{EXO FIC} ขอนไม้ END

ตอนที่ 9 : SP II.I - ไปทะเลกันเถอะ {SHxBH}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 81
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    28 ก.พ. 60



SP II.I - ไปทะเลกันเถอะ {SHxBH}






     กำหนดการเที่ยวทะเลคือวันนี้ แบคฮยอนตื่นขึ้นมาแต่เช้าตรู่โดยไม่ต้องพึ่งนาฬิกาปลุกเหมือนเคย เขาตื่นเต้นที่จะได้ไปเที่ยวแถมยังถือว่าเป็นเดทแรกระหว่างเขาและเซฮุน แก้มใสขึ้นสีระเรื่อเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อสองวันก่อน 

ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเขายังจำสัมผัสอุ่นร้อนนั้น ลิ้นสีสดเผลอแลบออกมาเลียที่กลีบปากตัวเองแล้วสะดุ้ง หน้าเรียวเห่อร้อนเมื่อตัวเองดันคิดถึงเรื่องทะลึ่ง

“บ้าจริง” คนตัวเล็กดึงทึ้งหัวตัวเองสลัดภาพนั้นออกก่อนวิ่งพรวดเข้าห้องน้ำไป

แบคฮยอนใช้เวลาอาบน้ำแต่งตัวไม่นานนักเซฮุนก็มาพอดี เขาส่งยิ้มบางให้ร่างเล็กที่กำลังเซทผมตัวเองอยู่หน้ากระจก

“ตื่นไวจังนะครับ”  ตากลมหลุบมองพื้นแก้มขาวขึ้นริ้วสีเล็ก ๆ ส่งเสียงงึมงำในคอตอบรับเซฮุนไป ยิ่งมาเห็นเซฮุนเขาก็อดคิดถึงจูบในรถครั้งนั้นไม่ได้ จนเผลอเม้มปากแน่น

เซฮุนรู้... เพราะเขาก็ไม่อาจลืมสัมผัสนุ่มยุ่นนั้นได้เช่นกัน ตาคมไล่กวาดมองตามร่างอ้อนแอ้นแล้วใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เวลานี้แบคฮยอนอยู่ในชุดลำลองดูสบายตาและดูน่ารักไปในตัว เสื้อเชิตลายดอกที่เหมาะกับการไปเที่ยวทะเลไม่ติดกระดุม ด้านในเป็นเสื้อขาวไม่บางนัก ทั้งกางเกงสีครีมขาสั้นที่ทำให้เห็นเรียวขาขาวเนียน   ... น่าลูบ... เซฮุนหน้าแดงหูแดงรีบเบนสายตาไปที่อื่นทันที กลัวว่าแบคฮยอนจะรู้ความคิดตัวเอง ให้ตายสิ ...  การได้ไปเที่ยวกันครั้งนี้เขาต้องอดทนได้แค่ไหนกันนะ

 

.

.

เพราะทะเลที่เซฮุนเลือกในคราวนี้ค่อนข้างไกลพวกเขาทั้งสองคนจึงนั่งเครื่องมาเพื่อประหยัดเวลา พวกเขามาถึงโรงแรมก็ตอนช่วงสายของวันนั้น  

“ห้องสวีทนะคะ” พนักงานหน้าล็อบบี้ถามย้ำอีกครั้ง และคำถามนั้นทำเอาทั้งเซฮุนและแบคฮยอนต่างรู้สึกเขอะเขิน

“พี่..โอเคไหม?” แบคฮยอนไม่ได้เงยหน้ามองเซฮุน หัวเล็กผงกตอบรับแทน เขินจะบ้าอยู่แล้ว 

“ห้อง 4039 นะคะ เดี๋ยวบริกรจะพาไป ขอให้มีความสุขนะคะ” เขาทั้งสองคนเดินตามบริกรชายไป ต่างฝ่ายต่างไม่หันหน้าไปทางอื่นมีเพียงมือที่ประสานเข้าไว้ด้วยกันและใบหน้าที่แดงระเรื่อ

หัวใจบ้า..เต้นอยู่ได้ เดี๋ยวเซฮุนก็ได้ยินหรอก  แบคฮยอนบ่นตัวเองในใจตากลมหันเหลือบมองคนด้านข้างแล้วรีบชักสายตากลับ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายก็กำลังมองมาทางนี้เช่นกัน

หยุดน่ารักทีได้ไหมพี่... ผมจะตายแล้ว เซฮุนขบริมฝีปากตัวเองกลั้นรอยยิ้ม ความน่ารักของอีกฝ่ายกระแทกตากระแทกใจเข้าเต็มๆ

“เฮ้อ” เซฮุนและแบคฮยอนหันมามองหน้ากันเมื่อต่างฝ่ายต่างถอนหายใจมาพร้อมกัน ก่อนทั้งคู่จะส่งเสียงหัวเราะจนดังลั่น

“เป็นอะไรของพวกเขาวะ..” เสียงบ่นพึมพำตามหลังจากบริการหนุ่มยิ่งทำให้พวกเขาหัวเราะกันหนักกว่าเดิม

 

พวกเขานี่มันบ้าจริงๆด้วย

 

กระเป๋าสองใบถูกลากมาวางไว้ที่ปลายเตียงเซฮุนยื่นทิปให้บริกรหนุ่มไป พอประตูห้องปิดลงเขาหันกลับมาอีกฝ่ายก็ยังยืนเก้งก้างทำตัวไม่ถูกอยู่กลางห้อง เซฮุนหัวเราะออกมาเบาๆ

“พี่ออกไปดูวิวข้างนอกก่อนก็ได้ ห้องนี้มองเห็นทะเลนะ เดี๋ยวผมเก็บเสื้อผ้าใส่ตู้” มือใหญ่จับกระเป๋าทั้งของตัวเองและแบคฮยอนลากมาหน้าตู้ คนตัวเล็กรีบเดินมาคว้าไว้ ..

“เดี๋ยวพี่..เก็บของพี่เอง” เพราะเซฮุนไม่อยากให้อีกฝ่ายลำบากใจจึงพยักหน้ารับปล่อยให้คนตัวเล็กจัดของยึดครองตู้ไปครึ่งหนึ่ง เขานั่งลงที่ปลายเตียงมองทุกการกระทำของแบคฮยอนจนเจ้าตัวเริ่มรู้สึกร้อนไปหมด

“มองอะไรเล่า!

“ก็พี่น่ามอง”

แปร๊ด.. ใบหน้าขาวแดงซ่านจนเห็นได้ชัด รีบหลบสายตาคมนั่นแล้วจัดของตัวเองต่ออย่างเคอะเขิน หยิบจับตรงไหนมือไม้ก็สั่นไปหมด ไอ้เซฮุนบ้า ใจของแบคฮยอนตอนนี้เต้นระส่ำดังจนหูตัวเองได้ยิน

 

“น่ารัก..” เสียงพึมพำจากอีกฝ่ายทำให้แบคฮยอนตัดสินใจหยิบขวดแชมพูปาใส่ ตากลมถลึงมองทั้งใบหน้าแดงไม่จาง

“ไปรอตรงโน้นเลยนะเซฮุน!

“ฮะๆ ครับ ครับ ฮ่าๆ ” เซฮุนยกมืออย่างยอมแพ้ตอบรับเสียงกลั้วหัวเราะ พาตัวเองออกไปด้านนอกตามที่แบคฮยอนบอก

แดดตอนนี้ยังไม่แรงเท่าไหร่ มองไปเห็นแสงที่กระทบกับผิวน้ำจนกลายเป็นระยิบระยับแล้วอดไม่ได้ที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเก็บภาพไว้ เขาหันหลังพิงกำแพงยกมือถือขึ้นถ่ายตัวเองโดยมีแบคกราวเป็นทะเลจนพอใจ หางตาก็หันไปเห็นคนตัวเล็กที่กำลังเก็บข้าวของอยู่ ริมฝีปากกระตุกยิ้มจางเมื่อนึกอะไรได้  เปลี่ยนโหมดกล้องเป็นกล้องหลังแล้วเก็บภาพนั้นไว้ ไม่ลืมที่จะโพสลงไอจีตามปกติที่เขามักทำ

 

มาเที่ยวกับคนน่ารัก...แคปชั่นเล็กๆที่เรียกรอยยิ้มของเซฮุนให้กว้างกว่าเดิม 

 

แบคฮยอนเก็บของเสร็จก็ลุกมาที่ระเบียง ภาพตรงหน้าสวยจนตากลมเป็นประกาย

“สวยจังเซฮุน” มือเล็กเกาะบนขอบเหล็กของระเบียงทั้งยังหันมายิ้มให้คนตัวสูงข้างตัว

“ครับ สวย.. จนละสายตาไม่ได้เลย” รูปประโยคแปลกๆพร้อมกับสายตาคมที่จ้องเขาไม่หลบไปไหน ใจแบคฮยอนที่เพิ่งสงบก็เต้นตึกตักขึ้นมาอีกครั้ง ฟันกระต่ายขบบนกลีบปากใบหน้าแดงเถือกยันหู

“ไอ้บ้านี่ ไปจัดของสิไป” มือเล็กฟาดลงไหล่ทำเอาเซฮุนสะดุ้ง

“มือหนักแหะ..”

“เอาอีกทีไหมละ” แบคฮยอนทำท่าจะฟาดอีกทีเซฮุนส่ายหน้ารีบเดินเข้าห้องมาจัดการของตัวเองทันที ทิ้งเสียงหัวเราะอย่างคนเป็นต่อไว้ด้านหลัง

.

 

แบคฮยอนหันมองคนที่เดิมกุมมืออยู่ข้างๆแล้วอมยิ้ม ไม่คิดมาก่อนว่าจะได้เลื่อนสถานะกับเซฮุนมาเป็นแบบนี้ แต่เขาก็สงสัยเหมือนกันนะว่าอีกฝ่ายรู้สึกกับเขามากกว่าพี่น้องตอนไหน นึกยังไงก็นึกไม่ออก

“นี่.. เซฮุน”

“ครับ” เซฮุนหันมองอย่างสงสัย ยกมือขึ้นเกลียเส้นผมที่ปรกหน้าตาด้วยแรงลมทะเลขึ้นทัดหูให้

“ตอนไหนหรอ.. ที่รู้สึก...ชอบพี่” กระดากปากเหมือนกันที่ต้องมาถามเรื่องของตัวเอง ใบหน้านวลขึ้นริ้วสี ตากลมเสมองไปที่ทะเลกว้างยามค่ำคืน

“ถ้าพี่รู้ พี่ต้องตกใจแน่ๆ” เซฮุนพาคนตัวเล็กเดินไปเก้าอี้ที่ตั้งอยู่ริมหาด กดไหล่เล็กนั่งลงบนม้านั่งแล้วพาตัวเองมานั่งยองๆด้านหน้า มือใหญ่ช้อนมือเล็กมากุมไว้มองสบตากลมอย่างมีความหมาย

“บอกมาสิ..” เสียงเบาหวิวเปร่งออกมาจากปากเล็ก แบคฮยอนไม่กล้าแม้จะมองสบตากับอีกฝ่ายเพราะความรักมันสื่อออกมาชัดเจนจนเขาเขินอายไปหมด

“ตั้งแต่แรก..งานเฟรชชี่ประกวดดาวเดือน” คำตอบนั้นทำให้แบคฮยอนเบิกตาด้วยความตกใจ ถ้านับมาแล้วก็เป็นปีเลยนะที่เซฮุนชอบเขา.. ตากลมคลอด้วยน้ำตาด้วยความดีใจ

ดีใจที่วันนี้เซฮุนยังอยู่ ยังรอเขา ตลอดเวลาที่ผ่านมาการดูแลเอาใจใส่ของอีกฝ่ายไม่เคยขาดตกบกพร่อง ไม่อยากจะคิดเลยว่าเซฮุนต้องเจ็บปวดมามากแค่ไหน ที่เห็นเขากับชานยอลมาตลอด

เซฮุนใช้นิ้วเกลี่ยน้ำตาอย่างเบามือ รอยยิ้มอ่อนโยนถูกส่งให้คนตัวเล็กแทนความหมายว่าไม่เป็นไร แม้จะเจ็บแค่ไหน เขาก็ทนได้

 

“ขอบคุณนะ..” แม้คำนี้จะแทนการกระทำทุกอย่างของเซฮุนไม่ได้ แต่ก็ไม่รู้จะหาคำไหนมาพูดเพื่อให้อีกฝ่ายเข้าใจว่าเขารู้สึกแบบนั้นจริงๆ.. ขอบคุณจริงๆ

“ไม่เอาครับ ผมเต็มใจ ไม่ร้องนะ” ร่างสูงลุกขึ้นโอบกอดคนตัวเล็กไว้ มือใหญ่ยกลูบบนเส้นผมนุ่มอย่างปลอบโยน เซฮุนปล่อยให้แบคฮยอนร้องไห้จนอีกฝ่ายสบายใจ ตาคมแหงนมองฟ้าแล้วสะกิดให้คนตัวเล็กหันดู

“ดูนี่สิครับ”

            แบคฮยอนเงยหน้าจากอกของเซฮุน ตาของเขาเบิกกว้างร้องโหออกมาเสียงดัง มือเล็กยกปาดคราบน้ำตาตัวเองออกก่อนจะหันมายิ้มกว้างให้คนข้างๆ

“พี่ไม่ได้เห็นดาวเยอะๆแบบนี้นานมากแล้วเซฮุน สวยมากๆเลย”

เซฮุนเพียงยิ้มรับไม่ได้พูดอะไรต่อ ทั้งคู่เลื่อนสายตาขึ้นไปมองภาพความงามของท้องฟ้าต่อโดยมีมือที่กุมประสานกันอยู่ไม่ห่าง

 

ไม่ต้องมีคำพูดอะไรก็รู้สึกได้ถึงมัน แค่ได้อยู่ข้างๆกัน ดูแลกัน และรักกันไปทุกวันก็พอแล้ว   

 





ตอนแรกว่าจะลงรวดเดียวหมดแต่มันยาวเกินไปขอรับ 
ขอแบ่งเป็นสองพาร์ทแล้วกันเนอะสำหรับตอนพิเศษนี้
ส่วนบทที่ทุกคนรอคอยจะมีหรือไม่มีนั้น....
ลุ้นเอาเอง! ฮ่าๆๆ 
ตอนนี้ไม่มีอะไรมาก เป็นการจีบกันเล็กๆ หลังจากที่เปลี่ยนสถานะไปแล้ว
เอาใจช่วยเซฮุนและแบคฮยอนต่อไปด้วยนะขอรับ

ทิศเหนือ.
Twitter : @atishneua



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น