงอยากซื้อให้ทุกแบบนั่นละ แต่เดี๋ยวสฤษดิ์ธาจะโกรธที่ตามใจหลานแล้วไม่ให้เข้าบ้านละยุ่งเลย นิ้วชี้เล็กจิ้มแก้มยุ้ยตัวเองเบาๆ แหม ช่างน่ารักเกินไปแล้ว ฉัตรอนันต์อดใจไม่ไหวจึงหอมแก้มไปทีหนึ่ง…


“คุณอนันต์คะ” เสียงนุ่มเรียกชื่อที่เขาเอามาใช้ชั่วคราว ฉัตรอนันต์รู้ตัวว่าเขาเพิ่งบอกชื่อนี้กับแขกไม่กี่คน ดังนั้นผู้หญิงที่เรียกจะต้องเป็น…


“อ้าว สวัสดีครับคุณริสา” เขาแสดงเป็นเลขาผู้จัดการบริษัท กระนั้นก็ตกใจแทบแย่ที่ข้างๆ มาริสายังมีผู้หญิงอีกคน “เอ่อ…” เขารู้จักหล่อน หล่อนรู้จักเขาและไม่ใช่ในฐานะ ‘อนันต์’ แต่เป็นในฐานะ ‘ฉัตรอนันต์’ ผู้หญิงคนนั้นก็ตกใจเหมือนกัน


“คุณอนันต์มาเดินเล่นเหรอคะ” ลูกสาวคู่ค้าคนสำคัญชวนคุย ดวงหน้าสวยยิ้มให้อย่างอ่อนหวาน ใจฉัตรอนันต์เริ่มนิ่งไม่ไหว เขาโกหก แล้วถ้ามาริสารู้ว่าเขาโกหก การเจรจาจะยังดีอยู่ไหม ชายหนุ่มสบตาสาวอีกคน แววตาขอร้องว่าอย่าเปิดเผยตัวจริงของเขา


“ผมพาหลานมาซื้อของน่ะครับ” ตอบไปก็ระแวงไป หวังว่าคนที่เคยกินข้าวด้วยกันจะช่วยเก็บความลับให้


“อ๋อ หลานสาวน่ารักจังเลยค่ะ คุณอนันต์คะ นี่เพื่อนริสาตั้งแต่สมัยประถม รสรินค่ะ ชื่อเล่นชื่อโรส โรส นี่คุณอนันน์เลขาคู่ค้าคุณพ่อ” คนกลางแนะนำเพื่อนและเพื่อนร่วมงานให้รู้จักกัน สาวสวยไม่แพ้มาริสาแถมยังรู้จัก ‘เพื่อนร่วมงาน’ ของหล่อนดีกว่าด้วยคลี่ยิ้ม ดวงตามีประกาย ฉัตรอนันต์คิดว่าเขาต้องแลกอะไรบางอย่าง…


“สวัสดีค่ะคุณอนันต์”




ครูดนตรีไม่มีงานสอนฮัมเพลงประจำมหาวิทยาลัยคลอการเดินห้างด้วยความสบายใจ นานแค่ไหนแล้วน้า ที่ไม่ได้เดินดูของโดยไม่ต้องทำงานอย่างนี้ ต้องขอบคุณงานโรงแรมละนะที่มีวันหยุดจริงๆ ให้หนึ่งวันต่อสัปดาห์ แถมค่าตอบแทนยังดีอีกด้วย นับรักพอมีงบสำหรับให้รางวัลตัวเองหลังจากหักภาระทางบ้านและแบ่งค่าใช้จ่ายประจำไปแล้ว


“ครูครับ”


เอ๊ะ… เสียงแบบนี้ เรียกแบบนี้


“คุณเชน! มาเดินห้างเหรอคะ” หล่อนทักทายเพื่อนร่วมงานเสียงสดใส หนุ่มหล่อก็ยิ้มยิงฟัน


“กึ่งๆ มาทำงานน่ะครับ ท่านชายพาคุณอลิซมาซื้อของ เห็นหวานแว๋วกันสองคนผมก็เลยแอบมาดูของบ้าง”


พอรู้ว่ามีคนอู้งาน ว่าที่ผู้จัดการโรงแรมก็อารมณ์แจ่มใสมากกว่าเดิม “คนเราก็ต้องพักผ่อนบ้างสิคะ นับก็เพิ่งได้หยุดเพราะทำงานโรงแรมนี่ละค่ะ สมัยก่อนสอนเกือบทุกวัน”


“โอ้โห งั้นก็รวยแย่เลยสิครับ” เลขาเจ้านายยังหลอกเล่น


“รวยก็ดีสิคะ แต่ตอนนี้โรงเรียนเจ๊งแล้วค่ะ” พูดจบก็ได้ยินเสียงหัวเราะจากทั้งสองคน ทักทายกันอีกสักนิดคเชนทร์ก็ขอตัว


“ผมต้องไปตามท่านชายต่อแล้ว คุณครูเที่ยวให้สนุกนะครับ”


“ค่ะ ขอบคุณค่ะ” นับรักโบกมือลาพร้อมรอยยิ้มแล้วกลับไปสนใจข้าวของสวยงาม ครูขี้งกไม่ซื้อหรอก เสพด้วยตาโดยไม่มีเวลาเร่งรัดก็มีความสุขแล้ว ขณะที่กำลังตื่นตากับแสงไฟในห้างก็บังเอิญได้ยินเสียง


“คุณหนูมากับใคร ไปกินขนมกับลุงมั้ย”


หืม… นับรักตาโต


ชวนเด็กที่ตัวเองไม่ได้พามาด้วยไปกินขนมเนี่ยนะ? ครูสาวที่คลุกคลีกับเด็กเล็กเริ่มไม่ไว้ใจ หล่อนยังไม่หันหลังกลับไปมอง แต่ตั้งใจแอบฟังอย่างยิ่งยวด


“ไม่เอาค่ะ” เสียงเล็กตอบฉับไว นับรักชื่นชมในใจ


เยส! เก่งจังเล้ยไอ้หนู


“อลิซ… อลิซอยากเล่น… ตุ๊ก ตุ๊ก”


อะไรนะ! อลิซงั้นเหรอ!!


คราวนี้หล่อนไม่หันไปมองไม่ไหว พอเห็นเด็กหญิงใส่ชุดกระโปรงฟูฟ่อง รูปร่างหน้าตาน่าเอ็นดูมากๆ ขาหล่อนก็ก้าวไปหาโดยไม่รู้ตัว


“คันนี้น่ะเหรอ ได้สิ ลุงหยอดเหรียญให้เล่นเอามั้ย มาๆ ลุงอุ้มขึ้นตุ๊กตุ๊กนะ” ผู้ชายใส่เสื้อมีปกกับกางเกงขายาวบอกเสียงใจดี เด็กน้อยก็ไม่หือไม่อือ มือกว้างกำลังจะแตะตัวนักเรียนที่เหลือเพียงคนเดียวนับรักก็รีบฉวยมืออุ้มเด็กหญิงมา


“คุณเป็นใคร” ครูสาวกลายร่างเป็นแม่เสือถามเสียงเข้มโดยที่หล่อนไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ อลิสาถูกอุ้มจนตัวลอยอยู่ในอ้อมแขนคนรู้จัก ปากเล็กๆ เรียกชื่อ


“คูณคู” แต่นับรักใจเต้นระรัวจนไม่ได้ยิน อ้อมแขนยังกระชับร่างน้อยเข้าใกล้ตัว ชายคนนั้นระงับความตระหนกแล้วเจรจา


“ผมเห็นเขายืนคนเดียวนานแล้ว ก็เลยมาคุยด้วย”


นับรักขมวดคิ้วแววตาแข็งกร้าว “เหรอ” แล้วหล่อนก็คิดอะไรมากมายสุดท้ายก็พูดไม่กี่คำ “ขอบคุณ ฉันจะพาเด็กไปส่งผู้ปกครอง”


“นี่ เธอก็ไม่ใช่ผู้ปกครองไม่ใช่หรือไง ลักพาตัวเด็กรึเปล่า” คนหัวหมอยังยั่วโมโหแม่เสือเสียอีก นับรักกัดฟันแน่น


“งั้นก็ไปโรงพักกัน ให้เด็กบอกตำรวจว่ารู้จักใคร”


“โอ๊ยๆ! อยากได้ก็เอาไป ฉันไม่เสียเวลาหรอก” พูดจบชายแปลกหน้าก็ทำเป็นโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงเดินหนีไป สาวที่ไม่มีประสบการณ์มากนั้นหวาดกลัว นี่ถ้าหล่อนไม่เดินมาเจออลิสาจะเป็นอย่างไร


“คูณคูขา” เสียงเล็กเรียก นับรักก้มลงมองดวงหน้าน่ารักในอก สายตายังดุดันไม่หาย เด็กน้อยก็ยังไม่รู้ตัว “อยากเล่นตุ๊กตุ๊กค่า”


“อลิซมากับท่านตาไม่ใช่เหรอคะ ทำไมตอนนี้อยู่คนเดียว” ครูเปียโนใจดีถามเสียงจริงจังต่างจากตอนสอนลิบลับ


“ท่านตา… ท่านตา คุย…” ปากเล็กอ้าน้อยๆ พยายามอธิบายให้ครูฟัง นับรักข่มใจเต้นตึกตักหวาดกลัวว่าเด็กหญิงจะหายไป


“อ๋อ ท่านตาคุยธุระก็เลยเดินออกมาเหรอคะ” ดูสิ แต่งตัวราวกับไม่อยากให้ใครทราบว่าเป็นหลานเศรษฐี จับไปคงเรียกค่าไถ่ได้บานเบอะ


“อลิซเห็นลิง เดิน เดินตามลิง” ดวงตาใสแจ๋วสบตาครูสาว ใจนับรักอ่อนยะยวบ ก็ไม่ผิดจริงๆ นี่นะ อลิสาไม่รู้สักหน่อยว่าเดินออกมาจะหาท่านตาไม่เจอ พอนึกถึงนายจ้างนับรักก็สงสาร ป่านนี้จะตกใจแค่ไหนน้า คุณเชนเลิกอู้ไปช่วยหาหลานรึยัง หญิงสาวถอนหายใจ


“อลิซคะ ทีหลังห้ามเดินออกมาคนเดียวนะ” หล่อนสั่งสอนสิ่งที่ถูกต้องให้ลูกศิษย์ อลิสามองตาแป๋ว


“อยากเล่นตุ๊กตุ๊กค่ะ” เด็กในอ้อมแขนดีดดิ้น นับรักจะทำอะไรได้ ก็อลิสาพูดเพราะและน่ารักขนาดนี้ ครูจนๆ จะยอมตามใจก็ได้


“โอเคค่ะๆ แต่ว่าเล่นรอบเดียวแล้วเราไปโทรหาท่านตากันนะคะ ท่านตาร้องไห้แล้วรู้มั้ย”


อลิสาขมวดคิ้ว “ล้องทำไมคะ”


นับรักถอนหายใจแล้วส่ายหน้ากับตัวเอง หล่อนพาร่างน้อยเข้าไปนั่งในรถตุ๊กตุ๊กหยอกเหรียญ “ก็อลิซหายไป ท่านตารักอลิซมาก ท่านก็เสียใจสิคะ อาจจะร้องไห้อยู่… สงสารท่านตามั้ยคะ”


ดวงใจของทุกคนทำตาโต แล้วก็บอกคุณครู “ล้อง ล้องไห้ โอ๋ท่านตา”


นับรักมองเด็กที่ถูกประคับประคองด้วยความรักมหาศาลแล้วอิ่มเอมใจ ขนาดคนนอกบ้านยังรู้สึกหลงรักได้ไม่ยาก เกิดมาโชคดีจริงๆ เลยน้าอลิซ… คุณครูลูบศีรษะด้วยความรักทีหนึ่งพร้อมกับสบตากลมป๊อก “เล่นเสร็จสัญญากับครูนะคะว่าจะโทรไปหาท่านตา ไปโอ๋แล้วก็ขอโทษท่านด้วย”


“สัญญาค่ะ”




“คุณกูล” ผู้บริหารโรงพยาบาลรังสรรค์ป้องปากกระซิบข้างหู สามีอายุมากเอียงศีรษะ


“หืม?”


“ไม่จ้างต่อไม่ได้แล้วนะ เขาดูแลอลิซขนาดนี้”


“อ๋อ” คุณตาไม่มีงานกับคุณยายเกงานมาเฝ้าหลานเรียนเปียโนที่บ้านปรึกษากัน นับรักกับเด็กหญิงร้องเพลงอยู่ตั้งไกล สฤษดิ์ธามองผู้หญิงต่างวัย “จ้างสิ ตอบแทนเขา… หรือจะให้เป็นเงินก้อนไปเลย” เขาสบตาภรรยา ฉัตรเกล้า รังสรรค์ครุ่นคิด


“หญิงว่า… อยากให้นะ แต่ดูไม่เหมาะยังไงไม่รู้”


“งั้นก็ทรีตเขาให้ดี”


“แล้วมันพอรึเปล่า” คุณยายเคยจับทรัพย์สินมหาศาล อลิสามีค่ามากกว่านั้น นับรักเก็บดวงใจของรังสรรค์ได้แล้วส่งคืนเจ้าของ สะใภ้รังสรรค์จะตอบแทนเท่านี้ได้อย่างไร คนเห็นโลกมามากทั้งที่อยู่แต่บ้านวางมือซ้ายบนหลังมือซ้ายภรรยา


“นับรักจิตใจดี คนดีๆ ที่ไหนเห็นเด็กที่รู้จักกำลังจะโดนหลอกไปขายก็ช่วยทั้งนั้น เขาเป็นพลเมืองดีคนหนึ่ง อย่าตีค่าความดีของเขาด้วยเงินเลย”


“เหรอ” ฉัตรเกล้ามองหลังมือสามี ในใจยังมีข้อกังขา สฤษดิ์ธาก็ทราบดีจึงพูดต่อ


“ความดีของเขามีค่ามาก บ้านเราสำนึกบุญคุณเขามากๆ ก็พอแล้ว”


“อื้ม… ว่าแต่ชายน่ะ หายไปเลยนะ” น้องชายของฉัตรเกล้าเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นมาก พอพาอลิสามาส่ง มาอธิบายเหตุการณ์ผู้ชายคนนั้นก็กราบลงที่เท้าของพี่สาวพี่เขย สฤษดิ์ธาก็รู้สึกคิดถึงจนคลี่ยิ้มออกมา


“ต้องให้เวลา”


“เหรอ” ฉัตรเกล้าถามย้ำอีก ลึกๆ ก็เชื่อว่าคนเลี้ยงดูฉัตรอนันต์มาต้องเข้าใจชายหนุ่มมากกว่าพี่สาวไม่ได้ความสิน่า แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้จนต้องถามสามีเบาๆ “ให้หญิงนัดจิตแพทย์มั้ย”


พี่เขยของฉัตรอนันต์มักไม่ค่อยมีความลับกับภรรยา แต่เขาเงียบไปนาน มองผู้หญิงหลังเปียโนกับเด็กน้อยกดคีย์บอร์ดกันสองคน เขากำลังชั่งใจ


มีความลับกับฉัตรเกล้า


กับเก็บความลับของฉัตรอนันต์


เลือกอะไรดี…


แต่สมัยอายุยังน้อยเขาเองก็รู้สึกปลอดภัยมากๆ เมื่อคนที่รู้จักเขามากที่สุดท่านหนึ่งเก็บความลับให้ ขนาด สฤษดิ์ธา รังสรรค์ ยังมีคนช่วยโกหกเลย แล้วหม่อมเจ้าฉัตรอนันต์ อัศวภาคย์ จะไม่มีผู้ช่วยสักคนเลยหรือ


เขาเลือกอย่างหลัง


“ไม่ต้องหรอก”






หลายคืนมาแล้วที่เขาใช้เวลาในห้องนอนมากกว่าที่ไหนๆ กิจกรรมที่ทำในนี้คือนอนมองเพดาน พิจารณาใบพัดของพัดลมโบราณขนาดใหญ่ ด้วยแววตาเลื่อนลอย เขารู้ รู้ตัวตลอดเวลา แต่นอนไม่หลับ ลบความรู้สึดผิดและความกังวลออกจากใจไม่ได้ ถ้าอลิสาไม่หลงไปพบนับรักในวันนั้น เขาคง…


ฉัตรอนันต์ค่อยๆ ลุกจากเตียงกว้าง ร่างสูงในชุดนอนสีเขียวนวลต่างจากอารมณ์ผู้สวมในเวลานี้ก้าวไปที่โต๊ะอ่านหนังสือเพื่อโทรศัพท์ เขาละเลยนาฬิกาบนโต๊ะอย่างที่มักจะมองเมื่อจะโทรหาใคร เขากดหมายเลย ยกหูโทรศัพท์แล้วรอคอย มือซ้ายยกขึ้นปาดน้ำตาแรงๆ พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่นจนปลายสายรู้ รออยู่นานก็มีเสียงรับโทรศัพท์


“ไฮ”


“ไฮ แจ็ค”


“…ถ้าจะรับสายเรียกฉันว่าแจ็คกี้ดีกว่า อย่าไปพูดไฮแจ็คในสนามบินนะเว้ย”


“ฮ่าๆ จริงด้วย” คนที่อยู่เมืองไทยหัวเราะได้เป็นครั้งแรกตั้งแต่เกิดเรื่อง เสียงนั้นสั่นนิดๆ คนอีกซีกโลกหนึ่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้เตรียมพร้อมสำหรับสายโทรศัพท์ที่ยาวนาน


“มีปัญหาอะไรละปริ้นซ์”


“ฉันชื่ออนันต์เผื่อนายลืม” ฉัตรอนันต์คว้ากระดาษทิชชูมาซับเหงื่อและน้ำตา


“โทรมาทำไม ใครทำให้เจ็บช้ำอีก” แจ็คถามเสียงเย้าแต่หมายความตามนั้น ถ้าไม่มีเรื่องหมอนี่ไม่โทรหาเขาหรอก


“…เป็นฉันเอง” เขาสารภาพ ถ้อยคำมากมายถูกถ่ายทอดออกมาโดยไม่ต้องคิด เขาต้องพูด ไม่พูดเขาต้องบ้าแน่ “แจ็ค ฉันสะเพร่ามากๆ มากเกินกว่าจะรับได้”


ปลายสายเงียบไปคล้ายกำลังรวบรวมข้อมูล “…แล้วผลเป็นไง”


ฉัตรอนันต์สูดลมลึกๆ “ดี โชคดีมาก ไม่เกิดอะไรขึ้น”


“อ๋อ” นักจิตวิทยาลากเสียงยาว “ดี เป็นสิ่งที่ดี นายได้บทเรียนนายเข้าใจใช่มั้ย”


“รู้ ฉันรู้…”


“ใช่ ฉันก็ว่านายรู้ว่ะ ไม่งั้นไม่ถูกไดแอกว่านอร์มอลหรอก”


“หมอไม่ได้มีเคสเยอะจนผลักฉันมาอยู่ฝั่งนอร์มอลใช่มั้ยวะ” คนไข้ถามตรงๆ แจ็คหัวเราะเสียงดัง


“เว้ย มิสเตอร์อนันต์เอ! ไดแอกแบบนั้นใบอนุญาตเขาปลิวแล้วคุณ!”


หมอนี่รู้ทุกอย่าง ตั้งแต่เข้ามาในห้องตรวจเมื่อสี่ปีที่แล้วก็พรำ่เพ้อเรื่องราวเป็นวรรคเป็นเวร แต่ที่ตลกคือประโยคซ้ำๆ ‘มันเศร้า ฉันรู้ว่าฉันเศร้า ฉันรู้ว่ามันจะผ่านไป แต่มันยาก ฉันอยากร้องไห้’ มีสิ่งที่ตลกกว่านั้นอีก


‘ดีแล้ว ที่เกิดขึ้น เก็บไว้เป็นบทเรียน เกิดขึ้นตอนนี้ดีแล้ว พอฉันโตขึ้นถ้ามันเกิดขึ้นฉันจะไม่ล้มมาก’


รู้ทุกอย่าง แล้วยังมารบกวนคนเคสเยอะอีก…









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 731 ครั้ง

687 ความคิดเห็น

  1. #431 erinmun (@erinmun) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 19:56
    คุณอนันต์ ป่วยเพราะจิตใจอ่อนไหวง่ายเหรอคะ หรือยังไง มีปมอะไรน้าาาม
    #431
    0
  2. #417 ไอยดา (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 22:27

    ท่าตาเป็นไร

    #417
    0
  3. #416 fsn (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 15:36

    โล่งอกไปที โชคดีมากๆ ท่านฉัตรก็น่าตีจริงๆ ว่าแต่ท่านเป็นไรมานะ

    #416
    0
  4. #415 s?r?l?h (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 23:02

    ความลับของท่านตาคืออะไรนะ

    #415
    0
  5. #414 satam1979 (@satamsomtua) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 22:29

    โถท่านตา ร้องไห้เลยเหรอ สู้ๆนะเก็บเอาไว้เป็นบทเรียน
    #414
    0
  6. #413 hochiki17 (@hochiki17) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 22:23
    ปริ้นต้องเคยได้เจอเรื่องกระทบกระเทือนทางใจมาเมื่อหลายปีมาแล้วแน่ๆ อยากรู้ปมแล้ววว
    #413
    0
  7. #412 SPcHeek (@alpaca) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 22:17
    ท่านตาก็ยังร้องไห้อยู่ดี ฮือ เก็บไว้เป็นบทเรียน รู้อยู่แล้วล่ะ แต่ก็ต้องการใครสักคนมารับฟังนะคะ เข้าใจดี
    #412
    0
  8. #411 Yayee Koshinaka (@yayee62) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 22:12
    เหมือนเราตอนนี้เลย 5555
    #411
    0
  9. วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 21:08
    ท่านตาควรโดนลงโทษษษษ
    #410
    0
  10. #409 moonlightlady (@moonlightlady) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 14:26
    ท่านตาสติแตกแล้วแน่ๆ
    #409
    0
  11. #407 Tudtu Sujaree (@tudtutudtu) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 01:06
    ตายเเน่ๆท่านตา

    นี่ถ้าไม่เจอนับ จะทำยังไงเนี่ย ถ้าอลิซ โดนจับไป

    คุณตา คงไม่ให้เข้าบ้านตลอดชีวิตแน่ๆ เห้อ สะเพร่าจริงๆเชียว
    #407
    0
  12. #405 Poonah3943 (@Poonah3943) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 21:21
    วิ่งหาตาตั้งแล้วมั้งป่านนี้
    #405
    0
  13. #404 Barbara13 (@paning13) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 16:49
    คุณตางานเข้าแล้ว ถ้าคุณกูลรู้นะ อดเห็นหน้าหลาน แถมยังได้แห้วจากคุณครูแน่
    #404
    0
  14. #402 Palinz (@evening731) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 12:33
    โอ๋ๆท่านตา อลิซน่ารักมากลูกก
    #402
    0
  15. #400 SPcHeek (@alpaca) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 02:59
    ถ้าอลิซหายไปท่านตาต้องร้องไห้แน่ๆค่ะ
    #400
    0
  16. #399 lucky042 (@Lucky04) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 01:41
    คุณฉัตรรู้เข้า ท่านตากับคเชนทร์ไม่รอดแน่ๆ
    #399
    0
  17. #398 tingnoinoi (@tingnoinoi) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 23:59
    ท่านต๊าาาา ถ้าคุณกูลรู้เข้าละก็
    #398
    0
  18. #397 @_@ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 23:35

    ตาย ท่านตาตายแน่

    #397
    0
  19. #396 satam1979 (@satamsomtua) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 23:21
    อ้าวท่านตา งานเข้าตายแน่ทำหลานสาวหาย โดนแน่งานนี้
    #396
    0
  20. #395 onenuengkha (@onenuengkha) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 22:58
    หนูอลิซน่ารักมากเลยค่ะ
    #395
    0
  21. #394 EmeraldRuby (@EmeraldRuby) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 22:08

    หลงหนูมากเลยย อลิซซซ น่าย้าก ม๊ากมาก
    #394
    0
  22. #393 coonX3 (@coonX3) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 21:45

    หลงอลิซได้อีก ท่านตาอกแตกไปรึยังหรือว่ามัวแต่คุยกับสาว ไหนบอกว่าจะระวังแก็งลักเด็กไง

    #393
    0
  23. #392 caliph (@caliph) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 17:07

    ท่านชายโดนดุแน่ๆ

    #392
    0
  24. #391 ไอยดา (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 16:25

    ถ้าอลิซโดนจับตัวไป ท่านชายนตายแน่

    #391
    0
  25. #389 ไอยดา (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 12:57
    นับจะเจอกับท่านชายไหม
    #389
    0