หลงกิเลนจันทร์ [หยิน]

ตอนที่ 7 : บทที่ ๔ ปีศาจพ่ายรัก (ฉบับร่าง 100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,092
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    4 มี.ค. 53

A/N ช่วงนี้ว่าจะเปลี่ยนวิธีอัพใหม่ค่ะ จะพยายามลงให้ไวกว่าเดิมเพื่อคนที่ติดตาม (มีรึเปล่าหว่า - -) จะมาอัพ 50% ทุกๆ1-2วัน แล้วแต่ฟาราจะแต่งไหว (+.+) แบบบางทีโพสแล้วมันเงียบๆก็ไม่รู้ว่ามีคนอ่านรึเปล่าอะจ้ะ (^_^)

 

บทที่ ๔

ปีศาจพ่ายรัก

 

รู้หรือไม่........    

เมื่อมนุษย์เกิดรัก จึงเรียกว่า มนุษย์ผู้มีความรัก

            เมื่อมนุษย์ไม่ได้รับตอบรัก จึงเรียกว่า มนุษย์ผู้ไม่สมหวังในรัก

            มนุษย์ผู้ไม่เป็นที่รัก จึงเคียดแค้น กลายเป็นมนุษย์ผู้ชิงชังความรัก

            มนุษย์ผู้จ่อมจมอยู่ในห้วงรัก จึงกลายเป็น ปีศาจผู้บ้าคลั่งในรัก

ปีศาจผู้วิปริตอันกำเนิดจากความรัก จึงกลายเป็น ปีศาจ...พ่ายรัก

เทพพยากรณ์

 

            นางปีศาจพ่ายรักในร่างราชทูตเจว่ชิงกำลังหัวเราะร่า ใบหน้าหล่อเหลาบัดนี้เจือปนไปด้วยความอ่อนหวานเสียแปดส่วน นัยน์ตาเรียวรีดั่งนิลน้ำงามหรี่มองหวานซึ้ง นิ้วเรียวยาวอย่างบุรุษลูบไล้ใบหน้าราชันย์กิเลนไปมาด้วยความหลงใหล พิศดูราชันย์ผู้สูงศักดิ์ทอดตามองนางด้วยเวทนาแต่กลับไพล่นึกไปว่าพระองค์มีใจให้ นางห่อเรียวปากสีแดงสดกระดกลิ้นก่อนเอ่ย

น้องชายหม่อมฉันแสนดีนัก เราจึงมีโอกาสได้อยู่ร่วมกันอีกครั้ง

 

            ในคืนที่ถูกปลดปล่อย นางปีศาจพ่ายรักเร่งรี่มาหาราชันย์กิเลนด้วยไฟเสน่หา วิญญาณแห่งความมืดล่องลอยราวไอหมอก พบเจอน้องชายร่วมสายเลือดจึงแสร้งเข้าฝันร่ำไห้ตัดพ้อต่อชะตาที่อาภัพรัก ในภาพฝันนางคือนักพรตหญิงผู้บริสุทธิ์ เพ่ยเพ่ยไป๋หนี่ผู้ได้รับการยกย่องไปทั่วทั้งแดนมนุษย์ว่างดงามถึงขั้น

“หมู่วิหคเผลอตกจากฟากฟ้า มวลมัจฉาตะลึงชมจมวารี

ด้วยความอาทรที่มีต่อพี่สาวเจว่ชิงจึงถูกกักขังไว้ในห้วงฝัน หาได้ทราบว่าตนเองถูกยึดครองร่างกาย

 

            ก่อนนี้เพ่ยเพ่ยไป๋หนี่ยังเป็นเพียงมนุษย์ผู้ไม่รู้จักความรัก ทว่าวินาทีแรกที่ได้เห็นฝ่าบาท หม่อนฉันมั่นใจเหลือเกินว่าพระองค์นี่แหละคือคู่แท้

เรื่องราวในตอนนั้นสามารถกล่าวได้ว่าล้วนแล้วแต่สร้างปัญหาให้แก่ราชันย์เย่วหรงเต๋อ ยิ่งนักพรตสื่อสวรรค์ผู้สมควรตั้งมั่นในศีลสัตย์และปัญญากลับพ่ายแพ้ให้แก่จิตใจฝ่ายต่ำ โศกนาฏกรรมครั้งนี้จึงกลายเป็นเพียงเรื่องเล่าชวนหัวยามน้ำชาของผู้สูงศักดิ์ไร้น้ำใจทั้งหลาย

 

ราชินีทั้งสองเข้ามาด้านในถ้ำได้ไม่นานก็พบบึงโคลนเดือดระอุ กึ่งกลางปรากฏร่างเจว่ชิงอุ้มกิเลนน้อยเทียนอ๋าวไว้แนบอกพลางโน้มตัวอยู่เหนือร่างของราชันย์กิเลนผู้ถูกพันธนาการไว้ ใบหน้าของนางปีศาจพ่ายรักคลอเคลียราชันย์กิเลนไม่ห่าง มู่ตานกุ้ยฮวาเห็นภาพนี้แล้วให้หงุดหงิดใจเหลือประมาณ

 

นางปีศาจ ขโมยลูกข้ามาไม่พอยังบังอาจล่วงเกินท่านหรงเต๋ออีกนะ ถ้าปล่อยเจ้าไปวันนี้ข้าก็ไม่ใช่มู่ตานกุ้ยฮวา!”

นางร้องพร้อมทะยานร่างเข้าหาหมายจะฟันคมง้าวใส่เจว่ชิง ทว่าม่านพลังสีดำก็เข้าปกคลุมร่างราชทูตหนุ่มเสียก่อน ด้วยพลังจากกิเลนแห่งความมืดนางปีศาจพ่ายรักจึงเหมือนมีอาภรณ์วิเศษคุ้มกายชั้นหนึ่ง

 

ไม่นึกเลยพวกเจ้าจะดิ้นรนมาถึงนี่ มาก็ดีแล้วข้าจะจัดการหนามยอกอกให้สิ้น

แท้จริงแล้วนางปีศาจพ่ายรักนั้นแสนพรั่นพรึงที่ค่ายกลเบจญธาตุไม่อาจสกัดราชินีกิเลนได้ เมื่อไร้ทางหนีนางปีศาจจึงซัดพลังอาคมของเจว่ชิงไปทางมู่ตานกุ้ยฮวา คลื่นอาคมมารเย็นเยียบแปรเป็นกระบี่สีดำนับร้อยเล่มพุ่งโจมตีหมายปลิดชีวิต

 

ทว่าชูเจินอวี้เหวินนั้นไวกว่านางกระโดดเข้ามาขวางร่างมู่ตานกุ้ยฮวาไว้

เทียนหมิงช่วยแม่หน่อยสิจ้ะ

กิเลนน้อยเย่วเทียนหมิงเพียงหัวเราะเอิ้กอ้ากเพราะดีใจที่ได้พบน้องชาย กระบี่น้ำแข็งสีดำก็พลันสลายไปในพลังหยางบริสุทธิ์

 

อ้า แอ้ อา อ๋าว...

เย่วเทียนหมิงพยายามเปล่งเสียงเรียกแต่เย่วเทียนอ๋าวกลับไม่ตอบสนอง

อ๋าว อ๋าว แอ๊ะ..........แง้!”

กิเลนแห่งแสงสว่างเบะปากไม่พอใจ นัยน์ตากลมโตสีเงินสุกใสคลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำ เมื่อกิเลนแห่งความมืดไม่สนใจเทียนหมิงจึงแผดเสียงร้องไห้จ้า เสียงนั้นดังกึกก้องแฝงไปด้วยพลังหยางรุนแรงทำเอานางปีศาจพ่ายรักถึงกับผงะตัวชาด้วยพลังธาตุสว่างเข้มข้น

 

อุ.....แง้!”

พลันเหมือนเสียงแห่งการตัดพ้อจะส่งไปถึงเย่วเทียนอ๋าว กิเลนแห่งความมืดจึงร้องไห้ตอบร่วมบรรเลงทำนองสะเทือนโสตประสาท ดวงตาไร้แววเปลี่ยนมาเป็นสีดำพิสุทธิ์ พลังธาตุมืดที่เคยคุ้มครองเจว่ชิงก็สลายไป มู่ตานกุ้ยฮวาฉวยโอกาสนี้โถมร่างเข้าหา แย่งบุตรชายมากอดไว้พร้อมฟันง้าวลงบนร่างนางปีศาจพ่ายรัก สร้างบาดแผลลึกรุนแรงจนเลือดสีแดงฉานทะลักออกมาย้อมชุดขาวของเจว่ชิงไปทั่ว

 

อั๊ก!”

ร่างของเจว่ชิงกระเด็นไปไกลกระแทกเข้ากับผนังถ้ำเต็มแรง ก้อนเลือดสีสดทะลักออกมาจากมุมปาก พลังอาคมที่ล้อมรอบถ้ำพลันสลายไป บึงโคลนเดือดแปรสภาพเป็นพื้นดินแห้งกรัง ยันต์ปีศาจห้าแฉกหม่นแสงลงแล้วดับวูบราวกับตะเกียงขาดไส้ ร่างเจว่ชิงเหมือนนกปีกหักตกสู่พื้นดินทำได้เพียงนอนหายใจรวยริน

ฝ่าบาทหรงเต๋อ...เมตตาไป๋หนี่ด้วย

 

เฮอะ น่ารังเกียจจริงนางปีศาจ คราวนี้ข้าจะทำลายเจ้าให้สิ้นซาก

มู่ตานกุ้ยฮวากระแทกเท้าลงบนอกเจ่วชิงไร้ปรานี กดคมง้าวพาดคออย่างมุ่งร้าย ใช่ว่าเทพพิทักษ์สงครามจะสนใจหากเจว่ชิงจะต้องตายตกไปพร้อมนางปีศาจพ่ายรัก ร่างของเจว่ชิงยามนี้ชโลมไปด้วยเลือด น้ำตาแห่งความคับแค้นใจไหลอาบสองแก้ม นัยน์ตาขาวแดงก่ำร่ำไห้เป็นสายเลือด

 

ชูเจินอวี้เหวินปลดพันธนาการพฤกษาให้เย่วหรงเต๋อด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

ครั้งนี้ให้ข้าจัดการเถิดเพคะฝ่าบาท

นางกิเลนวารีย่อตัวลงพลางส่งกิเลนน้อยเย่วเทียนหมิงที่สงบลงแล้วสู่อ้อมอกบิดา

 

เย่วหรงเต๋อมองชายาอันดับหนึ่งของเขาชั่งใจ เพราะเขาใจดีเกินไปจึงเกิดเรื่องในวันนี้ นับว่าเขาทำผิดต่อชายาและบุตรชายทั้งคู่ ราชันย์กิเลนปฐพีจึงเพียงพยักหน้าน้อยๆก่อนสบนัยน์ตาสีฟ้าใสของราชินีกิเลนวารี

เราเชื่อใจเจ้าชูเจิน ถ้าเป็นเจ้าจะต้องมีข้อสรุปอันวิเศษให้แก่นางปีศาจพ่ายรักผู้น่าเวทนา

 

นางกิเลนวารีค้อมศีรษะก่อนเดินไปทางมู่ตานกุ้ยฮวา นางปีศาจพ่ายรักเห็นดังนั้นก็เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันคำรามอย่างดุร้าย

เพราะพวกเจ้า เพราะมีพวกเจ้าอยู่ฝ่าบาทจึงไม่รักข้า!”

 

หุบปาก!”

มู่ตานกุ้ยฮวาตะคอกอย่างหงุดหงิด นางออกแรงกดคมง้าวบาดลึกยิ่งขึ้น ทะเลเลือดไหลทะลักออกมาจากปากแผล เจว่ชิงใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยแรงโทสะ ร่างกายถูกย้อมด้วยเลือดสีแดงสดดูราวกับเจ้าสาวในชุดไหมแดงเฝ้ารอคอยเจ้าบ่าวที่ไม่มีตัวตน นางผินใบหน้านองน้ำตาไปยังราชันย์เย่วหรงเต๋อ

ฝ่าบาทเมตตาด้วย หม่อมฉันเพียงแค่รักฝ่าบาทเท่านั้น

 

เพ่ยเพ่ยไป๋หนี่เอ๋ย ข้าเสียดายมาตลอดที่ผู้ทรงศีลเช่นเจ้ากลายมาเป็นปีศาจ น้ำใจเจ้าข้าไม่อาจรับได้ ผู้ที่ข้าจะรักได้มีเพียงชูเจินและมู่ตานเท่านั้น คำที่ข้ายืนยันไปเมื่อหลายร้อยปีก่อนข้าขอยืนยันเช่นเดิม

เย่วหรงเต๋อกล่าวถึงเมื่อครั้งอดีตที่เขาได้ปฏิเสธนักพรตหญิงผู้บริสุทธิ์จนทำให้นางคลั่งแค้นถึงขั้นกลายเป็นปีศาจ

 

นางปีศาจพ่ายรักพ่ายแพ้อย่างหมดรูปทั้งศึกรบและศึกรัก นางทอดอาลัยนัยน์ตาเลื่อนลอย

เช่นนั้นก็ทำลายแก่นวิญญาณข้าเสียเถอะ คงมีแต่ความตายจะสลายความรักครั้งนี้ได้

 

เจ้าเสนอข้าก็จะสนองให้

มู่ตานกุ้ยฮวาคำราม เงื้อง้าวพันพฤกษาเตรียมบั่นคอเจว่ชิง

 

หยุดมือมู่ตาน!”

วินาทีนั้นเองชูเจินอวี้เหวินออกปากห้ามโดยไม่มีผู้ใดคาดคิด นางกิเลนวารีค่อยๆก้าวมาด้านหน้า ทุกย่างก้าวแฝงไว้ด้วยไอเย็นพิสุทธิ์ดั่งสายน้ำในเหมันต์ พลังปรานแห่งสายน้ำเย็นเยียบแช่แข็งพื้นดินใต้ฝ่าเท้าสร้างเส้นทางหิมะสีขาวทอดยาวตัดกับพื้นดินแตกระแหง

 

โทษทัณฑ์ของเจ้า ข้าเทพพิทักษ์ปราชญ์ผู้คุมกฏแห่งพิภพกิเลนจะตัดสินเอง

ชูเจินอวี้เหวินเพียงหยุดยืนเบื้องหน้าร่างของเจว่ชิง ประสานมือกลางหน้าอกก่อนเหยียดตามองลงล่าง นัยน์ตาสีฟ้าใสเปล่งประกายสีน้ำเงินเจิดจ้า

 

ลักพาล่วงเกินราชวงค์กิเลน มัวเมาในรักทั้งที่เป็นผู้ฝึกธรรมกระทั่งเหลือแค่วิญญาณยังไม่ยอมตัดใจให้น่าสมเพชนัก ขอประทานทัณฑ์ราชรถจากสวรรค์คุมขังวิญญาณนางสู่ปรภพ

 

สิ้นคำบริเวณโดยรอบก็สว่างไสวไปด้วยคลื่นรัศมีสีฟ้าฉ่ำเย็น ท้องฟ้าเบื้องบนเคลื่อนเปิดออก ลำแสงจากสวรรค์ขนาดมหึมาสายหนึ่งพุ่งทะลุผ่านถ้ำแห่งความชั่วร้าย เพดานหินพังทลายในพริบตา เสียงเครื่องดนตรีอันไพเราะบรรเลงขึ้นจากฟากฟ้าเรียกให้นางปีศาจพ่ายรักแหงนหน้ามอง ราชรถแห่งวิญญาณสีทองสว่างใสเทียมด้วยอาชาโปร่งแสงหกตัวเคลื่อนผ่านลงมาจากหมู่เมฆ เสียงกุบกับดังเป็นจังหวะคล้ายเสียงหัวใจเต้นที่เคยได้ยินในครรภ์มารดา

 

เคลื่อนคล้อยลงมาอย่างแช่มช้า                 ช้า-ช้า

ราชรถเทียมม้าจากสววรค์                           สรวง-สวรรค์

จะยากดีมีจนเท่าเทียมกัน                      เท่าเทียม-กัน

สู่ห้วงปรภพเพื่อสิ้นสุดทุกข์ระทม              สิ้น-ระทม

 

เสียงร้องคลอเป็นจังหวะจะโคนดังกึกก้องอย่างหาที่มามิได้ เดาว่าคงมาจากราชรถแห่งสวรรค์บางทีคงเป็นเสียงของวิญญาณบาป บางทีคงเป็นเสียงของเทพเซียนผู้บรรลุ...

 

วิญญาณของนางปีศาจพ่ายรักถูกลำแสงสีทองดึงดูดออกจากร่างราชทูตเจว่ชิง ใบหน้าที่เคยบิดเบี้ยวไปด้วยความเศร้าเกินเวทนาบัดนี้กลับสงบนิ่ง เพ่ยเพ่ยไป๋หนี่ผู้งดงามหยักยิ้มมุมปากเพียงนิดก่อนก้าวขึ้นรถม้า

ฮี้!”

วิญญาณอาชาร้องคำรามเมื่อนักโทษเข้าสู่ราชรถ มันกระทืบขาหน้ากระโดดทะยานสู่ฟากฟ้ารวดเร็วพารถม้าหายลับไปในท้องนภา

 

พี่ชูเจิน...เช่นนี้ดีแล้วหรือ

มู่ตานกุ้ยฮวาถามอย่างไม่แน่ใจ ทัณฑ์ราชรถแห่งสรวงสวรรค์นี้คือวิชาลับแห่งเผ่ากิเลนจะเรียกว่าเป็นการลงโทษก็เรียกได้ไม่เต็มปากนัก เปรียบเทียบกับทัณฑ์นรกร้อยแปดประการแล้วถือว่าปราณีกว่าหลายส่วนนัก วิญญาณบาปเพียงแค่ถูกคุมตัวไปสู่ปรภพได้รับเวลาชั่วกัปชั่วกัลป์เพื่อสงบจิตใจในแดนนรก

 

สตรีที่มีความรักหากไม่เข้าใจความทุกข์ของสตรีที่มีความรักด้วยกันแล้วยังจะมีผู้ใดเข้าใจอีกเล่า ที่เหลือก็แล้วแต่วาสนาของนางปีศาจพ่ายรักเท่านั้น

ชูเจินอวี้เหวินตอบเรียบๆ

 

เพียงแค่นั้นมู่ตานกุ้ยฮวาก็หน้าแดงถึงใบหูรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ นางกิเลนบุปผาเม้มปาก น้ำตาใสๆหยดลงกระทบแก้มของเทียนอ๋าวน้อยในอ้อมแขน นางซุกหน้าลงกับแก้มนิ่มๆของบุตรชายคล้ายจะออดอ้อน

ทว่าเย่วเทียนอ๋าวกลับขมวดคิ้วมองมารดาอย่างไม่ชอบใจที่ถูกจู่โจมจึงยกนิ้วป้อมๆหยิกแก้มมารดายืดซ้ายยืดขวาหัวเราะชั่วร้าย นางกิเลนบุปผาที่ร่ำไห้อยู่ถึงกับตะลึงก่อนร้อง

พี่ชูเจินเจ้าตัวร้ายเทียนอ๋าวรังแกข้า

 

ชูเจินอวี้เหวินหัวเราะพรืด นางโอบน้องสาวสุดที่รักแน่นพร้อมลูบเรือนผมปลอบใจ

เอาน่าลูกไม่อยู่เจ้าก็ฟูมฟายหา ได้ลูกกลับมาเจ้าก็ร้องอีก หึหึ

 

ราชันย์กิเลนเย่วหรงเต๋อยิ้มร่าพลางประทานกิเลนน้อยเทียนหมิงให้ชูเจินอวี้เหวิน

เจ้าไม่เคยทำให้ข้าผิดหวังจริงๆชูเจิน

พระองค์โอบชูเจินอวี้เหวินไว้ด้านขวามีมู่ตานกุ้ยฮวาอยู่ด้านซ้าย นัยน์ตาหงส์สีเขียวมรกตเปล่งประกายโศกเชื่อม

กลับกันเถอะในที่สุดก็หมดเรื่องเสียที

หม่อมฉันยังโกรธฝ่าบาทอยู่นะเพคะ

นางกิเลนวารีกล่าวเสียงเย็นพาให้เย่วหรงเต๋อเสียวสันหลังวาบ ราชันย์ผู้งามสง่าเผยรอยยิ้มแห้งๆคิดในใจว่าคงจะต้องงอนง้อสองราชินีอีกนาน

 

เป็นดังที่หยวนจุยซวนหวู่กล่าวไว้ไม่มีผิด ราชันย์กิเลนอาภัพนัก......

 

 

 

สูงขึ้นไปเบื้องบน รถม้าจากแดนมนุษย์ที่ถูกลืมเสียสนิทยังคงจอดอยู่ที่เดิม บนศีรษะของเจ้าขาวปรากฏนกกระดาษตัวเล็กเท่าฝ่าเท้าสตรี ลวดลายบนกระดาษนั้นคืออักขระยันต์วิหคสื่อสารที่เปล่งประกายสีทองจางๆ นกไร้ชีวิตเอียงคอทีหนึ่งก่อนโผบินหายลับไปโดยไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น

 

วิหคจำแลงบินผ่านพื้นที่รกร้างสีดำสนิท ด้านล่างคือป้ายหินที่เคยเป็นสุสานของนางปีศาจพ่ายรัก ชายหนุ่มรูปร่างสง่างามในชุดเสื้อคลุมสีเขียวเข้มกำลังชูบางสิ่งที่สะท้อนแสงแปลบปลาบเหนือป้ายศิลา

 

ชายผู้นั้นคือหลิวอันจิ้งเทพพิทักษ์เงาแห่งราชันย์กิเลนนั่นเอง หลิวอันจิ้งผู้เดินทางติดตามแสงสะท้อนของกระจกเสี้ยวจันทร์ได้รับชิ้นส่วนเสี้ยวหนึ่งจากศิลาที่พังพินาศ เขาขมวดคิ้วแน่นเมื่อรู้สึกถึงกระแสพลังอ่อนจางจากเศษหิน

นี่มันกลิ่นไอของชาวพิภพเทพ...

หลิวอันจิ้งรำพึงเบาๆ ในใจรู้สึกห่วงกังวลอย่างบอกไม่ถูก

 

 

วิหคตัวเดิมยังคงบินไปเรื่อยๆจนในที่สุดก็มาถึงจุดหมาย

ป่าดอกเหมยสวรรค์

ต้นเหมยยามนี้เหลือเพียงกิ่งก้านสีน้ำตาล นกกระดาษบินลอดผ่านกิ่งไม้แหลมคมกิ่งแล้วกิ่งเล่าตัดผ่านแนวป่าทึบ แสงตะวันสีส้มสะท้อนกับอักขระสีทองบนตัวของมันทีหนึ่ง พ้นชายป่าคือลานกว้างทรงกลมอันสะอาดสดชื่น

 

กลางลานปรากฏบุรุษนิรนามสองคนกำลังนั่งขัดสมาธิเดินหมากรุกหินบนโต้ะเตี้ยกันอย่างออกรส วิหคจำแลงบินเข้าเกาะไหล่บุรุษในชุดผ้าไหมสีดำล้ำค่า มันกระซิบกระซาบบางสิ่งใส่หูบุรุษผู้นั้นสักครู่หนึ่งก่อนบินวนขึ้นฟ้าแล้วค่อยๆสลายไปในแสงตะวัน เหลือเพียงฝุ่นผงสีทองระยิบระยับร่วงหล่นลงมา

 

ท่าทางเจ้าจะมีเรื่องเล่นสนุกฆ่าเวลาสินะ ตัวหมากที่เจ้าวางไว้รุกคืบเป็นอย่างไรล่ะ

บุรุษอีกคนเอ่ยถาม ชายผู้นี้สวมชุดผ้าป่านสีดำที่ดูเรียบง่ายทว่ากลับตัดเย็บอย่างประณีตฉายชัดว่าเป็นงานของช่างฝีมือระดับแนวหน้า

 

บุรุษผู้เป็นเจ้าของวิหคสื่อสารมิได้ตอบคำในทันที เขาเพียงหยักยิ้มก่อนเลื่อนตัวเบี้ยในกระดานไปด้านหน้าเปิดทางให้ตัวม้าของอีกฝ่ายเข้าประหัตประหารโดยง่าย

เกอเกอกล่าวเกินไป ข้าก็เพียงแค่ปลดปล่อยนางปีศาจที่น่าสงสารจากป้ายศิลาเท่านั้น มิได้คิดหวังผลอันใด

 

นั่นสินะเบี้ยก็คือเบื้ยจะหากำลังอันใดประเสริฐได้

บุรุษผู้มีศักดิ์เป็นพี่ชายหรี่ตาลงเผยรอยยิ้มเหยียดหยันก่อนกระแทกตัวม้าแฝงพลังปรานลงบนตัวเบี้ยของน้องชายจนแหลกสิ้น น่าประหลาดที่พลังนั้นมิได้ส่งผ่านไปยังโต้ะไม้ด้านล่างให้เกิดริ้วรอยแม้แต่น้อย บ่งบอกว่าเจ้าของหมากม้ามีวรยุทธ์สูงส่งเพียงใด

 

ทว่าเบี้ยกลับเป็นตัวหมากที่ข้าโปรดปรานที่สุด ถึงอย่างไรก็เล่นโดยขาดมันมิได้

น้องชายเอ่ยพลางเลื่อนตัวเบี้ยตัวถัดไปของตนรุกคืบหน้า ด้านหลังตามติดด้วยเบี้ยตัวอื่นๆดั่งกองทัพบุกทะลวง เขาหลับตาเผยรอยยิ้มกว้างขวางจริงใจ เบี้ยนั้นจมไปในกระดานหินเสียครึ่งส่วนอันเนื่องมาจากพลังที่อัดแน่นภายใน ชายผู้นี้ก็มีวรยุทธ์ไม่ธรรมดาเช่นกัน

 

พี่ชายเพียงเลิกคิ้วข้างหนึ่งคล้ายจะถาม

 

น้องชายจึงสบตาพลางหัวเราะอย่างไร้น้ำใจก่อนตอบ

ก็เพราะมันคือตัวหมากอ่อนแอที่ง่ายต่อการหยิบใช้ ไม่มีค่าให้เสียดาย ทั้งยังสามารถทำเรื่องสกปรกแทนเราได้อย่างไรเล่าท่านพี่

 

 

 

-------------------------------------------------------------------

 

A/N จบตอน *0* อุอิ ขอพูดถึงเรื่องรถม้าหน่อยนะคะ ได้แรงบันดาลใจมากจากเพลง Swing Low Sweet Chariot ค่ะฟังได้ในยูทูปเลยเพราะมากๆ ฟาราชอบเวอร์ชั่นของ UB40 ที่สุดค่ะแต่ของคนอื่นก็เพราะนะตอนแรกจะเอาของบียอนเซ่มาให้ฟังแต่กลัวคนอ่านจะลุกไปแด๊นซ์ซะก่อน เหอๆ

ประวัติของเพลงนี้มาจากทางตะวันตกค่ะ แปลคร่าวๆว่าถ้าเราเป็นคนดีเวลาตายไปก็จะมีรถม้าจากสวรรค์มารับไปขึ้นสวรรค์ทุกคนเท่าเทียมกันไม่ว่าจะเป็นคนแบบไหนมีชาติกำเนิดยังไง ทั้งไพร่ ทาส เศรษฐี ยาจก บลาๆๆๆ บางคนอาจจะคิดว่าทำไมเรื่องแนวจีนกลับเอาคติตะวันตกมาเขียนด้วย อันนี้เพราะคนเขียนชอบค่ะ ฮ่าๆ แล้วเราถือว่าเป็นการเปิดโลกทัศน์ให้ตัวเองไปในตัว

 

คำคมในเรื่องอย่าง มัจฉาจมวารี นี่ก็มีที่มานะคะ เป็นคำชมสาวงามของจีน ว่าสวยขนาดปลาเห็นปลายังจมน้ำ (เพราะลืมว่ายน้ำ-คิดได้ไงอะตะเอง......ทำไปด้ายยย)

 

สองตอนก่อนหน้าอย่างแปดมงคลกับหลักห้าธาตุนี่ก็มาจากคติจีนค่ะ ขอบอกว่าแต่ละตอนนี่สูบพลังจินตนาการไปมากจริงๆ  =.=

 

ส่วนเรื่องนกตัวเท่าฝ่าเท้านี่ต้องถามความเห็นว่าอ่านเข้าใจรึเปล่าค่ะ ที่เลือกใช้ฝ่าเท้าเพราะเท้าสาวๆชาวจีนสมัยก่อนจะเล็กมากกกก ยิ่งเล็กยิ่งดียิ่งเล็กยิ่งสวย จะมีใครเข้าใจรึเปล่าน้า =.=

 

แล้วสองบุรุษคู่พี่น้องลึกลับ ก็เผยโฉมหน้า(อันน่าหมั่นไส้ออกมา) และยังคงลึกลับต่อไป.......55555

 

ตอนต่อไปถ้ามีใครทิ้งคอมเมนต์ ไว้สักเม้น สองเม้น สามเม้น สี่เม้น ห้าเม้น หกเม้น (หลายๆเม้น) เราก็จะปั่นกิเลนน้อยมาให้อ่านกันโนะ *0*

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,503 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 4 ตุลาคม 2555 / 17:36
    สนุกมาก
    #1,487
    0
  2. #1359 Princess of Dark (@polar-bear) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2554 / 23:47
    พอเข้าใจอยู่ค่ะ
    เพราะตอนไปจีนเจอคนจีนบอกว่าคนไทยฝ่าเท้าใหญ่ - -
    2พี่น้องคือใครหนอ?
    #1,359
    0
  3. #1264 •Zol2iäc• (@yuletied) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2553 / 17:26
    คนน้องนี่คงชั่วกว่านะเนี่ย=A=**
    #1,264
    0
  4. #1209 ฺBlack.She~ep (@hitorki) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2553 / 00:42
    555 ท่านแม่น่ารักทั้งคู่เลย (โดนไรเตอร์ ปล้น คอมเมนต์) ก๊ากก
    #1,209
    0
  5. #966 ปอม (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2553 / 12:21
    หะๆ

    จะเป็นยังไงต่อนะ เดี๋ยวค่อยมาดูต่อนะค่ะ

    เพิ่งเข้ามาอ่านค่ะ

    เนื้อเรื่องดีมากค่ะ

    น่าติดตาม

    ไม่รู้อีตาสองคนนี่

    ที่ทำเรื่องต่างๆ ให้เกิดขึ้นเนี่ยจะโผ่ล

    เป็นตัวเป็นตนม่ะไหร่

    แต่จะรอดูนะค่ะ
    #966
    0
  6. #749 entask (@entask) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2553 / 22:45

    โดนจับตัวมาองค์ราชารอดได้เพราะลูก ๆ ทั้งสอง
    แต่กับราชินีทั้งสององค์ราชาจะทรงใช้ลูก ๆ ทั้งสอง
    เป็นสื่อง้อได้ไหมหนอ น่าสงสารจริง ๆ

    ชอบบทความเรื่องความรักจังเลย น่าสงสารนางปีศาจ
    เพราะความรัก รักมากจนเป็นได้ถึงขนาดนี้

    #749
    0
  7. #644 GoodDavil (@eieeei) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2553 / 21:19
     ครายว่า ท่าจาร้ายใช่เร่นนะ นี่แหละหนอความรัก เหนผิดเปนชอบ
    #644
    0
  8. #550 inasba (@nassang) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2553 / 13:37
    2บุรุษลึกลับคือใครนะนิ
    #550
    0
  9. #485 เอกเองครับ (@kujaku01) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2553 / 11:35
    อ้าว สองพี่น้องนี่กลายเป็นตัวร้ายหรือเนี่ย นึกว่าดีซะอีก แล้วเจว่ชิงล่ะ เป็นไงเอ่ย ตายหรือเปล่า
    #485
    0
  10. #194 Miraio (@Miraio) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 เมษายน 2553 / 23:00
    ฟุดฟิดๆ

    แอบได้กลิ่นวาย

    5555+
    #194
    0
  11. #76 คนในเงามืด (@enjoy-everning) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มีนาคม 2553 / 14:33
    ชอบพี่น้องคู่นี้มากค่ะ
    รู้สึกว่าคนพี่จะติดน้องไงชอบกล
    คนน้องก็ร้าย จนคนอ่านหลงเลยล่ะค่ะ
    โดยภาพรวม ตกหลุมรักสองพี่น้องคู่นี้จนโงหัวไม่ขึ้นแล้ว กรี๊ดดดดดด
    #76
    0
  12. #30 trista (@triata) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2553 / 00:00

    อ่านรวดเดียวค่ะ

    ชอบนิยายสไตล์นี้นะค่ะ มีกลิ่นไอวาย เฮ้ย แฟนตาซี ดีค่ะ
    คำบรรยายสละสลวย แต่ก็ไม่ยืดเยื้อเกินไป ทำความเข้าใจง่าย
    ไม่ต้องเพ่งสมาธิในการอ่านมาก
    โครงเรื่องน่าสนใจ (ตอนแรกนึกว่านิยายแปล) 
    เมื่อไหร่สองหนุ่มจะโตค่ะ จะได้จิ้น เฮ้ย ชื่นชมความงาม

    อยากจะบอกให้อัพเร็วๆนะค่ะ 
    แต่ดูภาษาและถ้อยคำแล้ว 
    พูดไม่ออก เข้าใจค่ะว่าต้องใช้เวลากลั่นกรอง 
    แถมยังต้องให้อีกคนมาproofอีก

    เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์ ประคับประคอง เรื่องนี้ไปจนจบนะค่ะ

    #30
    0