[EXO] "Dating a Superstar" (KaiSoo, ChanBaek)

ตอนที่ 24 : #ฟิคเดท : 23

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,115
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    30 ม.ค. 58

B B





Chapter 23

 


 

            “สูงขึ้นอีกนิดนึง ซ้ายอีก อีกนิด นั่นแหละๆ ตรงนั้นเลย” แบคฮยอนชี้ไม้ชี้มือเป็นเชิงบอกให้ร่างสูงที่ยืนเขย่งปลายเท้าอยู่บนเก้าอี้ติดสายรุ้งตกแต่งเข้ากับขอบประตูบานเลื่อนหน้าบ้าน พลางเจ้ากี้เจ้าการบอกให้ชานยอลขยับซ้ายขวาตามที่เขาพอใจ

 

            “ทำไมนะ นี่มันเพิ่งจะปลายเดือนพฤศจิกานายต้องหาเรื่องแต่งบ้านให้มันเข้าธีมคริสต์มาส มันจะรีบไปไหม?

 

            “ก็เดี๋ยวช่วงเดือนธันวาฉันกับจงอินก็จะยุ่งจนแทบกระดิกตัวไม่ได้ ไหนจะงานโชว์ตัว งานรับรางวัลจะมีเวลามาจัดที่ไหน นี่ของก็ซื้อมาทิ้งไว้ไม่ได้แต่งมา 2 ปีแล้ว ไหนๆ ว่างก็ทำไปเหอะน่า”

 

            “เออ แต่คนที่จัดไม่ใช่นายไง มันฉันหมดเลย” ปากก็บ่นพึมพำไปอย่างนั้นแต่มือก็ยังคงทำหน้าที่ต่อไป ชานยอลแลบลิ้นเลียริมฝีปากแล้วกะจุดแขวนมิสเซิลโทช่อสุดท้าย ในที่สุดการจัดประดับตกแต่งบ้านให้ต้อนรับช่วงปีใหม่ก็เสร็จสิ้น เหลือแค่ต้นคริสต์มาสด้านใน ที่แค่ลากมาวางไว้แต่ยังไม่ได้ทำอะไรกับมัน

 

            ชานยอลกระโดดลงจากเก้าอี้แล้วบีบไหล่ตัวเองพร้อมกับเอนหลังเพื่อบรรเทาอาการปวดเมื่อย วันนี้เขาช่วยแบคฮยอนจัดบ้านทั้งวัน ดูเหมือนคนตัวเล็กจะว่างจนฟุ้งซ่านอยากจะหาอะไรทำ ย้ายนู่นย้ายนี่ไปเรื่อย แถมสุดท้ายยังคิดจะขนของตกแต่งขึ้นมาติดบ้านอีกต่างหาก แต่ถึงปากจะเถียงไปอย่างนั้นแต่ชานยอลก็ยอมทำ

 

            แบคฮยอนโขยกเขยกเข้าไปในครัวพร้อมๆ กันกับที่ชานยอลทิ้งตัวลงกึ่งนั่งกึ่งนอนบนโซฟายาว รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ร่างบางยื่นแก้วน้ำมาให้ตรงหน้าแล้วบุ้ยใบ้เป็นเชิงว่าให้เขารับไปดื่ม

 

            น้ำเย็นชื่นใจดับกระหายไปได้บ้างแต่คงไม่ชื่นใจเท่าคำที่คนตัวเล็กที่ตอนนี้ลงมานั่งข้างๆ พูดขึ้น

 

            “ขอบใจนะ ถ้าไม่ได้นายฉันคงลำบาก”

 

            “กับอีแค่ย้ายนู่นนี่ฉันไม่เห็นลำบากเลย”

 

            “ฉันหมายถึงที่คอยมาอยู่กับฉัน” ใบหน้ากลมก้มหน้างุดถึงจะคิดอย่างนั้นแต่การพูดออกมามันกลับไม่ง่ายเลย “ขอบใจนะ”

 

            ชานยอลยกคิ้วมองคนตัวเล็กอย่างแปลกใจ แต่พอเห็นท่าทางที่ดูจะเขินอายก็อมยิ้มออกมาได้ ต่างคนต่างไม่พูดอะไรกันอยู่เกือบนาทีท่ามกลางบรรยากาศที่ชักจะแปลกๆ ขึ้นทุกที

 

            “ชานยอล


 

            “หืม?


 

            ” แบคฮยอนมองหน้าคมคายของชานยอลนิ่งเขามีสิ่งที่อยากจะถาม แต่ในที่สุดก็คิดว่าปล่อยให้มันคลุมเครือแบบนี้ไปก็อาจจะดี “นายทำกับข้าวเป็นไหม?

 

            “อะไรนะ?

 

            “ฉันอยากทำกับข้าว แต่สภาพมือกับขาแบบนี้ก็คงยังไม่พร้อมใช่ไหม?

 

            “อารมณ์ไหน? ปกติก็ซื้อเขากินตลอด”

 

            “ก็เบื่อนี่ อยู่บ้านแต่กินอาหารถุงทุกวัน ไม่เห็นจะอร่อยเลย”

 

            “งั้นก็รอคยองซูกลับมาทำให้กิน”

 

            “คืนนี้กองน่าจะเลิกดึกมั้ง กว่าจะเลิกพวกนั้นคงกินกันมาแล้วน่าจะหิว”

 

            “แล้วยังไง?” แบคฮยอนยิ้มแฉ่งก่อนจะทำตาเป็นประกาย แล้ววันนี้ชานยอลก็ได้ความรู้ใหม่ว่านอกจากคนบ้านนี้จะขี้โวยวาย เอาแต่ใจแล้วยังขี้อ้อนได้น่าหมั่นไส้อีกต่างหาก

 

            “ฉันก็เลยถามไงว่านายทำกับข้าวเป็นไหม?

 




 

-----

 




 

            “เฮ้ย! ไหม้แล้วๆ”

 

            “เอามันออกมาสิ เอามันออกมา”

 

            “ลดไฟลงอีก ไอ้บ้า!! นายจะทำให้มันไหม้กว่าเดิม!!

           


 

            สุดท้ายสองคนก็ทำได้แค่นั่งมองไข่เจียวไหม้ๆ ที่วางอยู่ตรงกลางโต๊ะด้วยสีหน้าละห้อย

 

            “แค่ไข่เจียวก็ทำไหม้แล้วอย่างนี้นายจะไปทำอะไรกิน หา? ไอ้หูกาง”

 

            “ก็ฉันบอกแต่แรกว่าทำไม่เป็นๆ”

 

            “แต่นายบอกว่าของง่ายๆ นายก็พอทำได้นี่” ชานยอลจิ๊ปากแล้วกอดอกงอนๆ ในขณะที่แบคฮยอนถอนหายใจออกมา “คงต้องสั่งเข้ามากินแล้วล่ะมั้ง”

 

            “หิวหรือยังล่ะ” ร่างสูงยกคิ้วขึ้นถามเมื่อเห็นว่าแบคฮยอนทำท่าจะลุกขึ้นยืนไปที่โทรศัพท์บ้าน

 

            “อืม ก็หิว” ชานยอลยกตัวขึ้นมาจากเก้าอี้แล้วกดไหล่คนตัวเล็กให้กลับไปนั่งลง ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินไปหยิบซองรามยอนออกมาจากในตู้ “นายจะทำอะไร”

 

            “ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีอะไรที่ฉันทำได้ดี นั่งรอไป”


 

            แบคฮยอนไม่พูดอะไรอีก เขามองชานยอลที่เดินไปเดินมาหยิบนู่นหยิบนี่ ใช้เวลาแค่ไม่กี่นาทีรามยอนชามโตใส่ไส้กรอกกับไข่ฟูหนานุ่มก็ถูกวางลงตรงกลางโต๊ะ

 

            “โอ้โห”

 

            “ไง น่ากินล่ะสิ”

 

            “นายเอาดีทางรามยอนได้สินะ” แบคฮยอนยิ้มพลางรับตะเกียบที่ชานยอลส่งมาให้ คนตัวสูงยิ้มภูมิใจก่อนจะเริ่มอธิบายพร้อมกับคนรามยอนในถ้วยให้เย็นลง

 

            “นี่ไม่อยากจะคุย ฉันนี่แหละผู้เชี่ยวชาญตัวจริงเลย นายลองไปอยู่บ้านคยองซูที่เต็มไปด้วยรามยอนเป็นโหลๆ แล้วจะเข้าใจ”

 

            แบคฮยอนหัวเราะชอบใจ ร่างเล็กคีบเส้นขึ้นมาพักไว้ในชามเล็กของตัวเองที่ชานยอลหยิบมาให้แล้วเป่าเบาๆ ก่อนจะสูดมันเข้าปาก พอเงยหน้าขึ้นมาดวงตาก็ปะทะเข้ากับช้อนยาวปริ่มน้ำซุปที่ข้างในมีไส้กรอกอยู่สองชิ้น


 

“กินมือเดียวไม่ถนัดใช่ไหม นายยังไม่ได้ชิมน้ำซุปที่ฉันทำเลยนะ” แบคฮยอนรู้สึกว่าตัวเองเขินจนหน้าแดงและชานยอลก็คงสังเกตเห็นได้ง่ายๆ ถึงอย่างนั้นร่างสูงก็ยังคงระบายรอยยิ้มต่อเนื่องไม่มีทีท่าว่าจะเขินเหมือนที่เขาเขินแต่อย่างใด ชานยอลยื่นช้อนเข้ามาใกล้เป็นเชิงบอกให้แบคฮยอนทาน คนตัวเล็กมองดูอยู่ชั่วอึดใจในที่สุดก็ตัดสินใจงับช้อนที่คนตัวสูงยื่นมาป้อนให้

 

“อ้ามมมมม” ชานยอลทำท่าลุ้นให้แบคฮยอนกินเหมือนกับแบคฮยอนเป็นเด็กเล็กแล้วก็ยิ้มออกมาอย่างพอใจ “กินเยอะๆ จะได้โตไวๆ”

 



 

“ให้มันขยายออกส่วนสูงบ้างไม่ใช่โตล้ำไปแต่หน้าแบบนี้”

 

“ย่า! ชานยอล!!” แบคฮยอนถลึงตาใส่พร้อมกับเสียงหัวเราะของชานยอลที่ดังขึ้นอย่างชอบใจ ถึงมันจะเป็นมื้อง่ายๆ ไม่ได้หรูหราอะไร แถมยังเป็นรามยอนที่ใครๆ ก็ทานได้ แต่การได้ทานไป คุยกันไป แกล้งกันไปแบบนี้ก็ทำให้อาหารมื้อนี้อร่อยขึ้นได้มากกว่าที่เป็นอยู่จริงๆ

 




 

-----

 




 

            ชานยอลนั่งเปิดทีวีรอละครของไคมา ในขณะที่แบคฮยอนเอาแต่ชะเง้อมองดูหน้าบ้านเป็นพักๆ เพราะไม่เห็นมีทีท่าว่าน้องชายจะกลับมาสักที เมื่อกี้เหมือนเห็นไฟหน้ารถแต่สุดท้ายก็เงียบหาย แบคฮยอนเลยคิดว่าอาจจะเป็นรถของบ้านฝั่งตรงข้ามที่เพิ่งกลับเข้ามาก็ได้

 

            “ชะเง้อจนคอยาวเป็นยีราฟแล้ว เดี๋ยวเขากลับมาก็เห็นเองนั่นแหละน่า”

 

            “อืม” แบคฮยอนตอบรับเบาๆ พร้อมกับที่หน้าจอทีวีฉายละครตอนดึกของไคขึ้นมา ชานยอลเด้งตัวขึ้นนิดหนึ่งพลางมีสีหน้ากระตือรือร้นขึ้นมาทันที และใช้เวลาเพียงแค่ไม่กี่นาทีร่างสูงก็จมดิ่งเข้าไปกับเนื้อหาของละครในทีวีเป็นที่เรียบร้อย

 

            แบคฮยอนมองดูชานยอลที่นั่งกัดเล็บมีอารมณ์ร่วมไปกับเรื่องราวในทีวีแล้วก็อมยิ้ม ดูท่าทางจะชอบจงอินมากจริงๆ อดที่จะปลื้มไม่ได้ที่น้องชายมีแฟนคลับที่ติดตามเหนียวแน่นขนาดนี้ ถึงจะเป็นแฟนบอยก็ตามที

 

            RrrrrrrrrrrrrrrR…

 

            “ฮัลโหล จงอิน”

 

            [ฮัลโหล แบคฮยอน คืนนี้ไม่นอนบ้านนะ อ้อ ฝากชานยอลด้วยล่ะ ไม่ต้องให้กลับมาเหมือนกัน โอเคนะ]

 

            “อะหา? เดี๋ยวนะ นายอยู่ไหน? จงอินๆ” แต่ไม่ทันแล้วจงอินตัดสายไปเรียบร้อย แบคฮยอนมองดูโทรศัพท์มือถือในมือด้วยความงุนงง ก่อนจะค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นแล้วโขยกเขยกไปยืนมองที่ประตู ไฟบ้านคยองซูเปิดแล้ว ถ้าอย่างนั้น

 

            “มีอะไร?” ชานยอลหันมาถามอย่างสงสัย ร่างสูงไม่ชอบให้แบคฮยอนเดินเหินไปไหนมาไหนโดยที่ไม่มีความจำเป็น ถึงแม้ว่าอาการของแบคฮยอนจะดีขึ้นมากแล้วแต่ก็ยังต้องใส่เฝือกอ่อนอยู่ดี

 

           

 

            ” สายตาของแบคฮยอนที่หันกลับมามองทำให้ชานยอลขมวดคิ้ว รู้สึกเหมือนกับว่าดูจะมีเรื่องไม่ค่อยดี

 

            “วันนี้นายคงต้องนอนนี่”

 

            “หา? หมายความไง?

 

            “จงอินโทรมาบอกว่าไม่ต้องให้นายกลับไป คืนนี้เขาจะนอนบ้านนู้น” ชานยอลกะพริบตาปริบๆ เพื่อประมวลผลในใจ ในที่สุดก็เข้าใจได้ ร่างสูงอ้าปากค้างแล้วทิ้งตัวลงพิงกับเบาะอย่างแรง

 

            “ให้ตายๆๆ” แบคฮยอนได้ยินเสียงชานยอลพึมพำอะไรบางอย่างที่ฟังไม่ได้ศัพท์ คนตัวเล็กเดินเลี่ยงไปที่ตะกร้าผ้าใต้ราวบันได ลงมือคุ้ยอะไรบางอย่างสักพักจึงโขยกเขยกกลับมาที่โซฟาใหม่

 

            “เอ้านี่ ผ้าห่มกับเสื้อนอนของจงอิน นายอาบน้ำห้องข้างล่างนี่ก็ได้”

 

           

 

            “หรืออยากจะลองเดินกลับไปที่บ้านก็ตามใจนาย” ชานยอลส่ายหน้าช้าๆ ถ้าเตือนกันมาขนาดนี้เขาจะกล้าเดินกลับไปที่บ้านได้ยังไง นี่ป่านนี้ไม่รู้ถึงไหนต่อไหน ถ้าอยู่ๆ เขาเปิดประตูพรวดเข้าไปแล้วเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็นเข้าชีวิตคงจบสิ้น เพราะคยองซูคงจะต้องทำอะไรก็ได้ให้แน่ใจว่าปาร์คชานยอลคนนี้ตายสนิทดี

 


 

            ในที่สุดก็ตกลงปลงใจว่านอนนี่ก็ได้วะ ชานยอลรอให้ละครจบแล้วจึงเข้าไปอาบน้ำ ระหว่างนั้นก็ปล่อยให้แบคฮยอนนอนอยู่บนโซฟาคนเดียว พอเดินออกมาอีกทีขายาวก็ถึงกับหยุดชะงักเมื่อสายตาคู่คมสบกับดวงตาใสแป๋วของเจ้าหมายักษ์ที่กำลังมองดูแล้วส่ายหางดุกดิก

 

            “เอามันเข้ามาทำไม?” เผลอถามออกไปด้วยความตกใจ และโดนแบคฮยอนหันมาค้อนให้วงใหญ่ ทั้งๆ ที่มือข้างที่ไม่เจ็บยังคงลูบหัวเจ้ามงกูอย่างรักใคร่

 

            “ถามแปลก จะให้มันนอนตากน้ำค้างข้างนอกหรือไง”

 

            ” ชานยอลมองดูแบคฮยอนกับมงกูนิ่งๆ อยู่เกือบนาทีก่อนที่จะตัดสินใจก้าวขาเตรียมเดินเข้าไปใกล้ๆ แต่ดูเหมือนมงกูนึกอยากจะเล่นสงครามประสาทกับเพื่อนใหม่ที่จะมานอนค้างวันนี้ มันขยับตัวทันทีที่ชานยอลก้าวขาเข้าไป “เฮ้ยๆๆ”

 

            “ฮ่าๆๆ ไม่เอาน่า มันไม่ทำอะไรนายหรอก”

 

           


 

            “ตัวก็ใหญ่ กะอีแค่หมากลัวไปได้”

 

            “เออดิ นายไม่มาลองโดนหมากระโดดขย้ำหัวตอนเด็กๆ แบบฉันนายก็ไม่มีวันเข้าใจหรอกน่ะ” แบคฮยอนอมยิ้มไม่พูดอะไร แต่มือกลับดึงปลอกคอมงกูไว้ไม่ให้มันเดินเข้าไปหาชานยอลได้ ร่างสูงใช้จังหวะนั้นรีบเดินมาที่โซฟาแล้วกระโดดขึ้นไปนั่งทั้งตัว แม้กระทั่งขายาวๆ ก็ยกขึ้นไปนั่งกอดเอาไว้

 

            “ฉันก็จะไปอาบน้ำแล้วเหมือนกัน นายอยู่กับมงกูนะตกลงไหม?

 

            ถ้าเขาพูดว่าไม่ตกลงแบคฮยอนจะทำยังไง บางส่วนในใจของชานยอลตะโกนถามอย่างบ้าคลั่ง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ปล่อยให้แบคฮยอนลุกไปอาบน้ำจนได้ แบคฮยอนใช้เวลานานอยู่สักหน่อยเพราะต้องนั่งอาบ ปกติจะมีจงอินมาช่วยแต่วันนี้ไม่ ไอ้ครั้นจะขอให้ชานยอลช่วยก็ดูจะไม่ใช่เรื่องอีก พอเดินออกมาจากห้องน้ำภาพที่เห็นคือชานยอลกับมงกูที่นั่งกันอยู่คนละฟากแล้วจ้องมองดูกันอย่างสนใจ แบคฮยอนเผลอขำออกมาเบาๆ


 

            “ถ้าง่วงแล้วก็ขึ้นไปนอนข้างบนนะ ห้องจงอินอยู่ทางขวาฉันไม่รู้ว่าเขาล็อคไหม ไม่งั้นก็ห้องฉันอยู่ทางซ้าย นายเข้าไปนอนก็ได้แต่ห้ามแตะต้องอะไรในนั้นเด็ดขาด”

 

            “อ้าว แล้วนายนอนที่ไหน?

 

            “ฉันนอนข้างล่างมาสักพักแล้วเพราะไม่อยากเดินขึ้นบันได” ชานยอลมองดูแบคฮยอนที่เดินโขยกเขยกไปที่ใต้บันไดแล้วลากที่นอนปิกนิกออกมาปูตรงพื้นที่ว่างหน้าทีวี

 

            “เอ่อให้ฉันนอนกับนายข้างล่างนี่ด้วยได้ไหม?

 

           

 

            “อย่าเข้าใจผิดนะ คือฉันไม่กล้าเข้าไปนอนห้องไคหรอก แต่ถ้าจะให้นอนห้องนายฉันก็เกรงใจ จะให้ฉันพยุงนายขึ้นไปนอนข้างบนก็ได้ แต่ฉันนอนข้างล่างดีกว่า” แบคฮยอนนิ่งคิดนิดหนึ่ง

 

            “งั้นนายขึ้นไปข้างบนเข้าห้องฉันอยู่ทางซ้ายแล้วหยิบหมอนกับผ้าห่มบนเตียงลงมาข้างล่างนี่มีไม่พอสำหรับสองคนหรอก”

 

            ชานยอลยิ้มออกมาได้ก่อนที่ร่างสูงจะกระโดดลงจากโซฟาแล้ววิ่งขึ้นบันได พักเดียวก็ลงมาพร้อมกับผ้านวมและหมอนใบใหญ่ แบคฮยอนนั่งดูทีวีอยู่บนที่นอนปิกนิกเรียบร้อยในสภาพพร้อมนอนแล้ว ขายาวก้าวช้าลงพลางมองดูใบหน้าจิ้มลิ้มที่เงยมองทีวีโดยมีที่คาดผมอันเล็กๆ คาดเปิดเหม่งเอาไว้ เขาเผลออมยิ้มออกมาอย่างไม่ตั้งใจ แบคฮยอนกับชุดนอนดูน่ารักเหมือนกับเด็กผู้ชายวัยรุ่นเลย

 

            ชานยอลกองหมอนกับผ้าห่มลงบนที่นอนแล้วแบคฮยอนก็หันกลับมาสั่ง

 

            “นายขยับโต๊ะกระจกไปไว้มุมโซฟาไป จะได้มีที่กว้างอีกหน่อย”

 

            “อืม” ชานยอลทำตามและทุกอย่างเกือบจะดีแล้วถ้าไม่ติดตรงอยู่ๆ เจ้าหมายักษ์ก็คลานขึ้นมาบนที่นอนแล้วเอาหัววางแหมะลงบนตักของแบคฮยอนแทนหมอนซะงั้น “เดี๋ยวนะ ไอ้ตัวนี้มันนอนยังไง?

 

            “ปกติมงกูนอนกับจงอินบนห้อง แต่ถ้าจงอินไม่กลับแบบนี้มันก็นอนกับฉันตรงนี้เนี่ยแหละ”

 

            “อ้อ” ชานยอลกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นี่จะให้เขานอนร่วมชายคาบ้านกับหมาที่ตัวเกือบเท่าเอวยังไม่พอ ยังจะให้นอนอยู่ในระนาบเดียวกันในระยะที่พอๆ กับที่มันจะลุกขึ้นมางับหัวเขาได้ด้วยใช่หรือไม่ ภาพจินตนาการในหัวของชานยอลตอนนี้มีแต่ตอนกลางคืนที่มืดสนิท อยู่ๆ เจ้ามงกูก็เดินส่ายหางดุกดิกเข้ามาด้วยแววตาชั่วร้ายก่อนจะฝังคมเขี้ยวเข้าไปใต้คอเขาท่ามกลางเสียงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งมันก็สะบัดเหยื่อให้ดิ้นไม่หลุด

 

            “นายทำอะไร?” ชานยอลสะดุ้งขึ้นมาจากจินตนาการอันโหดร้ายของตัวเอง เขาเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองยืนอยู่เฉยๆ มานานแล้วซึ่งมันคงดูน่าประหลาดพิลึก ชานยอลพ่นลมหายใจ ถึงมันจะเสียฟอร์มไปสักหน่อยแต่เพื่อความสบายใจ

 

            “ให้ฉันพูดตรงๆ นะ ฉันไม่มีรสนิยมถูกกับหมาสักเท่าไหร่”

 

            “อือหือ”

 

            “ยิ่งไอ้ที่จะให้มันมานอนใกล้ๆ นี่ฉันบอกตามตรงเลยว่าฉันเอ่อกลัว” ชานยอลมองเห็นมุมปากของแบคฮยอนกระตุกยิ้มขึ้นมาแล้วมันก็ช่างน่าหมั่นไส้เหลือเกิน เจ้าของบ้านยังคงมองดูคนมาค้างด้วยดวงตาแป๋วแหววราวกับรอให้ชานยอลพูดอะไรให้ชัดเจนกว่านั้น “นายเอามันออกไปไกลๆ ฉันได้ไหม ถ้าเราจะนอนกันตรงนั้นฉันไม่อยากให้มันอยู่ใกล้ๆ”

 

            “เสียใจที่คงต้องบอกว่าไม่ได้”

 

           

 

            “มงกูเป็นหมาติดคนมากเพราะจงอินเลี้ยงมันติดตัวตลอด เพราะฉะนั้นถ้าทิ้งมันมันจะหงอย” แบคฮยอนพูดยิ้มๆ แล้วลอบสังเกตสีหน้าของชานยอลที่เริ่มจะซีดจนเขานึกขำอยู่ในใจ “แต่ถ้าอย่างนั้นฉันจะนอนกอดมันไว้ ส่วนนายก็นอนชิดโซฟาไป โอเคไหม?

           


 

ไม่โอเคก็ต้องโอเคล่ะ สุดท้าย 2 คนกับอีก 1 ตัวก็นอนอยู่ตรงหน้าทีวี โดยมีชานยอลนอนชิดกับโซฟา มีหมอนข้างกั้นตรงกลางระหว่างเขากับแบคฮยอน และถัดจากแบคฮยอนก็เป็นมงกูที่ตอนนี้ดูเหมือนจะง่วงงุนใกล้จะหลับแล้ว

 

ชานยอลปิดไฟในบ้านก่อนที่จะคลานขึ้นมาบนที่นอนปิกนิก ดวงตาใสแจ๋วของแบคฮยอนกำลังจ้องมองเขาอยู่ในความมืดมิด


 

“อะไร?

 

“นายห้ามข้ามหมอนข้างมาเด็ดขาดเลยตกลงไหม?

 

“เออ รู้แล้วน่า” ทำยังกับว่าหมอนข้างแค่นี้จะกั้นเขาได้ถ้าเขาคิดจะทำอะไรจริงๆ อีกอย่างหมอนี่คิดว่าตัวเองเป็นนางเอกละครน้ำเน่าหรือยังไงทำไมเขาจะต้องนึกพิศวาสอะไรด้วยเหรอครับ เขาไม่ใช่พระเอกนิยายจะได้รับปากไปแต่สุดท้ายก็ต้องข้ามหมอนข้างไปกอดเขา แต่ถ้าทำอย่างนั้นได้ก็คงจะดีไม่เบา

 

ไอ้ชิบหาย!! เมื่อกี้มึงเผลอคิดอะไรวะปาร์ค ชานยอล สติๆๆ สติอยู่ตรงไหน ชานยอลยกฝ่ามือขึ้นมาตบแก้มตัวเองเบาๆ และนั่นเรียกให้แบคฮยอนหันมามองการกระทำประหลาดๆ ของชานยอล

 

พวกเขาสบตากันในความมืดในระยะใกล้ เป็นอีกครั้งที่ชานยอลรู้สึกปฏิเสธไม่ได้ว่าใบหน้าจิ้มลิ้มของแบคฮยอนนั้นน่ารักแค่ไหน แก้มนิ่มกับผิวสีขาว ริมฝีปากอิ่มอมชมพูนิดๆ ทำให้เขารู้สึกหวั่นไหว ในหัวขาวโพลนไปหมด พลันได้ยินแต่เสียงจังหวะการเต้นของหัวใจที่ดูจะดังขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

 

แบคฮยอนเองก็เหมือนกัน ตอนนี้เขากำลังใจเต้นแรงเพียงแค่มองใบหน้าหล่อเหลานั่นในระยะใกล้ แค่เอื้อมมือออกไปเขาก็จะสัมผัสกับใบหน้าของชานยอลได้ หัวใจเต้นรัวเร็วแบบที่ไม่เคยรู้สึกกับใคร แบคฮยอนไม่อยากยอมรับกับตัวเองเท่าไหร่แต่ไอ้อาการแบบนี้เกิดขึ้นมาสักพักแล้วเวลามองหน้าผู้ชายคนนี้ และมันทำให้เขาเกิดคำถามขึ้นในใจ ชานยอลคิดกับเขาอย่างไร เขาจะคิดเข้าข้างตัวเองได้ไหมว่าไอ้การที่ชานยอลมาทำอะไรดีๆ ให้ มาคอยอยู่ข้างๆ ในวันที่เขาไม่มีใคร หมายความถึงความรู้สึกพิเศษในใจที่ตรงกัน

 

ทั้งคู่มองดูกันอยู่นานในความมืดนั้น ก่อนที่ต่างคนต่างจะระบายรอยยิ้มให้แก่กันโดยไม่มีคำพูดอื่นใด  และก่อนที่บรรยากาศจะเข้าสู่ความหวานซึ้งไปมากกว่านั้น ร่างของเจ้าหมายักษ์เกิดขยับตัวขึ้นเมื่อรู้สึกว่าตัวเองนอนไม่สบาย

 

ชานยอลสะดุ้งเฮือกขึ้นมาทันทีด้วยความตกใจ และพาลทำให้แบคฮยอนสะดุ้งตามไปด้วย พอตั้งสติได้ร่างบางหัวเราะออกมาด้วยความขบขันในขณะที่ชานยอลมุ่ยหน้าเหมือนกับจะร้องไห้ แบคฮยอนยิ้มหวานให้ชานยอลอีกครั้งก่อนที่ตัวเองจะหันหลังกลับไป แขนข้างที่มีผ้าพันแผลพันอยู่ที่แค่ข้อมือตอนนี้เอื้อมไปโอบกอดมงกูเอาไว้ ชานยอลมองดูจนกระทั่งสองร่างหายใจผ่อนยาวเป็นจังหวะและทุกอย่างกลับสู่ความสงบอีกครั้ง

 

อยู่ดีๆ ก็อดที่จะอิจฉามงกูขึ้นมาไม่ได้ จะดีแค่ไหนถ้าเขาได้อยู่แทนที่ในอ้อมกอดนั้นของแบคฮยอนบ้าง ชานยอลดึงหมอนข้างเข้ามาหาตัวแล้วกอดไว้แน่นพลางมองดูแผ่นหลังของร่างบางที่กำลังนอนหันตะแคง รอยยิ้มบางแต้มอยู่บนใบหน้าของชานยอลก่อนที่ร่างสูงจะหลับตาแล้วเข้าสู่ห้วงนิทราของตัวเอง

























- Talk -


เกือบดีละ ถ้าอิพิชานไม่กลัวหมาก็เกือบจะดีละ
5555555555

ประมาณวันพรุ่งนี้จะบอกมาบอกรายละเอียดการสั่งจองรวมเล่มนะคะ
พร้อมกับโชว์หน้าปกและที่คั่นหนังสือลายน่ารักกุ๊กกิ๊ก
ฝีมือน้องบัว @buaroll ด้วย อิอิ



#ฟิคเดท










 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

871 ความคิดเห็น

  1. #851 Mysweet_Dyo (@MYSweet_Dyo) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 02:19
    ชานแบคก็โคตรน่ารักเลยอ่ะ แง มีเจ้ามงกูเป็นพยานรักด้วย อิอิ
    #851
    0
  2. #784 _tangkwajiya (@_tangkwajiya) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 13:19
    อิจฉามงกูหรอ หืมมม
    #784
    0
  3. #753 Yui (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 17:11
    มงกูๆๆๆๆๆ

    ทำให้ติ่งชานยอลอิจฉาาาาา
    #753
    0
  4. #724 071097 (@071097) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 15:54
    ชานยอลคนนก5555
    #724
    0
  5. #691 namhom-3449 (@namhom-3449) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 19:42
    มงกูเเกก้น่ารักนะเเต่ตอยนี้ฉันเริ่มไม่ค่อยคูกกับเเกเเล้วอ่ะ ทำไมต้องมาเปนกขค.ด้วยล่าววววว
    #691
    0
  6. #669 xxmaarnficxx (@xxmaarnficxx) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 23:15
    แหม่ นี่ถ้าไม่มีเจ้ามงกูนะ/ยิ้มอย่างชั่วร้าย
    #669
    0
  7. #652 lufian (@ployykp) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2558 / 12:20
    มงกูอ่าาาา แกขัดจังหวะทำไมม
    #652
    0
  8. #621 viewvy_tangmo (@viewvy_tangmo) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 09:23
    น่ารักเชียวววว ยอลที่กลับบ้านตัวเองไม่ได้
    จริงๆนี่คงดีใจมากสินะ
    #621
    0
  9. #568 Nong Praewchiczz (@5615120005) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2558 / 16:07
    อิจฉามงกูเนอะ
    #568
    0
  10. #550 Whitepearl_2001 (@mooktapa2001) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 เมษายน 2558 / 12:23
    มงกูนี่มันตัวขัดขวางคู่นี้เลยอ่ะ 5555
    #550
    0
  11. #509 KAKARN_MATO (@kakarn00) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 15:07
    ชัลหยอยป๊อดดดดดดอ่าาาา รุกดิรุก
    #509
    0
  12. #467 DeeDee (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 19:43
    ย้ากก ฟิน
    #467
    0
  13. #459 MSEKY (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 มีนาคม 2558 / 12:11
    น่ารักอ่ะคู่นี้ ปาร์คชานนี่ก็อย่างฮากลัวหมาขั้นสุด ตลกกก
    #459
    0
  14. #450 viewvy_tangmo (@viewvy_tangmo) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 มีนาคม 2558 / 19:49
    มงกูเป็นอุปสรรคความรักของนายปาร์คค่ะงานนี้
    บยอน ดีจัง มีคนดูแล :"D
    #450
    0
  15. #374 brownbearO.O (@brown-bb) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2558 / 15:28
    ชานยอล แฟนบอยผู้น่าสงสาร
    จะต้องรับรู้เรื่องราวบาดใจอีกแล้ว
    พอได้อยู่ใกล้แบคฮยอนก็มีอุปสรรคตลอดเลยง่าาา มงกูอ่าาา
    #374
    0
  16. #355 Gigss (@kikdame) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2558 / 07:44
    โหยยยยยยชานแบคยังไงคะยังไง ลุ้นอ่าาาา
    #355
    0
  17. #324 soul_jongsoo (@soul_hyukjae) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:19
    เกือบจะหวานแระ ติดอย่างเดียว มงกูลูกกกกก. หมาติดคนสินะ
    #324
    0
  18. #322 baifernxoxo (@baifernxoxo) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2558 / 14:17
    แง้งงงงง ชานแบคดี๊ดีอะ -///-
    #322
    0
  19. #307 mezzo (@mezzomp) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 12:40
    ตายไจงอินมีโทรมาสั่งกำกับไว้เลยยแบบนี้จะไม่คิดได้อย่างไร~~~~
    #307
    0
  20. #306 YixingJingleBell (@yixingjinglebell) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 02:24
    งือเขินอ่า ชานแบคหวานกันซ้า ฮิ้ววววววว แล้วอะไรคือคู่นั้นเค้าอยู่บ้านนู้นเพื่อเปิดโอกาสให้พี่ชายกับเพื่อนนอนด้วยกัน ฮ่าาาาาา
    #306
    0
  21. #305 BJCB (@shioon) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 01:16
    งู้ยยยยยยยยยยยยเกือบอ่ะ ฮือออ อีกนิดนะะชานยอล กรี้ดๆๆๆลุ้นนน
    #305
    0
  22. #304 Little thing (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 มกราคม 2558 / 22:46
    เขินเขินเขินเขินเขินน
    #304
    0
  23. #303 เมนเด็กน้อยคยองซู (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 มกราคม 2558 / 22:03
    ชอบมากก



    ชานยอลกลัวมงกูววว

    #303
    0
  24. #302 PYD (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 มกราคม 2558 / 20:35
    ไหนค่ะ ฉากคยองซุกับจงอิน 55555

    มาจิ้นคู่ชานยอลกับแบคแทน อูยยยยย

    เริ่มมี ซัมติงลองงงงงง
    #302
    0
  25. #301 annie2011 (@beebamboo) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 มกราคม 2558 / 18:13
    ถ้าไม่มีหมามานอนด้วยจะดีมากเลยนะน่ารักหวานกันไปต่างคนต่างใจตรงกันนะ
    #301
    0