นิยายรัก [Undertale] ความรักใต้พิภพของยัยจิ๊วHumanS.

ตอนที่ 10 : -ห้องแลปหลังน้ำตก-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 86
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    10 พ.ค. 60


"อย่าเข้าไป" แซนเอ่ยเตือนน้องชายที่กำลังจะเดินเข้าไป
"?" พาไพรัสที่กำลังจะเดินเข้าไปชะงัก เพียงแค่มือของเขาไปสัมผัสกับขอบประตู...

พึ่บ!
ที่สี่คนก็ถูกวาปเข้ามาในห้อง

"เฮ้ย! อะไรน่ะ?!!" แอสเรียลร้องทักที่จู่ๆตนก็มาโผล่อยู่กลางห้อง
"นี่มันห้อง...?"

แอ็ด... ปัง!

"ประตูมันปิดไปแล้วค่า!!!" แอนลีนร้องเสียงหลง
"ไม่มีทาง" แซนวิ่งไปทางประตูพร้อมกระชากออกรัวๆจะลูกบิดแทบติดมือมา แต่ประตูก็ไม่เปิด
"เราโดนขังแล้วล่ะ" พาไพรัสพูด "แต่...มีทางไปต่อ" เขาชี้ไปยังทางเดินข้างหน้า
"ไกลน่าดูนะนั่น เข้าไปดูกันก่อนเถอะเผื่อพวกคาร่าจะติดอยู่ที่นี่เหมือนกัน" แอสเรียลเสนอ
"แต่มันอันตรายเกินไป ให้ฉันเดินไปก่อน" แซนพูด
"ไม่ เราจะไปพร้อมกัน" พาไพรัสรีบดึงตัวพี่ชายไว้ "เราจะไม่แยกจากกัน"
"งั้นไปกัน" แอสเรียลเดินนำหน้าไปก่อน

ตลอดทางเดินมีจอมอนิเตอร์เล็กๆติดอยู่ แต่ดูเหมือนมันจะพังแล้ว บางอันมีเสียงซ่าเหมือนจอทีวีดับ บางอันก็มีตัวหนังสือแวบไปแวบมาอ่านไม่ออก สร้างบรรยากาศความเป็นหนังผีที่ตัวเอกต้องตื่นขึ้นมาให้โรงพยาบาลร้างที่มีทั้งผีทั้งคนบ้าจิตไม่ปกติอะไรอย่างนั้น

"Q-Q" แอนลีนที่เดินตามหลังแอสเรียลติดๆเพื่อจะได้ไม่อยู่ท้ายสุดของกลุ่ม สีหน้าไม่โอเคอย่างแรง บรรยากาศช่างพาให้จินตนาการว่าโค้งจะมีตัวอะไรโผล่ออกมาให้หัวใจวายเล่น

สองพี่น้องโครงกระดูกก็ยังไม่ยอมคุยกันต่อไป ทั้งคู่ก้มหน้าก้มตาเดินแบบทางใครทางมันโดยเดินข้งกันแต่ห่างกันเป็นคืบ ระหว่างทางมีแต่เสียงฝีเท้าของทั้งสี่ ประกอบกับเสียงซ่าของทีวีตามทาง แต่มีอะไรแปลกๆ

"พวกนายได้ยินเสียงอะไรไหม" แอสเรียลทัก
"อย่าทักสิคะ เค้าว่ากันว่าถ้าได้ยินเสียงอะไรตอนกลางคืนห้ามทักเด็ดขาด" แอนลีนเอ่ยเสียงสั่น
"ก็มันยังเช้าอยู่เลยนี่" 
"ยังไงก็ช่างเพราะที่นี่มันมืด แล้วก็น่ากลัวด้วย เพราะงั้นขอเถอะค่ะ ฉันกลัว T^T"
"แต่ทางฉันก็ได้ยินเหมือนกันนะ" พาไพรัสพูดขึ้นบ้าง "เหมือนเสียงเปียโนเพี้ยนๆ"

หลายคนพยักหน้าเห็นด้วยและพร้อมใจกันเดินไปทางต้นเสียง ไม่เห็นใจสาวน้อยขวัญอ่อนอย่างหนูแอนลีนคนนี้เลย เสียงเปียโนดังขึ้นเรื่อยๆ

"พวกนี้มันห้องอะไรเนี่ย" แอสเรียลบ่น เพราะตั้งแต่ที่เริ่มเดินตามเสียงเปียโนมาก็มีแต่ห้องแปลกๆระหว่างทาง
"ที่นี่เหมือนเป็นห้องทดลองอะไรบางอย่างเลย" พาไพรัสเปรย
"ห้องแลปหลังน้ำตก...?" แซนพึมพัมกับตัวเอง
"นายว่าอะไรนะ"
"เปล่า... ไปต่อเถอะ" คราวนี้แซนเป็นเดินนำ 
"เขาดูรีบแปลกๆนะคะ" แอนลีนทัก
"นั่นดิ" แอสเรียลเห็นด้วย

แกร็ก~
แซนเอื้อมมือไปเปิดประตูออก เสียงเปียโนเพี้ยนๆดังอย่างชัดเจน ชายสวมเสื้อคลุมสีดำยาวทับเสื้อกาวเหมือนนักวิทยาศาสตร์ นั่งดีดเปียโนอยู่เหมือนไม่รับรู้สิ่งรอบข้างอีก ใกล้กันมีร่างของฟริกส์และคาร่านอนอยู่ที่พื้น

"คุณฟริกส์! คุณคาร่า!" แอนลีนโผลงออกมาแล้ววิ่งไปดูฟริกส์ที่นอนอยู่พร้อมกับพาไพรัสโดยไม่สนใจชายคนที่นั่งเล่นเปียโนอยู่ แซนกับแอสเรียลพร้อมใจกันวิ่งไปดูคาร่า
"ฟริกส์ๆ" พาไพรัสรัวชื่อฟริกส์พร้อมเขย่าร่างของคนตรงหน้าเบาๆ "ได้ยินที่ฉันพูดไหม? ฟริกส์!"
"...." ฟริกส์ค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆ "แพพ..."
"คุณฟริกส์ฟื้นแล้วค่ะ" แอนลีนตะโกนบอกแอสเรียลกับแซนที่อยู่อีกฝั่ง โดยปล่อยให้พาไพรัสกอดร่างที่กำลังฟื้นตัวของฟริกส์ไว้
"คาร่า.." แอสเรียลหันไปมองเพื่อนสนิทที่ชันตัวลุกขึ้นนั่งพร้อมปรือตาไปรอบๆ
"ฉัน..... ที่นี่... น่ากลัว.." คาร่าโผเข้ากอดแอสเรียลเต็มรัก 
"เกิดอะไรขึ้นคาร่า" แซนถามคาร่าที่กอดแอสเรียลไว้แน่น
"ก็... :)" 
"!!!" แซนเห็นท่าไม่ดี "ไอ้แพะถอยออกมา!" 
"หา?!" แอสเรียลผละออกจากคาร่าแล้วหันมามองแซนแบบงงๆ โดยที่ไม่เห็นคาร่าที่กำลังหยิบมีดออกมา

ชวิ้ง~
เสียงมีดคมกริบ เฉียดกระทบกับพื้นเสียงดังก้องไปทั่วทั้งห้องประกอบกับเสียงเปียโนที่ยังคงบรรเลงต่อไป

"เห้ย!" แอสเรียลพลิกตัวหลบคมมีดได้ทันเพราะเสียงมีดเมื่อกี้ "คาร่า!"
"ฮิฮิ แอสเรียล~ ฉันอยู่ทางนี้จะไปไ-" คาร่าลอยขึ้นแล้วกระเด็นไปอีกฝั่ง
"แซน!" แอสเรียลตะโกน
"นี่มันไม่ปกติแล้ว ออกห่างจากคาร่าและฟริกส์เดี๋ยวนี้!" แซนตะโกนกลับไป
"กรี๊ดดดด!!!" แอนลีนกรี๊ดลั่นเรียกให้แอสเรียลและแซนหันไปมอง

ฟริกส์กำลังขึ้นคร่อมพาไพรัสอยู่โดยที่พยายามกดมีดในมือลงไปแทงคอพาไพรัสให้ได้ ทั้งคู่กำลังยื้อกันอยู่ จนกระทั้งแซนเข้ามาช่วย ฟริกส์จึงกระเด็นไปอีกทาง ทั้งสี่คนเกาะกัเป็นกลุ่มอยู่กลางห้อง โดยมีคาร่าและฟริกส์ที่กำลังถือมีดตะเกียกตะกายเข้ามา บวกกับจังหวะเปียโนเพี้ยนๆที่ถูกเร่งให้มีจังหวะที่เร็วขึ้นกว่าเดิม

"ไอ้คนเล่นเปียโนนั่นมันจะเร่งจังหวะทำไมว่ะ" พาไพรัสบ่น แอสเรียลและแซนจึงหันไปมองทางเปียโนหลังใหญ่นั่น
"เดี๋ยวนะ! คนๆนั้น!!" แอสเรียลพูด
'พ่อ?!!!!'

***ติดตามตอนต่อไป***

หายไปซะนาน ทวงบ่อยๆนะไรด์ขี้ลืม ช่วงนี้มีหลายเรื่องให้ต้องอัพ TwT
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

20 ความคิดเห็น

  1. #18 Ploy_vermounth (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 20:37
    ป๋าแกสหร๊อ
    #18
    0