เร้นรักพรางใจ ( สนพ. พิมพ์คำ )

ตอนที่ 25 : บทที่ 15 : หลอกให้หลง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,735
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    22 ก.พ. 61

ภาพถ่ายใบที่ ๑๕

หลอกให้หลง

 

ผ่านมาสองวันแล้วนับจากที่กีรติออกจากโรงพยาบาล และตลอดสองวันนี้นิธินันท์ก็ยังเก็บการกระทำและคำพูดของเขาเมื่อวันนั้นกลับมาคิดซ้ำๆ ราวกับแผ่นเสียงตกร่อง เธอรู้สึกว่าเขาทำตัวสนิทชิดเชื้อ วนเวียนอยู่รอบตัวเธอมากกว่าปกติ นี่เขากำลังจะสื่ออะไรบางอย่างให้เธอรู้ตัวใช่ไหม

เธอคงไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองอย่างครั้งที่ผ่านๆ อีกใช่ไหม

นิธินันท์ยอมรับว่า ความฟุ้งซ่านนี้ทำให้เธอคิดอยากจะถามเขาออกไปตรงๆ หลายครั้ง แต่ก็เพราะเพิ่งผ่านมาแค่สองวัน ถ้าเธอบุ่มบ่ามถามออกไป แล้วเขาไม่ได้คิดอะไรแบบนั้น หากความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดขึ้นนี้ เป็นเพราะเหตุการณ์วันนั้นที่โรงพยาบาล เลยทำให้เขารู้สึกสนิทและไว้ใจเธอมากขึ้นเท่านั้นล่ะ

ถ้าสิ่งที่เขาคิดมีเพียงเท่านั้น แต่เธอดันไปแสดงออกโจ่งแจ้งว่าเธอคิดไกล หน้าแตกคงไม่เท่าไร แต่เวลาที่เหลือหลังจากนั้นล่ะ จะอยู่ร่วมบ้านกันอย่างไร โดยไม่รู้สึกกระอักกระอ่วนเลย

สุดท้ายเธอก็ทำได้แค่เก็บความสงสัยเอาไว้ก่อน รอให้เขาแสดงออกให้ชัดเจนมากกว่านี้ ถ้าเขาคิดตรงกันกับที่หัวใจเธอรู้สึกจริงๆ

เขาเป็นผู้ชายนะ เขาต้องพูดมันออกมาสิ!

กีรติไม่ใช่ผู้ชายขี้ขลาดเสียหน่อย

“พร้อมยัง”

เสียงคุ้นหูทำเอาคนอยู่ในภวังค์สะดุ้ง นิธินันท์หันขวับไปหาต้นเสียง แล้วก็เจอผู้ชายที่สร้างปัญหากวนใจให้เธอที่สุดในเวลานี้ ยืนอุ้มแมวอ้วนพร้อมกับหัวเราะเธออยู่

“ขวัญอ่อนจัง คิดอะไรอยู่”

หญิงสาวค้อนใส่ นั่งโยกเก้าอี้เบาะนุ่มหน้าบ้านเจนนิภาไปมา ไม่ยอมตอบคำถามเขา

“เงียบแบบนี้คิดถึงผมแน่เลย”

“ไม่ใช่!

ครั้งนี้คนกลัวความลับรั่วไหลหันไปปฏิเสธทันควัน เห็นเขายิ้มเจ้าเล่ห์ แถมยังเลิกคิ้วกวนใส่เธอ

       “ที่บอกว่าคิดถึงน่ะ ผมหมายถึงแมว ผมไม่ได้หมายถึงพี่”

“แมวมันก็ไม่คิดถึงเธอเหมือนกัน เอามานี่”

กีรติหัวเราะ โน้มตัวลงวางแมวบนตักเธอ “รออีกแป๊บนะพี่ งานป๋ายังเหลืออีกนิดหน่อย”

เป็นเพราะเย็นนี้สมาชิกในก๊วนออฟฟิศน้อยๆ อยู่ครบ ทุกคนเลยนัดกันว่าจะไปเที่ยวงานเทศกาลบอลลูนที่สิงห์ปาร์คที่เจนนิภาเคยชวนเธอเอาไว้เมื่อครั้งก่อนหน้า นิธินันท์ได้หาข้อมูลและเปิดดูรูปของงานเมื่อปีก่อนๆ ดูบ้างแล้ว พอรู้ว่าปีนี้เธอมีโอกาสจะได้ไปร่วมงานกับเขาด้วย ก็รู้สึกตื่นเต้นอยากเห็นกับตาตัวเองเร็วๆ คืนนี้เธอต้องได้รูปสวยๆ จนเมมโมรีการ์ดเต็มแน่นอน

ขณะที่ความสนใจของเธออยู่ที่เรื่องการเก็บภาพบรรยากาศสวยๆ ในงาน ทว่าคนที่ยืนอยู่ข้างตัวกลับมุ่งความสนใจไปที่...

“มีคอนเสิร์ตด้วยนะพี่ รู้ใช่ไหม”

นิธินันท์เงยหน้าขึ้นจากเจ้าเหมียว มองกีรติที่กำลังเดินไปนั่งที่ขอบกั้นชานบ้าน ตำแหน่งประจำของเขา พอพูดถึงเรื่องคอนเสิร์ต เธอจำได้ว่าเห็นตารางศิลปินคร่าวๆ แล้วเหมือนกันตอนเปิดหาข้อมูล แต่ก็ไม่ได้สนใจว่าศิลปินคนไหนมาแสดงวันไหน เพราะมัวแต่พุ่งเป้าไปที่บอลลูนที่จะมาจัดแสดงในงานว่ามาจากประเทศไหนบ้าง

“เห็นในเน็ตเหมือนกัน ว่าแต่...วันนี้ใครมาเหรอ กรู๊ฟไรเดอร์สรึเปล่า”

“เสียใจ กรู๊ฟไรเดอร์สของพี่อ้ะพรุ่งนี้”

“โหย แล้วทำไมเราไม่ไปกันพรุ่งนี้” คนที่ไม่ได้มีโอกาสเที่ยวงานบอลลูนบ่อยๆ ออกอาการเสียดาย เพราะคิดว่าถ้าได้ดูคอนเสิร์ตศิลปินคนโปรดท่ามกลางบรรยากาศครึกครื้นของงานบอลลูน แถมอากาศเย็นกำลังดีของกลางเดือนกุมภาพันธ์แบบนี้ มันคงจะดีไม่ใช่น้อย

“พรุ่งนี้ไอ้รัณย์ไม่อยู่ ไปติดตั้งอุปกรณ์ให้ลูกค้าที่ต่างอำเภอ ตลอดช่วงงานว่างพร้อมกันแค่วันนี้วันเดียว พี่รอดูสุดหล่อของพี่ตอนเขาอัปคลิปลงเน็ตเอาก็แล้วกันนะ”

หญิงสาวพยักหน้าหน่อยๆ แต่ก็ไม่ได้โอดครวญอะไรอีก เพราะอย่างไรเสียเป้าหมายหลักของเธอก็คือการไปถ่ายรูป จะว่าไปพอพูดถึงสิงห์ปาร์คแล้วเธอก็คิดอะไรขึ้นมาได้ นิธินันท์เลื่อนสายตาไปสบกับคู่สนทนา แล้วชี้นิ้วไปตรงหน้าคล้ายจะออกคำสั่งกับเขา

            “ไม่เมาปลิ้นนะต่อ”

            “เมายังไงได้ ผมขับรถนะพี่”

            คนฟังยิ้ม ค่อยใจชื้นขึ้นมาหน่อย

            “ดีแล้ว หมอบอกว่าอะไรที่ท้องเธอไม่ย่อยมันจะตกค้างอยู่ในลำไส้ แล้วร่างกายจะค่อยๆ ขับออกมาเอง”

“ใช่” คนยังไม่หายป่วยดีพยักหน้าอย่างไม่จริงจังนัก เพราะการป่วยครั้งก่อนๆ บอกเขาอยู่แล้วว่าร่างกายต้องเจอกับอะไรบ้าง กลายเป็นคนที่คิดว่าตัวเองเป็นต้นเหตุต่างหากที่ดูจะกังวลมากกว่า

“แล้วเมื่อเช้านี้ฉันก็ได้ยินเสียงเธออ้วกในห้องน้ำ ดูเหมือนมันจะยังออกมาไม่หมดนะ อย่าเพิ่งกินเบียร์เข้าไปล่ะ”

“โห พี่นันท์ พี่ไม่ต้องห่วงผมเรื่องนั้นหรอก กังวลมากๆ แก่เร็วไม่รู้ด้วย”

คนเป็นพี่พ่นลมหายใจใส่ ว่าอ้อมแอ้มในลำคอ “เป็นห่วงก็ไม่ได้อีก”

ยังไม่ทันที่คนฟังจะได้เอ่ยอะไรต่อ เสียงจากคนที่เสร็จงานเป็นคนสุดท้ายก็ดังมาจากชานบ้านฝั่งออฟฟิศ หยุดการสนทนาของทั้งคู่เอาไว้

“ต่อ นันท์ ไปกัน เสร็จแล้ว” 

หลังจากที่กรวีร์ สมาชิกคนสุดท้ายประกาศตัวว่าพร้อมเดินทาง ไม่ถึงสิบนาที ทุกคนก็ไปรวมตัวกันที่รถและออกเดินทางกันเสียที

การเดินทางจากออฟฟิศมาถึงสิงห์ปาร์คใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงเศษทั้งที่ไม่ได้มีระยะทางที่ไกลมากนัก ทั้งนี้ก็เพราะเป็นช่วงเทศกาล รถจึงต่อแถวยาวเหยียด ขนาดว่าเจ้าถิ่นพาเข้าอีกทางที่ไม่ใช่ทางเข้าหลักด้านหน้าแล้ว ก็ยังมีรถเยอะกว่าช่วงเดือนอื่นๆ อยู่ดี

เมื่อเดินทางมาถึง พวกเขาต้องจอดรถเอาไว้ที่ลานจอดรถขนาดใหญ่ และนั่งรถสองแถวที่ทางสถานที่จัดเอาไว้ให้เพื่อเข้าไปยังโซนที่จัดงาน นิธินันท์เห็นว่ารถหลายคันที่จอดอยู่มีทะเบียนมาจากหลากหลายจังหวัด นักท่องเที่ยงเหล่านี้ก็คงอยากสัมผัสบรรยากาศของงานไม่แพ้เธอ

เมื่อทั้งหมดผ่านประตูทางเข้ามาถึงตัวงานแล้ว สิ่งแรกที่นิธินันท์เห็นคือบอลลูนขนาดใหญ่หลากหลายรูปร่างลอยอยู่ห่างออกไป จริงๆ ถ้าจะพูดให้ถูกต้องบอกว่า มันใหญ่เสียจนเธอเห็นตั้งแต่ยังเดินไม่ถึงประตูเข้างานด้วยซ้ำ คนมาครั้งแรกหัวใจเต้นโครมครามมากขึ้นอีก เมื่อเธอเดินเข้าไปใกล้แล้วพบว่ามีบอลลูนบางส่วนลอยอยู่เหนือน้ำในทะเลสาบ แสงสว่างจากเปลวไฟใต้ลูกบอลลูนทำให้เห็นเงาของบอลลูนลูกโตสะท้อนอยู่บนผิวน้ำ

เห็นภาพในอินเทอร์เน็ตว่าสวยแล้ว ได้มาเห็นของจริงกับตาตัวเอง...วิวสวย อากาศเย็น แล้วยังมีธรรมชาติล้อมรอบแบบนี้ โรแมนติกสุดๆ ไปเลย

คนตื่นเต้นไม่รอช้า ยกกล้องถ่ายรูปขึ้นเก็บภาพที่ตระการตาตรงหน้าเอาไว้ แต่ถ่ายเท่าไรก็เหมือนไม่พอ อยากถ่ายตรงนั้นตรงนี้เยอะแยะไปหมด นิธินันท์เหมือนตกอยู่ในโลกส่วนตัว เผลอลืมไปชั่วขณะว่ามีเพื่อนๆ มาด้วย กีรติหันมองคนตัวเล็กที่ถือกล้องถ่ายรูปหันไปทางนั้นทีทางนี้ที ไม่ได้สนใจกลุ่มเพื่อนๆ ที่เดินนำไปไกลหลายก้าวแล้ว ชายหนุ่มกลัวว่าเธอจะหลงเพราะผู้คนที่มาร่วมงานเดินกับขวักไขว่ เขาจึงตรงเข้าไปสะกิดเรียกคนที่หลุดเข้าไปในโลกของตัวเองให้กลับออกมา

ช่างภาพสาวลดกล้องลง แล้วหันไปเทความสนใจให้เขา พอดีกับที่ชายหนุ่มแกล้งหยอกเธอว่า

“ถ้าผมรู้ว่าพี่จะตื่นเต้นขนาดนี้นะ ผมไปซื้อไอ้นั่นมาให้พี่สะพายดีกว่า”

นิธินันท์หันมองตามทางที่เขาพยักพเยิดไป เห็นเด็กน้อยวัยกำลังเดินซนสะพายกระเป๋าเป้รูปตุ๊กตาที่มีสายจูงเชื่อมมาที่มือของแม่ หญิงสาวตวัดสายตากลับมาหาเขา ตั้งใจจะโวยที่เขาหาว่าเธอเป็นเด็ก ทว่าชายหนุ่มกลับพูดขึ้นก่อน

“ดูเด็กดิพี่ ดีใจได้สะพายกระเป๋าตุ๊กตา หารู้ไม่...แม่ซื้อมาล่าม”

“ต่อ!” คนตัวเล็กตีอกเขาเบาๆ แล้วย่นคิ้วปราม ทว่าชายหนุ่มกลับโคลงศีรษะไปมาหน้าระรื่น

“เหมือนพี่นั่นแหละ มาถึงนี่ก็ยิ้มไม่หุบ ถ่ายรูปเพลินๆ หารู้ไม่...” กีรติหยุดพูดชั่วอึดใจ แกล้งให้เธอเทความสนใจทั้งหมดมาที่เขา “...กำลังโดนหลอกให้หลงเชียงรายจนหาทางออกไม่ได้อยู่”

คนที่ไม่แน่ใจว่าหลงเชียงรายไปแล้วหรือยังอมยิ้ม มองคนตัวสูงที่ยักคิ้วเจ้าเล่ห์มาให้ หญิงสาวเลยทุบต้นแขนเขาแก้เขินไปหนึ่งที

ชายหนุ่มยิ้มกว้าง “ไปหาไรกินกันก่อนดีกว่าพี่ ถ้าพี่อยากถ่ายแถวนี้ เดี๋ยวกินเสร็จผมพาเดินกลับมาใหม่”

“อื้ม” นิธินันท์พยักหน้ารับ แล้วเดินตามคนอื่นๆ ไปพร้อมกับเขา

หลงเชียงรายรึเปล่าเธอยังไม่แน่ใจ แต่ถ้าเป็นหนุ่มเชียงราย...

ทางออกอยู่ทางไหนช่วยบอกที

==================================================

เรื่องนี้มีวางจำหน่ายแล้วนะคะ สามารถซื้อได้ที่ร้านหนังสือชั้นนำทั่วประเทศเลยนะค้าาา หรือจะสั่งออนไลน์ได้ที่เพจของสนพ. สถาพร ตามลิ้งนี้ กดๆๆ 

สั่งผ่านไลน์ได้โดยการแอดไปที่ @satapornbooks แล้วแชทสั่งได้เลยจ้าาา 

หนังสือ ราคา 280 บาทค่ะ


ส่วนสาย e-book โหลดได้แล้วเช่นกันจ้าาาา ตามลิ้งค์ข้างล่างเลย


ผลงานที่่ผ่านมา

 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


ผลงานที่ผ่านมา


ดาราร้อยเล่ห์
อินเอวา
www.mebmarket.com
งานนี้ถ้าเผด็จศึกคุณสา (มี)... ไม่ได้  เธอขอแห้งเหี่ยวตายคาบัลลังก์แคตวอล์ก . . เพราะสถานะไฮโซกำลังจะหลุดลอยไป เมื่อความล้มละลายมาเยือน เกล็ดดาว นางแบ...









 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

868 ความคิดเห็น

  1. #833 Thanat Ph (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:14
    ตามมาจากเรื่องหมีโคล่าอ่า มาเพื่อพบว่าไรท์ปิดตอนแล้ว ฮือออ เศร้าแพรบบบ อยากอ่านต่อค่าาา ไรท์ขาาาาาา เปิดตอนพลีสสสสสสสสส
    #833
    1
  2. #545 fsn (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 00:09
    เหอ ใช่ย่อยนะตัวเธอ
    #545
    0
  3. #473 Jubjang (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 19:11
    สวัสดีปีใหม่ค่ะไรท์.....สุขละมุน....ยิ้มไม่หุบเลยค่ะ
    #473
    0
  4. #472 waiting (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 01:02
    Happy new year na ka write. ^^
    #472
    0
  5. #470 Aortic (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 06:51
    HNY2018ค่า แต่ตอนเห็นกระเป๋านั้นเราก็นึกเหมือนต่อนะ
    #470
    0
  6. #469 Y. WaRiNRaN (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 06:30
    สวัสดีปีใหม่ค่ะไรท์ สุขภาพแข็งแรง มีสมองเค้นนิยาย น่าอ่านอีกเยอะๆ เลยนะคะ
    #469
    0
  7. #468 Fon Proy (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 06:20
    น่ารักจัง. สวัสดีปีใหม่ค่ะ
    #468
    0
  8. #467 paning13 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 05:01
    เรียบร้อย สวัสดีปีใหม่ค่ะ
    #467
    0
  9. #466 wonderfully (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 02:28
    สวัสดีปีใหม่ค่ะไรท์ ต่ออย่าหลอกพี่ก็แล้วกัน
    #466
    0
  10. #465 Menmytago (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 01:14
    อ่านรวดเดียวเลยยย ฮือออ เป็นเรื่องที่มีบรรยากาศระหว่างตัวละครที่น่ารักมากกกก ฟินน
    #465
    0
  11. #464 Potchana-lee (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 00:55
    สวัสดีปีใหม่ค่ะ
    #464
    0
  12. #463 พรรณวษา (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 00:45
    เห็นว่าข้ามวันใหม่มาสักพักแล้วเดี๋ยวไรท์ก็มา ยอมนอนรออัพเลยยยย อยากได้แพมสักตอนฮาาาา สวัสดีปีใหม่นะคะะะะ
    #463
    0
  13. #462 Berkelium (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 00:42
    แหม หลงหนุ่มเชียงรายเต็มปากเต็มคำเลยนะ
    สวัสดีปีใหม่นะคะไรท์ j
    #462
    0
  14. #461 $pirit Finger$ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 00:42
    หลงจริงๆ ซะแล้วซี๊ // สวัสดีปีใหม่นะคะไรท์ ไม่เจ็บ ไม่จน มีแต่รวยๆๆๆๆๆๆๆ ทั้งสุขภาพและเงินทองนะจ้าาา
    #461
    0
  15. #460 maixing (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 00:41
    สวัสดีปีใหม่ค่าไรท์ มานั่งรอน้องต่อคนกวนนนน สนุกมากค่ะ
    #460
    0