[นิยายแปล] Spirit Hotel

ตอนที่ 28 : คนขี้หึง Part 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,642
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 217 ครั้ง
    11 ก.ย. 61

นายเก็บความลับได้ดีกว่าขี้แพ้พวกนั้นไหม?

 

__________________________

 

     ลมรุนแรงพัดพาให้เฟยฉางลอยขึ้นไปติดกับเพดานพร้อมกับตรึงเขาไว้แน่น เขาอาจเคยฝันว่าอยากบินได้ครั้งที่ยังเป็นเด็ก เสียงหัวเราะเขย่าประสาทดังขึ้นจากด้านล่าง

 

“โนอาห์ มีสิทธิที่จะได้รับการยกเว้นจากการลงโทษ!” จินเอ่ยเตือน

 

ยกเว้นการลงโทษ?

 

เฟยฉางหน้ามืดเพียงครู่ก่อนจะเห็นประกายแสงเพียงชั่ววินาที แต่น่าเสียดายที่โอเมดันโด้ยังคงเป็นความโหดร้ายที่ตกผนึกมานานกว่าหลายพันปี พระเจ้า เอลฟ์ตนนี้น่ากลัวว่าแวมไพร์เสียอีก

 

“มีเหตุผลอะไรที่ฉันต้องสนใจ?” เสียงของโอเมดันโด้เย็นเยียบราวกับอยู่ขั้วโลกใต้

 

     แม้จินจะมีสีหน้าที่ยังคงปกติ แต่เฟยฉางเห็นเหงื่อของเขาไหลที่ด้านหลังคอ ผู้ชายคนนี้ช่วยเขาและกันเขาออก แต่เขาไม่สามารถช่วยเหลือได้เลยแม้แต่จะขอความช่วยเหลือ

 

     เขานึกไปถึงตัวละครเอกในภาพยนตร์ที่ไม่สามารถทำอะไรได้แทบจะตลอดเวลา คนประเภทไหนที่ตกหลุมพรางได้บ่อยๆ? คนที่เขียนบทควรถูกไล่ออก เขาคิดอย่างนั้นมาตลอด

 

จนถึงตอนนี้ เขาก็คิดได้ว่า ไม่มีสถานการณ์ไหนที่เป็นไปไม่ได้ คนที่คิดแม้จะเป็นนักเขียนบทภาพยนตร์ ก็อาจนึกไม่ถึงเหมือนกัน

 

“ฉันจะปล่อยให้นายมีชีวิตต่อ ถ้านายบอกชื่อมา” โอเมดันโด้พูดเสียงต่ำ

 

บางทีนายแค่อาจจะปล่อย .. แต่จินไม่ปล่อยแน่ เฟยฉางจ้องมองที่เส้นผมดำด้วยใบหน้าเศร้าโศก

 

“ฝ่าบาท หม่อมฉันสาบานได้ว่าหม่อมฉันบริสุทธิ์! และไม่รู้ห่าเห- ชะ...ชีวิตของหม่อมฉันเปราะบางและอ่อนแอมาก โปรดเมตตาและเห็นความปลอดภัยของหม่อมฉันก่อนเป็นอันดับแรก!

 

โอเมดันโด้แหงนหน้าขึ้นมองดวงตาสีม่วงยังคงเย็นยะเยือกเหมือนน้ำแข็ง

 

“มัน คือ ใคร”

 

     จินขมวดคิ้ว ด้วยกับเหตุการณ์ที่บานปลายครั้งนี้ มันอาจจะทำให้ทั้งโลกสองโลกเข้าสู่สงครามและมันอาจจะปลุกให้ลอร์ดคาอินตื่นจากการหลับไหล ผลน่ากลัวที่จะตามมาไม่ใช่จากสงคราม แต่เป็นผลที่ทำให้ลอร์ดคาอินตื่น..

 

“เอิ่ม...” เฟยฉางเริ่มตระคริวกินจนคิดอะไรไม่ออก

 

“จริงๆแล้วฉันได้ยินเดียพูดถึงเรื่องนี้แค่นิดๆหน่อยๆเท่านั้น แต่เขาไม่ได้บอกว่าใคร เข้าใจใช่ไหมมันไม่ใช่สิ่งที่จะงอกออกมาทันทีที่ฉันอยากรู้ ชื่อของเขาถ้านายให้เวลา ฉันจะหามาได้ เฮะๆ มองตาฉันสิ ฉันบริสุทธิ์ใจและจริงใจมากนะ..”

 

โอเมดันโด้ยกมือและเฟยฉางก็รู้สึกว่าเหมือนลมที่กดทับหายไปทันที เขาล่วงหล่นลงมาจนเกือบจะถึงพื้นหินอ่อน

 

“ช่วยด้วย อิเซ....” ก่อนที่จะได้พูดจบ เฟยฉางก็พบว่าตัวเองปลอดภัยในวงแขนของจิน..

 

 

คนที่ช่วยให้เขารอดมีสีหน้าไม่พอใจ “ไม่ว่านายจะพูดไปอย่างไม่ตั้งใจหรือเปล่า แต่ความยาวชื่อของฉันมันสั้นกว่าเห็นๆ ทำไมไม่เรียกก่อน?

 

“มัน..เป็นไปตามความเชื่อถือส่วนตัวน่ะ..” เฟยฉางยังคงตื่นเต้นจากการตกลงมาไม่หาย

 

จินปล่อยมือ ใบหน้าเฟยฉางเกือบแนบกับพื้นหินอ่อน

 

“ดูแล้วกัน ฉันอุส่าทำมันเพื่อตอบแทนความไว้วางใจจากนาย”

 

ในความเจ็บปวด เฟยฉางรวบรวมกำลังและพลิกมาหาจิน

 

..หลังจากช่วงเวลาล้อเล่นกับความกลัวของพวกเขาแล้ว ความปลอดภัยที่เขาควรได้จากโอเมดันโด้ลดลงทั้งหมด

 

โอเมดันโด้หันไปสนใจจินแทน “นายรู้ไหมว่ามันเป็นใคร?

 

     เลย์ตันไม่รายงานเรื่องนี้ หมายความว่ามันเกิดขึ้นก่อนที่เขาจะมาถึงโนอาห์ จินเป็นหนึ่งในสมาชิกแรกที่เรือโนอาห์ ต้องรู้เรื่องนี้แน่ๆ


นอกจากเฟยฉางที่โกหกเก่งที่สุดในโนอาห์อาร์คแล้ว จินก็เป็นลำดับที่สอง

 

จินส่ายหัว “ฉันไม่รู้”

 

“ฉันรู้..”

 

เสียงที่สองที่ตอบออกมาทำให้จินหันไปมองเฟยฉาง เฟยฉางรีบโบกมือปฏิเสธว่าตนไม่ได้พูด โอเมดันโด้หันกลับไปมองที่บันได ครู่หนึ่งเดียก็โผล่ออกมาอย่างช้าๆ เฟยฉางลุกขึ้นยืนและแอบหลังจิน แม้จะอยากรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ แต่ความปลอดภัยก็สำคัญเหมือนกัน

 

               ดวงตาของ โอเมดันโด้เหมือนมีไฟลุกท่วมทั้งยังแผ่กระจายไอเย็นจากร่างและตะโกนขึ้น “ใคร!

 

มุมปากของเดียกระตุกยกขึ้น “จำไม่ได้ หลายคน”

 

     โอเมดันโด้ฟาดมือลงบนใบหน้าของเดียทันที เสียงที่ดังออกมาทำให้เฟยฉางถูหน้าตัวเองราวกับเจ็บแทน เดียยังคงยืนนิ่งค้างเอียงคอไปด้านหนึ่ง โอเมดันโด้หายใจลึกคล้ายกับพยายามข่มความโมโห

 

“อย่าทำให้ตัวเองตกต่ำ” เขาพูดคล้ายกับสั่งหลังจากสงบลงได้

 

เฟยฉางน้ำตาคลอเบ้าขึ้นมาทันที มันนานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้ดูทีวี? ใครจะรู้ว่าเขาจะได้เห็นฉากเหมือนพ่อเมียและลูกเขยแบบนี้?

 

“นายทำแบบนี้กับใบหน้าสวยๆนั่นได้ยังไง โอเมดันโด้?

 

     สียงระรื่นของอับบาดอนดังขึ้นแทรกความตรึงเครียดตรงหน้า เฟยฉางเห็นหัวของอิเซเฟลและบอร์ฆาตามมาด้วยเช่นกัน เขามีคนช่วยชีวิตแล้ว! เขารีบออกมาจากด้านหลังจินและพุ่งเข้าไปหาอิเซเฟลยิ่งกว่านักวิ่งห้าสิบเมตรเสียอีก

 

“ผู้จัดการของฉัน พนักงานของนายกำลังตกอยู่ในอันตราย นายต้องสู้เพื่อพวกเรา!” ความหมกมุ่นกับการแสวงหาการสนับสนุนที่แข็งแกรงกว่าจิน ทำให้เฟยฉางไม่ทันสังเกตว่าบอร์ฆากำลังบินตรงเข้ามาหา

 

     ชั่วพริบตา อิเซเฟยก็คว้าขาของบอร์ฆาและโยนออกไป อับบาดอนยืนมองคนโยนลูกชายของเขาลงบันไดด้วยดวงตาเบิกกว้าง พร้อมพูดอย่างตกใจ

 

“ทำ...ทำไมนายทำแบบนี้ทั้งๆที่พ่อเขาก็ยืนอยู่นี่?

 

“โทษที มันเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติ” อิเซเฟลตอบอย่างไร้อารมณ์

 

บอร์ฆากลับขึ้นมาอีกครั้งในสองสามนาทีให้หลัง อับบาดอนคว้าปีกของเขาและตะโกนขึ้น

 

“ทำไมนายถึงโง่ขนาดนี้ ผ่านมาแล้วหลายปีนายก็ยังเอาชนะอิเซเฟลไม่ได้เลยหรอ? ฉันไม่มีหน้าไปให้คนอื่นเห็นแล้วนะ”

 

บอร์ฆาไม่สนใจเสียงดุด่านั้น “อ๋อหรอ? แล้วทำไมพ่อไม่ไปสู้กับเขาดูละ?

 

อับบาดอนปล่อยลูกชายแล้วจัดเสื้อผ้าหน้าผมตัวเอง “ลอร์ดลูซิเฟอร์สั่งห้ามไม่ให้พวกเราฆ่ากัน”

 

“ขี้ขลาดมากกว่า” บอร์ฆาหัวเราะเยาะ

 

ในขณะที่พ่อกับลูกครู่นี้เถียงกัน เฟยฉางก็เข้าไปกระซิบเล่าทุกอย่างให้อิเซเฟลฟังทันที จินเหมือนถูกกันออกจากเหตุการณ์ทั้งหมด ส่วนโอเมดันโด้กับเดียเหมือนอยู่ในสนามรบ บรรยากาศทุกอย่างมันแยกออกจากกันโดยสิ้นเชิง! 

 

ความเงียบอย่างฉับพลันทำให้ทุกคนรู้สึกวิตกกังวลไม่ต่างกัน เดียค่อยๆหันไปมองโอเมดันโด้ ปอยเส้นไหมสีแดงหลุดออกจากใบหน้า แก้มขวาของเขาไม่แดงมากนัก ดูเหมือนโอเมดันโด้จะไม่ได้ลงเต็มแรงซักเท่าไหร่

 

“บอกมาว่ามันเป็นใคร” โอเมดันโด้ถามซ้ำอีกครั้ง

 

“มันสำคัญหรอ?” เดียถามขึ้นเสียงเบา

 

“ฉันไม่เคยสัมผัสนายเลยซักครั้ง...” เปลวเพลิงแห่งความอิจฉาส่องสว่างวาบขึ้นมา

 

“มัน..มันกล้าดียังไง!” มือที่ว่างอยู่กำและบีบแน่นจนข้อกลายเป็นสีขาว

 

“สุดท้าย ก็แค่พยายามหาคนที่ทำมันก่อนนายแค่นั้น” เดียยักไหล่

 

“ลืมอะไรไปหรือเปล่า ฉันอาจจะเป็นทาสนาย แต่นายได้ประณามความผิดบาปของเอลฟ์แสงทั้งหมดในวันที่นายขึ้นครองราชย์ นายสั่งฉันไม่ได้ แม้ว่าฉันจะมีความสัมพันธ์กับคนอื่นมันก็ไม่เกี่ยวกับนายไม่ใช่หรอ? นายมีสิทธิ์อะไรที่จะเข้ามายุ่งกับเรื่องของฉัน นายอาจจะเป็นราชา แต่ที่นี่คือ Noah’s Ark!!

 

“...” ไฟที่ลุกภายในดวงตาของโอเมดันโด้เลือนหายไปเมื่อเดียพูดจบ กำปั้นที่กำไว้แน่นก็ผ่อนลงและบีบย้ำอยู่ซ้ำๆ เขาหลับตาลงก่อนจะยิ้มอย่างขมขื่น

 

“นายพูดถูก”

 

เดียรู้สึกสับสนที่เขายอมแพ้อย่างง่ายๆ โอเมดันโด้ลืมตาขึ้นอีกครั้งและมองผ่านใบหน้าเขาไป

 

“นายไม่เป็นไรนะ?” อับบาดอนถามด้วยความเป็นห่วง

 

“ทำไมฉันต้องเป็นอะไรด้วย?” โอเมดันโด้ถามกลับ

 

     เมื่อโอเมดันโด้เดินผ่านเดียไปได้เพียงครึ่งก้าวเส้นผมของเขาก็ปัดผ่านลงบนแก้มที่เป็นรอยแดง หัวใจของเขาคล้ายกับโดนแส้ฟาดผ่าน

 

“แล้ว..ยังไงต่อ?” เฟยฉางกระซิบ นี่เขายอมแพ้? หรือว่ากำลังเตรียมตัวรับมืออะไรอีก?

 

     จินขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจกับเหตุการณ์แบบนี้ เขารู้สึกหดหู่ตามจริงๆ มันทำให้เขานึกถึงภาพและเสียงของคนโดนข่มขืนขึ้นมา ทั้งๆที่เป็นแค่เขาคนเดียวไม่ใช่หรอ?

 

เงาของร่างใหญ่ออกมาจากตรงบันได “ทำไมพวกนายถึงมารวมกันที่นี่?” ร่างใหญ่โตถาม

 

“ไม่มีอะไร” เฟยฉางยักไหล่ “ก็แค่รำลึกอดีตและพูดคุยกันเฉยๆ มันเป็นเหมือนการเรียนรู้กันและกันนายรู้ไหม

 

“โอ้” อาซาพูดต่อ “แต่นายไม่ได้เห็นราชาเอลฟ์ที่ออกไปแล้ว”

 

“เขาไปแล้ว?

 

“เดี๋ยว” อับบาดอนรีบถามต่อ “เขาออกไปยังไง?

 

“ขี่รถออกไป” อาซาตอบ

 

“ฟัค!” อับบาดอนสบถเสียงดังด้วยความโกรธ

 

“มันขโมยรถของฉันอีกแล้ว ครั้งก่อนก็แกล้งทำเป็นป่วย คราวนี้ทำเป็นเศร้า!? ไม่มีความคิดดีกว่านี้แล้วหรือไง”

 

เดียหมุนไปรอบๆและตรึงสายตาอยู่กับอับบาดอนนิ่ง

 

“..มองหาอะไร?” อับบาดอนรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

 

“ลอร์ดอับบาดอน” เฟยฉางพูดขึ้นเมื่อพอจะคิดได้ว่าเดียต้องการอะไร “แกล้งทำเป็นป่วยหมายถึงอะไร...?

 

“พี่ชายของเขาจัดฉากรัฐประหาร และเขาได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย” อับบาดอนพูดด้วยเสียงติดหงุดหงิด “มันเป็นเพียงรอยขีดขวดที่ผิวแค่นั้น แต่เขาจะไม่ยอมปล่อยจนกว่าฉันจะให้ยืมรถ ซึ่งคงไม่มีอะไรถ้ามันคืนฉัน แต่มันไม่เคยกลับมา ฉันไม่เคยได้ขึ้นรถม้าอีกเลย ต้องเดินแม่งตลอด ดูสิ่งที่ไอ้หัวขโมยนั่นทำ!!

 

“เขาไม่อยากให้คุณกลับด้วยหรือเปล่า?” เฟยฉางสงสัย

 

“.....”


__________________________


มิอยากให้ทุกท่านรอคอย คนขี้หึงหนีกลับไปแล้วขอรับ 


แท้จริงท่านเดียอาจจะรู้สึกไม่ต่างกันแต่ด้วย ทิฐิ ก็ได้นะขอรับ ..


อา.. วันนี้เป็นครั้งแรกที่ท่านเฟยเรียกหาท่านอิเซเฟลเลยนะขอรับ //จุดพลุ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 217 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

416 ความคิดเห็น

  1. #294 Lormielis (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 มกราคม 2563 / 08:39
    คู่เอลฟ์คือรุนแรง
    #294
    0
  2. #102 naok (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 22:31
    กว่าจะรักกันมันต้องใช้เวลานานเท่าใดผ่านมานานแล้วก็ยังไม่ถึงไหนวิ่งวนอยู่ต่อไปมันไม่ไปไหนสักทีโว้
    #102
    0