[Fanfic]Ep!LoGue VaLenT!ne My Heart OnLy You [SSxHP]

ตอนที่ 5 : A Glare of Strange Eyesight

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 674
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    14 ก.พ. 57

 
 

     ”สวัสดีนักเรียนที่รัก เสียงของศาสตราจารย์ดัมเบิ้ลดอร์ดังขึ้น เรียกความสนใจจากนักเรียนทุกบ้านจากกิจกรรมต่างๆที่ดำเนินอยู่ อาจารย์ใหญ่มองลอดแว่นพระจันทร์เสี้ยวและยิ้มน้อยๆกับสีหน้าที่มองมายังเขาด้วยความแปลกใจ



     ”พวกเธอคงอยากจะรู้เรื่องที่ฉันจะพูดต่อไปนี้ ก่อนอื่นขอขอบใจที่ทุกคนให้ความสนใจกับการแจกช็อกโกแลตวาเลนไทน์สำหรับนักเรียนที่ตื่นเช้าเป็นพิเศษ ที่จริงแล้ววัตถุประสงค์ของกิจกรรมวันนี้ก็เพื่อให้ทุกคนได้ลองทำสิ่งใหม่ๆ ถึงแม้จะเป็นเรื่องที่พวกเธอคิดว่าเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย เช่นการตื่นเช้า 
เขาหยุดเพื่อมองนักเรียนสักครู่แล้วจึงกล่าวต่อไป





     ”แต่การทำสิ่งใหม่ๆจะเพิ่มพูนประสบการณ์ให้พวกเธอ รวมถึงการค้นพบโอกาสดีๆที่เข้ามาหาเราโดยคาดไม่ถึง เพียงแค่เปิดใจให้กว้างแล้วจะสัมผัสได้ถึงสิ่งดีๆเหล่านั้นเสมอ อาจารย์อาวุโสกระแอมก่อนจะเฉลยประเด็นสำคัญที่เขาต้องมากล่าวในวันนี้




     ”เอาล่ะ ในเมื่อวันนี้เราพูดถึงการทำสิ่งใหม่ๆกันแล้ว ฉันก็จะขอแนะนำอาจารย์ตำแหน่งศาสตราจารย์วิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดคนใหม่ เขาผายมือไปทางประตูทางเข้าด้านหลังโต๊ะนั่งยาวของคณาจารย์ทั้งหลาย พลันประตูเปิดออกก็ปรากฎร่างชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าหล่อเหลา เรือนผมสีดำยาวประบ่า ดวงตาสีเทามีประกายความร่าเริงขี้เล่นเหมือนเช่นเคย เขาสวมสูทสีเทาทับเสื้อเชิ้ตด้านใน กางเกงแสลก
สีดำ ทำให้ดูรูปร่างสูงโปร่งขึ้นไปอีก





     ”ขอต้อนรับศาสตราจารย์ซีเรียส แบล็ก!!!”




     ทันทีที่สิ้นเสียงประกาศ บรรยากาศในห้องโถงก็วุ่นวายขึ้นมาอีกครั้ง ทั้งเสียงปรบมือจากนักเรียน
ทั้งหลายโดยเฉพาะบ้าน
กริฟฟินดอร์ รวมทั้งเสียงคุยกันเจี๊ยวจ๊าวของสาวๆที่ดูจะชื่นชมและหลงใหล
ได้ปลื้มในเสน่ห์ของคนที่ได้ชื่อว่าศาสตราจารย์ใหม่ 
ซีเรียสโค้งตัวเล็กน้อยเป็นเชิงขอบคุณ ก่อนจะ
ส่องสายตามองหาคนที่ได้ชื่อว่าลูกทูนหัว




 

     ซีเรียส!!!” แฮร์รี่อุทานด้วยท่าทางตกใจออกนอกหน้าจนทำให้นักเรียนทั้งบ้านเดียวกันและต่างบ้านบางส่วนที่นั่งใกล้ๆเขา หันขวับมามองพอตเตอร์ผู้โด่งดังพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย




     เจ้าของชื่อลอบหัวเราะกับท่าทางตกใจของแฮร์รี่อย่างที่เขาคาดไว้ อีกฝ่ายคงไม่ได้คาดคิดถึงการปรากฏตัวของเขาที่ฮอกวอตส์ มิหนำซ้ำยังมารับตำแหน่งศาสตราจารย์วิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดอีก
จะให้ไม่ตกใจก็คงไม่ได้เพราะเรื่องนี้เขาไม่เคยบอกแฮร์รี่ผ่านทางจดหมายเลย แม้กระทั่งฉบับล่าสุดที่
เด็กหนุ่มเขียนมาเพื่อถามไถ่สารทุกข์สุกดิบและเล่าเรื่องราวต่างๆในรั้วฮอกวอตส์ให้เขาเหมือนทุกๆครั้ง




 

     ซิเรียสเดินไปที่โต๊ะนั่งยาวของอาจารย์พลางมองหาที่นั่งว่างที่จัดไว้ให้เขา ร่างสูงกระตุกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นว่าตำแหน่งที่ว่างเปล่าตรงนั้นอยู่ติดกับใคร ก่อนจะสาวเท้ายาวๆไปจับจองโดยไม่ลังเล




     ”ไม่เจอกันนานเลยนะ สนิฟเวลลัส




     ”อย่ามาเรียกฉันด้วยชื่อไม่เข้าท่าแบบนั้น ศาสตราจารย์ปรุงยาพูดด้วยน้ำเสียงห้วนและไม่คิดที่จะสนใจชายตามองคนมาใหม่




     ”ไม่เอาน่า ท่าทางเคร่งขรึมแบบนี้ของนายทำบรรยากาศดีๆพังหมด คนเขาอุตส่าห์กลับมาทั้งที
จะไม่แสดงความยินดีกันสักหน่อยเหรอ เซเวอร์รัส
คนถูกว่าไม่สนใจคำพูดที่ไม่รื่นหูและท่าทีเย็นชา กลับยิ่งพูดแหย่จนอีกฝ่ายเป็นคนหันขวับมาส่งสายตามุ่งร้าย





     ”ฉันอนุญาตให้นายเรียกชื่อจริงตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วก็กรุณารับรู้ไว้ซะด้วยว่าฉันไม่เคยยินดีที่จะพบเจอคนอย่างแก คำพูดที่หลุดออกจากปากของเจ้าของชื่อนั้นราวกับใบมีดที่พร้อมจะกรีดความรู้สึกของคู่สนทนาที่เขาหมายหัวว่าเป็นศัตรูหมายเลขสองรองจากเจ้าบ้าพอตเตอร์ ให้เจ็บแสบอย่างที่สุด




     คนฟังถึงกับกลืนน้ำลายด้วยความยากเย็นราวกับมีอะไรจุกอยู่ในลำคอ หากแต่เค้นเสียงพูดตอบ
ออกไปราวกับไม่รู้สึกอะไรกับคำพูดที่ก้องเข้าไปในโสตประสาท





     ”หึ นายนี่มันเย็นชาเหมือนเดิมไม่มีผิด แถมยังปากไม่ตรงกับใจอีก




     ”ถ้ายังไม่หยุดพล่ามอะไรไร้สาระอีก  แกได้เจอดีแน่แบล็ก




     เจอดีแบบไหนล่ะคุณศาสตราจารย์…” คำพูดของซีเรียสถูกตัดไปด้วยอาการสั่นสะท้านไปทั้งร่างจากการกระทำของอีกฝ่าย เมื่อมือหนาเคลื่อนมาอยู่ที่ตำแหน่งใหม่บนหน้าขาของเขาและลงน้ำหนักมือ
บีบไปเบาๆ ก่อนจะยื่นหน้าคมเข้มเข้ามาใกล้เสียจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดข้างใบหู





     ”หึ ถ้ามั่นใจในความฉลาดของตัวเองนัก คงไม่ต้องให้เสียเวลาบอกแล้วนะว่าสิ่งที่แกเจอมันหมายถึงอะไร หัวหน้าบ้านสลิธีรินขู่ด้วยน้ำเสียงอันตรายพร้อมส่งสายตาเหยียดๆจากดวงตาสีรัตติกาลไปให้อย่างเช่นทุกครั้ง



 

     ห้ามร้องออกมาตอนนี้เด็ดขาด อดทนไว้ๆ เขาสั่งตัวเองให้ต่อต้านกับความรู้สึกตอนนี้ ซีเรียสกัดฟันและกำหมัดแน่น หลับตาลงสูดหายใจเข้าออกลึกๆ เพื่อระงับสติอารมณ์ที่กำลังเริ่มพลุ่งพล่านเพราะมือของอีกฝ่ายราวกับจงวางลงใกล้จุดอ่อนไหวเข้าอย่างจัง แถมเสียงทุ้มที่กระซิบข้างหูนั่นอีก



     ใช่ เขารู้ดี สเนปต้องการทำให้เขาเป็นฝ่ายอับอายเหมือนที่เขาและแก๊งตัวกวนทำให้อีกฝ่ายอับอายอย่างที่สุดในอดีตก็เท่านั้น หากการเอาคืนของคู่อริอันดับหนึ่งคราวนี้ดูจะสัมฤทธิ์ผลเกินคาดต่อ
คนขี้แกล้งของแก๊งตัวกวน แต่เขาควรจะสอยหมอนี่ให้ร่วงซะเหมือนที่ผ่านมา ไม่ใช่ปล่อยให้ลอยนวลกับการกระทำที่ปั่นป่วนหัวใจเขาขนาดนี้ นี่เขายอมรับโดยดุษฎีในความรู้สึกจากสัมผัสของสเนปงั้นเหรอ




     ‘
บ้าเอ้ย!’ ชายหนุ่มเลือดบริสุทธิ์สบถกับตัวเองและหยุดการต่อปากต่อคำที่รังแต่จะทำให้ตัวเอง
เสียเปรียบ ก่อนจะหันไปจัดการกับมื้อเช้าที่อยู่ตรงหน้าอย่างสงบเสงี่ยม





     นักปรุงยาเลือดผสมกระตุกยิ้มมุมปากอย่างสะใจที่ได้จัดการความผิดของอีกฝ่ายโทษฐานตามรังควาญเขาอย่างสาสม โดยไม่ทันได้สังเกตสายตาของอีกฝ่ายที่แอบมองเขาแวบนึงด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปไปทั้งสับสน หงุดหงิด แต่มีคววามพอใจแฝงอยู่ลึกๆ

 
 

..........................................................................
 

 

     หลังจากการแนะนำศาสตราจารย์ใหม่สิ้นสุดลง เสียงคุยของนักเรียนก็กลับมาสู่ความอึกทึกอีกอีกครั้ง นกฮูกของแต่ละคนพร้อมใจกันบินเข้ามาในห้องโถงพร้อมกับหย่อนของขวัญและจดหมายที่ส่งมาจากทางบ้านหรือจากคนรักของแต่ละคนลงมานโต๊ะ บรรดานักเรียนที่มีคนรักต่างพากันวิ่งวุ่นเอาของการ์ดและของขวัญรวมถึงช็อกโกแลตวาเลนไทน์ไปให้คนพิเศษของตัวเองทั้งที่อยู่บ้านเดียวกันหรือข้ามบ้านแม้แต่กริฟฟินดอร์กับสลิธีริน



     รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุขและความหวังของใครหลายๆคนทำให้บรรยากาศในห้องโถงตอนนี้แทบจะเรียกได้ว่ากลายเป็นสีชมพู แต่ถึงบรรยากาศจะหวานซะจนมดตอมเป็นกองทัพก็ยังมีใครบางคนที่ไม่ได้มีความรู้สึกอะไรตามไปด้วย หนึ่งในนั้นก็คงจะเป็นทายาทตระกูลมัลฟอยที่นั่งทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่ที่โต๊ะสลิธีริน




     ดวงตาสีเทาจับจ้องไปที่เด็กหนุ่มผมดำและเพื่อนของเขาที่นั่งคุยกันอย่างสนิทสนม พรีเฟคบ้าน
สลิธีรินรู้สึกอิจฉาเจ้าวีเซลผมแดงตงิดๆ ที่ได้เห็นรอยยิ้มสดใสที่แต้มอยู่บนใบหน้าหวานของพอตเตอร์เสมอ ต่างกับบทสนทนาที่พวกเขาคุยกันอย่างลิบลับ เพราะมันไม่มีอะไรไปมากกว่าการทะเลาะด้วยเรื่องไร้สาระ กระทบกระเทียบเสียดสี และมักจบลงด้วยการส่งสายตามุ่งร้ายเย็นชาและยิ้มเหยียดดูถูกใส่กัน อย่างเมื่อเช้านี้ก็ทีนึงละ กะว่าวันนี้จะลองพูดดีๆกับหมอนั่นสักครั้ง แต่พอจำนึกคำทักทายดีๆสักคำปากก็ดันไวกว่าความคิดไม่พ้นที่จะพูดจากวนประสาทออกไปซะแล้ว
ทำไมไอ้การพูดจาดีๆสักครั้งมันถึงได้ยากเย็นนักนะ!’ มัลฟอยพึมพำกับตัวเองอย่างไม่เข้าใจ



     “เฮ้ย แล้วทำไมฉันจะต้องสนใจด้วยล่ะเนี่ย…’ เขายังไม่ทันได้ถอนใจดีก็ถูกสายตาพิฆาตจากเจ้าของดวงตาสีฟ้าจ้องข้ามโต๊ะกลับมา





     อะไรของมันวะ เด็กหนุ่มผมบลอนด์สบถกับตัวเองเมื่อถูกจ้องแบบไม่กะพริบตา ฮึ! ได้ ในเมื่อกล้าท้าทายคนที่ได้ชื่อว่าเจ้าชายบ้านสลิธีรินอย่างเขา ก็เตรียมตัวรับความพ่ายแพ้กลับไปได้เลย เจ้าของดวงตาสีเทาจ้องกลับไปด้วยสายตาเหยียดๆและเย็นชาที่แฝงด้วยความมุ่งร้ายใส่คู่อริตลอดกาล




     มัลฟอยสังเกตเห็นเด็กหนุ่มผมแดงทำปากขมุบขมิบเป็นคำพูดอะไรบางอย่าง ซึ่งเขาพอจะอ่านออกว่าอีกฝ่ายกำลังยั่วโมโหตัวเองอยู่ ‘ไอ้เฟอเรตงี่เง่า!’




     ‘ไอ้วีเซลปัญญาอ่อน!’เขาทำปากขมุบขบิบตอบโต้อีกฝ่ายกลับไปเหมือนกัน แต่สงครามจิตวิทยาที่เกือบจะกลายเป็นสงครามใบ้เป็นอันต้องชะงักลงเพราะเสียงของเด็กหนุ่มผมดำที่เข้ามาห้ามทัพครั้งนี้ไว้




     ”นายเป็นอะไรเนี่ยรอน ฉันเห็นนายจ้องใครอย่างกับจะเอาเป็นเอาตาย แถมทำปากขมุบขมิบเหมือนจะพูดอะไร




     ”เป็นอะไรน่ะเหรอ ก็ดูโน่นสิมันน่ามั้ยล่ะ รอนกลับมาอยู่ในโหมดเด็กเจ้าปัญหาอีกครั้ง เขาทำหน้าพยักเพยิกไปทางโต๊ะสลิธีรินให้เพื่อนรักมองตามก่อนจะพูดอย่างไม่พอใจนัก




     ”ฉันรู้สึกว่าสายตาของใครบางคนจ้องมาทางนี้ พอเงยหน้าไปมองก็เจอหน้ากวนประสาทของ
เจ้าบ้า
มัลฟอยจ้องมาที่เราแบบไม่กะพริบตาเลยน่ะสิ เห็นแล้วมันน่าหงุดหงิดจริงๆ หามาตั้ง 7ปีจนมันไม่มีเรื่องอะไรจะให้หาแล้วยังไม่เลิกวุ่นวายอีก” เด็กหนุ่มขมวดคิ้วหน้ายุ่งพร้อมเลื่อนส้อมในมือไปจิ้มไส้กรอกในจานอย่งแรงราวกับว่าไส้กรอกชิ้นนั้นคือหน้าของคนที่ถูกพาดพิงถึง ก่อนจะส่งมันเข้าปากอย่างไม่ใส่ใจนัก



 

     แฮร์รี่หัวเราะแห้งๆพร้อมส่ายหน้ากับท่าทางหงุดหงิดของเพื่อนสนิทที่มันขึ้นๆลงๆเหมือนอารมณ์ของนักเรียนหญิงหลายคนเมื่อถึงวันนั้นของเดือน เขามองกลับไปที่เจ้าตัวต้นเหตุและตวัดสายตาเหนื่อยหน่ายเป็นเชิงขู่ให้หยุดทำตัวน่ารำคาญซะที แต่สิ่งที่ทำให้เด็กหนุ่มไม่เชื่อสายตาตัวเองก็คือความรู้สึกสับสนที่ปรากฏอยู่ในดวงตาสีเทาที่มีแต่ความเย่อหยิ่งและอวดดีอยู่แวบนึง ก่อนที่เจ้าตัวจะปรับสีหน้ากลับเป็นปกติและเบือนหน้าไปทางอื่น



 

     เด็กหนุ่มละความสนใจจากคู่อริต่างบ้านไปมองที่โต๊ะยาวของพวกอาจารย์ เขาสังเกตว่าซีเรียสดูดีเป็นพิเศษ อาจจะเป็นเพราะวันนี้เป็นวันวาเลนไทน์ด้วย หรือไม่ก็คงเพราะว่าเขาไม่ได้เจอพ่อทูนหัวของตัวเองมานานมากตั้งแต่ปีสาม ตลอดเวลาหลายปีนี้อาศัยแค่ส่งจดหมายถึง สนัฟเฟิล’ เพื่อบอกเล่าเรื่องราวของตัวเองและถามสารทุกสุกดิบจากอีกฝ่ายก็เท่านั้น เมื่อครู่ที่ผ่านมาเด็กหนุ่มบ้านกริฟฟินดอร์แทบอยากจะวิ่งออกไปกอดพ่อทูนหัวให้หายคิดถึงทันทีที่ชายหนุ่มปรากฎตัวหน้าห้องโถง เขาคิดไม่ถึงจริงๆว่าร่างสูงจะกลับมาที่ฮอกวอตส์อีกครั้ง แถมคราวนี้ยังมารับตำแหน่งศาสตราจารย์วิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดซึ่งเป็นวิชาที่สเนปใฝ่ฝันที่จะเป็นมาตลอดอีก




     ถึงเขาจะรู้สึกตื่นเต้นกับการกลับมาของซีเรียส แต่เขาก็มั่นใจเกินร้อยเปอร์เซ็นต์เลยว่านั่นเป็นเหตุผลมากพอที่จะทำให้ศาสตราจารย์บ้านสลิธีรินอารมณ์เสียสุด และหาเรื่องหักคะแนนบ้านกริฟฟินดอร์ในคาบวิชาปรุงยาวันนี้มากกว่าปกติแน่



 

     ซีซีเรียส…” แฮร์รี่อุทานกับตัวเองเมื่อเขามองซีเรียสอย่างพิจารณาจากโต๊ะกริฟฟินดอร์ ร่างสูงลอบมองใบหน้าคมเข้มของคนที่อยู่ข้างๆตัวเองแวบนึงด้วยสายตาแบบเดียวกับที่สเนปจ้องมาที่เขาเมื่อเช้านี้ พลันข้อสรุปจากสิ่งที่เขาเห็นเองกับตาว่าซีเรียสชอบสเนปทำให้ความรู้สึกตื่นเต้นดีใจที่ได้เห็น
พ่อทูนหัวแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกสับสนและเจ็บลึกๆอย่างบอกไม่ถูก เด็กหนุ่มเบือนหน้าไปทางอื่นก่อนที่ความฟุ้งซ่านในหัวของเขาจะทำให้คิดถึงเหตุการณ์ที่อาจจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ เขาไม่อยากรับรู้อะไรทั้งสิ้นไม่เลยจริงๆ



     แต่ก่อนที่เด็กหนุ่มบ้านกริฟฟินดอร์จะจมดิ่งลงไปในห้วงความคิดไปมากกว่านี้ เสียงกริ่งบอกสัญญาณเวลาเข้าเรียนก็ดังขึ้น นักเรียนส่วนใหญ่ออกจากห้องโถงไปแล้ว แฮร์รี่ลุกขึ้นจากโต๊ะกริฟฟินดอร์อย่างเงียบเชียบและผลุนผลันตามนักเรียนบางส่วนที่เหลือออกจากห้องโถงโดยไม่สนใจเพื่อนสนิทสองคนที่มองหน้ากันแล้วรีบลุกพรวดตามเขาไปอย่างไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น เด็กหนุ่มรู้สึกขาอ่อนจนเหมือนจะไม่มีแรงจะพาตัวเองให้ก้าวต่อไปได้อีก แต่หากหยุดเดินตอนนี้จะต้องทรุดลงกลางทางแน่ เขากัดฟันมุ่งหน้าต่อไปยังคุกใต้ดินเพื่อเริ่มคาบเรียนวิชาแรกของศาสตราจารย์สเนปในวันนี้ด้วยความรู้สึกเจ็บอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ทำไมกัน  



 

TBC.
 


Talk: ขอโทษที่ให้คอยนาน แถมเนื้อหาตอนนี้มันยังสั้นไปหน่อย (มึนๆอีกต่างหาก - -^ ) หลังจากสอบมิดเทอมเสร็จงานก็เข้าเรื่อยๆล่ะฮะ แถมยังโดนขัดจังหวะตอนนั่งแต่งนั่งพิมพ์ฟินๆอีก TT^TT  

PS. บทนี้ผมเน้นออกแนวแสดงความรู้สึก ความคิดของแต่ละคนผ่านสายตาของแต่ละคนน่ะครับ เลยไม่มีบทสนทนาฟินๆมากนัก แต่...อดใจรอตอนหน้าเลยฮะ บทมุ้งมิ้งฟินๆของคู่เซฟรี่จัดเต็มแน่นอน ขอบคุณรีดเดอร์ที่ยังติดตามผลงานฟิคเซฟรี่ของผมมาตลอดนะคร้าบ (_ _)โค้งงามๆ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

128 ความคิดเห็น

  1. #122 kay (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 00:11
    น้องรี่มีความแพนิค ตีตนไปก่อนไข้ และดราม่าเก่งมากกก

    หนูหลุกกก
    #122
    0
  2. #94 NuCee (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2557 / 21:41
    โอ้ ๙ีเรียส แบลคมาสอน



    คงมันส์แน่ๆเลย
    #94
    0
  3. #86 AAA (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2557 / 17:51
    สนุกดีนะคะ
    #86
    0
  4. #70 ลักยิ้ม (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 เมษายน 2557 / 00:03
    สนุกดีคับ ตอนนี้มึนนิดหน่อย แต่ก็โอนะ
    #70
    0
  5. #40 Rafael_Riddle (@lee-seung-woo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มกราคม 2557 / 21:14
    ไม่นะ ไม่~~~~~
    #เรื่องนี้ดร่าม่าแน่นอนฮึก อย่าทารุณกรรมรีมากน่าาาเดี๋ยช่ำในก่อนแต่ง(?)
    #รักคนเขียนเรื่องนี้~~~~~~~~
    #40
    0
  6. #35 Maru maru (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2556 / 19:55
    แฮรี่อย่างดราม่าอะ
    #35
    0
  7. #30 Detective Patt (@csi-patt) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2556 / 12:45
    อ่านตอนต่อไป...
    #30
    0
  8. #24 Nudee (@goolandhang) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2556 / 19:51
    เศร้าเบย หนูแฮร์
    แต่ช่างปะไร ป๋าเนป หล่อเลือกได้ซะอย่าง
    รอต่อไปนะ^^
    #24
    0