คัดลอกลิงก์เเล้ว

Sick

โดย Ikemen Orange

เมื่อแฮร์รี่ป่วยและดึ้อดึงไม่ไปห้องพยาบาลแต่ะจะนอนพักจนกว่าจะหายดี เซเวอร์รัสจึงไปรักษาเด็กหนุ่มคนรักของเขาเป็นการส่วนตัวถึงเตียงนอน

ยอดวิวรวม

904

ยอดวิวเดือนนี้

13

ยอดวิวรวม


904

ความคิดเห็น


11

คนติดตาม


37
เรทติ้ง : 100 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  14 ต.ค. 56 / 13:59 น.
นิยาย Sick Sick | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


:::Intro:::

ในเมื่อแฮร์รีป่วยและดื้อดึงที่จะไม่ไปห้องพยาบาล


เพียงเพราะเกลียดยาของมาดามพอมฟรีย์



เซเวอร์รัสในฐานะคนรักของเด็กหนุ่มตัดสินใจบุกหอนอนกริฟฟินดอร์


เพื่อรักษาทั้งไข้ทั้งกายและใจให้เขาเป็นการส่วนตัวถึงเตียงนอน



 
Disclaimer:  ตัวละครทุกตัวเป็นลิขสิทธิ์ของเจ เค โรว์ลิ่ง

Warning!!! : ฟิคเรื่องนี้เป็นแนว Y(Yaoi -->ชายรักชาย) เราเตือนคุณแล้ว หากใครไม่่รู้จัก 
รับไม่ได้ หรือแอนตี้ กรุณากด x 
ออกไปก็แค่นั้น อย่าดั้นด้นอ่านต่อแล้วแบนกันนะครับ
มันเป็น
รสนิยมส่วนบุคคล ขอสงวนพื้นที่สีม่วงเล็กๆที่สงบสุขของคนแต่งกับคนอ่านท่านอื่นๆด้วย
ขอบพระคุณมาก


P.S.ฟิคสั้นเรื่องนี้ได้รับคำอนุญาตให้แปลจาก nekonikki08 เจ้าขอต้นฉบับเรียบร้อย
เรื่องนี้เป็นผลงานแปลเรื่องแรกในชิวิตไรท์เตอร์เลย หากผิดพลาดเรื่องภาษาและความสละสลวยก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยครับ 
น้อมรับคำติชม และขอบคุณสำหรับการติดตามจากรีดเดอร์ที่น่ารักทุกคน (หากรีดเดอร์อยากได้ลิ้งค์ต้นฉบับไปอ่านเองเล่นๆก็ตามสบายเลยครับผม 
 
http://www.fanfiction.net/s/7861438/1/Sick )

 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 14 ต.ค. 56 / 13:59



Sick 
 

แฮร์รี่ครางในลำคอเมื่อรู้สึกได้ถึงมือที่คุ้นเคยเขย่าไหล่เขาอย่างแรง แรงเขย่าทำให้ความรู้สึก
ปวดหัวและคลื่นไส้โถมเข้ามาหาเขาพร้อมๆกัน ชั่วขณะที่ได้ยินเพื่อนของตัวเองทำเสียงโครมคราม
อะไรในห้องก็รู้ได้ว่าต้องมีอะไรผิดปกติกับตัวเขาเองแน่ ทันที่ที่ลืมตาขึ้นมาเขาก็ต้องหลับตาลงอีก
ครั้งและนอนขดตัว เขาต้องป่วยแน่ๆเพียงแต่จำไม่ได้ว่ามันเป็นเพราะอะไร หลายวันมานี้เขายัง
สบายดีอยู่เลยแต่วันนี้ เขากลับอยู่ในอาการทรมาน เด็กหนุ่มรู้สึกร้อนและดันผ้าห่มออกไปจากตัวหากแต่ทำแบบนั้นแล้วก็กลับรู้สึกหนาวขึ้นมาในทันที


มือนั้นเขย่าไหล่เขาอีกครั้งแฮร์รี่ นายต้องตื่นเดี๋ยวนี้เลยนะ! นายพลาดมื้อเช้าไปแล้ว แถมอีกแค่สิบนาทีก็จะถึงเวลาเริ่มคาบเรียนแรกแล้วด้วย!!” รอนเอ่ยขึ้น แต่ก็ต้องผงะไปเพราะได้ยินเสียงครางอย่างทรมานของเพื่อนสนิท นี่นายเป็นอะไรหรือเปล่า ไหวมั้ย

รู้สึกไม่ค่อยดี…” แฮร์รี่พำพำด้วยเสียงที่เบาซะจนแทบไม่ได้ยิน แต่รอนก็ยังฟังออกด้วยความที่อยู่ด้วยกันมาตั้งเจ็ดปี

ป่วยเหรอ? เขาขมวดคิ้วครู่หนึ่ง ถ้างั้นฉันจะไปเอายาจากมาดามพอมฟรีย์มาให้ มันจะช่วยให้นายดีขึ้น

เด็กหนุ่มผมดำครางอีกครั้งพร้อมกับส่ายหน้า “ไม่เป็นไร ฉันน่าจะรู้สึกดีขึ้นช่วงบ่ายๆ แค่รู้สึกไม่ค่อยดีนิดหน่อย เขาตอบกลับไปแบบนั้นเพื่อปลอบใจตัวเองไปด้วยว่ามันไม่เป็นอะไรจริงๆ เขาไม่อยากกินยาของเธอเลย รสชาติมันห่วยแตกซะเหลือเกิน

ฉันจะกลับขึ้นมาดูนายอีกทีตอนเที่ยง ถ้ายังไม่หาย ฉันจะพานายไปห้องพยาบาล

ก็ได้…” แฮร์รี่ตอบรับอย่างไม่เต็มใจนัก เขาตอบส่งๆไปอย่างนั้นเพื่อให้รอนเอามือออกจากผมของเขาซะที ถึงเขาจะรักเพื่อนคนนี้แค่ไหนแต่การที่รอนอยู่ในห้องกลับยิ่งทำให้เขารู้สึกแย่ เขาอยากอยู่เงียบๆและจัดการปัญหาทุกอย่างเองคนเดียว

หายเร็วๆนะเพื่อน รอนตบบ่าเขาเบาๆก่อนจะล่วงหน้าออกไปยังห้องเรียน

แฮร์รี่ถอนใจอย่างโล่งอกเมื่อเด็กหนุ่มผมแดงและเพื่อนร่วมห้องบ้านกริฟฟินดอร์คนอื่นๆออกไปจากห้อง เขาครางอย่างทรมานแลพยายามที่จะหลับ เขาหวังว่าตัวเองจะรู้สึกดีขึ้นหลังจากนี้ เขาได้แต่หลับตาลงและภาวนาให้ตัวเองหลับให้เร็วที่สุด

 

                      ……………………………………………………………….

 

รอนเดินเขามาในห้องเรียนและจับจองที่นั่งข้างๆกับเดรโก นักเรียนค่อยๆทยอยกันเข้ามาจนเต็มห้องเรียนปรุงยา เด็กหนุ่มผมบลอนด์เลิกคิ้วใส่รอนเมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มผมแดงไม่ได้มาพร้อมกับเพื่อนสนิท รอนรับรู้สึกสายตาของคนรักที่จ้องมา เขาหยิบปากกาขนนกขึ้นมาก่อนจะตอบอีกฝ่ายกลับไป

“แฮร์รี่ป่วยน่ะ เขาอยู่ในหอ” ถึงแม้คำตอบของเขาจะอธิบายเหตุผลที่แฮร์รี่ไม่ได้มา แต่มันก็ไม่ได้บอกว่าทำไมเขาถึงอยู่ในห้องนอนแทนที่จะเป็นห้องพยาบาล

อาการหนักมากมั้ย

อืม เขาดูอาการไม่ดีเอาซะเลย รอนพยักหน้า

ถ้างั้นทำไมเขาไม่ไปห้องพยาบาลล่ะ

เขาบอกว่าน่าจะรู้สึกดีขึ้นเองช่วงบ่ายๆน่ะ เด็กหนุ่มยักไหล่ เขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม

เฮอร์ไมโอนี่เดินเข้ามาในห้องก่อนจะนั่งลงข้างๆรอน “แฮร์รี่ไปไหนน่ะ เด็กสาวรีบถามทันทีที่เธอไม่เห็นเขา

ป่วยแล้วก็ยังจะดื้อไม่ยอมไปหามาดามพอมฟรีย์ เดรโกตอบคำถามแทนรอน

เฮ้อ! ให้ตายสิ เฮอร์ไมโอนี่ส่ายหน้าพลางบ่นด้วยความขัดใจและไม่เห็นด้วย หลังจากที่เธอวางหนังสือลงบนโต๊ะ สเนปก็เดินเข้ามาในห้องเรียนด้วยอารมณ์คุกรุ่น เห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มอยู่ในสภาพอารมณ์เสียอย่างแรงและดูจะยิ่งเลวร้ายลงไปอีกเมื่อไม่เห็นดวงตามรกตคู่สวยที่ทักทายเขาอย่างรักใคร่ทุกครั้งที่เข้ามาในห้องเรียน

เปิดไปที่หน้า 474” ศาสตราจารย์วิชาปรุงยาเอ่ยด้วยสีหน้าเหยียดๆ ก่อนจะกวาดตาไปทั่วห้องเพื่อมองหาแฮร์รี่ของเขา ดวงตาสีนิลดุดันหยุดลงที่เดรโก เด็กหนุ่มบ้านสลิธีรินทำปากขมุบขมิบพอให้รู้ว่าเจ้าตัวกำลังพูดคำว่า ‘ป่วย ก่อนจะหันกลับไปสนใจหนังสือของตัวเอง ป่วย? พอตเตอร์ป่วยอย่างนั้นเหรอ สายตาเขาเลื่อนต่อไปที่รอน เด็กหนุ่มบ้านกริฟฟินดอร์รู้สึกกระสับกระส่ายกับสายตาที่จ้องมาและพยายามบังคับตัวเองให้พูดเป็นคำว่า หอนอน เซเวอร์รัสมองต่อไปที่เฮอร์ไมโอนี่ เด็กสาวกรอกตาเล็กน้อยซึ่งทำให้ได้ข้อสรุปได้ว่าเจ้าเด็กบ้าไม่ยอมไปห้องพยาบาล

นี่คงไม่ใช่เรื่องหนักหนาสาหัสอะไรแน่เพราะเขาปฏิเสธที่จะไปหามาดามพอมฟรีย์ หรือว่าต้องการจะหลบหน้ากันแน่ ยังไงก็ตาม พวกเขาทะเลาะกันเมื่อคืนก่อน แทนที่จะเผชิญหน้ากับเขาแบบลูกผู้ชายแต่กลับเลือกที่จะแกล้งป่วยแล้วนอนอยู่บนเตียงจนกว่าคาบเรียนวิชาปรุงยาจะหมดเวลาอย่างนั้นสินะ ร่างสูงหน้าบึ้งด้วยความโมโห เขาทำให้ทั้งคาบนั้นปรุงยากันอย่างเงียบกริบ แถมยังหักคะแนนนับไม่ถ้วนจากข้อบกพร่องที่เล็กที่สุดที่เขาเห็น เขาต้องจัดการสะสางกับแฮร์รี่หลังจบคาบเรียนวิชานี้อย่างแน่นอน  

เมื่อคาบเรียนวิชาปรุงยาจบลง ทุกบ้านเสียไป70คะแนนเท่าๆกัน ทำให้นักเรียนทั้งหลายเดินออกไปด้วยอาการไม่พอใจ เดรโกมองมาที่เขาก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับรอนและเลื่อนแขนไปโอบเอวบางของคนรัก 

เซเวอร์รัสไม่สนใจความรู้สึกอึดอัดที่ปะทุอยู่ในอกของตัวเองและรอเวลาที่คาบเรียนต่อไปจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่จะตัดสินใจเดินไปยังห้องนั่งเล่นรวมกริฟฟินดอร์ เขาจะเป็นคนพิจารณาเองเลยว่าแฮร์รี่ป่วยจริงแค่ไหน แต่ถ้าเด็กหนุ่มยังสบายดีอยู่ล่ะก็ เขาก็ยินดีเสนอเหตุผลให้แฮร์รี่นอนอยู่บนเตียงต่อไป

                ร่างสูงมองไปยังโถงทางเดินเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น พอเห็นนักเรียนหรืออาจารย์บางคนเดินผ่านมาเขาก็รีบซ่อนตัวรอจนกว่าพวกเขาจะผ่านไป ชายหนุ่มผมดำกำลังเดินไปยังหอกริฟฟินดอร์ เขาแทบไม่สนใจรูปภาพที่อยู่บนบานประตูตอนที่เธอเปิดให้เขาเข้าไปข้างในได้ โชคดีที่ยังไม่มีใครอยู่ในห้องนั่งเล่นอย่างที่มันควรจะเป็น เซเวอร์รัสนิ่งค้างไป ถ้าเกิดแฮร์รี่อยู่กับคนอื่นล่ะ เขาก็แค่พูดง่ายๆว่า ป่วยแล้วหาใครสักคนที่ว่างหรือบอกว่าพวกเขาป่วยเหมือนกัน และเข้ามาอยู่ด้วยกันในห้องด้วยกันแบบส่วนตัวชายหนุ่มรู้สึกเหมือนเลือดในตัวพุ่งพล่าน เขาเดินดุ่มๆเข้าไปในห้องและกระแทกประตูเปิดออก

แฮร์รี่สะดุ้งตื่นขึ้นตามมาด้วยอาการไอ เด็กหนุ่มลุกขึ้นนั่งก่อนจะมองหาว่าใครมารบกวนการนอนของตัวเอง แต่ก็ต้องรู้สึกคิดผิดที่ทำแบบนั้น ห้องเริ่มหมุนคว้าง เขารู้สึกเหมือนไฟกลายเป็นดวงเล็กๆก่อนจะล้มกลับลงไปบนเตียงอีกครั้ง ท้องไส้เริ่มประท้วงเพราะการขยับตัวชั่วครู่นั้น เขารู้สึกเหมือนต้องวิ่งไปเข้าห้องน้ำและอาเจียน เขาจะไม่ต้องรู้สึกแบบนั้นเลยถ้าหากว่าร่างกายมันไม่ประท้วงการเคลื่อนไหวอะไรก็ตาม เขาเริ่มสั่นสะท้าน แต่บอกไม่ได้ว่าเป็นเพราะความหนาวหรืออาการป่วยกันแน่

เซเวอร์รัสมีทีท่าอ่อนลงทันทีเมื่อสังเกตได้ถึงสภาพของแฮร์รี่ในขณะนี้ เขาเดินเข้าไปถึงตัวเด็กหนุ่มเพียงแค่สามก้าวยาว  “แฮร์รี่ เขาเรียกชื่ออีกฝ่ายเบาๆก่อนจะนั่งลงข้างๆและวางมือลงบนหน้าผากของแฮร์รี่เพื่อใช้คาถาตรวจวินิจฉัย เพียงชั่วอึดใจเดียวก็รู้ว่าต้องเอายาตัวไหนมาให้แฮร์รี่ เขารู้สึกผิดที่สงสัยอีกฝ่าย ฉันจะไปเอายาให้เธอก่อนนะแฮร์รี่ เดี๋ยวกลับมา
 

แฮร์รี่แทบไม่รู้เลยว่าใครพูดกับเขาอยู่จนได้สัมผัสความอบอุ่นที่คุ้นเคยอยู่ข้างๆและสูดกลิ่นจากคนๆนั้น เด็กหนุ่มโผเข้าหาเซเวอร์รัสทันทีโดยไม่ลังเล ก่อนจะขดดัวรอบศาสตราจารย์ปรุงยาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้  เขารู้ว่าเซเวอร์รัสพูดกับเขาแต่ไม่รู้พูดอะไรบ้าง สิ่งเดียวที่รู้ก็คือร่างสูงอยู่กับเขาตอนนี้และนั่นทำให้เขาเริ่มรู้สึกดีขึ้น  ถึงจะยังทรมานและครั่นเนื้อครั่นตัวอยู่ หากแต่รู้สึกว่าทุกอย่างมันควบคุมได้เพียงเพราะเซเวอร์รัสอยู่กับเขา

เซเวอร์รัส…”เด็กหนุ่มกระซิบเป็นเชิงขอร้อง แต่เขาไม่รู้จะขออะไรนอกเหนือไปกว่าต้องการใกล้ชิดเซเวอร์รัสมากกว่านี้

แฮร์รี่…” ชายหนุ่มพยายามดันตัวแฮร์รี่ออก ทว่าร่างเล็กก็เกาะเขาไว้ราวกับชีวิตนี้ขึ้นอยู่กับเขา

พอตเตอร์! ปล่อยให้ฉันไปเอายามาให้เธอก่อน เธอจะได้หายดีหลังจากนี้ ”

แฮร์รี่ส่ายหัวอย่างดื้อดึงก่อนจะครางเพราะอาการปวดตุบๆในหัวจากการกระทำนี้ “แค่อยู่ตรงนี้ได้มั้ยเซเวอร์รัส”
 

ไม่ได้หรอกนะแฮร์รี่ เธอก็รู้ว่าฉันยังมีคาบเรียนที่ต้องสอนหลังจากนี้อีก แล้วก็อาจจะมีคนเข้ามาเห็นก็ได้ เขาพูดพลางไล่เรียวนิ้วไปตามเส้นผมของแฮร์รี่และนวดศีรษะอีกฝ่าย เด็กหนุ่มครางเบาๆในลำคออย่างพอใจ เซ เวอร์รัสพยายามดันตัวแฮร์รี่ออกอีกครั้งแต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่ยอมให้เป็นแบบนั้น เขาเกาะเอวชายหนุ่มไว้เอาไว้

หยุดทำตัวยุ่งยากได้แล้ว ฉันจะรีบกลับมาทันทีที่ไปเอายาให้เธอแล้วเขาพยายามปลอบให้แฮร์รี่ปล่อยมือที่เกาะเขาแน่น

อยู่เถอะ แฮร์รี่ครวญอีกครั้ง อยู่ต่อเถอะครับ ได้โปรด

เซเวอร์รัสถอนใจยาวก่อนจะตัดสินใจถอดรองเท้าออกแล้วคลานขึ้นไปอยู่บนเตียงกับแฮร์รี่ เขาจัดให้ศีรษะของเด็กหนุ่มพิงอยู่กับอกของเขาและกอดร่างบางไว้แน่น เขาเริ่มเล่นกับเส้นผมของแฮร์รี่และจูบลงที่ศีรษะซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขารู้ดีว่าพอตเตอร์มักจะได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการเสมอ เซเวอร์รัสไม่อยากให้เจ้าเด็กบ้านี่เคยชินกับการได้สิ่งที่ต้องการจากเขาง่ายๆไปซะทุกครั้ง แต่ก็นั่นอีกล่ะ เขามักจะแพ้แฮร์รี่เสมอ

           ขณะที่นอนกอดและปลอบเด็กหนุ่มอยู่บนเตียง เขาอดนึกกับตัวเองไม่ได้ว่าเรื่องที่ทะเลาะกันเมื่อคืนก่อนมันไม่สำคัญอะไรอีกแล้ว ตอนนี้เขาอยู่ตรงนี้ อยู่บนเตียงกับแฮร์รี่ เสี่ยงต่อการที่นักเรียนบางคนจะเอาสิ่งที่พวกเขาเห็นอยู่ตอนนี้ไปกระจายข่าวทั้งโรงเรียน ซึ่งเขาเคยถกเถียงเรื่องไม่อยากจับมือกลางที่สาธารณะมาก่อนแล้ว เขารู้สึกลำบากใจเหลือเกิน 


แฮร์รี่ถอนใจ เขาค่อยๆรู้สึกดีขึ้นและต้องการยาที่จะทำให้เขาหายดี แต่ก็ไม่อยากแยกจากร่างสูง เซเวอร์รัสช่างอบอุ่น สบาย และที่สำคัญไปกว่านั้น ชายหนุ่มลุบตัวเขาทำให้แฮร์รี่รู้สึกถึงความปลอดภัย การปกป้อง และความรัก แฮร์รี่สูดจมูกและกอดเซเวอร์รัสให้เข้ามาหาตัวเองมากขึ้น ร่างสูงฮึดฮัดเล็กน้อยแต่ก็ผ่อนคลายลงในอ้อมกอด สิบห้านาทีต่อจากนั้น เขาได้ยินเสียงกรนเบาๆมาจากแฮร์รี่ เซเวอร์รัสขยับตัวเด็กหนุ่มออกอย่างช้าๆและระมัดระวัง ก่อนจะรีบเดินไปเอายาจากคุกใต้ดิน พอเขากลับมาแฮร์รี่ก็นอนอยู่ในท่าขดตัวกลม
 

แฮร์รี่ ตื่นเถอะ เขาขยับตัวแฮร์รี่เพื่อที่อีกฝ่ายจะได้ลุกขึ้นนั่งดีๆ ร่างเล็กถดหนีแต่ก็อ้าปากเมื่อเขารู้สึกถึงปากขวดยาที่แตะบนริมฝีปากก่อนจะกลืนยารสเชอรี่ลงไป ยาเริ่มออกฤทธิ์ทันที เขายิ้มบางและประทับจูบลงบนริมฝีปากของเซเวอร์รัส

ขอบคุณครับที่รัก แฮร์รี่ถอนใจอย่างมีความสุข

“ด้วยความยินดี แต่เธอช่วยรับปากฉันด้วยนะว่าคราวหน้าถ้าเธอป่วยอีกจะไปที่ห้องพยาบาล นั่นจะช่วยฉันจากปัญหาที่ลอบเข้ามาที่นี่”

เซเวอร์รัสแฮร์รี่เบิกตาขึ้นอย่างตกใจเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายอยู่บนเตียงของตัวเอง ซึ่งใครก็มีโอกาสเดินเข้ามาเห็นพวกเขาทั้งคู่ได้ทั้งนั้น

ช่างเถอะแฮร์รี่ ฉันเสี่ยงชีวิตเพื่อเธอ และก็คิดว่าการเปิดเผยเล็กน้อยนี่คงไม่เป็นอันตรายกับฉันนักหรอก เขายกยิ้มมุมปากและดึงร่างเล็กเข้ามาในอ้อมกอดก่อนจะพูดเสริมแบบติดตลก
หรือแม้กระทั่งชื่อเสียง


เด็กหนุ่มยิ้มอย่างสดใส จริงเหรอครับ เราจะคบแบบเปิดเผยได้ใช่มั้ย” เขาพยายามไม่แสดงความตื่นเต้นและกระตือรือร้นออกนอกหน้าแต่ก็ทำไม่ได้ เขากระเด้งขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น

ถ้ามันสำคัญกับเธอมากขนาดนั้นนะ แล้วถ้าเธอเข้าใจดีว่าเดลี่โพรเฟตจะไม่ลังเลเลยที่จะ…”

“ผมไม่สน” แฮร์รี่บอกปัดก่อนจะซุกหน้าลงและซุกไซร้ซอกคออีกฝ่าย อีกไม่ถึงอาทิตย์ผมก็จะเรียนจบแล้ว หลังจากนั้นผมคิดว่าเราน่าจะไปเที่ยวกัน ออกไปดูโลกภายนอกและทำสิ่งที่ไม่เคยได้ลอง เขาจูบผิวขาวซีดและขบเม้มเล่นอย่างซุกซน

เซเวอร์รัสสั่นเทิ้มด้วยความพอใจ “ถ้างั้นเธอกะจะบอกแผนพวกนี้เมื่อไหร่ล่ะ

แฮร์รี่ลอบยิ้มน้อยๆ “วันนี้มั้งครับ

ว่าใหม่อีกทีซิ…”

“บางทีผมอาจจะบอกหลังจากวันที่เก็บของๆคุณเสร็จและก็เอากุญแจนำทางใส่ไว้ในมือของคุณ...”เด็กหนุ่มไล่จูบตามลำคอของเซเวอร์รัส เขาหวังว่าชายหนุ่มตรงหน้าจะไม่โกรธเขามากนัก
 

           เซเวอร์รัสฮัมเบาๆเมื่อคิดถึงคำตอบของแฮร์รี่ ก่อนอื่นเขาอยากจะดุอีกฝ่ายที่ทึกทักเอาเองว่าเขาจะสนุกกับการถูกพาตัวออกจากบ้านอย่างกะทันหัน แต่พอคิดดูดีๆแล้วเขาก็ไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่จะไม่ไปกับแฮร์รี่

           พวกเขาเพิ่งคบกันได้แค่ 8เดือน มันเร็วไปที่จะวางแผนแบบนี้อย่างนั้นหรือ เซเวอร์รัสรู้ว่าตัวเองสมควรได้รับช่วงเวลาพักผ่อน การพักร้อนกับคนรักหนุ่มสุดเซ็กซี่ของเขาเป็นอะไรที่มากเกว่าที่เขาสมควรได้รับ แต่เขาก็เต็มใจที่จะรับมันไว้
   

ฉันคิดว่าเราน่าจะเริ่มวางแผนสุดสัปดาห์นี้เลยจะได้พร้อมหลังจากงานเลี้ยงจบการศึกษาของเธอ

เยี่ยมเลย แฮร์รี่ยิ้มกว้างก่อนจะจูบเซเวอร์รัสที่จู่ๆก็จูบเขาหนักขึ้น เซเวอร์รัสลุกขึ้นหลังจากที่พวกเขาถอนริมฝีปากจากกันแล้ว

ไปแต่งตัวซะ ในเมื่อหายดีแล้วเธอก็ต้องกลับไปเรียนวิชาที่เหลือของวันนี้

แฮร์รี่เบ้ปากอย่างขัดใจ ผมของเขายังคงยุ่งเหยิงและเขาก็ยังไม่เปลี่ยนชุดนอนออก “ผมขอโดดเรียนไม่ได้เหรอ สายตาที่เซเวอร์รัสจ้องมาได้ให้คำตอบไปในตัว เขาได้แต่ถอนใจยาวก่อนจะเอ่ยต่อไป แล้วถ้าเป็นเดทล่ะได้มั้ย วันเสาร์นี้ที่ร้านไม้กวาดสามอัน
 

ก็แล้วแต่ เธอต้องการแสดงออกชัดเจนเลยเหรอว่าเธอกับฉันคบกัน

ครับ

เซเวอร์รัสพยักหน้าตอบรับ “เจ็ดโมง ห้ามมาสายเด็ดขาด” เขาจูบแฮร์รี่ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง พอเขาเดินออกมาถึงห้องนั่งเล่นกริฟฟินดอร์ก็เห็นนักเรียนบางคนมองมาอย่างอึ้งๆเมื่อเห็นพวกเขา ร่างสูงเลิกคิ้วใส่นักเรียนพวกนี้และเดินต่อไปยังทางออก หักกริฟฟินดอร์สิบคะแนนสำหรับความหยาบคาย

เขายิ้มเยาะเมื่อได้ยินพวกเขาพูดละลักละล่ำแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรพลางเดินกลับไปยังห้องเรียนเพื่อเตรียมตัวสำหรับคาบถัดไป ชายหนุ่มอารมณ์ดีขึ้นมากแล้วและแทบจะยิ้มออกมาเมื่อวางแผนสถานที่ที่จะไปเที่ยวกับแฮร์รี่ในใจเป็นที่เรียบร้อย

 

........................................... The End ..........................................
 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Ikemen Orange จากทั้งหมด 5 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

11 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 21 กรกฎาคม 2559 / 17:34
    กรีด~เข้ามาอ่านกี่ทีๆก็ไม่เบื่อแถมยังฟินอีกต่างหาก เฮอ~
    #11
    0
  2. วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 22:41
    ชอบเซฟเวอร์ชันนี้มากกกกก หวานละมุนละไม... นิสัยรี่ต้องแบบนี้สิ น่ารักน่าฟัดสุดๆเลยง่ะ 
    #10
    0
  3. #9 Rafael_Riddle (@lee-seung-woo) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มกราคม 2559 / 20:10
    รอบที่สองก็ว่าได้ โอยละมุ่นน
    #9
    0
  4. วันที่ 24 ธันวาคม 2558 / 18:33
    อร๊ายยย เราชอบฮือ ชอบมาก ชอบอ่ะ มีเดรกรอนด้วย แอบจิ้นคู่นี้ -///-
    #8
    0
  5. วันที่ 6 ตุลาคม 2558 / 21:30
    อ่อยยยย หวานจนละลาย
    #7
    0
  6. #6 ปาปารัดซี่
    วันที่ 27 ตุลาคม 2557 / 23:20
    เปิดๆๆๆๆๆเปิดเลยจ้าาาาา คู่รักแห่งฮ็อกวอร์ต
    #6
    0
  7. #5 pumpkin
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 16:58
    เอาอีกกกกกกกกก ><

    จะเป็นอะไรไหมถ้าจะบอกว่าชอบเห็นนู๋รี่ทรมาน 555
    #5
    0
  8. #4 NuCee
    วันที่ 25 ตุลาคม 2557 / 18:38
    เย้ๆ

    เนื้อเรื่องดีมากเลยฮับ



    อ่านแล้วอินต่อเลย
    #4
    0
  9. #3 Maru maru
    วันที่ 15 ตุลาคม 2556 / 15:10
    แปลเก่งมากค่ะ.... อ่านลื่นมากกก เรื่องนี้น่ารักมากเลย >
    #3
    0
  10. วันที่ 15 ตุลาคม 2556 / 00:38
    แปลเก่งมากเลยคร้าบบบบ 
    หวานจนหมดไต่คอมผมเลยละ #ตบมด
    แปลสนุกมากกขอบคุณน่ะครับบบบ
    หวังว่าเราจะได้มีโปรเจครวมกันบ้างน่าาาา 
    #มีแล้วไม่ใช่รึไง= =

    #2
    0
  11. วันที่ 14 ตุลาคม 2556 / 22:08
    แปลได้ไหลลื่นมากเลย อ่านแบบไทยแล้วมันส์กว่าจริงๆ ฮุๆ >_<
    #1
    0