[Pre-order] Only Y(o)u ท้าร้ายให้ได้รัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 474,307 Views

  • 4,697 Comments

  • 8,063 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    211,322

    Overall
    474,307

ตอนที่ 5 : CHAPTER 1 : ชีวิตอลวน ครอบครัวอลเวง (4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20244
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 522 ครั้ง
    24 ต.ค. 61

ไม่ถึงยี่สิบนาที ฉันกับชลลี่ก็เดินเข้าสู่เขตอาคารเรียนของคณะวิศวกรรมศาสตร์ ตึกที่เรียกได้ว่าใหม่และไฮเทคที่สุดในมหาวิทยาลัยนี้ แล้วที่ฉันต้องมาเรียนที่ตึกนี้ ก็ไม่ใช่เพราะว่าฉันหัวดีขนาดลงเรียนวิชาไหนของคณะวิศวะหรอกนะ แต่มันเป็นเพราะอาคารเรียนของคณะฉันกำลังโดนทุบสร้างใหม่อยู่ต่างหากล่ะ ชาวศิลปศาสตร์อย่างพวกฉันเลยต้องระเห็จมาใช้อาคารเรียนของที่มีห้องเหลือเฟืออย่างที่ตึกใหม่นี้

สาวๆ คณะอื่นก็พากันอิจฉาพวกฉันกันยกใหญ่ เพื่อนสมัยมัธยมถึงขึ้นแชตมาถามฉันเลยนะว่ามีเรียนที่ตึกวิศวะวันไหนบ้าง จะได้เฉียดมาทักทายบ้าง บอกตามตรงเลยนะว่าตั้งแต่เริ่มมาใช้ห้องเรียนของที่นี่ได้เกือบๆ เดือนมานี้ ฉันยังมองไม่เห็นว่าผู้ชายคณะนี้มันจะมีอะไรให้น่าพิศวาสตรงไหน นอกจากเสียงดังเอะอะโวยวาย พูดจาหยาบคายกันเป็นเรื่องปกติแล้ว ก็ไม่ให้มีอะไรให้น่าจดจำสักนิด ไอ้ซูหมิงกล้าพูดตรงนี้เลยว่าสินทรัพย์ของคณะนี้ไม่ใช่ทางของฉันเลย ไม่ใช่เลยสักนิด

ใครอยากจะกรี๊ดหนุ่มวิศวะก็กรี๊ดไปเถอะ แต่สำหรับฉันเลย ผู้ชายประเภทนี้เป็นประเภทที่ฉันประกาศกร้าวตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามาเหยียบรั้วมหา ลัยแล้วว่าฉันจะไม่มีวันเข้าใกล้

หล่อ เท่ แบดบอยเหรอ

ทานโทษนะ ซูหมิงไม่ชินกับผู้ชายสายเถื่อน คนที่จะมาเป็นแฟนฉัน ถ้าไม่ใช่หนุ่มบริหารสุดหล่อ ก็ต้องเป็นว่าที่คุณหมอสุดเนี้ยบ เถื่อนๆ ถ่อยๆ แถวนี้เหรอ ไม่มีวันได้แอ้มฉันหรอก!

“ชลลี่... ลูกหมิง...ง”

เสียงแว้ดที่ดังมาก่อนเห็นตัวทำเอาฉันกับชลลี่หันมองสบตากัน ตามด้วยหลือบมองบนโดยมิได้นัดหมาย ก่อนจะหันกลับไปมองตุ๊ดร่างใหญ่ที่ใส่เสื้อนักศึกษารัดติ้ว เพื่อนอีกคนในคณะที่กำลังทำท่าอ้าวงแขนต้อนรับการมาของพวกฉันด้วยท่าทางที่เว่อร์วังเกินจริง

นั่น ยายอ้อมแอ้ม ชื่อกก่อนรับน้องของมันคือ รุจ เปลี่ยนเอาซะไกลชื่อเดิมจนเรียกตอนแรกๆ นี่ไม่มีการกระดิกหรือหันตามเสียงเรียกเลยแม้แต่น้อย แต่ตอนนี้ผ่านมาจนเข้าเทอมซัมเมอร์ของชั้นปีที่สองแล้ว ยายอ้อมแอ้มแทบจะลืมไปแล้วมั้งว่าตอนเกิดมาชื่อรุจน่ะ

อ้อ แล้วที่พวกฉันมองบนใส่นั่นก็ไม่ได้รังเกียจอะไรมันหรอก แต่ยายนี่ประเภทที่ไม่สนใจสภาพแวดล้อม ไม่รู้จักกาลเทศะใดๆ เหมือนอย่างที่ตะโกนเรียกชื่อฉันกับชลลี่จนคนอื่นๆ ที่นั่งอยู่ใต้คณะหันไปมองจุดที่พวกศิลปศาสตร์ยืนอยู่เป็นตาเดียว

“อีแอ้มมันไม่รู้ตัวบ้างหรือไงว่าอยู่ในดงเสื้อช็อป ตะโกนเสียงดังเดี๋ยวก็ได้โดนกระทืบหรอก แถวนี้ยิ่งป่าเถื่อนอยู่” ลืมบอกไป ชลลี่ก็เป็นพวกไม่หลงใหลสายเถื่อนเหมือนฉันนี่ล่ะ เราถึงได้ซี้ปึกกันได้ไง

“โอ๊ย ถ้ามันรู้ตัวคงเป็นอีแอ้มตัวปลอม เสียงดังขนาดนี้ ไปญี่ปุ่นคงลืมเรื่องเหงาหูไปได้เลย เมื่อกี้ที่ฉันบอกว่าจะคิดถึงบ้านนั่น ถือว่าไม่ได้เคยพูดก็แล้วกันนะชลลี่”

ขณะที่ฉันกับชลลี่กำลังเดินตรงเข้าไปหาอ้อมแอ้มพร้อมกับเมาท์นางไปด้วย จู่ๆ ประสาทการรับรู้ทางเสียงของฉันก็ได้ยินเหมือนว่ามีใครบางคนกำลังวิ่งตรงมาทางนี้ แต่ยังไม่ทันที่ฉันได้รู้ว่าเสียงนั้นมาจากไหน ก็ดันมีอีกเสียงหนึ่งดังมาจากข้างหลังเสียก่อน

“ไอ้ยู! เครื่องคิดเลข!

ไม่ต้องนัดแนะอีกเหมือนกัน ทั้งฉันและชลลี่หันขวับไปมองตามเสียงโดยอัตโนมัติทั้งที่คนพูดก็ไม่ได้เรียกชื่อฉันสองคนเลยสักนิด แล้วภาพที่ฉันเห็นทันทีที่หันไปมองทั้งตัวคือเครื่องคิดเลขสีดำขนาดใหญ่กว่าฝ่ามือฉันกำลังลอยอยู่ในอากาศ ก่อนที่ชายหนุ่มสวมเสื้อช็อปคนหนึ่งจะรับมันได้อย่างแม่นยำ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเวลาอันรวดเร็วนี้เหมือนจะจบลงด้วยดีอยู่แล้ว ถ้าไม่ติดว่าในจังหวะที่ร่างสูงนั้นหันกลับมา

“เฮ้ย!!!

ปึก!!

“โอ๊ย!

ฉันอุทานในวินาทีที่ถูกกระแทกให้เสียหลักจะเกือบจะล้ม ยังดีที่ชลลี่ประคองฉันเอาไว้ได้ทัน แล้วไอ้สิ่งที่เพิ่งพุ่งเข้ามากระแทกตัวฉันก็ไม่ใช่ใครอื่นที่ไหน เขาคือนายเสื้อช็อปที่เพิ่งคว้าเครื่องคิดเลขกลางอากาศได้เมื่อตะกี้นี้นั่นล่ะ

มันเป็นเพราะนายนั่นหันไปรับของที่เพื่อนโยนมาให้โดนไม่หยุดวิ่ง พอหันกลับมาเลยชนฉันที่เดินอยู่ข้างหน้าเข้าเต็มๆ 

แล้วไอ้เต็มๆ ที่ว่านั่นก็ไม่ใช่แค่แรงปะทะของเขานะ แต่มันยังรวมไปถึง...กาแฟ!!

กาแฟในแก้วที่ฉันถืออยู่หกรดบนเสื้อนักศึกษาของฉันและเสื้อช็อปของเขาเต็มๆ

ฉันตวัดสายตาขึ้นมองสบตาเขาทันทีที่ตั้งสติได้ ตั้งใจจะตะโกนใส่หน้าเขาที่เดินไม่ระวัง ทว่าอีกฝ่ายกลับยกมือขึ้นห้ามพร้อมกับว่าสั้นๆ

“โทดที”

พูดจบเขาก็วิ่งผ่านฉันไปหน้าตาเฉยโดยไม่รอให้ฉันได้พูดอะไรต่อ ฉันเลยได้แต่อ้าปากค้าง ก่อนจะก้มลงมองคราบกาแฟสีน้ำตาลที่ทิ้งเปื้อนใหญ่เกินครึ่งของเสื้อด้านหน้าอย่างอึ้งๆ  

“เหอะ” ฉันแค่นเสียงผ่านลำคอออกมาอย่างประชดในที ก่อนจะเบนตาไปมองไอ้ผู้ชายคนนั้นที่ตอนนั้นเขาวิ่งขึ้นไปถึงชั้นสองของอาคารแล้ว

โทดที

คำขอโทษสั้นๆ ที่ไม่มีความจริงใจเลยแม้แต่น้อยแค่นี้เองเหรอสำหรับสิ่งที่เขาทำกับฉัน ฉันก้าวไปที่ถังขยะใกล้ๆ โดยไม่ละสายตาไปจากการเคลื่อนไหวของอีตานั่น ก่อนจะโยนแก้วกาแฟที่มีกาแฟเหลืออยู่ในนั้นไม่ถึงครึ่งแก้วลงถังขยะ เป็นจังหวะเดียวกับที่เขาเปิดประตูเข้าไปในห้องๆ หนึ่งพอดี

ห้องนั้นใช่ไหม

ได้! เลิกคลาสเมื่อไหร่...

เจอกัน!!

อ่านเรื่องอื่นของ อินเอวา


ดาราร้อยเล่ห์
อินเอวา
www.mebmarket.com
งานนี้ถ้าเผด็จศึกคุณสา (มี)... ไม่ได้  เธอขอแห้งเหี่ยวตายคาบัลลังก์แคตวอล์ก . . เพราะสถานะไฮโซกำลังจะหลุดลอยไป เมื่อความล้มละลายมาเยือน เกล็ดดาว นางแบ...






ไม่อยากพลาดอัปเดต กด Like เพจ ไว้เลยจ้าาา


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 522 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #783 aonchuda3435 (@aonchuda3435) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 20:45
    เจอกันแล้ววว
    #783
    0
  2. #145 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 06:42

    เจอกันแบบน่าประทับใจสุดๆ

    #145
    0
  3. #131 Jellydolphin (@Jellydolphin) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 22:59
    แค้นแร๊งง
    #131
    0
  4. #17 ✨•P•u•y•z•Zii•✨ (@PuyzZMeekaeW) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 14:56
    สนุกไรท์ ตายแน่ยู มีปัญหากับใครไม่รู้ตัวแล้ว หึ
    #17
    0
  5. #11 Iwluvhb (@aiwpwms) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 02:09
    โอ๊ยยยยยย นางฮ็อตเฮดแล้วเด้ออออ 555
    #11
    0
  6. วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 11:50
    ซูหมิงลู๊กกกกกกก ใจเย็นนนนนน
    #8
    0