คัดลอกลิงก์เเล้ว

[OS] START! เริ่มต้น.ด้วยกัน (Mew x Gulf)

โดย FfahSang

การเริ่มต้นใหม่ของเรา ปลายทางจะไม่ลงเอยแบบเดิมๆ อีกแล้ว :)

ยอดวิวรวม

2,282

ยอดวิวเดือนนี้

141

ยอดวิวรวม


2,282

ความคิดเห็น


7

คนติดตาม


32
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  29 ธ.ค. 62 / 18:19 น.
นิยาย [OS] START! .¡ѹ (Mew x Gulf) [OS] START! เริ่มต้น.ด้วยกัน (Mew x Gulf) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ปราศจากความระแวงระวัง
อิฐที่ก่อกำแพงสูงตระหง่านกำลังลดหลั่นลงทีละขั้น
.
.
.
สารเคมีเจือจางในครั้งแรกเมื่อเริ่มรู้จัก 
ช่วยให้เราตัดสินใจเลือกถูกคน
.
.

เราย้ายเรื่องนี้ไปแปะรวมไว้ในบทความ เรื่องสั้นจากหวานใจ นะคะ

จิิ้มๆ

สามารถติดแท็ก #เรื่องสั้นจากหวานใจ ได้ทางทวิตเตอร์
หรือพูดคุยกันที่ twt: @FfahSang

Thank for reading  

เนื้อเรื่อง อัปเดต 29 ธ.ค. 62 / 18:19


warning: เนื้อหาที่ปรากฏในเรื่องเป็นเพียงจินตนาการของผู้เขียน ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับบุคคลหรือสถานที่ที่ปรากฏทั้งสิ้น โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

 

-------------------------------------------------

เขาคิดว่าตัวเองเป็นคนอับโชคเรื่องความสัมพันธ์ จะด้วยเหตุผลกลใดก็ตาม เจ้าก้อนเนื้อในอกมักจะต้องเจ็บช้ำตรงจุดเดิมซ้ำๆ ร่ำไป จบแบบไม่เคยเผื่อใจ จบแบบที่บางครั้งไม่ทันได้รู้ตัว ทำให้ชั่วขณะหนึ่งที่ชายหนุ่มจมอยู่กับตัวเองและพิจารณาความคิด เขาเกิดคำถาม ‘เหนื่อยมาพอแล้วหรือยัง’ และคำตอบคือใช่ ศุภศิษฏ์เหนื่อยกับการเริ่มต้นใหม่เพื่อลงเอยแบบเดิม

 

มันเป็นวันธรรมดาอีกวันที่เขาเดินหน้าตามความฝันด้วยการมาแคสบทจากซีรีส์เรื่องหนึ่ง ได้เจอแฟนคลับ ได้พูดคุยกับพวกเขาเพื่อชาร์จพลังงานบวก โดยไม่ทันได้ล่วงรู้มาก่อนว่าวันธรรมดาวันนั้นจะนำพาให้พบกับใคร คนที่จะกลายเป็นหนึ่งความธรรมดาแสนพิเศษในชีวิตหลังจากนี้

 

“เบอร์หกสิบสี่”

 

“เขาชื่ออะไร” ตอนที่ถามออกไป ชายหนุ่มไม่ได้ยกมาเป็นประเด็นสำคัญนัก แค่เห็นแฟนคลับชอบก็เลยอยากแกล้งเล่น

 

“ชื่อกลัฟ ชื่อกลัฟ”

 

“โห มีไปสืบมาเรียบร้อย”

 

“ได้ไอจีเขาแล้ว”

 

“ร้ายกาจมาก”

 

ชื่อบุคคลที่สามถูกเมมโมรี่ไว้ในส่วนความทรงจำลางๆ เท่านั้น ภาพจำเด่นชัดที่สุดคงเป็นเพียงใบหน้านิ่งๆ ของอีกฝ่ายกับคณะผู้ติดตามสามสี่คน ‘ขี้เก๊ก’ ปฏิเสธไม่ได้ว่านั่นเป็นส่วนหนึ่งของความคิดที่แว่บขึ้นมา มันไม่ใช่การโอนเอียงไปเชิงลบเสียทีเดียวหรอกนะ ก็แค่อีกฝ่ายดันเป็นจุดสนใจของแฟนคลับเขา และคนอย่างศุภศิษฏ์ที่ได้ชื่อว่าขี้หวงเหลือเกิน อดจะกวาดสายตามองผ่านๆ ไม่ได้ยามที่แฟนคลับส่งเสียงแซว แน่นอนชายหนุ่มคนนั้นยังวางท่าไม่เปลี่ยน ‘ก็แค่หล่อล่ะวะ เก๊กจัง’ เขาลอบคิด

 

หากมองย้อนกลับไปมันเป็นอีกเรื่องให้เราทั้งคู่นึกขำ แท้จริงเป็นเพราะขลาดเขิน น้องคนนั้น ก็เลยทำตัวไม่ถูก ไม่คิดว่าตนจะกลายเป็นที่สนใจ โดยเฉพาะจากคนที่ดูเฉิดฉายกว่าใครๆ ในตอนนั้น คนอย่าง พี่มิว

 

เคมีบางอย่างก่อเกิดยามที่ต่างฝ่ายต่างเป็นเพียงคนแปลกหน้าซึ่งกันและกัน มันยังเจือจางแต่ใช่ว่าไม่รู้สึกถึง ตอนที่เข้าบทด้วยกันครั้งแรก ศุภศิษฏ์จำภาพใบหน้าแดงเถือกลามไปจนใบหูของอีกฝ่ายได้ดี นั่นเองเป็นเหตุผลหนึ่งของคำตอบเมื่อคนเขียนบทถามว่าจากทุกคนที่เล่นคู่ด้วยชอบใครมากที่สุด ‘น้องคนเมื่อกี้ครับ’ ใช่..คนที่มีชื่อติดอยู่ในความทรงจำลางๆ คนที่แฟนคลับตัวเองเชียร์นักหนา แววตาใสกับท่าทีประหม่าของคนอายุน้อยกว่าตรึงสายตาเขาไว้ห้วงวินาที และเช่นเดียวกับคำถามเดียวกัน อีกฝ่ายให้คำตอบออกไป ‘พี่มิวครับ’ หากถามว่าทำไมถึงเลือกกันและกัน ก็คงเพราะสารเคมีในสมองสั่งการทั้งคู่มาเช่นนั้นล่ะมั้ง

 

ถ้าให้แตกประเด็นเรื่องการละลายพฤติกรรม เชื่อสิ..ศุภศิษฏ์เก่งไม่แพ้ใคร ในเมื่อบทตัวเอกที่ได้รับมามีฉากต้องเลิฟซีนคู่กันบ่อยครั้ง มัวแต่เขินอายกันเราจะเข้าถึงตัวละครอย่างไร ดังนั้นวิธีพื้นฐานคือการทำความรู้จัก พูดคุยกันไม่ใช่เพียงผิวเผิน แต่ต้องรู้จักถึงตัวตนเพื่อเรียนรู้นิสัย ตลอดจนการสกินชิพสร้างความไว้เนื้อเชื่อใจ เขารู้ว่าอีกฝ่ายยังมีกำแพงสูงตระหง่านกั้นกลางในบริบทที่ตัวซีรีส์กำหนดให้ตัวเอกเป็นผู้ชายกับผู้ชาย ทว่าศุภศิษฏ์ตั้งใจจะพยายามลดช่องว่างนั้น อาจเพราะแววตาใสที่เคยตรึงเขาไว้คราก่อน ดูจริงใจไร้พิษภัย และไม่รู้สิ..อนุมานว่าน่าคบหาก็ได้ มันจึงน่าเสียดายหากจะปล่อยโอกาสกระชับความสนิทให้ล่วงเลยวัน

 

“ขอมือหน่อย”

 

“มือผมเหรอ”

 

“เออ ส่งมือมาจับมือพี่ทั้งสองข้างเลย”

 

“...แบบนี้เหรอพี่”

 

“อืม ไหนลองเล่าเรื่องตัวเองให้ฟังหน่อยดิ”

 

คลาสละลายพฤติกรรมโดยศุภศิษฏ์เกิดขึ้นในการ workshop วันแรก อีกฝ่ายดูขัดเขิน เสหลบตา และยังคงหูแดงทุกครั้งเมื่อใกล้กัน ชายหนุ่มจึงตัดสินใจขอสัมผัสมือคู่นั้น พวกเขาหันหน้าเข้าปะทะ แน่นอนว่าสายตาวางไว้ในระดับที่ต้องมองตอบกัน ยามที่คนอายุมากกว่าจ้องต้อนจนอีกคนไปไม่เป็น แรงกระชับที่มือของเรากลับแน่นแฟ้นขึ้นราวกับมันจะบรรเทาความรู้สึกขวยเขินในแววตา เนิ่นนานจวบจนหมดวัน..ปราศจากความระแวดระวัง อิฐที่ก่อกำแพงสูงตระหง่านกำลังลดหลั่นลงทีละขั้นโดยเจ้าของมันไม่นึกรู้สึกตัว

 

“พรุ่งนี้นัดกี่โมงนะ”

 

“สิบเอ็ดปะพี่”

 

“แล้วการบ้านตัวละครที่ได้มาเราคิดว่าไงอ่ะ”

 

“ก็มีลองออกแบบไว้คร่าวๆ แล้วนะ”

 

“ประมาณไหน”

 

“รอดูพรุ่งนี้ดิพี่”

 

“ขี้กั๊ก”

 

“ฮ่าๆ เจอกันพรุ่งนี้พี่”

 

“เออโอเค ฝันดี”

 

“ครับ..รีบนอนพี่”

 

มันเป็นบทสนทนาไม่สั้นไม่ยาว จั่วหัวไว้ด้วยเรื่องงานเป็นหลักใหญ่ ตัวเอกของซีรีส์คอลหากันไม่ถึงหนึ่งรอบการเดินของเข็มวินาที เริ่มต้นจากจุดนั้นกระทั่งเรื่อยมา อยู่ๆ เรื่องงานก็อาจไม่ใช่ใจความเสมอไป เมื่อต่อมาเข็มนาทีวนครบครึ่งรอบวงกลม ใช้ระยะขยับจากจุดสตาร์ทนานหน่อย ไม่ได้ผลีผลามแต่สม่ำเสมอ และตอนนั้นเองที่คุณจะรู้สึกว่ามันเป็นกิจวัตรประจำวัน การคอลหากันอย่างไร้สาระไม่ใช่เรื่องแปลก หากแต่การไม่ได้ยินเสียงกันทุกวันนั่นสิชวนให้ใจโหว่งอย่างประหลาด

 

“วันนั้นทำไมจูบจริง”

 

“ถึงเวลาก็ต้องจูบจริงหนิพี่”

 

“ไม่เตี๊ยมก่อน แอบตกใจ”

 

“ตกใจไรวะ พี่ก็จูบตอบผม”

 

“the show must go on ..สรุปไม่เขินพี่แล้วใช่ปะ”

 

“เหนื่อยจะเขิน อีกหน่อยมีหนักกว่านี้”

 

“เออ ทำตัวให้ชินไว้เหอะ”

 

“ชินแค่กับพี่พอ ให้ไปจูบคนอื่นก็ไม่ไหว”

 

“แล้วใครจะปล่อยให้ไปจูบกับคนอื่นเล่า”

 

“หึหึ นอนละนะ”

 

“หนีเก่ง ฝันดี”

 

“ฝันดีครับ”

 

ระยะเวลาผลักดันวิถีของคนคู่หนึ่งให้เคลื่อนที่ไปข้างหน้า เชื่องช้าไม่รีบร้อน มันจึงไม่อึดอัด เราทั้งคู่ปล่อยมันไปตามธรรมชาติที่ควรเป็น เส้นใยของความสนิทสนมจึงค่อยๆ ถักทอขึ้นทีละเล็กทีละน้อย กว่าจะสังเกตเห็นอิฐก้อนสุดท้ายของกำแพงสูงก็สลายเป็นผุย เหลือเพียงความสัมพันธ์ฉบับ คุณพี่กับยัยน้อง ที่ศุภศิษฏ์นิยามมันขึ้นมา กลัฟ ชื่อของบุคคลที่เคยเป็นเพียงความทรงจำลางๆ กลายมาเป็นทั้งความสบายใจ ความห่วงใย เอาใจใส่ กำลังใจ และการให้เกียรติกัน ยอมรับว่าหัวใจที่เคยเหนื่อยล้ากำลังเต้นเป็นจังหวะที่มีชีวิตชีวาขึ้น เขาโชคดีที่เคมีเจือจางในครั้งแรกเมื่อเริ่มรู้จักช่วยให้ตัดสินใจเลือกคนถูก ...เรากลายเป็น partner ที่ดีของกันและกัน ซึ่งศุภศิษฏ์มั่นใจว่าตัวน้องเองก็จะคิดแบบนั้น

 

“ยัยน้อง~”

 

“ไงครับ เสียงอ่อนมาเชียว เหนื่อยไหมคุณพี่”

 

“เหนื่อยยยมากกก”

 

“แล้วสอบได้ไหม”

 

“ก็พอทำได้”

 

“โถ เก่งอยู่แล้วน่าพี่ผม”

 

“แล้วเราอ่ะ ที่กองเป็นไงวันนี้”

 

“ก็ดีครับ วุ่นวายเหมือนเดิม”

 

“พรุ่งนี้ออกกองกี่โมง”

 

“คิวแรกเก้าโมง คิวสุดท้ายสองทุ่มมั้งพี่”

 

“ซีนไหนวะ ถ่ายนานจัง”

 

“ไทป์กับปุยฝ้าย”

 

“อ๋อ”

 

“อ๋ออะไรวะ”

 

“เปล่า เดี๋ยวพรุ่งนี้แวะไปกองดีกว่า”

 

“ว่างเนอะ ไม่มีคิวมาทำไม”

 

คิดถึง......ข้าวกอง”

 

“ไม่ต้องมา เดี๋ยวมาแย่งผมกิน”

 

“ไอ้ขี้งก”

 

พอเช้าอีกวัน เด็กที่กำชับคนพี่ว่าไม่ต้องมากลับเป็นฝ่ายโผเข้ากอด พักกองก็ขยันเดินมาทิ้งตัวนั่งตักให้คนอายุมากกว่าใช้มืออุ่นลูบพุงน้อยๆ เช่นที่ทำจนติดกันเป็นนิสัย กอดกันบ่อยๆ จะได้สนิทเร็วขึ้น ทฤษฎีนี้ท่าจะจริง เริ่มจากจุดแรกกับการจับมือในวันนั้นเพื่อละลายพฤติกรรม แล้วการสกินชิพอื่นๆ ก็เกิดตามมาในบริบทที่มันไม่เกินเลยไปกว่าใครจะรู้สึกโดนเอารัดเอาเปรียบ ศุภศิษฏ์ให้เกียรติน้องเสมอ สิ่งเหล่านั้นทำให้อีกฝ่ายวางหัวใจที่ไร้กำแพงกั้นไว้ให้คุณพี่ของเขาช่วยดูแล เคารพและเชื่อใจ รวมทั้งเสพติดไออุ่นจากสัมผัสต่างๆ ของคนเป็นพี่ราวกับมันเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตไปเสียแล้ว

 

พวกเขาแคร์ความรู้สึกของกัน ไม่ใช่เพียงคนใดคนหนึ่ง มันจึงไม่แปลกเลยหากวันไหนเรามีเรื่องให้ต้องทะเลาะ ไม่ได้รุนแรงอะไร ออกจะเป็นเรื่องเล็กน้อยที่คิดย้อนไปก็ไร้สาระ ทว่าพอเป็นอีกฝ่ายเราจึงรู้สึกน้อยใจ งอนเพราะอยากให้เขาง้อ แม้ว่าบางคนจะไม่ค่อยรู้ตัวแล้วปล่อยให้งอนอยู่นานสองนาน จนพรายกระซิบบอกเจ้าตัวถึงกุลีกุจอรีบขอโทษ แต่ก็นั่นล่ะ..พอบรรยากาศมันมาคุเห็นหน้าหงอยๆ ของคนน้องทีไร เป็นศุภศิษฏ์เองทุกทีที่ทนไม่ได้ ไม่เคยโกรธจริงอย่างที่ตั้งใจสักครั้ง งอนเองก็ง้อตัวเองก่อน กว่าจะรอน้องรู้ตัวมีหวังได้เห็นหน้าซึมของเจ้าเด็กไร้ความโรแมนติกนี่ไปอีกสองวัน ใช่ว่าน้องไม่แคร์หรอกนะ แต่เพราะว่าแคร์มากๆ นั่นแหละ เด็กที่ไม่รู้วิธีง้อถึงซึมจนต่อบทเข้าฉากไม่ได้

 

ซึ่งแน่นอนศุภศิษฏ์ใจอ่อนให้เสมอ กลายเป็นจากที่งอนอยู่ต้องเป็นฝ่ายใช้อ้อมกอดของตัวเองฮีลหัวใจเรียกรอยยิ้มคืนให้ ตกลงแล้วใครง้อใครกันแน่เขาก็ไม่เข้าใจ แต่ให้ตาย! เจ้าเด็กแข็งกระด้างนี่ทำให้เขานึกเอ็นดูจนเผลอชมในใจว่า น่ารัก อยู่หลายที โคตรไม่แฟร์เลยว่าไหม ^^

 

เข็มนาฬิกายังคงเดินไปพร้อมคืนและวัน กระทั่งมันหมุนวนเกือบเข้าขวบปีที่ได้รู้จัก ใครอาจมองว่าเวลาแสนสั้นนัก แต่สำหรับพวกเขาแล้วกว่าหนึ่งปีมานี้เราผ่านอะไรด้วยกันตั้งมากมาย สิ่งละอันพันละน้อยหลอมรวมให้กลายเป็นทั้งเพื่อนทั้งพี่น้อง ที่มากกว่าเพื่อนพี่น้องทั่วไป กล่าวแบบนั้นเพราะต่างรู้ดี...เราวางกันและกันไว้ในฐานะพิเศษเกินสามัญ เป็นเพื่อนที่สามารถขอคำปรึกษาและกำลังใจ เป็นพี่น้องที่สามารถออดอ้อนยามเหนื่อยท้อ เป็นคุณพี่ที่พร้อมปกป้องดูแลอยู่เสมอ และเป็นยัยน้องผู้เติมพลังงานบวกให้กันตลอดมา

 

“จากนี้มันคงยากขึ้น”

 

“มากๆ เลย”

 

“ไม่ต้องกลัว พี่จะอยู่ข้างๆ นะ”

 

“ฝากด้วยนะครับพี่”

 

พวกเขาส่งยิ้มให้กัน ยิ้มที่แทนความหมายเดียว อยู่ด้วยกันไปนานๆ นะ’ และมันอุ่นซ่านไปทั่วทั้งใจ นอกจากดีใจที่ซีรีส์ประสบความสำเร็จเกินกว่าจุดที่คาดหวัง ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเราดีใจที่โชคชะตาพาให้พบเจอ จนได้ยืนอยู่ข้างกันเช่นตอนนี้ อนาคตจากนี้ใครจะรู้ว่าเป็นอย่างไร ทว่าเรากล่าวคำสัญญาไร้สุ่มเสียง...จะคอยเป็นลมใต้ปีกส่งให้กันจนกว่าจะสิ้นสุดเส้นทาง สัญญา

 

มาวันนี้คนที่คิดว่าตัวเองมักอับโชคได้ตระหนัก..โลกจะเหวี่ยงคนที่ใช่มาในเวลาที่เหมาะสม ไม่ว่าใครก็มีโอกาสเจอความสัมพันธ์ดีๆ ได้ทั้งนั้น มันอาจเป็นความบังเอิญหรือพรหมลิขิตขีดไว้ให้พานพบ เมื่อเจอแล้วเราเป็นผู้กำหนดว่าควรออกหัวหรือก้อยตามแต่ที่หัวใจจะนำไป หากประคับประคองมันบนพื้นฐานความเคารพและให้เกียรติกัน เชื่อเถอะ..ทั้งคุณและเขาจะเป็นความสัมพันธ์ที่ดีของกัน นาทีนี้ศุภศิษฏ์นิยามให้ ไอ้เด็กจอมซึนชื่อ คณาวุฒิ เป็นความสัมพันธ์ดีๆ ที่เขารู้สึกอยากจะขอบคุณพร้อมทั้งรักษาไว้ให้นานที่สุดในช่วงหนึ่งของชีวิต หน้าตาของความสัมพันธ์จะมีรูปแบบใดไม่สำคัญ แค่เราเป็นความปรารถนาดีของกันและกันก็พอ

 

มั่นใจเถอะ...การเริ่มต้นใหม่ของเรา ปลายทางจะไม่ลงเอยแบบเดิมๆ อีกแล้ว :)

 

Fin.

 

เป็น one shot สั้นๆ ที่ตั้งใจเขียนมาก ขออนุญาตมิวกับกลัฟด้วยนะคะ

ฝากทุกคนคอมเม้นท์ติชม คุยกันได้ที่ twt: @FfahSang ., ขอบคุณค่ะ :))

ผลงานอื่นๆ ของ FfahSang

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

7 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 22 เมษายน 2563 / 14:16
    ทำไมเราไม่เห็นนิยายเลย อ่านยังใงคะ!!
    #7
    0
  2. #6 juiilann (@juiilann) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:21
    เรารักเรื่องนี้ ขอบคุณนะคะไรท์ที่แต่งเรื่องดีๆแบบนี้ให้อ่าน จะมีอีกมั้ยยย ยังไงเราขอรอแล้วกันนะคะ
    #6
    0
  3. #5 เอ็มเจ
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:52

    ในที่สุดก็มีคนแต่งแนวนี้สักที ชอบความสัมพันธ์แบบนี้ คือเป็นพี่น้องคนสำคัญที่รู้สึกพิเศษ ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนสถานะเป็นแฟน หรือถึงแม้ต่างฝ่ายจะไปคบใครคนอื่น แต่ระหว่างทั้งคู่ก็ยังคงเป็นคนพิเศษเสมอไม่เปลี่ยนแปลง

    #5
    0
  4. วันที่ 11 มกราคม 2563 / 23:45
    ไรท์คะ ตะไมเราอ่านไม่ได้ง่าา 😭 มันไม่ขึ้นเนื้อหาเลยง่ะ
    #4
    2
    • 12 มกราคม 2563 / 00:23
      ตัวเองลองรีเฟรชดูทีนะคะ เว็บหรือแอฟมันอาจจะเอ๋อๆ เราไม่ได้ลบหรือล็อคเนื้อหานะคะ อยากให้อ่านได้ ฮืออ T^T
      #4-1
    • 12 มกราคม 2563 / 01:22

      อ่านได้แล้วงับบ ชอบภาษาการบรรยายมั่กๆ >< รอตอนต่อไปนะคะไรท์ 😊
      #4-2
  5. วันที่ 11 มกราคม 2563 / 23:41

    แงงง อบอุ่นมากๆเลยค่ะ ชอบความสัมพันธ์แบบนี้จริงๆ

    #3
    0
  6. วันที่ 10 มกราคม 2563 / 22:10
    อ่าา ตอนนี้อ่านไม่ได้อ่ะค่ะ ไรท์ลบไปแล้วหรอคะ ฮรืออแต่ขอบคุณที่แต่งฟิคคู่นี้นะคะ เป็นกำลังใจให้เลย เรารอติดตามผลงานของคุณอยู่น้า จะช่วยเข้าไปหวีดไปกรีมในทวิตด้วยอีกแรงนะคะ
    #2
    1
    • 11 มกราคม 2563 / 20:37
      อ่านได้ปกตินะคะเราไม่ได้ลบ ฮืออ ยังไงเห็นข้อความตอบกลับนี้ช่วยกลับมาอ่านอีกครั้งนะคะ ถ้ายังไม่ได้อีกแจ้งเราหน่อยค่ะ หรือดีเอ็มไปทางทวิตเตอร์ก็ได้ค่ะ ขอบคุณมากๆ เลย T^T
      #2-1
  7. #1 Sorn
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 23:59

    ???????? มีคนแต่งคู่นี้ด้วย

    #1
    1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(