My Dear ... [Yaoi] [Boy's Love]

ตอนที่ 27 : Special Part 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 120
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    13 ส.ค. 57


Part 3

โรงอาหารของคณะวิทย์ฯในเวลาบ่ายสามสงบกว่าตอนเที่ยง แม่ค้าหลายร้านเริ่มเก็บของ ทำความสะอาดร้านกันบ้างแล้ว

นักศึกษาจับจองที่นั่งกันประปราย  รวมไปถึงร่างสูงใหญ่ของวายุด้วย

วายุในเสื้อช็อปสีเทานั่งมองโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะมาพักใหญ่ หยิบขึ้นมาแล้วก็วางลงไปคืน นิ่งมองอยู่อย่างนั้นไม่เป็นอันทำอะไร

เดียร์ไม่คุยกับเขามาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว

พอเจอกัน เดียร์ก็พยายามหลบหน้า โทร.ไป ก็ไม่รับ

เขาไม่ได้ตั้งใจจะว่าเดียร์แต่เรื่องแบบนั้นมันเกินกว่าจะเชื่อได้จริงๆนี่นา

“มึงมานั่งหล่ออะไรอยู่ตรงนี้วะ” เสียงคุ้นหูทำให้วายุเงยหน้าขึ้น

บิ๊กเดินมาทิ้งตัวนั่งตรงข้ามกับเขา วายุได้แต่ถอนหายใจแรงๆ

“กูกำลังหาวิธีง้อเดียร์”

“นี่เดียร์ยังไม่หายโกรธมึงอีกเหรอวะ?!

วายุได้แต่พยักหน้าตอบเนือยๆ

วายุถอนหายใจแรงๆออกมาอีกที  สะบัดหน้าน้อยๆอย่างขับไล่อาการวิตกกังวล

มองไปรอบๆตัวแล้วหาเรื่องชวนคุย

“ไอ้ต้น ไอ้เพชรล่ะ?”

“พวกมันไปสอบแล็บ แล้วนี่มึงจะนั่งอยู่อย่างนี้อีกนานไหม?”

“กูอยากเจอเดียร์ใจจะขาด แต่เดียร์ไม่ยอมให้กูเจอเลย”

“มึงก็ไปดักรอดิวะ”

“กูลองแล้ว แต่เดียร์หลบกูเก่งมาก ดักทางไหน หนีทางนั้น”

“มึงลองให้อาโปช่วยคุยหรือยัง?”

“เออ! ใช่! อาโป!” วายุยิ้มร่า บิ๊กรู้สึกถึงประกายวิบวับในสายตาของวายุ

ค่ำวันนั้นวายุนัดเจอน้องชายทันที เล่าเรื่องทั้งหมดให้อาโปฟัง รวมถึงขอความช่วยเหลือ

อาโปน้องชายผู้น่ารักมีหรือจะปฏิเสธพี่วายุ ตอบตกลงโดยไม่ต้องคิดนานเลยสักนิด

“ถ้าเป็นอาโป เดียร์จะต้องยอมฟังแน่” คนเป็นพี่ชายพูดคล้ายปลอบใจตัวเอง

“ไว้ใจได้เลยพี่วายุ”

อาโปรีบทำหน้าที่น้องชายที่ดีในตอนเช้าของอีกวัน ตามหาพี่สะใภ้ทั่วตึกคณะ เท้าเล็กก้าวเร็วๆ สายตาสอดส่องหาเป้าหมาย

ไม่ทันไรสายตาก็ปะทะเข้ากับภาพคุ้นตาในระยะสามก้าวถึง

พี่เดียร์กำลังนั่งอยู่กับพี่พู่กัน

“พี่เดียร์ พี่พู่กัน” เสียงใสเจื้อยแจ้วทักทายรุ่นพี่ ยกมือไหว้ทักทายตามมารยาท

“มาแต่เช้าเหมือนกันนะเรา” เดียร์ส่งเสียงทักทายพลางช่วยพู่กันยกกองหนังสือบนโต๊ะออกให้มีที่มองเห็นอาโปได้

“โห พวกพี่ทำอะไรกันครับนี่ หนังสือเยอะขนาดนี้” อาโปถือวิสาสะหยิบหนังสือตรงหน้าขึ้นมาหนึ่งเล่ม เปิดพลิกซ้ายขวาอ่านคร่าวๆ

“รายงานแล้วก็รายงาย น้องเอ๊ยชีวิตมีแต่รายงาน” พู่กันยู่หน้าน้อยๆ เดียร์ได้แต่ยิ้มแหยๆให้รุ่นน้อง อาโปรู้สึกเสียวสันหลังวาบ เผลอคิดถึงเรื่องที่ตัวเองก็คงจะต้องเจอเหมือนกัน

อาโปนิ่งมองรุ่นพี่สองคนหยิบจับหนังสือเล่นนั้นเล่มนี้แล้วได้แต่ชั่งใจ

..ถ้าพูดเรื่องพี่วายุตอนนี้ พี่เดียร์จะว่าอะไรหรือเปล่านะ

ลองเสี่ยงดูแล้วกันอาโป!

“คือ….พี่เดียร์ครับ” เดียร์สบตากับรุ่นน้องเป็นเชิงว่าพูดมาได้เลย

“คือว่า..เรื่องพี่วายุ”  ยังไม่ทันที่อาโปจะเอ่ยต่อ เดียร์ก็ขมวดคิ้วฉับ อาโปใจกระตุกวาบ

“ไม่ๆ คือ พี่เดียร์ไปเจอพี่วายุหน่อยไม่ได้เหรอครับ พี่วายุเขาก็รู้สึกผิดนะพี่” เสียงอาโปเบาลงตามใบหน้าบูดบึ้งของรุ่นพี่

“ถ้าจะรู้สึกผิด ทำไมเขาไม่คิดก่อนที่จะว่าพี่ พี่พูดดีกับเขาแล้ว เขาก็ไม่ฟัง”

“พี่เดียร์อย่าพูดอย่างนั้นสิครับ พี่วายุอยากคุยกับพี่จริงๆนะ ยอมให้พี่วายุง้อเถอะนะ นะครับนะ~” ไม่รู้ว่านานเท่าไรแล้วที่เดียร์ยอมลงให้กับแรงอ้อนของรุ่นน้องตัวเล็กคนนี้

“งั้นให้แค่ทางโทรศัพท์”

“โถ่พี่เดียร์ ต้องเจอหน้ากันสิครับ พี่เดียร์อย่าโกรธพี่วายุแบบนี้เลยนะ นะนะ” อาโปยิ้มทะเล้น ท่าทางที่เดียร์ต้องพยายามกลั้นยิ้มไม่ให้ยิ้มตาม

 “เดี๋ยวผมเลี้ยงไอติมพี่เดียร์”

“พี่ทำงานร้านไอติมนะ”

“งั้นผมเลี้ยงมาม่า”

“จะเอาของกินมาล่อพี่หรือไงฮะเรา” เดียร์เย้าเข้าให้ คนเป็นน้องได้แต่ยิ้มแหะๆ

ไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้วที่พู่กันเอาแต่นั่งอมยิ้มมองคนสองคนคุยกัน

พี่สะใภ้กับน้องเขยคู่นี้นี่น่ารักชะมัด

“ตกลงว่าพี่เดียร์ยอมเจอพี่วายุแล้วนะ” อาโปยิ้มหวานให้รุ่นพี่ ยิ่งเห็นพี่เดียร์กลั้นยิ้ม อาโปยิ่งลิงโลด

ที่เหลือคงต้องให้พี่วายุจัดการต่อเอง


ร้านไอศกรีมหน้ามหาวิทยาลัยที่มีเจ้าของร้านชื่อล็อค เป็นร้านที่วายุไม่อยากมาเยือนมากที่สุด

แล้วทำไมเขาถึงได้มานั่งอยู่ในร้านนี้เป็นชั่วโมงแล้ววะ

กว่าเดียร์จะเข้างานก็ห้าโมงเย็น

ดูนาฬิกาในโทรศัพท์มือถืออีกที นี่มันเพิ่งบ่ายโมง

ไอ้ล็อคมันไปอยู่ไหนของมันวะ!

“น้องวายุมาหาคุณล็อคหรือเปล่าครับ?” เสียงหวานของพนักงานในร้านดังขึ้น

วายุเงยหน้าตามเสียงทัก เจอพี่ข้าวยืนอยู่ไม่ไกล

เขามารับส่งเดียร์ที่ร้านนี้จนเริ่มสนิทกับทุกคนแล้ว แต่มีอยู่คนที่ยังไงก็ไม่สนิทและไม่อยากสนิทกับมันเลย

“ไอ้ล็อคเอ่อ แล้วล็อคมันไปไหนเหรอครับ?”

“กำลังมาครับ วันนี้คุณล็อคไม่มีเรียน”

ข้าวเดาไม่ผิดจริงๆด้วย เห็นวายุมานั่งชะเง้อชะแง้มองหลังร้านมาพักใหญ่

น้องเดียร์ก็ไม่ได้เข้างานเวลานี้น้องวายุก็น่าจะรู้ ก็คงมีอยู่คนเดียวแล้วละที่น้องวายุอยากเจอ

เสียงกระดิ่งจากประตูทำเอาวายุหันขวับ

คนที่วายุกำลังรอเดินเข้าร้านมาเงียบๆ

“ไอ้ล็อค!” ตะโกนลั่น เจ้าของชื่อชะงักทันที

วายุเดินพรวดพราดเข้ามาหาเจ้าของร้านไอศกรีม

“มีอะไร?” น้ำเสียงของล็อคนิ่งยิ่งกว่านิ่ง

วายุชะงักไปเล็กน้อย รับมือกับอาการสงบของล็อคไม่ทัน วายุกระแอมสองสามที เกาหูตัวเองเบาๆ

“กู..กูขอยืมร้านหน่อย”

“ฮะ?!

“กูขอเช่าพื้นที่ก็ได้  คือ….มึงต้องให้ความร่วมมือกับกูนะ”

“อะไรของมึงเนี่ย” เอาตรงๆเลย ล็อครับมือไม่ทัน ถึงกับอ้าปากค้างกับสิ่งที่ได้ยิน

“กูก็ไม่รู้จะใช้คำยังไง ถ้าไม่รบกวนมึงเกินไปนะ ให้กูยืมพื้นที่ร้านมึงใช้ง้อเดียร์หน่อย”

 

# My dear



มีต่อ Part 4  ค่ะ ^///////////^

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

65 ความคิดเห็น

  1. #63 ma_jung (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 มกราคม 2558 / 13:09
    จบด้วยดีน้าาาาา ^^ น่าร้ากกกก
    #63
    0