1004 The story of an Angel [S.Coups x Jeonghan] [SEVENTEEN]

ตอนที่ 14 : Chapter 13 ความจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 955
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    29 ธ.ค. 59


Chapter 13

 

“ฉันก็ชอบนาย เรามาเป็นแฟนกันนะ” จองฮันหลับตาปี๋หลังจบประโยคนั้น เขากลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ไม่กล้าลืมตา ไม่กล้าคาดหวังกับปฏิกิริยาของเอสคุปส์  ร่างบางสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนลืมตาช้าๆ ทว่าภาพตรงหน้าทำให้จองฮันต้องเบิกตาโพลง เลือดในกายไหลเวียนเร็วขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาเริ่มออกวิ่ง ในกายเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

เขาไม่ควรอยู่ที่นี่ในเวลานี้ ไม่ควรตื่นตกใจที่ได้อยู่ในสถานที่อันคุ้นเคย... ใช่ คุ้นเคย แต่มันต้องไม่ใช่ตอนนี้... เขาต้องอยู่กับเอสคุปส์

“คุปส์!”  จองฮันตะโกนลั่น ขอบตาแดงก่ำ หยาดน้ำใสคลอหน่วยตา บางทีมันคงเป็นเพียงความฝัน ใช่ เขากำลังฝันอยู่

“คุปส์! นายอยู่ไหน?!” จองฮันวิ่งวนไปทั่วบริเวณ  แสงสว่างส่องเป็นประกายโดยรอบ สถาปัตยกรรมหรูหราตั้งเรียงราย เหล่าแมกไม้แทรกกายระหว่างตึกได้อย่างลงตัว สถานที่อันเต็มไปด้วยความหรูหราและธรรมชาติอันบริสุทธิ์ สถานที่แห่งนี้... ที่จองฮันเติบโตมา

เขาวิ่งสวนใครต่อใครที่เดินขวักไขว่ ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังวิ่งไปทางไหน เขาเพียงคิดว่า... หากวิ่งไปเรื่อยๆ เขาต้องตื่น เพราะเหตุการณ์นี้เป็นเพียงความฝัน

เขากำลังอยู่ในความฝัน

นั่นคือความคิดสุดท้ายของจองฮัน ก่อนร่างขาวจะหมดสติไป

 



เอสคุปส์กลับถึงห้องพักเมื่อสองชั่วโมงที่แล้ว เขานั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นตั้งแต่มาถึงจนกระทั่งตอนนี้  สองชั่วโมงแล้วที่เขาไม่เห็นหน้าจองฮัน เขามองถุงสัมภาระทั้งหมดที่ไปซื้อกับคนตัวขาว มินกยูกำลังแยกประเภทของใช้เพื่อจัดเก็บเข้าที่ นึกย้อนไปในตอนที่เขาถามถึงจองฮันกับวอนอูเป็นคนแรก

“จองฮันฮยองออกไปกับฮยองไม่ใช่เหรอ?”

ประโยคที่วอนอูถามกลับมาทำเอาเขาต้องพยักหน้าตอบอย่างจำยอม

ใช่... จองฮันไปกับเขา แล้วจองฮันก็หายไป เขายังไม่ได้บอกให้ใครรู้

“ฮยองนั่งอยู่อย่างนี้มานานแล้วนะ” มินกยูถือชามบะหมี่มานั่งข้างๆ กลิ่นหอมฉุยของบะหมี่ไม่ได้ทำให้เอสคุปส์หลุดความคิดถึงจองฮันไปได้

“ฮยอง” มินกยูดูดเส้นบะหมี่เข้าปากก่อนเอ่ยต่อ “จองฮันฮยองไปไหนเหรอ?”

เอสคุปส์เหลือบมองรุ่นน้องก่อนเบือนหน้าไปนอกหน้าต่าง ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เอ่ยตอบเสียงเบา

“ไม่รู้เหมือนกัน”

“อ้าว ทะเลาะกันเหรอ?” มินกยูดูดเส้นบะหมี่เข้าปากคำโต เคี้ยงหงุบหงับ พลางมองใบหน้าคมของหัวหน้าวง

“เปล่า” เอสคุปส์ตอบแล้วก็หันไปมองนาฬิกาบนฝาผนัง จองฮันหายไปสามชั่วโมงแล้ว หายไปทั้งที่พวกเขาไม่ได้ทะเลาะกัน ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วประหนึ่งร่างขาวหายตัวได้ ทั้งที่ตลอดทางเดินนั้นไม่มีอะไรผิดสังเกตเลยสักนิด  ในตอนนั้นจองฮันกำลังจะบอกอะไรสักอย่างกับเขา แล้วจองฮันก็...

“...หายไป” เอสคุปส์พึมพำ มินกยูคีบเส้นบะหมี่ค้างกลางอากาศ เงี่ยหูเข้าไปใกล้หัวหน้าวง

“ฮยองว่าอะไรนะ?”

“จองฮันหายไป” คำตอบสั้นๆ กับน้ำเสียงราบเรียบของหัวหน้าวงทำให้มินกยูต้องวางถ้วยบะหมี่ เด็กหนุ่มเช็ดปากลวกๆ ก่อนตะโกนลั่น

“จองฮันฮยองหายไปเหรอ?!

เสียงของมินกยูทำให้ซึงกวานที่กำลังแปรงฟันอยู่ต้องเดินออกมาเอ็ดด้วยความหงุดหงิด

“ตะโกนทำไมเล่า?! อยู่กันแค่นี้เอง แล้วใครทำอะไรหายอีก?ทำไมไม่รู้จักรักษาข้าวของกันบ้างเลยนะ เนี่ยกินบะหมี่เสร็จแล้วเก็บชามไปล้างด้วย ไม่ล้างให้แล้วนะ ฮึ่ย!” ซึงกวานร่ายยาวทั้งที่ฟองยาสีฟันเปรอะปาก เด็กหนุ่มกำลังจะเดินกลับไปแปรงฟันต่อในห้องน้ำ มินกยูก็ตะโกนสวนกลับไป

“จองฮันฮยองหายไป?!

ซึงกวานชะงัก ย่นคิ้วมองรุ่นพี่ทั้งสองที่นั่งอยู่บนโซฟา

“ฮะ?”

“คุปส์ฮยอง บอกว่าจองฮันฮยองหายไป!

เสียงวิ่งตึงตังของฝีเท้าหลายคู่ดังขึ้นมาหลังจบประโยคของมินกยู เจ้าของเท้าคู่หนึ่งตะโกนขัดบทสนทนาระหว่างมินกยูและซึงกวาน

“รู้แล้วว่าจองฮันฮยองหายไป! จะตะโกนคุยกันอีกนานไหม?! ฮะ?!” อูจีมองรุ่นน้องทั้งสองอย่างไม่พอใจ ก่อนหันไปหาซึงกวาน

“ต้องบอกอีกกี่รอบว่าจองฮันฮยองหายไป เรื่องแบบนี้พูดรอบเดียวก็พอแล้ว”

ซึงกวานก้มหน้าสำนึกผิด เดินกลับเข้าไปทำธุระต่อในห้องน้ำ

อูจีถอนหายใจเล็กน้อยก่อนหันไปหาหัวหน้าวง ตอนนี้สมาชิกทุกคนรายล้อมรอบหัวหน้าวงอยู่ก่อนเขาแล้ว อูจีตามไปสมทบ วอนอูเอ่ยถามเป็นคนแรก

“ฮยองมั่นใจนะว่าจองฮันฮยองหายไป?”

เอสคุปส์พยักหน้าตอบอย่างฝืนใจ คำถามที่เขาไม่อยากตอบเลยจริงๆ ไม่อยากมั่นใจหรอก แต่มาถึงตอนนี้ เขามั่นใจแล้ว

“หายไปนานแค่ไหนแล้ว?” โจชัวร์ถาม

“สามชั่วโมง”

“เจอจองฮันฮยองครั้งล่าสุดที่ไหน?” โฮชิถามบ้าง

“ตรงทางโค้งก่อนเข้าตึก”

“แถวนี้นี่ จองฮันฮยองไม่น่าหลงทางได้” ดีโน่โพล่งขึ้นมา

“นั่นสิ เดี๋ยวจองฮันฮยองก็คงกลับมาแล้ว” ซึงกวานเอ่ยสมทบ

เอสคุปส์ส่ายหน้าช้าๆ ทุกสายตาจับจ้องกิริยาของหัวหน้าวงเป็นตาเดียว

“ฉันหาแล้ว... บนถนนทุกเส้น ทุกตรอก ทุกซอย ไม่เจอจองฮันเลย จองฮันหายไปเฉยๆ ทิ้งข้าวของไว้ ทั้งที่ห่างกันไม่กี่ก้าว”

วอนอูขมวดคิ้ว เม้มริมฝีปาก คิดตามที่หัวหน้าวงเล่าก่อนเอ่ยออกมา

“โทร.หาจองฮันฮยองหรือยังครับ?”

“โทรศัพท์จองฮันอยู่ในห้องนอน”

ทั้งห้องไร้การสนทนาไปครู่ใหญ่ ได้ยินเสียงลมหายใจแต่ละคนชัดเจน ต่างคนต่างจมอยู่กับความคิดตัวเอง

“ไปแจ้งความกันไหม?” มินกยูโพล่งขึ้น วอนอูพยักหน้าเห็นด้วย

“ไปแจ้งความกันเถอะฮยอง” วอนอูเอ่ยกับหัวหน้าวง เอสคุปส์พยักหน้า แม้เขาจะมีท่าทางลังเลเล็กน้อย เพราะเขาไม่อยากทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่ ไม่อยากให้นักข่าวรู้ ไม่อยากให้คนนอกมองว่าจองฮันไม่มีความรับผิดชอบต่อวง... ต่อสมาชิก

“เราไปแจ้งความกันเลยดีกว่า” โจชัวร์พูดขึ้น เอสคุปส์สบตากับสมาชิกทุกคนก่อนเอ่ยออกมา

“ฉันกับโจชัวร์จะไปแจ้งความ  จุนกับโฮชิ ไปตามหาที่ซูเปอร์มาเกตอีกรอบ วอนอูกับมินกยู ไปตามหาในซอยแถวนี้  อูจีโทร.หาคนรู้จักจองฮันว่าได้ข่าวบ้างหรือเปล่า? ส่วนคนอื่นๆ รออยู่ในห้อง เผื่อจองฮันกลับมา”

ทุกคนพยักหน้ารับคำสั่ง เอสคุปส์และโจชัวร์หุนหันออกจากห้องไป หัวหน้าวงนึกหงุดหงิดในใจ... นายหายไปไหนนะจองฮัน!

 


“ฉันชอบนาย เอสคุปส์!” จองฮันตะโกนลั่น ทว่าอีกคนไม่สนใจกันเลย เอสคุปส์ไม่หยุดฟังเขาเลย! ร่างเล็กวิ่งตามคนที่เดินนำหน้า

“เอสคุปส์!” จองฮันร้องเรียก ยิ่งเขาวิ่งตาม เอสคุปส์ยิ่งห่างไกลออกไป เขาทำได้เพียงวิ่งตามคนข้างหน้าให้ทัน

“คุปส์...” จองฮันครางแผ่ว หอบหายใจหนักหน่วง นิ่งมองร่างสูงที่ไกลออกไปเรื่อยๆ ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ละ? ทำไมคุปส์ไม่หันมาฟังเขา?

“เอสคุปส์!

 

จองฮันสะดุ้งเฮือก เบิกตาโพลง หอบหายใจถี่กระชั้น สัมผัสได้ถึงหยาดเหงื่อที่รินไหลบริเวณขมับทั้งสองข้าง เขานอนนิ่งๆ พิจารณาสิ่งแวดล้อมรอบกาย เพดานสีขาวบริสุทธิ์ โต๊ะหนังสือสีน้ำตาลอันคุ้นเคย เก้าอี้สีส้มอ่อนที่เขาเคยนั่ง ลมโชยพัดผ้าม่านสีฟ้าพลิ้วไหวตรงหน้าต่าง จองฮันกระพริบตาถี่ๆ ก่อนผุดลุกนั่ง... บนเตียงที่เขาหลับนอนเป็นนิจ

“โอปป้า” เสียงใสอันคุ้นเคยของเด็กสาวทำให้จองฮันต้องเงยหน้ามอง เธอเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงห่วงใย “เป็นยังไงบ้างคะ?”

จองฮันนิ่งมองเด็กสาวตรงประตู เธอคือน้องสาวของเขา จองฮันเบนสายตาจากผู้เป็นน้องก่อนหลับตาลง เม้มปากแน่น ขอบตาร้อนผ่าว หายใจติดขัดด้วยลมหายใจชื้น สูดลมหายใจเฮือกใหญ่ก่อนส่งยิ้มให้น้องสาว

“พ่อกับแม่ละ?” เขาเอ่ยออกไปในที่สุด

“อยู่ในห้องนั่งเล่นค่ะ”

“เหรอ...”

จองฮันยิ้มจาง สายตาเหม่อมองไปยังหน้าต่าง

เขาไม่ได้ฝันสินะ...

“พี่...มาบ้านได้ยังไงเหรอ?” ร่างบนเตียงถามเสียงพร่า พยายามชวนน้องสาวคุย ทั้งที่ในหัวตอนนี้ตันไปหมด เขารู้สึกเหมือนเพิ่งเจอทางออกที่ปลายอุโมงค์ แต่จู่ๆ หินก้อนใหญ่ก็ปิดทางออกจนเขาออกไปไม่ได้

“ลุงมินโฮที่อยู่ข้างบ้านเราน่ะค่ะ เขาพาพี่มาส่งที่บ้าน” เด็กสาวเห็นพี่ชายแสดงสีหน้าไม่เข้าใจจึงอธิบายต่อ “พี่หมดสติอยู่หน้าตึก ตรงซอยห้า”

จองฮันพยายามคิดตามที่น้องสาวพูด เขานึกถึงตึกตรงซอยห้าที่น้องสาวบอก ที่แห่งนั้น เขาเพิ่งฝันว่าเขาวิ่งผ่านมา ไม่ใช่สิ... ถ้าเป็นอย่างที่น้องสาวบอก แสดงว่าเขาไม่ได้ฝัน เขาอยู่บนสวรรค์มาครู่ใหญ่แล้ว ถ้านี่คือเรื่องจริง คุปส์จะได้ยินที่เขาพูดความรู้สึกตัวเองไหม?



 

เอสคุปส์และโจชัวร์วิ่งออกจากอาคารที่พัก ทั้งสองคนมีสถานที่เป้าหมายในใจชัดเจน ทว่าออกวิ่งได้ไม่กี่ก้าวก็ได้ยินเสียงโฮชิตะโกนลั่นมาจากเบื้องหลัง เขาทั้งสองคนคงไม่วกกลับมาทางรุ่นน้อง หากไม่ใช่เพราะถ้อยคำที่โฮชิร้องออกมา

“จองฮันฮยอง!

เอสคุปส์กับโจชัวร์วิ่งมาถึงโฮชิ จุน มินกยูและวอนอูวิ่งตามมาสมทบ โฮชิกวาดสายตามองทุกคน ก่อนชี้ไปยังใครคนหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลระยะสายตา พวกเขามองเห็นเพียงเบื้องหลังของใครคนนั้น ผมสีน้ำตาลอ่อนพลิ้วสยายหยอกล้อกับสายลมชวนให้นึกถึงคนที่กำลังตามหา

“จองฮันฮยอง!” โฮชิร้องเรียกพลางวิ่งนำ วอนอู มินกยู จุน และโจชัวร์วิ่งตามไป เอสคุปส์เพ่งมองร่างเล็กของคนที่เด็กๆ วิ่งไปหา ใครคนนั้นเหมือนจองฮันมาก  แต่เขาว่าไม่ใช่

ยังไม่ทันที่เด็กๆ จะวิ่งถึงตัวเป้าหมาย ใครคนนั้นก็หันกลับมาเสียก่อน โฮชิเบิกตากว้าง รั้งเท้าให้หยุดวิ่งจนฝุ่นตลบ คนที่วิ่งตามมาต่างหยุดวิ่งกันแทบไม่ทัน มินกยูร้องทักคนตรงหน้าด้วยความแปลกใจเป็นคนแรก

“เร็นฮยอง!

เร็นส่งยิ้มให้ทุกคน ก่อนเอ่ยเสียงใส

“ในที่สุดก็หาพวกนายเจอ”

เอสคุปส์เดินมาถึงเร็นในที่สุด ผิดหวังที่คนตรงหน้าไม่ใช่จองฮัน แต่ก็ดีใจที่เขาเดาถูก

“มีอะไรกับพวกเราหรือเปล่า?” เอสคุปส์เอ่ยถามร่างเล็ก

“ไปคุยกันที่ห้องของพวกนายกันเถอะ” เร็นส่งยิ้มพลางออกเดินนำ แต่ท่าทางนิ่งเฉยของทุกคนทำให้เร็นต้องหันมาเร่ง

“มาสิ นานๆ จะเจอกันสักที ไปนั่งคุยกันที่ห้องดีกว่า”

เอสคุปส์หรี่ตาเล็กน้อย พยายามจับผิดทั้งคำพูดและการแสดงออกของเร็น แต่เขานึกไม่ออกว่าเขากำลังสงสัยเร็นเรื่องอะไร

“พวกผมยังกลับห้องไม่ได้ ต้องไปทำธุระก่อน” วอนอูพูดขึ้น เร็นยิ้มให้ก่อนเอ่ยขึ้น

“ธุระอะไรนะที่ทำให้นายกลับห้องไปกับฉันตอนนี้ไม่ได้”

เด็กๆ มีทีท่าอึกอัก เร็นยิ้มให้กับท่าทางเหล่านั้น

“พวกนายกำลังจะไปตามหาใครอยู่หรือเปล่า?” เร็นทิ้งไว้แค่นั้นก่อนผินหลังเดินล่วงหน้าไปก่อน เขารู้ว่าทุกคนจะต้องตามมา เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากด้านหลังเป็นสิ่งยืนยันว่าสิ่งที่เขาคาดไว้นั้นไม่ผิด เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เอสคุปส์ก็ตามมาดักหน้าเร็นเสียก่อน

“นายรู้ได้ยังไง?”

“อะไร?”

“ฉันรู้ว่านายรู้ว่าฉันพูดถึงเรื่องอะไร”

“ฉันจะบอก เมื่อพวกเรากลับถึงห้องแล้ว” เร็นยิ้มจางก่อนเบี่ยงตัวหลบเอสคุปส์ เขาปล่อยให้ทุกคนเก็บความสงสัยไว้ในใจ จนกระทั่งพวกเขามาถึงห้องพัก

 

เสียงเปิดประตูทำให้เด็กๆ ในห้องมองมายังประตูเป็นตาเดียว ความคิดแรกของทุกคนคือ จองฮันฮยองกลับมาแล้วใช่ไหม?

ใบหน้าแรกที่โผล่เข้ามาคือหัวหน้าวง  ตามมาด้วยทุกคนที่เพิ่งออกไป คนสุดท้ายที่ตามเข้ามายิ่งทำให้เด็กๆ แปลกใจ

“เร็นฮยอง” ดีโน่ร้องขึ้น

เร็นส่งยิ้มให้ทุกคน ก่อนตามวอนอูไปยังโซฟากลางห้อง เวอร์นอนนำน้ำเปล่ามารับแขกอย่างรู้หน้าที่ เร็นรับมาดื่มอย่างกระหาย เอสคุปส์ยืนกอดอกอยู่ไม่ไกล ภายนอกของหัวหน้าวงคือท่าทางเรียบเฉย ทว่าภายในใจร้อนรุ่มไปหมด เขาอดทนรอให้เร็นเอ่ยปาก ไม่อยากแสดงออกว่าร้อนใจแค่ไหนที่จองฮันหายไป เขาไม่รู้ว่าเร็นรู้อะไรบ้าง? และที่สำคัญ... เร็นรู้ได้ยังไง?

เร็นกวาดสายตามองทุกคน ไม่มีถ้อยคำใดหลุดจากริมฝีปากเล็ก ร่างขาวเม้มปากแน่น เขาไม่รู้จะเริ่มเปิดสนทนายังไง ควรเริ่มจากตรงไหนดี? บางทีอาจจะต้องเริ่มที่...

“พวกนายเชื่อเรื่องนางฟ้าไหม?”

เร็นเลียริมฝีปากอย่างไม่มั่นใจ เขาไม่แน่ว่าเปิดบทสนทนาได้ดีไหม เขากำลังจะพูดเรื่องที่คนส่วนใหญ่ไม่เชื่อ เขาจะทำยังไงให้กลุ่มคนตรงหน้าเชื่อว่าที่เขาพูดคือเรื่องจริง

“จองฮันน่ะ...” เร็นเอ่ยขึ้นช้าๆ ไม่ได้ตั้งใจให้คนฟังลุ้นว่าเขาจะพูดอะไร แต่เขายังเรียบเรียงคำพูดไม่ถูกจริงๆ เร็นสูดลมหายใจเฮือกใหญ่เพื่อเรียกความมั่นใจก่อนเอ่ยออกมา

“ความจริงคือจองฮันเป็นนางฟ้า ไม่สิ เป็นชาวสวรรค์ อยู่บนสวรรค์ จองฮันไม่ใช่มนุษย์ แค่ลงมาเที่ยวชมโลกมนุษย์ ยังไม่ถึงกำหนดเวลาที่จองฮันต้องกลับสวรรค์หรอก แต่จองฮันกำลังจะละเมิดกฎของชาวสวรรค์ที่ได้สิทธ์ลงมายังโลกมนุษย์ เทพที่ดูแลกฎจึงต้องนำตัวจองฮันกลับสวรรค์”

เร็นสบตากับทุกคน พอใจกับคำพูดของตัวเองทุกคำ ทว่าความแปลกใจ สงสัย แคลงใจ และไม่เชื่อในสิ่งที่เร็นพูดนั้น ปรากฏในดวงตาทุกคู่

“คือ...” เร็นสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ “ฉันก็เป็น ไม่สิ ฉันก็เคยเป็นชาวสวรรค์เหมือนจองฮัน”  พูดจบก็ลุ้นกับปฏิริยาของทุกคน เร็นเริ่มไม่แน่ใจในสิ่งที่ตัวเองเพิ่งพูดไป แต่เขาว่าพูดดีแล้วนะ

“เอ่อ... ลืมๆไปเถอะ ไม่มีอะไรหรอก” เร็นเอ่ยพลางก้าวตรงไปยังประตู

“ไม่ต้องแจ้งความแล้วก็ไม่ต้องออกตามหานะ  จองฮันจะต้องกลับมาแน่นอน”

ยังไม่ทันที่เร็นจะก้าวออกจากห้อง เอสคุปส์ก็เข้าไปขวางไว้เสียก่อน สายตาคมดุมองลึกเข้าไปในดวงตาเร็น คล้ายต้องการหาความจริงจากสิ่งที่เร็นพูด

“หมายความว่ายังไง?” เสียงทุ้มต่ำของเอสคุปส์ทำให้อุณหภูมิในห้องลดลงหลายองศา เร็นกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอก่อนเอ่ยออกมา

“จองฮันถูกสวรรค์นำตัวกลับไป พวกนายไม่ต้องออกไปตามหานะ”

ท่าทีนิ่งเฉยของเอสคุปส์ทำให้เร็นหวั่นใจ เขากลัวคุปส์ไม่เชื่อแล้วจะพาลโมโห ซึ่งสิ่งที่เร็นคิดก็ไม่ผิดเพี้ยนไปจากความจริงเท่าใดนัก เอสคุปส์ขมวดคิ้วแน่น  เอ่ยออกมาด้วยความหงุดหงิด

“นี่ไม่ใช่เวลามาล้อเล่น!

ทุกคนในห้องสะดุ้งกับเสียงตวาดนั้น เร็นเม้มปาก มองลึกเข้าไปในดวงตาของเอสคุปส์ นับหนึ่งถึงสิบในใจช้าๆ ก่อนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ฉันพูดความจริง”

เอสคุปส์ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เร็นเอ่ยต่อแม้ในใจจะหวาดหวั่นก็ตาม

“นายลองนึกถึงวันที่เจอจองฮันครั้งแรก นึกถึงช่วงเวลาที่อยู่กับจองฮัน เคยไม่เข้าใจการกระทำและคำพูดของจองฮันไหม? เคยคิดว่าจองฮันเข้าใจอะไรยากไหม? นายสงสัยเรื่องที่จองฮันหายตัวไปไหม? ทำไมจองฮันถึงหายตัวไปเร็วอย่างนั้น?” เร็นหยุดหายใจก่อนเอ่ยต่อ “นายเคยถามจองฮันเรื่องครอบครัวไหม? นายมีข้อมูลติดต่อครอบครัวของจองฮันไหม? จองฮันเคยเล่าเรื่องสมัยเด็ก หรือเรื่องที่บ้านให้ฟังไหม?”

เอสคุปส์กลืนน้ำลายอย่างลำบาก คิดตามที่เร็นพูด ทั้งที่ไม่อยากยอมรับแต่ปฏิเสธไม่ได้ว่า เขาเริ่มสงสัยในตัวจองฮันแล้ว

เร็นสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนหันไปยิ้มแห้งๆ ให้ทุกคนในห้อง  เขาคิดว่าตัวเองทำดีที่สุดแล้ว และคงช่วยจองฮันได้เท่านี้

“ฉันไปก่อนนะ” เร็นเอ่ยจบก็ก้าวผ่านประตูออกไป สายตาทุกคู่มองตามเร็นจนลับสายตา ทั้งห้องไร้การสนทนา ทุกคนต่างตกอยู่ในความคิดของตัวเอง

“จองฮันไม่ใช่มนุษย์เหรอ?” เอสคุปส์พึมพำ

เป็นไปได้ยังไง?

เรื่องแบบนี้มันมีอยู่จริงเหรอ?

 

1004

 

 

มาแล้วค่ะ ~ โหยตื่นเต้น 5555555 ไม่ได้เขียนต่อเป็นเดือน

ขอโทษค่ะที่หายไปนานมาก ยอมรับผิดแต่โดยดี แงงงงงง

 

เจอกันใหม่ตอนต่อไปนะคะ ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

235 ความคิดเห็น

  1. #207 SiverRia - SaMa (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 15:47
    ตื่นเต้นนนน รอตอนต่อนะคะ
    #207
    0
  2. #206 lazygirlJ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 15:06
    งื้ออออรอนะคะนี่มาเช็คทุกวันเลยว่ามาอัพรึยัง555555ชอบมากเลยจองฮันเป็นนางฟ้าแต่น่าเสียดายที่มีอุปสรรคมารักคุปส์ที่เป็นมนุษย์555555555555555555555
    #206
    0
  3. #205 kannal (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 02:11
    มันพีคมากไรต์ ชอบคำตอบสวนกลับของออมม่าเร็น อัพด่วน5555
    #205
    0
  4. #204 butajang (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 00:20
    ไรท์เรารอตอนต่อไปค่าาาาาามาดูเกือบทุกวันเลยยยยยยย ขอบคุณนะคะไรท์
    #204
    0
  5. #203 sirilaknaksuk321 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 16:21
    อ๊าคคคค
    จองฮันต้องกลับมานะ
    #203
    0
  6. #202 _belllk_ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 12:45
    รอค่ะ จะรอจนกว่าจะจบเลยค่ะ
    #202
    0
  7. #201 Me💓 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 00:22
    เชื่อเถ้อะะ รอค้า
    #201
    0
  8. #200 supamas1 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 22:26
    อัพแล้ววววเราตั้งใจรอตุดๆ สนุกมากกกกกกชอบรอตอนต่อไปนะค่ะ
    #200
    0
  9. #199 KK_cbk (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 22:15
    รู้เรื่องกันแล้วววววว ทำไงทีนี้ จองฮันไม่อยู่ข้างบนแล้งด้วย
    #199
    0