ตอนที่ 14 : นับ 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3518
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 360 ครั้ง
    24 พ.ค. 62

13


“ผมช่วยได้เยอะเลยจริงมั้ยล่ะ” เจ้านายผู้ร่ำรวยทวงบุญคุณใหญ่โต ลูกจ้างที่ได้ค่าแรงมากกว่าแต่ก่อนเพราะมาทำงานโรงแรมจึงอาสาเลี้ยงข้าวตัมมื้อดึก


“ค่า” นับรักเลิกเกร็งจนพูดไร้สำเนียงเกรงใจไปแล้ว สาวเจ้ายังกล้าถามอีกว่า “ทำไมทำงานพวกนี้เป็นด้วยคะ”


“ตอนเด็กๆ เล่นซนไปทั่ว คุณแม่เลยจับมานั่งทำบายศรี”


“อ๋อ… แล้วถูกฝึกร้อยมาลัยมั้ยคะ” หล่อนเย้า แต่คงขำไม่ออกถ้าฉัตรอนันต์ตอบว่า ‘ฝึก’ ขึ้นมาจริงๆ


ผู้ชายในวังส่ายหน้า “ไม่หรอก แต่พี่อรุณถูกฝึก… พี่สาวคนรองน่ะ ตอนผมเกิดพี่ฉัตรก็แต่ง

ออกไปอยู่บ้านพี่กูลแล้ว เหลือแต่พี่อรุณกับผมถูกเลี้ยงมาคู่กัน” เขาเพลิดเพลินกับอาหารอร่อยและบรรยากาศโฉ่งฉ่างของเยาวราช


นับรักได้ฟังเรื่องต่างๆ ก็พยักหน้าแล้วถามต่อ “ท่านชายกับท่านหญิงฉัตรอายุห่างกันจังเลยค่ะ… เอ่อ ดิฉันถามได้มั้ยคะ”


“ได้สิ ไม่ใช่ความลับอะไร… เรามีแม่คนละคนกันน่ะ ท่านแม่พี่ฉัตรเป็นหม่อมคนแรกของท่านพ่อ พอท่านสิ้น ท่านพ่อก็แต่งกับคุณแม่ผม มีพี่อรุณมีผม ตอนพี่อรุณเกิดพี่ฉัตรก็สิบ… แปดแล้วมั้ง” เขาอธิบายความสัมพันธ์ทั้งลำดับยศศักดิ์คนในบ้านอย่างลื่นไหล มีแต่คนนอกบ้านนี่ละงุนงงไปหมดแล้ว


นับรักถามเสียงเบา “ทำไมมีทั้งท่านพ่อท่านแม่และคุณแม่ล่ะคะ”


ฉัตรอนันต์ได้ยินตำถามก็คลี่ยิ้มเอ็นดู คนมองใบหน้านั้นใจกระตุกไป


ไม่มั้ง… แค่ง่วงน่ะนับ


“ท่านพ่อผมเป็นพระองค์เจ้า เรียกท่านพ่อไม่เรียกเสด็จเพราะเป็นชั้นหลานหลวง ท่านแม่พี่ฉัตรเป็นหม่อมเจ้า คุณแม่ผมเป็นนางสาว พอจะเข้าใจรึเปล่า” เสียงเขานุ่มทุ้ม กิริยาแตกต่างแต่ไม่แปลกแยกกับบรรยากาศ “คุณแม่ผมเป็นครูด้วยนะ สอนภาษาอังกฤษ สอนฝรั่งเศสก็ได้ พี่อรุณก็เลยพูดฝรั่งเศสได้จนไปเรียนเชฟที่นู่นเลยล่ะ”


“อ๋อ ถ้างั้นตอนนี้ที่วังท่ายชายก็อยู่คนเดียวเหรอคะ” ผู้หญิงไม่แต่งหน้าเขียนคิ้วสบตาถาม ฉัตรอนันต์ตกตะลึงจนนิ่งไป คนถามถึงกับตระหนกว่าหล่อนถามอะไรผิดไป “เอ่อ คือ…”


คนอยู่บ้านคนเดียวหลุบตาลง “คุณนี่ซื่อบื้อจริง”


“หา! อะไรนะคะ” จากที่ง่วงอยู่นิดๆ ตากลมก็ตื่นทันที


ฉัตรอนันต์หลับตา พอถอนหายใจเฮือกหนึ่งจบก็สบตาหล่อน “อย่าจี้จุดสิ ถึงจะเป็นเรื่องจริงแต่คนใหญ่คนโตเขาไม่ชอบให้มีคนแบบนี้อยู่ใกล้ตัวหรอกนะ”


นับรักรู้สึกอื้ออึง คิดตามไม่ทัน “คนใหญ่คนโต?”


คนใหญ่คนโตคนหนึ่งพยักหน้า “สำหรับที่คุณถาม… ใช่ ผมอยู่ที่วังคนเดียว มีคนงานเยอะแยะแต่ตอนกลางคืน บนตึกใหญ่มีผมคนเดียว พี่ฉัตรชอบพูดว่าผมเหงาก็เลยไปบ้านเขาบ่อยๆ”


ผู้หญิงตรงข้ามเขาร้อง ‘อ้อ’ ในใจ สายตาปิดความสงสารไว้ไม่มิด ฉัตรอนันต์จับได้อีกแล้ว เขายิ่งมุ่งมั่นว่าต้องบอกหล่อนให้ได้


“นับ ผมจะพูดเพราะอยากให้คุณไปได้ไกลกว่านี้ คุณน่ะ ซื่อเกินไป”


“ฉันเหรอคะ!?” อะไรเนี่ย ไม่เคยรู้มาก่อน เจ้าชายพยักหน้า


“อื้ม” เขาคว้าขวดเบียร์ตรงที่วางแล้วเปิดฝา เทเครื่องดื่มราคาถูกให้ลูกจ้างและตัวเอง “ผมรู้หมดเลยว่าคุณคิดอะไร สีหน้าคุณคำพูดคุณ มันบอกทุกอย่าง”


“…แบบไหนคะ”


ฉัตรอนันต์จิบเบียร์อึกหนึ่งแล้วมองตาสาวเจ้าตรงๆ



“ทำไมน้าอนันต์ถึงอยู่นอกวังเวลานี้ล่ะครับ” เด็กหนุ่มที่เดินนำหม่อมเจ้าข้างบ้านมาในบริเวณบ้านตัวเองถาม


“น้าแอบคเชนทร์ออกไปเมื่อคืนน่ะ เขาน่ารำคาญเกินไป” หม่อมเจ้าฉัตรอนันต์อธิบายอย่างซื่อสัตย์ เด็กจัวไม่เล็กเหมือนแต่ก่อนหันหลังมาเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม


“แล้วถ้าปลื้มไม่อยู่เปิดประตูให้คุณน้าทำไงครับ”


“น้าก็ปีนบ้านน้องปลื้มแล้วข้ามช่องกำแพงเข้าบ้านน้าน่ะสิ”


เด็กมัธยมมองหน้าน้าชายที่ไม่มีสายเลือดเดียวกันสักนิดตาโต “คุณน้าเล่นเหมือนเด็ก”


คนไม่มีงานขมวดคิ้ว “เดี๋ยวให้ค่าขนม ทำยังไงดีน้าอยากรบกวนอีกจัง รั้วบ้านน้องปลื้มปีนง่ายกว่าตั้งเยอะ”


ชายหนุ่มอายุน้อยกว่าฉัตรอนันต์แต่ท่าทางเป็นผู้ใหญ่กว่ามากหรี่ตามอง อีกนิดหนึ่งจะเป็นสายตาระอาแล้ว “โทรบอกน้าป้องก็ได้ครับ วันไหนน้าไม่อยู่เขาจะบอกปลื้มไว้”


“แล้วน้องปลื้มตื่นแล้วเหรอ ตอนเช้ามืดแบบนี้น่ะ”


“ช่วงนี้ปลื้มอ่านหนังสือเตรียมสอบครับ ตีสองก็ตื่นแล้ว”


“ตีสอง! ทำไมขยันขนาดนั้นล่ะ”


ปวัฒน์ยิ้ม “ปลื้มอยากเป็นหมอครับ”


คนไม่มีงานมีการเห็นคนใฝ่รู้ก็เอ็นดูและแอบเบื่อแทน สองหนุ่มต่างวัยยืนอยู่หน้าช่องโหว่ของกำแพงอิฐ ภาพตำหนักใหญ่วังเจ้าพระยามองไม่เห็นจากบ้านหลังนี้เพราะมีพุ่มไม้หนาบดบัง ฉัตรอนันต์หันมาตบบ่าหลานตัวสูง “ขอบใจน้องปลื้มมากนะ การสอบก็ขอให้สำเร็จ วันหลังน้าจะให้รางวัลนะ”


เด็กที่เคยขี่คอเขายิ้มให้ “ไม่เป็นไรครับ ถ้าอยากปีนรั้วอีกก็มาได้ตลอดนะครับ” ฉัตรอนันต์หัวเราะแล้วข้ามฝั่งผ่านทางลับไป เมื่อเหยียบอาณาเขตวังเจ้าพระยาเวทมนตร์เมื่อคืนก็หายไปกลับมาเป็นท่านชายสกุลอัศวภาคย์ตามเดิม ชายหนุ่มยกมือปิดปากที่ง่วงหาว


ตีสี่แล้ว ถ้าตื่นแปดโมงแม่งามต้องสงสัยแน่เลย


เขาเดินคิดพลางล้วงกระเป๋ากางเกง ครั้นถึงหลังตึกใหญ่แค่ไขกุญแจแกร๊กเดียวเจ้าของในคราบโจรก็เข้ามาได้อย่างง่ายดาย ทั่วบริเวณชั้นล่างไร้แสงไฟแต่มีแสงสลัวจากหน้าต่าง ช่างเงียบเหงาเสียเหลือเกิน ฉัตรอนันต์มองบ้านของเขาให้ถ้วนทั่ว โถงทางเข้าและห้องรับแขกไม่มีใคร ชายหนุ่มอายุย่างสามสิบห้าเดินมาทิ้งตัวเอนหลังบนเก้าอี้ที่ทางเดิน เขานึกถึงคำถามเมื่อตอนตีหนึ่ง ‘ถ้างั้นตอนนี้ที่วังท่ายชายก็อยู่คนเดียวเหรอคะ’ มือใหญ่ยกขึ้นวางทาบเปลือกตาปิดสนิท ปากกว้างพึมพำ “พี่ฉัตรไม่ค่อยพูดอะไรที่ไม่จริงหรอก”


เขาอาจจะ…


เป็นแบบนั้นจริงๆ ก็ได้



“โอ้โห” คนอุ้มอยู่ได้ยินเสียงเล็กน่ารักก็อมยิ้ม “ฉวยๆ”


“อลิซชอบใช่มั้ยคะ” เจ้าภาพงานลอยกระทงเล็กๆ กระซิบถามเพราะหลานสาวก็อยู่ในอกเขานี่เอง


“ชอบค่ะ”


“สีแดงนี่กลีบกุหลาบค่ะ สีม่วงชื่อดอกบายไม่รู้โรย”


“บานไม่ลู้โลย…” เด็กปฐมวัยพูดตาม ตากลมมองตาท่านตา ฉัตรอนันต์ยิ้มมากขึ้นอีก


“ค่ะ สีม่วงสวยใช่มั้ยคะ”


พี่สาววัยใกล้เกษียณแต่คงไม่เกษียณเร็วๆ นี้เลิกคิ้วมองตาม ฉัตรเกล้าเอียงไปกระซิบข้างหูสามี “จะหลงหลานมากไปแล้วนะ เมื่อไรจะมีเมียมีลูกสักที”


“อ้าว ถามผม ผมจะรู้เหรอ”


“คุณกูลเลี้ยงมานะเด็กๆ บ้านนี้น่ะ”


สามีมองหน้าคนผลักภาระให้ “น้องแท้ๆ ท่านหญิงนะ ผมก็เลี้ยงได้แต่ตัวเถอะ”


“ท่านพี่ครับ” เสียงทุ้มตะโกนเรียก ตายายที่กระซิบสนิทสนมเว้นระยะห่างกันแทบไม่ทัน ฉัตรเกล้าหันไปหาทั้งที่หน้ายังแดงระเรื่อ


“ว่ายังไงชาย”


“คืนนี้นอนที่นี่มั้ยครับ คุณกลางอาจจะกลับดึก ให้อลิซนอนกับชายก็ได้ครับ” เจ้าของบ้านชักชวนด้วยรอยยิ้ม ฉัตรเกล้าทบทวนว่าน้องชายอาจจะเหงา สะใภ้รังสรรค์หันไปหาสามี


“ก็ดีนะคุณกูล”


เขยอัศวภาคย์แน่นอนว่าชอบอยู่แล้วกับการย้ำเตือนว่าภรรยาเขาก็มีสิทธิ์ส่วนหนึ่งในวังเจ้าพระยา แต่จะรีบตอบเกินไปนั้นไม่ดี พอได้จังหวะคนที่อายุมากที่สุดตรงนี้จึงพยักหน้า “แต่ผมไม่อยากนอนเตียงท่านหญิง” มันคับแคบเกินคนสองคนแล้วอายุอานามก็ไม่ได้น้อยแล้วด้วย เจ้าของทุกอย่างในวังเจ้าพระยาเสนอทางออกอย่างใจดี


“พี่กูลพี่ฉัตรนอนห้องรับแขกก็ได้ครับ เดี๋ยวชายกล่อมอลิซเอง” สฤษดิ์ธามองหน้าผู้ชายที่เขามาอุ้มตั้งแต่เกิด มองคนที่พ่อตาฝากฝังให้ดูแลจนกว่าจะเป็นสุภาพบุรุษที่คู่ควรกับอัศวภาคย์ด้วยความหมั่นไส้


แหม ย้ำเหลือเกินนะ ว่าจะนอนกับอลิสาน่ะ



เด็กฝึกงานที่ถูกวางตัวไว้เป็นผู้จัดการอ้าปากหาวยังดีที่ยกมือปิดไว้ด้วย ชายหนุ่มที่ต้องทำงานด้วยขำขันแล้วเดินมานั่งข้างๆ “ทำไมง่วงยังงั้นครับครู”


“อะ อ้อ… เมื่อคืนไปทำกระทงให้ร้านดอกไม้น่ะค่ะ”


“หืม ครูไปรับงานที่อื่นด้วยเหรอครับ”


“ค่ะ” คนซื่อสารภาพไป ขณะกำลังยกแก้วน้ำขึ้นดื่มคิ้วเรียวก็ขมวด เอ… ทำไมคุณภวัตไม่รู้ล่ะ ท่านชายเคยเจอเราที่ปากคลองด้วยซ้ำ…


“แล้วยังออกมาโรงแรมแต่เช้าอีก ได้นอนรึเปล่าครับ” คู่หูนับจากนี้ยังถามอีก นับรักรู้สึกเหมือนมีเพื่อนใหม่ หล่อนยิ้มน้อยๆ


“นอนมานิดนึงค่ะ สี่โมงก็ว่าจะรีบกลับไปนอนต่อเหมือนกันค่ะ คุณภวัตไปลอยกระทงกับสาวไหนรึเปล่าคะ” หล่อนเย้าหยอก หนุ่มอายุใกล้สามสิบหัวเราะ


“ไม่มีนัดครับ มีแต่กลับไปเฝ้าท่านชาย วันนี้ท่านโฮสต์งานลอยกระทง มีคุณอลิซเป็นแขกวีไอพีน่ะครับ” เขาอธิบายเสียนับรักเห็นภาพ ช่วยไม่ได้จริงๆ ที่หล่อนนึกถึงผู้ชายที่ช่วยทำงานฝีมือเมื่อคืน…


“ดูท่านรักอลิซมากเลยนะคะ”


ภวัตขมวดคิ้ว สมองก็ครุ่นคิด “ยังไม่มีลูกก็หลงหลานเป็นธรรมดาครับ” แล้วพอพูดถึงเจ้านายเลขาอันดับสองก็นึกอะไรออก “ที่จริงวันนี้ท่านชายก็ตื่นบรรทมสายนะครับ แถมยังดูนอนไม่อิ่ม… เหมือนคุณครูเลย” เขาชวนคุยพร้อมทั้งหัวเราะ คนซื่อที่โดนสั่งสอนมาเมื่อคืนต้องระงับอาการตกตะลึงจนกลายเป็นยิ้มแปลกประหลาดและกระพริบตาปริบๆ


เอ๊ะ เมื่อคืน… ท่านชายไม่ได้บอกใครเหรอว่ามาปากคลอง…


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 360 ครั้ง

696 ความคิดเห็น

  1. #365 ไอยดา (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 12:53
    น่ารักอะ
    #365
    0
  2. #363 SPcHeek (@alpaca) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 10:45
    หมอปลื้มน้องปลื้ม โอ๊ยเรียกเสียน่ารักเชียว มาแจมเรื่องนี้กับเขาด้วยหรือคะ ที่เรียกน้าอนันต์เพราะเป็นเพื่อนของหลานท่านน้าด้วยหรือเปล่า55555 อยู่คนเดียวเหงาๆก็ชวนคนเหงามาอยู่ด้วยกันสิคะท่านชายย
    #363
    0
  3. #362 lucky042 (@Lucky04) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 00:24
    นับรักจะรู้ตัวไหมน้อ ว่าจะมีคนมารักแล้ว
    #362
    0
  4. #361 Chularat Wankhruea (@maiza88) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 00:21

    ชอบมาก มาอีกนะคะ ขอบคุณค่ะ


    #361
    0
  5. #360 Srlh (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 23:56

    เหงามากก็ชวนสาวแต่งงานซะสิท่านชาย หาเพื่อนเล่นให้อลิสด้วย

    #360
    0
  6. #359 Tudtu Sujaree (@tudtutudtu) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 23:52
    5555 มีความลับกัน อิอิ
    #359
    0
  7. #358 Abbery26 (@Abbery26) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 23:30
    ชอบบบบ มาบ่อยๆน้าาาาา งื้อ😍
    #358
    0
  8. #357 Yayee Koshinaka (@yayee62) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 22:00
    มีความละมุน
    #357
    0
  9. #356 erinmun (@erinmun) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 21:40
    คนซื้อมักเป็นเหยื่อคนฉลาด ท่านชายนี่ยังแกมโกงจอมวางแผนอีกด้วยนะเออ อิอิ
    #356
    0
  10. #354 sweetiesny (@hypnotize) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 20:19
    หมอปลื้มก็มาแซมในตอนนี้ อยากอ่านหมอปลื้มต่อแล้วค่าาาา เรื่องนี้ก็ชอบมากๆๆๆๆ มาต่อบ่อยๆน้า
    #354
    0
  11. #353 Yeut (@Yeut) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 17:06
    น่ารักค่ะ
    #353
    0
  12. #352 satam1979 (@satamsomtua) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 16:29

    คนแอบออกไปหาสาว
    #352
    0
  13. #349 Abbery26 (@Abbery26) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 23:22

    จะต้องให้บอกกี่ครั้งว่าชอบมากกกๆๆๆๆ
    #349
    0
  14. #348 onenuengkha (@onenuengkha) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 20:46

    ยิ่งอ่านยิ่งชอบ
    #348
    0
  15. #347 น้อง (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 19:01

    เรื่องของท่านพี่หญิงอรุณก็น่าอ่านค่ะ จะมีไหมคะ

    #347
    1
    • #347-1 infront (@infront) (จากตอนที่ 14)
      22 พฤษภาคม 2562 / 19:22
      ไม่มีค่า
      #347-1