คัดลอกลิงก์เเล้ว

Kongpop X Arthit : Tastes Of Love

- ตราบใดที่อาหารยังมีรสชาติอันหลากหลาย ความรักของคนสองคนย่อมมีรสชาติที่หลากหลายเฉกเช่นเดียวกัน -

ยอดวิวรวม

10,365

ยอดวิวเดือนนี้

113

ยอดวิวรวม


10,365

ความคิดเห็น


7

คนติดตาม


405
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  9 พ.ค. 61 / 20:37 น.
นิยาย Kongpop X Arthit : Tastes Of Love Kongpop X Arthit : Tastes Of Love | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ทักทายกันอีกครั้งนะคะ ขอบคุณสำหรับ 2000 วิวของเรื่อง To Be Continued ค่าา
วันนี้กลับมาพร้อมเรื่องสั้นเรื่องสุดท้ายแล้ว (ไอเดียคู่นี้หมดแล้วค่ะ แฮ่ๆ)

สารบัญฟิคชั่น Kongpob X Arthit
To Be Continued
C O M P A [I] R E

ไม่พูดพร่ำทำเพลง เชิญดื่มด่ำกับรสชาติของความรักทั้ง 5 รสชาติเลยค่า

คำเตือนตัวโตๆ
ฟิคชั่นเรื่องนี้ยาวกว่า COMPA[I]RE อีกจ้า
เน้นอ่านเพลินแล้วกันนะค้า
{เรื่องก่อน 27 หน้าเวิร์ด เรื่องนี้ 38 หน้าเวิร์ด}


ขออนุญาตฝากฟิคค่า
ใครที่ชื่นชอบความรัก 10 ปีของก้องภพอาทิตย์
ตามอ่านภาคขยายได้ที่

Affection and perpetual

เนื้อเรื่อง อัปเดต 9 พ.ค. 61 / 20:37


 

Tastes Of Love…

Kongpop X Arthit

 

[เพื่อความลื่นไหลในการอ่าน รบกวนอ่านเรื่อง Kongpop X Arthit : C O M P A [I] R E ก่อนนะคะ]

 

Tastes No.1

The Best time in my life is having you beside me

Remembrance…ความคิดถึง

 

停止的时间                     เวลาที่หยุดลง

tíngzhǐ de shíjiān

 

荡的房间                      ห้องที่ว่างเปล่า

kōng dàng de fángjiān

 

没能把手                     ไม่ได้จับมือเอาไว้

méi néng bǎshǒu qiān

 

呼吸着,回忆着          หายใจไป ย้อนคิดถึง

 hūxīzhe, huíyìzhe

 

你留的一切                     ทุกสิ่งที่เธอเหลือไว้

 nǐ liú de yīqiè

 

眼泪的我尝试理解     ฉันร้องไห้พยามยามที่จะเข้าใจ

yǎnlèi de wǒ chángshì lǐjiě

 

บางทีโชคชะตาก็เล่นตลกกับเราเกินไป...

ฝนที่ร่วงโรยลงมาจนชุ่มฉ่ำแบบนี้เป็นเหมือนยูเอสบีที่กำลังเชื่อมเข้ากับคอมพิวเตอร์ในหัวสมองเขา

 

ภาพของคนที่นอนตื่นสายกำลังเก็บผ้าหัวซุกหัวซุนสามารถเรียกรอยยิ้มได้ไม่น้อย แต่ใจของคนมองกลับต้องกระตุกแปลบเมื่อความห่วงใยของเขาส่งไปไม่ถึงฝั่งฝัน

 

อยู่ดีๆ ก็นึกครึ้มใจอันหาสาเหตุไม่ได้ แก้วกาแฟร้อนๆ ควันฉุยเตะจมูกอยู่ในมือของเขาแทนแก้วกาแฟเย็นหรือนมชมพูสีหวานในยามราตรีที่เงียบเชียบไร้เสียงเพลงกลางสายฝน

 

เมื่อวานเย็นตอนเที่ยงคืน เขาได้รับโทรศัพท์ที่ไม่แสดงชื่อเจ้าของเบอร์ โทรมาจากไทย

 

ใช่ ตอนนี้เขาถูกแม่บังคับมาดูงานของบริษัทที่ต่างประเทศ

 

โชคดีเหลือเกินที่แม่เห็นว่าเป็นเบอร์ปริศนาจึงยอมให้เขาใช้โทรศัพท์

 

(ใช่คุณก้องภพหรือเปล่าคะ?)

 

ครับ

 

(ดิฉันเป็นเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลนะคะ พอดีญาติของคุณอาทิตย์แจ้งให้ดิฉันโทรมาเรียนคุณก้องภพเรื่องที่คุณอาทิตย์เข้าโรงพยาบาลกระทันหันค่ะ)

 

หัวใจที่ฟีบเหี่ยวอยู่แล้วยิ่งแทบจะแหลกสลาย

 

พี่...คุณอาทิตย์เป็นอะไรครับ?!” ยามราตรีที่สงัดเงียบเช่นนี้ ก้องภพรู้ดีว่าเขาควรลดเสียงพูดลง

 

ประการแรก...ไม่อยากให้แม่ตื่นจากนิทรา

ประการสอง...ไม่อยากให้แม่ได้ยินเขาพูดคำว่า อาทิตย์

 

แม่ไม่ตกลงกับการตัดสินใจรักใครสักคนของเขา

 

(คุณอาทิตย์ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ค่ะ)

 

พี่อาทิตย์ไม่ขับรถชนใครหรืออะไรแน่ๆ

 

พี่อาทิตย์คือผู้เสียหาย คือผู้ถูกกระทำ

 

ผมขอเรียนสายการญาติคุณอาทิตย์ที่ขดให้โทรหาผมได้ไหมครับ

 

(สักครู่นะคะ) ปลายสายเงียบไปแล้ว

 

เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นโครมคราม เต้นจนแทบจะทะลุออกมาจากอก

 

ก้อง ใครโทรมาน่ะลูก

 

อะ เอ็มครับแม่ โทรมาปรึกษาเรื่องเมย์ ในสถานการณ์นี้ขอเป็นลูกไม่รักดี โกหกแม่ก่อนก็แล้วกัน

 

แล้วไป อย่าคุยนานนักนะลูก ต้องหลับพักผ่อน พรุ่งนี้มีประชุม

 

ครับ

 

ก้องภพละความสนใจจากแม่บังเกิดเกล้า เอาหูแนบโทรศัพท์แล้วใจก็เริ่มชื้นเมื่อได้ยินว่าใครเป็นคนร้องขอให้คุณพยาบาลโทรหาเขา

 

(ก้อง ได้ยินพี่รึเปล่า?)

 

พี่เอิร์ท! ผมได้ยินครับ

 

(คือพี่ใช้โทรศัพท์อาทิตย์โทรน่ะ แล้วโดนตัดสายตลอด ก้องภพไม่ว่างหรอ)

 

สงสัยแม่ผมเป็นคนตัดสายน่ะครับ พี่อาทิตย์เป็นไงบ้างครับ

 

(โคม่า) เสียงทุ้มนิ่งปนโมโหดังขึ้นแทนเสียงของเอิร์ท

 

พี่น็อตหรอครับ!”

 

(เออ! คุณทำเพื่อนผมเสียสติเดินไปกลางถนนให้รถชน รู้ตัวมั้ย?!) เสียงโมโหโกรธาของน็อตทำให้ก้องภพมือสั่นขวัญเสีย

 

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ครับ ทำไมพี่อาทิตย์...

 

(อาทิตย์เสียใจที่แม่ของคุณกีดกันคุณขนาดนี้ ผมก็เข้าใจนะว่ามันเป็นเรื่องของครอบครัว แต่ผมว่าคุณอยู่เฉยไม่ได้แล้วล่ะ จนตอนนี้อาทิตย์ยังไม่ฟื้นเลย อยู่ในห้องฉุกเฉินมาหลายชั่วโมงแล้ว)

 

ผมจะกลับไทยตอนนี้

 

 你曾 就从今天 后的每天都在我身            เธอเคยพูด ว่าทุกๆ วันต่อจากวันนี้จะอยู่ข้างกายฉัน

nǐ céng shuō jiù cóng jīntiān hòu de měitiān dōu zài wǒ shēnbiān

 

 

(เออ ยังไงมาถึงแล้วก็บอกพวกผมด้วย พวกผมจะนอนโรงบาลเฝ้าอาทิตย์ให้)

 

ก้องภพไม่ตอบอะไรแต่กดวางสายในทันที หันหลังไปก็เจอแม่ที่ยืนมองเขาด้วยอารมณ์โกรธไม่ต่างกัน

 

ก้องกลับไทยตอนนี้ไม่ได้!! ที่จริงจะกลับก็ได้แต่ต้องไม่ใช่เพราะจะไปหาไอ้คนที่ชื่อ อาทิตย์ !!”

 

แม่จะบังคับผมอีกนานแค่ไหนครับ?! พี่อาทิตย์เข้าโรงพยาบาล เจ็บปางตายอยู่ แฟนแบบผมไม่มีสิทธิ์นิ่งนอนใจ!!!” ก้องภพตวาดใส่แม่ตัวเองเป็นครั้งแรก คนที่ให้กำเนิดเข้ามาถึงกับหน้ามืดจวนจะเป็นลม แต่สุดท้ายก็ประคองสติตัวเองแล้วยึดมือถือลูกชายมาไว้ในมือ มืออีกข้างถือพาสปอร์ตเอาไว้แล้วชูต่อหน้าลูกชายหัวแก้วหัวแหวน

 

ถ้าก้องไม่ฟังแม่อีกครั้งเดียว แม่จะให้ก้องอยู่ประสานงานที่อังกฤษตลอดไป ไม่ต้องกลับไทย!! แล้วแม่จะไล่คนชื่ออาทิตย์ออกไปจากชีวิตลูกเอง ก้องภพกำมือแน่ อยากจะตะโกนเสียให้ห้องข้างๆ ด่า ก่อนที่จะต้องจำใจเดินไปนอนที่เตียงนอนที่มองดูแล้วมันร้อนรุ่มเหมือนใครสุมไฟไว้

 

แม่ขอเตือนก้องเป็นครั้งสุดท้าย พรุ่งนี้ก้องต้องไปประชุมกับแม่!!”

 

ก้องภพเข้าประชุมในนามรองกรรมการบริษัทหลายต่อหลายครั้ง แต่ไม่เคยมีครั้งในร้อนใจระหว่างประชุมเพียงนี้

 

แม่ของก้องภพก็จับสังเกตลูกชายได้ในหลายๆ ที อีกทั้งยังภาวนาว่าลูกชายจะเลิกรักคนที่ไม่เหมาะสมนี้เสียที

 

จนวันนี้ วันที่ฝนตกพรำๆ ก้องภพก็ยังไม่นอน

 

เฝ้ามองท้องฟ้าที่ร้องไห้เป็นสายฝนลงมาให้ชุ่มฉ่ำ

เฝ้ารอเวลาที่จะได้กลับไทย

เฝ้ารอหัวใจที่จะได้เจอกัน

 

你曾 经过时间 后的考验爱就不会变         เธอเคยพูดว่า หากผ่านการทดสอบของเวลารักจะไม่เปลี่ยนแปลง

nǐ céng shuō jīngguò shíjiān hòu de kǎoyàn ài jiù bù huì biàn

 

ในขณะที่คนให้คำสัญญารอเวลาที่จะทำตามสัญญาว่าจะไปหา

 

คนที่เฝ้ารอคำสัญญาก็ลืมตาตื่นมาเพื่อทนทุกข์กับความเป็นจริง

 

 

อาทิตย์ฟื้นแล้ว

 

ฟื้นมาพร้อมกับคำสัญญาที่น็อตบอกว่าก้องภพจะมาหา

 

แล้วทำไมยังไม่มาล่ะ ก้องภพทำไมคุณถึงไม่มา

 

ผมรอคุณอยู่นะ

 

คุณไม่เคยผิดสัญญาผม

 

คุณสัญญาว่าจะรักกันไปตลอด คุณก็ยังรักผมจนถึงวันนี้

 

คุณสัญญาว่าจะอยู่เคียงข้าง คุณก็คอยอยู่เตียงข้างผมทุกเวลา

 

คุณสัญญาว่าจะไม่ทิ้งผมไปไหน คุณก็ยังพยายามทำทุกอย่างที่จะมาอยู่กับผม

 

แล้วทำไมกับสัญญาแค่ว่าจะกลับมาหาผมในวันนี้

 

คุณถึงไม่มาล่ะก้องภพ ทำไม...

 

 

ทำไมคุณผิดสัญญา

 

 

你曾 甚是想念就在明天等着你出

เธอเคยพูดว่าคิดถึงกันมากมายและในวันพรุ่งนี้ก็จะรอการปรากฏตัวของเธอ

nǐ céng shuō shén shì xiǎngniàn jiù zài míngtiān děngzhe nǐ chūxiàn

 

อาทิตย์ กูรู้ว่ามึงรอใคร แต่มึงต้องเข้าใจน้องมัน ขนาดพี่ที่ทำงานมึงใช้โทรศัพท์มึงโทรไปหาน้องมัน ยังโดนแม่น้องมันตัดสายเลย

 

แต่ก้องภพไม่เคยผิดสัญญา และไม่มีทางลืมด้วย

 

มึงรีบๆ ฟื้นตัวเหอะ ตอนน้องกลับมาจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงมึงมากไง

 

แล้วมันอีกนานแค่ไหนล่ะที่ก้องภพจะกลับมา มันอาจจะไม่มีวันนั้นแล้วก็ได้ อาทิตย์นอนตะแคงข้างให้หมอนซับน้ำตาของเขา

 

มึง อาทิตย์คนที่เข้มแข็ง อาทิตย์ที่เคยเป็นเฮดว้าก อาทิตย์ที่เคยเจอปัญหาหนักกว่านี้แต่ยังเข้มแข็งหายไปไหนว่ะ มึงเอาเพื่อนกูคนนั้นกลับมาดิ๊

 

อาทิตย์คนนั้นมันตายไปตั้งแต่วันที่พ่อกู แม่กู ไล่กูออกจากบ้านแล้ว!!!” อาทิตย์กำหมอนที่นอนอิงแน่น สายตาเหม่อมองท้องฟ้าที่มืดมิดเหมือนอนาคตของเขากับก้องภพ

 

现在只留我一个人 望着地平线 และในตอนนี้เหลือแค่ฉัน ที่มอง เส้นขอบฟ้าอยู่คนเดียว

xiànzài zhǐ liú wǒ yīgè rén wàngzhe dìpíngxiàn

 

ค่ำคืนนั้นเป็นค่ำคืนที่อาทิตย์ข่มตานอนไม่ได้เลยจริงๆ

 

วันเวลาผ่านไปจวนจะครบปีที่ก้องภพบอกเขาว่าต้องไปต่างประเทศ

อาทิตย์รู้ตัวเองดีว่าไม่ควรทำหน้าตาบูดบึ้งใส่คนที่ทำงานเพราะเขาไม่เกี่ยวข้องด้วยกับสาเหตุของอารมณ์อันขุ่นมัวนี้ เว้นเสียว่าสายตาจะเผลอจดจ้องไปยังรูปบนโทรศัพท์แล้วนัยน์ตาเกิดวูบไหวขึ้นมา

 

อาทิตย์คิดว่าตัวเองอาจจะเป็นไบโพล่าเข้าจริงๆ เสียแล้ว

 

อาทิตย์ ไหวหรือเปล่าพักก่อนก็ได้นะ พี่เข้าใจว่าอารมณ์เรายังไม่เข้าที่ดี อาทิตย์หันมาน้ำเย็นที่กำลังชะโลมความคิดของเขาอยู่

 

ไม่เป็นไรครับ ผมยังไหว

 

เย็นนี้ไปหาอะไรกินฉลองกันไหมครับ ต๊อดยื่นเสนอความคิด

 

ดีค่ะน้องต๊อด เอ๊ะ...วันครอบรอบของน้องต๊อดกับพี่เอิร์ทหรือเปล่าคะเนี่ย อู้ยย...พี่เอิร์ท ส้มโอเจ็บน... พูดไม่ทันจบประโยคมือเรียวของเอิร์ทก็สะกิดให้หยุดพูดพลางพยักเพยิดไปทางอาทิตย์ที่นั่งกำปากกาแน่น

 

ปากกาที่สลักชื่อเล่นของเขา

 

ขอโทษค่ะพี่เออ... เป็นอีกหนที่ส้มโอถูกขัดจังหวะการพูด แต่เป็นการขัดจังหวะการพูดที่ทำเอาลมหายใจของอาทิตย์แรงขึ้น ถี่ขึ้น

 

พี่อาทิตย์!” อาหารหอบอ่อนๆ ของผู้มาเยือนแสดงให้เห็นว่าเขารีบวิ่งมาขนาดไหน

 

ก..ก้องภพ เสียงเรียกชื่อที่แสนเบาบางกลับดังแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศเสียอย่างนั้น ทุกคนเงียบกริบพร้อมกับมองเขาและผู้มาเยือนสลับไปมา

 

พี่อาทิตย์ ระยะห่างระหว่างอาทิตย์และก้องภพค่อยๆ ลดลง รู้ตัวอีกที เขาก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ลมหายใจเริ่มผ่อนช้าลง ช้าลง เมื่อคนที่เขาไม่ได้เจอมาตลอดหนึ่งปียืนอยู่ตรงหน้าเขา

 

สัญญา

 

สัญญาในวันนั้นกำลังจะเป็นจริงแล้ว

 

พี่อาทิตย์ ผมขอโทษ ภาพจินตนาการของอาทิตย์พังสลาย

 

ก้องภพไม่ได้คว้าตัวเขาเข้าไปกอดดั่งฝันในใจ แต่กลับยืนร้องไห้สะอื้นเบาๆ อยู่ตรงหน้าเขา

 

ก้องภพยืนนิ่ง ทุกอย่างรอบสายตาของอาทิตย์หยุดนิ่ง มีเพียงหยดน้ำตาและควมสั่นเทาของก้องภพเคลื่อนไหวดั่งภาพฉายในโรงภาพยนตร์

 

พี่อาทิตย์ผมขอโทษ

 

ผมขอโทษ

 

พี่อาทิตย์ผมขอโทษ

 

พี่อาทิตย์ ผมผิดไปแล้ว ผมขอโทษ

 

ผม ผมขอโทษ พี่อาทิตย์ผมขอโทษ

 

คำขอโทษออกมาจากริมฝีปากบางที่แห้งแตกเรื่อยๆ ไม่มีทีท่าจะหยุด

เฉกเช่นเดียวกันกับน้ำตาที่เอ่อล้นออกมาจากคนที่อายุน้อยกว่า

 

อาทิตย์หันมองคนอื่นๆ ในห้องทำงาน

 

เอิร์ท ส้มโอ ต๊อด หรือแม้กระทั่งคุณดนัยต่างพยักหน้าให้เขาทำตามเสียงของหัวใจตัวเอง

 

น้ำตาที่เย็นยะเยือกกำลังถูกโอบล้อมด้วยไออุ่นจากอ้อมกอด

 

ผมขอโทษ พี่อาทิตย์ ฝ่ามือหนาของอาทิตย์กำลังลูบปลอบบนหลังของก้องภพ

 

เขารู้สึกว่าก้องภพตัวบางลงผิดปกติ

 

พอแล้ว ไม่ต้องขอโทษผมแล้ว

 

ผมขอโทษจริงๆ ครับ

 

รู้แล้ว ผมรู้แล้วก้องภพ ความชื้นที่หัวไหล่เป็นสัญญาณเตือนใจก้องภพ

 

อาทิตย์เองก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจต่างจากเขา

 

ผมเองก็ขอโทษที่ทำให้คุณต้องเป็นห่วง ทั้งๆ ที่ไม่ควร ผมทำให้คุทะเลาะกับแม่คุณด้วยใช่ไหม ผมขอโทษนะก้องภพ

 

ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเองก็ทำตัวไม่ให้แม่ไว้ใจเอง

 

งั้นเย็นนี้เลี้ยงฉลองต้อนรับน้องก้องภพกันมั้ยคะ?” ส้มโอเสนอ

 

น้องก้องรีบกลับบ้านหรือเปล่า ออกมาแบบนี้จะเป็นปัญหากับคุณแม่มั้ย?”

 

ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมโทรบอกพ่อ พ่อเข้าใจผมดี

 

อาทิตย์ยืนกุมมือสอดประสาน คราบน้ำตาที่หางตาของเขาและก้องภพเป็นสัญญาณที่น่าจะดี

 

หัวใจของเขาสองคนกลับมาอยู่ด้วยกันแล้ว

 

想念

Xiǎngniàn

คิดถึง

[You said - 高泰宇/黄靖翔 (Gāo tàiyǔ/ Huángjìngxiáng) ost. A round trip to love TH Trans. By 2nl Sub]

 

Tastes No.2

If you love somebody, let them go, for if they return, they were always yours. And if they don’t, they never were.

Trustful…ความเชื่อใจ

 

ข้าวฟ่าง สายรหัสแกนี่มีแต่คนหน้าตาแซ่บๆ เนอะ

 

ประโยคแรกที่อาทิตย์ได้ยินหลังจากเหยียบเข้ามาในบริเวณรับน้องริมหาด

 

แกหมายถึงใคร?”

 

เอ้า! ก็พี่ก้องภพไง เฮดว้ากรุ่นเรา ล่าสุดได้ข่าวว่าน้องปีหนึ่งปีนี้แอบปิ๊งปั๊งพี่ก้องภพอีกแล้ว

 

แกอย่าไปพูดให้พี่อาทิตย์ได้ยินนะเว้ย!”

 

พี่อาทิตย์...ใครว่ะ?”

 

เอ่อ ช่างเหอะ เอาเป็นว่าแกอย่าพูดอะไรไม่เข้าท่าไปเรื่อยก็แล้วกัน

 

เออๆๆ ฉันจะพยายามแล้วกัน เพื่อนสาวร่วมรุ่นของข้าวฟ่างเดินออกห่างจากเธอไปแล้ว อาทิตย์พยายามสงบจิตสงบใจ พลางมองกวาดสายตาไปรอบๆ หาด มองหาคนที่เขาตั้งใจติดรถน็อตมาหา

 

พะ พี่อาทิตย์!!” ข้าวฟ่างหันหลังมามองเขา มือสองข้างยกขึ้นไหว้เก้ๆ กังๆ

 

ข้าวฟ่าง อย่าเพิ่งไปบอกใครว่าพี่ปีสูงมาแล้วกัน ส่วนเรื่องมีคนมาแอบชอบ...ไว้ก่อน

 

หรอ...เชื่อก็บ้า!!

 

ค่ำคืนนี้...ก้องภพทำหน้าที่พี่ปีสี่มอบเกียร์รุ่นให้กับน้องๆ คนเคยทำหน้าที่ในจุดนั้นอยากอดีตเฮดว้ากอาทิตย์ย่อมรู้สึกปลื้มปริ่มเป็นธรรมดา

 

มึง เก็บอาการ รู้...ว่าภูมิใจน้องมัน แต่ไม่ต้องยิ้มกว้างขนาดนี้ก็ได้

 

ไอ้เปรม มึงอ่ะเว่อร์ แหม ทีมึงล่ะ มองหาแต่วาดตั้งแต่เท้าแตะทราย

 

มึงก็มองไหมล่ะ ตุ๊ต๊ะเข้าร่วมสมทบ

 

เฮ้ย! กูมีไอเดียเด็ดๆ เซอร์ไพรส์ไอ้พวกนั้นกัน พวกมึงสนใจป่ะล่ะ?”

 

กลุ่มรุ่นพี่ปีสูงเดินย่องเงียบไปข้างหลังชายหนุ่มสองคนที่ยืนดื่มด่ำบรรยากาศภายในงานอยู่ไกลๆ โดยหนึ่งในสองคนนี้ถือเกียร์ที่จะเอาไปเพิ่ม

 

พรึ่บ!

 

เฮ้ย!!”

 

พวกกูเองไอ้วาด ไอ้เอ็ม

 

ระยะเวลาล่วงเข้าสู่ราตรีที่ดึกขึ้น นักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์นับร้อยชีวิตกำลังนั่งรอเวลาที่จะได้เดินข้ามสะพานดาวเพื่อรับเกียร์จากอดีตเฮดว้ากก้องภพ

 

อาทิตย์และผองเพื่อน (ร่วมด้วยกับเหล่าปีสี่ที่สมรู้ร่วมคิดกันแทบทุกคน) กำลังเดินอ้อมหลังมองภาพเหตุการณ์จากมุมทะเล

 

เว้นเสียแต่อาทิตย์ที่มองเกียร์รุ่นปี 62 แล้วหันถามกำลังเสริมเพื่อความมั่นใจ

 

เอาจริงหรอว่ะ

 

เออ!” ทุกคนแทบจะตะครุบปากตัวเองไว้ไม่ทัน ถ้าเผลอส่งเสียงดังกว่านี้ เหล่านักศึกษาในงานอาจจะหันมอง แผนแตกแน่

 

แปบนะพี่ ไอ้ก้องโทรมา อาทิตย์มองเอ็มที่กำลังกดรับโทรศัพท์ ซึ่งเขาเห็นก้องภพขยุกขยิกกับมือถือมาพักหนึ่งแล้ว

 

ว่า?”

 

(เกียร์หมด ขอเพิ่มหน่อย)

 

เออ เดี๋ยวเอาไปให้เพิ่ม

 

(แล้วอยู่ไหนกันเนี่ย ทำไมมองไปทางไหนก็หาไม่เจอ ตอนแรกยังเห็นยืนๆ กันอยู่)

 

มาเซเว่น

 

(แล้วมึงไปเซเว่นยกรุ่นเลยเนี่ยนะ!?)

 

เออน่า รอตรงนั้นแหละ เดี๋ยวเอาเกียร์ไปให้เพิ่ม

 

มึง เอาจริงหรอว่ะอาทิตย์หันถามย้ำอีกครั้ง

 

เออ หรือมึงจะให้น้องปีหนึ่งคนนั้นคาบแฟนหน้าหล่อของมึงไปกิน กูไม่ช่วยแล้วนะถ้างั้นน่ะ อาทิตย์หันขวับ ตาแทบถลน อ้าปากค้างเมื่อเห็นสายตาวิบวับจากน้องเฟรชชี่คนหนึ่ง ส่งสายตาหวานพิลึกมาทางคนถือเกียร์ที่รออยู่ปลายทาง

 

ไม่สิ

 

คนรอเกียร์มาเติมที่รออยู่ปลายทางต่างหาก

 

รอแปบนะ... ก้องภพกำลังลุกลี้ลุกลน สายตาวอกแวกหาเอ็มที่บอกว่ากำลังจะเอาเกียร์มาเพิ่มให้ แต่พูดไม่ทันจบประโยค มือปริศนาก็ยื่นเกียร์รุ่น 62 เฉียดแก้มของเขาไปตรงหน้าเฟรชชี่ปีหนึ่งที่กำลังยืนมองหน้าหล่อๆ ของก้องภพ

 

ยินดีด้วยนะครับ

 

พี่อาทิตย์!? มาได้ไงครับ?” ก้องภพละความสนใจจากรุ่นน้องไปแล้ว อาการลุกลี้ลุกลนหายไป เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่วาดจนเฟรชชี่ปีหนึ่งเห็นแล้วต้องอิจฉา

 

เพราะรอยยิ้มที่ว่า ไม่ได้ยิ้มมาให้เธอ และไม่ได้ยิ้มเพราะเธอ

 

มากับแก๊งค์ผมน่ะสิ ลองหันกลับไปตรงทะเลดู กลุ่มคนนับสิบยืนโบกไม้โบกมืออยู่ข้างหลัง ก้องภพเห็นแล้วก็อดหรี่ตามองอาฆาต (เล่นๆ) ไม่ได้

 

รวมหัวกันเซอร์ไพรส์ผมหรอครับ?”

 

ไม่ดีหรอ อาทิตย์ฉีกยิ้มกว้าง หางตามองเห็นปีหนึ่งกำลังลงจากสะพานดาว อาทิตย์คล้องเกียร์รุ่น 62 เข้ากับมือของก้องภพ

 

จะไปไหนครับ?”

 

ก็ ไปรอคุณที่เต็นท์นั่นไง

 

อยู่ข้างๆ คอยส่งเกียร์ให้ผมไม่ได้หรอครับ

 

อย่าเรื่องมากน่าก้องภพ ผมอยากพัก ก้องภพหน้าสลดลงเล็กน้อย มองอาทิตย์ที่เดินหันหลังออกไปตาละห้อย

 

ขอโทษครับ...ที่งี่เง่า

 

เหนื่อยมั้ยก้องภพ เสียงเรียกของอาทิตย์ดังขึ้นหลังจากที่พิธีมอบเกียร์เสร็จสิ้นลง

 

นิดหน่อยครับพี่

 

แหม ทำไมเวลาคุยกับน้องก้องภพต้องเสียงสองว่ะ ไม่แฟร์เลย

 

ก็นี่ก้องภพ ไม่ใช่มึง!” ก้อนน้ำแข็งปามาทางอาทิตย์ คนโดนเล็งหลบแทบไม่ทัน

 

เฮ้ย! ไอ้อดีตเฮดว้ากหน้าหล่อ ไปเอาน้ำแข็งมาเติมหน่อยดิ ไบร์ทเรียกใช้หนุ่มรุ่นน้อง

 

มึงไม่ต้องมาห้ามเลยอาทิตย์ รู้ว่าห่วงเพราะน้องมันเพิ่งนั่งพักกก

 

มั่ว กูจะบอกก้องว่าฝากเอาเบียร์มาเพิ่มหน่อย

 

จ้า กูจะเชื่อออ

 

ก้องภพพยักหน้าเล็กน้อยก่อนเดินออกจากกลุ่มรวมดาวเด่นของคณะวิศวกรรมศาสตร์ไป

 

5 นาทีก็แล้ว

10 นาทีก็แล้ว

20 นาทีก็แล้ว

 

มึง น้องก้องภพหายไปไหนว่ะ?”

 

ไม่รู้ดิ กูโทรไปแล้วก้องไม่รับว่ะ

 

มึงไปตามดิ โดนใครดักฉุดรึเปล่า เห็นหน้าหล่อเลยอยากตีสนิทงี้

 

พิลึกนะมึง เออๆ อย่าเพิ่งชิงเมาตัดหน้าไปก่อนล่ะ เดี๋ยวมา

 

สองเท้าก้าวสับไปตามหาดทรายสีนวล มุ่งตรงไปตามทางที่เขาเห็นว่าก้องภพน่าจะไป

 

พี่ก้องภพคะ เสียงเรียกดังออกมาจากบ้านพักหลังหนึ่ง

 

สายตาจับจ้องเข้าไปในบ้านหลังนั้น แสงวูบไหวดั่งแสงเทียนกำลังส่องให้เขาเห็นเงาของชาหนุ่มร่างสันทัด กับหญิงสาวผมยาวสวยที่กำลังยืนคุยในห้องนั้น นอกบ้านพักบริเวณนั้นเงียบสนิทเพราะห่างไกลจากก๊งเหล้าของเด็กวิศวกรรมฯ ที่เพิ่งผ่านการรับน้อง แต่นั้นยิ่งเพิ่มความร้อนระอุในใจของอาทิตย์สมชื่อจริงของเขา

 

พี่ก้องภพ...จะไม่เปิดใจให้หนูจริงๆ หรอคะ เสียงหวานเอื้อนเอ่ยออกมาอย่างไม่อายในการกระทำของตัวเอง อาทิตย์ยกมือปิดปากไม่คาดคิดในความตรงไปตรงมาของเจ้าของวาจาที่น่าอายนั่น

 

บททดสอบเมื่อตอนข้าวฟ่างไม่สะทกเขาเท่าไหร่หรอก

แต่กับเด็กเฟรชชี่คนนี้ บางทีอาทิตย์อาจจะสั่นคลอน

 

ดวงอาทิตย์ดวงนี้กำลังเจอการปะทุภายในใจที่ถูกคลื่นพิศวงมาจากเฟรชชี่คนนี้

 

เงาของชายหนุ่ม

 

ไม่สิ

 

เงาของก้องภพกำลังแสดงให้อาทิตย์เห็นว่าสองแขนของก้องภพวางลงบนไหล่บางของหญิงสาว ร่างอรชรอ้อนแอ้นย่างก้าวเข้าหา สองเท้าคงกำลังจะเขย่งขึ้นเพื่อให้ใบหน้าของเราสองอยู่ใกล้กันอีกสักนิด

 

แค่คืนนี้คืนเดียว แล้วจะไม่ยุ่งกับพี่อีก

 

ก้องภพ...คุณอย่าหลงเชื่อคำพูดบ้าๆ นั่นนะ

ผมขอร้อง

 

ตุ้บ!

 

อาทิตย์เห็นเต็มๆ ตา

 

เงาของก้องภพเอนหายไปแล้ว เหลือเพียงเงาของหญิงสาวที่กำลังปลดเปลื้องเสื้อผ้าอาภรณ์ของตัวเอง

 

ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ

 

พี่อาทิตย์!!” ก้องภพในสภาพกระเซอะกระเซิงยืนนิ่งขาแข็งอยู่ตรงบันไดบ้านพัก ไม่นานนักร่างของหญิงสาวคนเดียวกันกับที่ส่งสายตาหวานฉ่ำมาให้ตอนรับเกียร์ก็วิ่งออกมาในสภาพเสื้อผ้าหลุดรุ่ยบางส่วน

 

แต่สิ่งที่บาดตาบาดใจของอาทิตย์นั้นคงไม่พ้นมือบางของหญิงสาวที่กุมมือนุ่มที่เขาเป็นเจ้าของและสอดประสานเวลาให้กำลังใจ

 

ก้องภพ คุณเลือกมาเลย

 

หมายความว่ายังไงครับ?”

 

ถ้าคุณเบื่อผม เบื่อผู้ชายอย่างผม คุณจะวันไนท์แสตนด์กับน้องเขาก็ได้นะ

ก้องภพกำลังงุนงงในการตัดสินและถ้อยคำวาจาของอาทิตย์ รุ่นพี่ปีสูงกำลังเดินเข้ามาหาเขา ประโยคเมื่อครู่อาทิตย์พูดกับก้องภพในระยะประชิดตัว แต่เพียงได้ยินประโยคถัดไป หัวใจของก้องภพพลันมีเลือดมาสูบฉีดให้เต้นแรงอีกครั้ง

 

เพราะผมเชื่อว่า ถึงตัวคุณจะอยู่กับเขาคืนนี้ แต่หัวใจของคุณอยู่กับผมอยู่ดีอาทิตย์จับมือข้างเดียวของก้องภพด้วยสองมือ ก่อนที่จะสอดประสานอย่างที่เฟรชชี่ทำ ก้องภพที่เผลอยิ้มให้ประโยคแสดงอาการหึงหวงนั่น ยิ่งต้องฉีกยิ้มกว้างเข้าไปใหญ่เมื่อได้ยินประโยคถัดไปที่อาทิตย์กล่าวกับน้องปีหนึ่งข้างๆ

 

ใครจะควงก้องภพ ผมไม่สน แต่ที่ผมสนคือสุดท้ายแล้วเขาก็คือคนที่ผมคว้าหัวใจไว้ได้และพร้อมที่จะฉลองวันครบรอบของเราไปในทุกๆ ปี อ้อ...ผมเตือนด้วยความหวังดีนะครับน้องปีหนึ่ง ระวังก้องภพ...เขาจะเผลอเรียกชื่อผมตอนทำกิจกรรมอย่างว่ากับคุณ อาทิตย์ยกยิ้มมุมปาก ก่อนที่จะเดินจากไปอย่างผู้กุมชัยชนะ

 

อาทิตย์รู้สึกชนะใจตัวเอง

 

เขาไม่หึงหวงก้องภพอย่างเมื่อตอนแพรไพลินแล้ว

 

แต่เขาใช้สติมากขึ้น เชื่อใจก้องภพมากขึ้น และลองทำอะไรใหม่ๆ ให้เป็นสีสันแก่ชีวิตตัวเองบ้าง

 

เฉกเช่นประโยคจิกกัดนั่น นับวันเขารู้สึกเหมือนผู้หญิงไปทีละนิดละหน่อย เพราะรู้สึกจะเริ่มติดนิสัยปากจัด และใช้คำพูดจิกกัดเป็นเหมือนรุ่นพี่ผู้หญิงขาเม้าท์ในออฟฟิศ

 

อาทิตย์กลับมานั่งที่เต๊นท์ผ้าใบ พลางยกแก้วเบียร์ขึ้นจิบด้วยท่าทางสบายอารมณ์

 

สรุปเจอน้องก้องภพมั้ย?”

 

เจอ โดนปีหนึ่งลากเข้าห้อง

 

เชี่ย!!”

 

พี่อาทิตย์ครับ!!” คนที่ถูกกล่าวถึงในนามบุรุษที่สามของการสนทนาวิ่งหอบเหนื่อยอ่อนๆ มาหยุดอยู่ข้างๆ เขา

 

น้ำแข็งกูล่ะ?”

 

เมย์กำลังไปซื้อมาเพิ่มอยู่ครับ

 

เฮ้ยๆๆ แถวนี้มีคนคอแข็งเรอะ น้ำแข็งถึงหมดไว ไหนๆ มาไฝว้สักแมตช์มั้ยล่ะ เสียงของไบร์ทดังระงมไปทั่วทุกกลุ่ม จนได้เสียงฮือฮาจากรุ่นน้องตอบกลับมา

 

เอ่อ พี่อาทิตย์ครับ

 

ถ้าคุณจะคุยเรื่องนั้น ตามผมมาคุยที่อื่น

 

สองหนุ่มปลีกวิเวกออกมาจากลุ่มคน เดินลัดเลาะริมหาดไปตามทางยาวที่ไกลสุดลูกหูลูกตา แต่สายตาของก้องภพกลับจดจ้องไปยังดวงอาทิตย์ดวงเดียวของเขา

 

พี่อาทิตย์ พูดประโยคอะไรนั่นเป็นกับเขาด้วยหรอครับ?” อาทิตย์ยิ้มเยาะในใจ

 

เป็นสิ ฟังพี่ๆ ในออฟฟิศเอาน่ะ เห็นว่าเหมาะกับสถานการณ์พาไปตรงหน้าดีก็เลยขอลองใช้สักหน่อย ก็ถือว่าเป็นการสอนเด็กปีหนึ่งคนนั้นด้วย ว่ายางอายน่ะมีบ้าง ไม่ใช่ขายทอดตลาดแลกน้ำจากผู้ชายไปหมด ก้องภพพยักหน้าเห็นด้วยเบาๆ

 

ว่าแต่...พี่หึงผมขนาดนั้นเลยหรอครับ

 

ใครหึงว่ะ!? ไม่มี๊

 

เสียงสูงจังครับ ไปเรียนร้องเพลงมาหรอ

 

ตลกเป็นกับเขาเหมือนกันนะเนี่ยคุณน่ะ

 

คนเราก็ต้องมีพัฒนากันบ้างสิครับ เดี๋ยวแฟนผมเบื่อเอา ผมก็ซวยแย่เลยสิ

 

หรออออออ แล้วเสียงหัวเราะสองหนุ่มก็สอดประสานไปในทำนองเดียวกัน

 

แค่เชื่อใจกันให้มากๆ ก็นับว่าเป็นการก้าวข้ามผ่านการทะเลาะในหัวข้อไม่ไว้ใจกันแล้ว

 

Tastes No.3

We don’t have to take our clothes off to have a good time.

Pleasantness…ความสบายใจ

 

วันนี้วันวาเลนไทน์ครั้งที่ 9 ที่อยู่ด้วยกันมา เคียงข้างกันมาตลอด

 

สถานที่เดตก็ไม่พ้นห้องทำงานของก้องภพที่อาทิตย์มักจะมานั่งๆ นอนๆ เวลาเย็นหลังเลิกงาน เพราะเขารู้ดีว่าก้องภพเลิกงานช้ากว่าพนักงานในบริษัท

 

อาทิตย์มักจะเดินเข้ามาทักทายพนักงานบริษัทสยามพอลิเมอร์ก่อนแทบจะทุกคนเวลาที่เขาเดินผ่านแต่ละแผนกจนหลายๆ คนเริ่มจดจำใบหน้าได้

 

บ้างจำได้ว่าเป็นตัวแทนจากบริษัทโอเชี่ยนอิเล็คทริค

บ้างจำได้ว่าเป็นแฟนกับลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของคุณนายแห่งสยามพอลิเมอร์

 

พี่อาทิตย์ไม่เบื่อแย่หรอครับ มานั่งอุดอู้อยู่แต่ในห้อง อาทิตย์ละสายตาจากจอโน้ตบุ๊คตรงหน้าก่อนที่จะส่ายหัวเล็กน้อย

 

ไม่หรอก ดีเสียอีก ได้เปลี่ยนที่ทำงานบ้าง

 

ครับ ตามใจพี่อาทิตย์เลยแล้วกัน หิวข้าวแล้วบอกนะครับ ผมจะพาไปฉลองวาเลนไทน์ อาทิตย์เงยหน้าอีกหนหลังจากละสายตามาตอบคำถามแล้วกลับไปจ้องตัวเลขในไฟล์เอ็กซ์เซล

 

วาเลนไทน์? วันนี้หรอ?”

 

พี่อาทิตย์ครับ ทำงานจนลืมวันลืมคืนอีกแล้วล่ะสิ ถ้ายังโหมงานหนักขนาดนี้อยู่ ผมจะยื่นใบลาหยุดให้คุณดนัยแทนพี่แล้วนะครับ

 

คุณทำได้หรอ พูดอย่างกับคุณดนัยจะยอมคุณ

 

ก็ถ้าคุณดนัยไม่ยอม เดี๋ยวผมจะฟ้องพ่อให้พ่อไปบอกคุณไพโรจน์ให้อนุมัติการลาหยุดของพี่อาทิตย์ ทำได้เพียงแค่ส่ายหน้าเล็กๆ กับความคิดเอาชนะแบบเด็กของก้องภพแล้วก็อดช้อนสายตายิ้มให้ไม่ได้

 

มีแฟนคอนเนคชั่นเยอะเนี่ย ต้องทำใจเนอะ ก้องภพเอามือสอดประสานก่อนที่จะลุกขึ้นยืนเอาแขนกดกับโต๊ะทำงาน

 

ผมหิวแล้ว ไปหาอะไรกินเป็นมือเย็นดีกว่าครับ ผมไม่ยอมให้พี่สุขภาพเสียเพราะกินอาหารไม่ตรงเวลาด้วยอีกเรื่องหรอกนะครับ อาทิตย์เงยหน้ามองเด็กหนุ่มที่กำลังจะคว้าเสื้อสูทที่พาดไว้บนเก้าอี้มาสวม

 

เฮ้ยๆๆ ไม่ต้องใส่สูท ไม่ร้อนรึไง?”

 

ก็ได้ครับ แต่วันนี้ผมขอเป็นคนเลือกร้านอาหารเองบ้างนะครับอาทิตย์พยักหน้าเออออตาม

 

ก็ดีเหมือนกัน ทุกวันนี้คุณให้ผมเลือกจนผมไม่มีช้อยส์มาเสนอแล้วเนี่ย

 

ที่จริงก็กินร้านเดิมๆ ก็ได้นี่ครับ

 

ผมกลัวคุณเบื่อนี่หว่า

 

ไม่เบื่อหรอกครับ

 

ก้องภพ...งานคุณเยอะรึเปล่า?” ก้องภพหันมองไฟล์งานที่เปิดค้างในคอมพิวเตอร์ก่อนที่จะส่ายหน้าเบาๆ

 

ดูหนังกัน อยากดู

 

ใครบอกว่าวันวาเลนไทน์เหมาะที่จะดูหนังรัก...ขอเถียงสุดใจ

 

หนังแอคชั่นก็สนุกเร้าใจเหมาะในวันวาเลนไทน์เหมือนกัน

 

หนังจบไปแล้ว ไปหาอะไรกินกันนะครับ

 

ถ้าให้ผมเดา คุณก็คงจะไม่บอกผมว่าจะพาไปกินข้าวที่ไหน ถูกมั้ย?” ก้องภพถือวิสาสะบีบจมูกของรุ่นพี่เบาๆ ไม่เกรงสายตาคนรอบข้างที่กำลังรอเข้าชมภาพยนตร์

 

รู้ไปหมดทุกอย่าง มิน่า ผมถึงหลงรักพี่มาจนเก้าปี

 

อยู่แล้ว ผมไม่ปล่อยคุณหลุดมือหรอก

 

ผมก็ไม่มีทางปล่อยพี่ไปไหนอยู่แล้วครับ

 

บรรยากาศเมืองกรุงในวิวสูง...ไม่สามารถปฏิเสธได้เลยว่าโรแมนติกขนาดไหน

ร้านอาหารที่อยู่ชั้นสูงของอาคารรับลมแรงๆ ที่วันนี้เป็นใจ พัดแค่พอให้เขาได้กลิ่นดอกไม้ที่ปลูกเป็นพุ่มๆ รายล้อมรอบระเบียง

 

ชอบมั้ยครับ

 

ข้อดีของมีแฟนรวยรึเปล่าเนี่ย อาทิตย์กลั้วหัวเราะเบาๆ ก่อนที่จะยกแก้วไวน์มาจิบเล็กน้อย

 

มีแฟนรวยแต่แฟนไม่เปย์ ไม่เสียใจแย่หรอครับ

 

ยังจะมาพูดว่าแฟนไม่เปย์ มื้อนี้จะให้ผมจ่ายรึไง?!”

 

ผมล้อเล่นครับ พี่อาทิตย์น่ะ ผมไม่ปล่อยให้พี่จ่ายเองแล้ว ผมมีเงินเดือนแล้วนะ อาทิตย์หัวเราะเบาๆ เขายังจำได้ดีว่าตอนที่ก้องภพอยู่ปีสามปีสี่ เวลาไปเลี้ยงฉลอง อาทิตย์มักจะใช้เหตุผลที่ว่า ผมมีงานทำ มีเงินเดือนแล้ว ผมจ่ายเอง

 

มื้อนี้มื้อเดียว ชดใช้สองมื้อนั้นที่ผมเลี้ยงคุณได้ทีเดียวเลยนะเนี่ย ก้องภพเอียงหัวหลบสายตาที่ถูกจ้องมา

 

เอาเข้าจริงๆ เขาเองก็แอบเขินเวลาสายตาของพี่อาทิตย์ส่งมาหาเขาจริงๆ นะ

 

แปลกจังนะครับที่พี่อาทิตย์ไม่ห้ามผมที่พามาเลี้ยงหรูขนาดเนี้ย

 

ครั้งหนึ่งในรอบเก้าปี จะว่าทำไม? เดี๋ยวผมก็ต้องง้อหมาหงอยอีกหรอก

 

ขอโทษครับ อ้าว...หมาหงอยแสดงอิทธิฤทธิ์เสียแล้ว

 

เฮ้ย! ยังไม่ได้ว่าอะไรเลย แซวเฉยๆ เอง อาทิตย์ยื่นมือมากุมมือของก้องภพที่กำแน่นและวางนิ่งไว้

 

ครับ ผมก็แค่รู้สึกว่าบางทีผมเองก็งี่เง่าเกินไป ผมกลัวพี่เบื่อผมจริงๆ เข้าสักวัน

 

แต่คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าวันนึง ถ้าผมไม่มีเด็กขี้เรียกร้องความรักมางอแงข้างๆ ชีวิตผมอาจจะขาดสีสันก็ได้นะ ก้องภพฉีกยิ้มกว้าง พอดิบพอดีกับอาหารที่มาเสิร์ฟเรียกน้ำย่อย

 

วันนี้ค้างห้องผมนะครับ

 

ห้องคุณ?”

 

ที่บ้านผมไงครับ

 

เออ ดีเหมือนกัน ไม่ได้ไปสวัสดีพ่อแม่คุณนานแล้ว วันนี้ก็ไม่เจอ

 

หลานรักคิดถึงน้าอุ่นใจจะขาด อย่าลืมไปหอมแก้มหลานรักด้วยนะครับ

 

ผมหอมแก้มลูกคนอื่นจะไม่โดนพ่อแม่เขาเพ่งเล็งรึไงเล่า

 

ลูกคนอื่นอะไรกันครับ ก็เราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วนี่นา อาทิตย์ค้อนขวับ มองก้องภพที่ส่งสายตาหวานเยิ้มไม่เกรงใจสายตาคู่อื่นๆ ที่จ้องมองความสัมพันธ์ของชายหนุ่มหน้าตาดีโต๊ะนี้

 

ถ้าครอบครัวเดียวกับคุณ คุณก็ต้องมาขอผมก่อนสิ ไม่เห็นจะมีมาขอเลย ก้องภพหยุดมือที่กำลังหั่นสเต็กแล้วมองอาทิตย์ที่ก้มหน้าซ่อนแก้มที่แดงปลั่ง คนโดนแซวเสหน้ามองไปข้างนอกเพราะพูดไม่ออก เพิ่งจะโดนแซวจังๆ ในรอบ 5 ปีนี่แหละ

 

ครั้งแรกที่โดนก็คงเป็น แต่ถ้าคุณไม่มีผม คุณก็คงขาดใจ อนาคตไม่ไกลหรอก

 

ถ้าผมไปขอพี่เนี่ย ก็อย่าปฏิเสธผมให้หน้าแตกนะครับ

 

พูดแบบนี้ เดี๋ยวก็ปฏิเสธจริงๆ หรอก

 

หมา...หงอย...อีก...แล้ววววว

 

ก้องภพก้มหน้าหั่นสเต็กเข้าปากอีกครั้ง รสชาติของมันช่างจืดชืดในหัวใจไม่เหมือนกับที่ประสาทสัมผัสรู้สึก จนกระทั่ง...

 

ผมคิดสินสอดไม่แพงหรอกนะ

 

พี่อาทิตย์นี่พี่อาทิตย์จริงๆ

 

Tastes No.4

Tears come from the heart and not from the brain.

Unclear…ความไม่เข้าใจ

 

บางทีความรักมันก็ต้องมีคำถามที่บีบรัดให้คนที่กำลังจะพยายามให้คนรอบข้างยอมรับต้องชะงัก

 

แกคิดว่าคนรอบข้างจะยอมรับแกได้หรอ?!” คำถามนี้ถูกถามเป็นครั้งที่สองหลังจากก้องภพพาแฟนเข้าบ้านหนแรก

 

และตอนนี้มีเพียงแม่ก้องภพและอาทิตย์ประจันหน้ากันในห้องรับแขกหลังจากคุณแม่พยายามกีดกันลูกออกจากความรักแบบนี้

 

ผมเชื่อว่าต้องมีคนยอมรับและไม่ยอมรับเหมือนกัน

 

ฉันคนนึงล่ะ ที่ไม่ยอมรับ

 

ผมทราบดีครับ

 

แล้วทำไมไม่ออกไปจากชีวิตของลูกชายฉันสักที!”

 

เพราะผมไม่มีเหตุผลจำเป็นที่จะต้องออกจากชีวิตของก้องภพครับ

 

ดูก็รู้ว่าจะเกาะลูกฉัน

 

ภายในไตรมาสหน้าผมจะได้เลื่อนตำแหน่ง เพราะฉะนั้นผมไม่จำเป็นต้องเกาะก้องภพ และผมเองก็ไม่เคยขอเงินจากก้องภพแม้แต่บาทเดียว น้ำเสียงที่หนักแน่นและสายตาที่ไม่ประหม่าแบบครั้งแรกที่เจอซึ่งๆ หน้าเพิ่มอารมณ์ขุ่นเคืองแก้คุณนายแห่งสยามพอลิเมอร์

 

แต่แกกำลังจะทำให้ก้องภพตกเป็นขี้ปากใครต่อใคร

 

แสดงว่าแม่คงรู้จักผมดีไม่พอ เสียงนุ่มๆ ติดแหบพร่าดังขึ้นที่ประตูบ้านสุทธิลักษณ์

 

ผมไม่เคยสนใจว่าใครจะนินทาผมอยู่แล้ว

 

ก้องแน่ใจหรอว่าจะทนได้ตลอดรอดฝั่ง สักวันนึงก้องก็จะทนไม่ได้อยู่ดี ก้องภพพาดเสื้อสูทไว้กับแขนซ้าย ก่อนที่จะคว้าข้อมือของคนรักเดินขึ้นบ้านไป

 

ผมว่าเราค่อยคุยกันทีหลังนะครับ แม่คงอารมณ์ไม่ดี

 

พี่อาทิตย์จะมาหาแม่ผมเรื่องของเราทำไมไม่นัดแนะผมก่อนล่ะครับ อาทิตย์ดึงเสื้อออกจากแขนของก้องภพไปแขวนให้ก่อนที่จะลากอีกคนมายืนอยู่ข้างหน้าตัวเอง รุดนั่งลงบนเตียงนุ่มแล้วกอดเอวอีกคนหลวมๆ

 

ผมร้อนใจ

 

น้ำใสๆ เอ่อล้นออกจากดวงตา เป็นอีกครั้งที่อาทิตย์ฝืนลิมิตความไม่เป็นตัวของตัวเองด้วยการโต้กลับแม่ของก้องภพ เมื่อถึงจุดที่ก้องภพอยู่ข้างๆ เขา ไร้ผู้คนสนใจชั่วขณะ น้ำตาก็เอ่อล้นทดแทนความรู้สึกทั้งหมดทีมี

 

แต่พี่ก็ควรจะบอกผมนะ เรามีกันสองคน ถ้าพี่ไม่บอกผมแล้วจะบอกใครล่ะครับ

 

บอกตัวเองนี่แหละ ก็คุณทำงานอยู่ใครจะอยากกวนให้คุณเสียงาน

 

โถ่ เสียงประตูห้องถูกเคาะดังขึ้น แต่เสียงนั้นเบาๆ เหมือนคนไม่มีแรงเคาะ

 

แหงล่ะ...ก็หลานสุดที่รักเคาะประตูห้องอยู่

 

ว่าไงคะคนเก่ง ก้องภพอุ้มหลานสาวน่ารักมาไว้ในอ้อมอก นั่งลงข้างๆ อาทิตย์ที่วาดรอยยิ้มจางๆ ตอนที่เห็นหลานตัวน้อยๆ เดินเตาะแตะเข้ามาในห้อง

 

ทำไมน้าอุ่นไม่ยิ้มให้หนูแบบครั้งก่อนอ่า

 

น้าอุ่นเขาเครียดๆ อยู่ค่ะ หนูลองนวดไหล่แบบที่นวดน้าก้องสิ น้าก้องคนโปรดของหลานรักกดจมูกลงบนแก้มนุ่มใสของเด็กน้อย ก่อนที่จะปล่อยให้หลานรักนวดไหล่คนรักของเขา

 

เมื่อกี้หนูเห็นยายเข้าครัวไปเตรียมอาหาร หิ๊วหิว

 

ยายเขาเตรียมจานกี่ใบหรอ?” อาทิตย์หันมองเจ้าของคำถามก่อนที่จะเข้าใจถึงความนัย

 

ก้องภพคงจะอยากรู้ว่าแม่ของเขาต้อนรับคนรักของเขาในมื้อเย็นนี้หรือไม่

 

เจ็ดมั้งคะ หนูช่วยยายนับอยู่ก่อนมา ถ้านับแล้ว

 

พ่อก้องภพ แม่ก้องภพ พี่สาวคนโต พี่เขยคนโต พี่สาวคนกลาง หลานสาวคนเล็ก และก้องภพ

 

ไม่มีจานที่แปดต้อนรับอาทิตย์

 

ไม่เป็นไรก้องภพ

 

หลังจากนวดไหล่จนเริ่มหายเมื่อย อาทิตย์ ก้องภพก็จูงมือหลานตัวเล็กคนละข้างมาส่งถึงโต๊ะอาหาร

 

อ้าว คุณอาทิตย์ อยู่ร่วมทานข้าวก่อนสิ เสียงนุ่มทุ้มของประมุขหนุ่มในบ้านเรียกรั้งอาทิตย์

 

แต่ฉันไม่ได้เตรียมให้เขา เสียงเรียบๆ ของแม่ก้องภพกำลังจะทำให้ลูกชายคนเดียวของเธออ้าปากเถียง

 

ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจ ในตอนนี้ผมมีสถานะเพียงคนนอก

 

ก็รู้ตัวดีหนิ!” ยังคงเป็นเสียงของแม่ก้องภพที่ตอบกลับเขา

 

ครับ แต่ในวันหนึ่งผมจะทำให้คุณแม่ยอมรับผมให้ได้ ขอตัวก่อนนะครับ สวัสดีครับ อาทิตย์ก้มหัวไหว้สวยๆ ก่อนที่จะตบบ่าก้องภพแล้วเดินออกจากบ้านหลังนี้ไป เขาเหลียวหลังมองอีกครั้ง พลันนึกในใจ

 

เมื่อไหร่จะถึงวันนั้น วันที่ทุกอย่างเปิดทางแก่ความรักของเรา...

 

อาทิตย์ทิ้งตัวลงบนเตียงหนานุ่มในห้องพัก สายตาเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ที่มีรูปคู่เขาและก้องภพตั้งอยู่

 

ฮัลโหล โดนคุณแม่บ่นหูชาอีกหรือเปล่า

 

(นี่วิศวกรจัดซื้อหรือหมอดูครับ เดาแม่นจัง)

 

ก้องภพ ผมจริงจังนะ

 

(ขอโทษครับ แต่มื้อเย็นวันนี้แม่ดูไม่ได้บ่นเรื่องพี่เหมือนคราวก่อนๆ นะครับ เว้นเสียแต่แม่จะแอบแขวะเบาๆ เรื่องของเรา)

 

เป็นครั้งแรกที่อาทิตย์ไม่เขินกับคำว่า เรื่องของเรา

 

มันเป็นสัญญาณที่ดีรึเปล่า

 

(ไม่รู้ครับพี่ ผมเดาใจแม่ไม่ออกจริงๆ)

 

เหนื่อยมั้ย

 

(ผมหรอ)

 

อืม เหนื่อยมั้ย ต้องมาเจออะไรแบบนี้

 

(แค่รู้ว่าผมต่อสู้เพื่อใครและเพื่ออะไร ผมก็หายเหนื่อยแล้วครับ)

 

ขอบคุณนะ เอ๊ะ!? ก้องภพ เสียงคุณแหบๆ ไปนะ ไม่สบายอีกแล้วหรอ

 

(เหมือนเดิมแหละครับ หน้านี้ที่ไรไม่สบายทุกที)

 

อีกแล้วนะ อย่าทำให้เป็นห่วงบ่อยนักสิ ยิ่งช่วงนี้อีก

 

(ขอโทษครับ)

 

เอาเถอะ หายไวๆ นะ

 

เช้าวันนี้อาทิตย์เดินเข้าบริษัทมาด้วยความงุนงง

 

ไม่ใช่เพราะว่าความรู้สึกตกค้างจากเมื่อวาน

 

แต่เพราะวันนี้ห้องทำงานฝ่ายจัดซื้อมีคนมารุมห้อมล้อมแปลกๆ

 

อาทิตย์หยุดยืนอยู่บริเวณหน้าประตูปต่กลับเข้าไม่ได้เพราะพนักงานบริษัทยืนห้อมล้อมเต็มไปหมด จนแล้วจนรอดก็เข้าไม่ได้อยู่ดี แต่ประตูก็เปิดออกมาพร้อมกับร่างของเด็กสาวคนหนึ่ง

 

น้าอุ่นนน!!!” เธอวิ่งถลาเข้ามากอดเขาที่รุดนั่งชันเข่ารับหลานสาวของก้องภพเข้าสู่อ้อมกอด

 

มาได้ไงคะ?”

 

มากับแม่ แล้วก็ตากับยายค่ะ อาทิตย์รู้สึกว่าเขาหน้าซีดทันควัน

 

พาน้าเข้าไปหน่อยได้ไหมคะ

 

อาทิตย์รู้สึกขาแข็งเมื่อยืนอยู่ที่ประตู สายตาจังจ้องไปยังทุกคนในห้องที่พูดคุยกันอย่างปกติไม่มีท่าทีประหลาดอะไร

 

อ้าว อาทิตย์มาพอดีเลย เข้ามาก่อนสิ คุณเกริกไกรอยากจะคุยด้วยน่ะ อาทิตย์รู้สึกว่าเสียงของเขาหายไปเสียดื้อๆ

 

คุณอาทิตย์ทานอาหารเช้ามาหรือยัง ถ้ายัง รบกวนมาทานร่วมกับพวกผมหน่อยก็แล้วกันนะ คุณเกริกไกรกล่าวขึ้นอย่างปฏิเสธไม่ได้

 

ผมขออนุญาตถามเข้าประเด็นเลยนะครับ มีธุระกับผมเรื่องก้องภพ ใช่ไหมครับ?” อาทิตย์จั่วหัวเรื่องทันทีที่สั่งอาหารเสร็จสิ้น

 

ใช่

 

อาทิตย์รู้สึกไปไม่เป็น หมดคำพูดที่จะพูดเสียสิ้น หันมองพี่สาวคนโตของตระกูลสุทธิลักษณ์ที่พยายามส่งแรงใจมาทางเขา

 

ฉันจะมาดูพฤติกรรมคนที่เป็นแฟนของลูกชายฉัน ลักษณะการพูดของแม่ก้องภพออกจะติดขัดเล็กน้อย เหมือนไม่เต็มใจ

 

ค...ครับ

 

เห็นคนร่วมงานบอกกันว่าเธอนิสัย ก็พอจะโล่งอกอยู่บ้าง แต่ใช่ว่าจะยอมรับเธอร้อยเปอร์เซ็นต์ ทุกคนในโต๊ะอาหารต่างนิ่งเงียบเพื่อรอรับฟังวาจาในประโยคถัดๆ ไป

 

แต่ก็จะไม่ได้หมายความว่าฉันไม่ยอมรับเธอเลยหรอกนะ อาทิตย์เงยหน้าสบสายตาหญิงสาวที่จ้องเขม็งมาอยู่ก่อนแล้ว

 

นับถือความอดทนในตอนที่ฉันลากก้องไปอยู่ต่างประเทศ ทั้งๆ ที่ห่างกัน ไม่ได้ติดต่อกันก็ยังรออยู่เสมอ จนฉันรู้สึกว่า ฉันเองก็...ใจร้าย ใจดำจนเกินไป

 

ก้องภพยอมเรียนวิศวกรรมเพื่อฉัน ทั้งๆ ที่ใจเขาอยู่ที่เศรษฐศาสตร์ แต่สุดท้ายเขาก็เรียนจนจบ ในตอนนั้นของขวัญวันปริญญาฉันก็ยังไม่ได้ให้ เธอเว้นจังหวะการพูดไปช่วงหนึ่ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ที่ต่อสายถึงใครบางคน

 

ฉันเลยคิดว่าจะให้ของขวัญลูกชายฉันด้วยการยอมรับในตัวเธอและความรักของลูกชายฉันมากขึ้น แต่! ไม่ร้อยเปอรฺเซ็นต์หรอกนะ ส่วนกับพ่อแม่ของเธอ ก็จัดการเคลียร์เอาเอง ฉันไม่ช่วยใดๆ ทั้งสิ้น...หวังว่าจะถูกใจนะก้องภพ

 

(ขอบคุณครับคุณแม่) เสียงของก้องภพที่แสดงถึงความดีใจดังขึ้นมาจากโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะ

 

ขอบคุณครับคุณ...

 

เรียกฉันว่าแม่ก็ได้ ไม่ถือแล้ว

 

ครับ...คุณแม่

 

僕らタイムフライヤー 時を駆け上がるクライマー

เราคือผู้ท่องกาลเวลา คือผู้ก้าวข้าม และไล่ตามกาลเวลา
bokura TAIMU FURAIYAA toki wo kakeagaru KURAIMAA

時の隠れん坊逸れっこはもういいよ

พอแล้วกับการถูกทิ้งให้เล่นซ่อนแอบกับช่วงเวลา
toki no kakurenbou hagurekkou wa mou ii yo

 

君は派手なクライヤー その涙止めてみたいな   

ฉันเอื้อมมือไปหยุดน้ำตาของเธอที่ร้องไห้ออกมา
kimi wa hade na KURAIYAA sono namida tomete mitai na

だけど君は拒んだ                 แต่เธอกลับปฏิเสธ
dakedo kimi wa kobanda

零れるままの涙を見て分かった       

แต่ว่าฉันก็เข้าใจ เมื่อได้เห็นน้ำตาที่พรั่งพรูออกมานั้นของเธอ
koboreru mama no namida wo mite wakatta

 

嬉しくて泣くのは悲しくて笑うのは         

ว่าเหตุผลที่ร้องไห้เพราะความสุข หรือยิ้มออกมาด้วยความเศร้านั้น
ureshikute naku no wa kanashikute warau no wa

僕の心が僕を追い越したんだよ       

เป็นเพราะหัวใจของเธอนำหน้าเธอไปแล้วนั่นเอง
boku no kokoro ga boku wo oikoshitandayo

[なんでもないや (nandemonaiya) – Radwimps ost. Your name หลับตาฝันถึงชื่อเธอ]

 

 

Tastes No.5

Love does not consist in gazing at each other but in looking together in the same direction.

Everlastingly…ชั่วกัลปวสาน

 

In the future world         ในโลกอนาคตนี้

If I lose myself               ถ้าฉันเสียตัวตนไป

like a shooting star         ราวกับดาวตก

Can you save my life?    คุณช่วยชีวิตฉันได้ไหม

[The everlasting future – Hatsune Miku Produced by JishouP]

 

ยังไงก็ขอบคุณคุณพ่ออีกครั้งนะครับที่ช่วยเหลือบริษัทเราอีกครั้ง สรรพนามที่อาทิตย์เรียกคุณเกริกไกรทำเอาเพื่อนรอบข้างยิ้มเขินในความสนิทสนมเป็นพิเศษนี้

 

ด้วยความยินดีอยู่แล้ว บ่าหนาถูกตบลงเบาๆ สองครั้ง ก่อนที่จะอาทิตย์จะถือโอกาสเดินไปส่งคุณพ่อคนที่สองของเขาที่รถ

 

เดี๋ยวหนหน้าจะให้ก้องภพมาแทนแล้วล่ะนะ ผมเองก็คงจะเริ่มวางมือแล้วให้ก้องภพทำแทนแล้ว

 

ผมเชื่อว่าก้องภพจะทำได้ดีครับ

 

ไม่สนใจมาเป็นผู้ช่วยของก้องภพเขาหรอ?”

 

ผมไม่ถนัดงานด้านบริหารหรอกครับคุณพ่อ อาทิตย์เกาท้ายทอยแก้เขิน ก่อนที่จะยกมือไหว้และยืนรอจนรถเคลื่อนไป

 

แหม คุณพ่อเลยนะ เสียงของทุเรียนดังขึ้น เรียกเสียงโห่แซวจากพนักงานบริษัทรอบข้าง

 

เดี๋ยววันนึงก็คงจัดงานเลี้ยงส่งอาทิตย์แล้วล่ะมั้งงง เลี้ยงส่งที่จะย้ายสายงานไปช่วยแฟนที่บริษัทนู้น แล้วใครจะเป็นคอนแทคให้กับเราล่ะเน้ออ อาทิตย์ก้มหน้าพยายามซ่อนแก้มแดงๆ ที่ซับสีจางๆ

 

ผมไม่ไปหรอกครับ ก็เดี๋ยวไม่มีคนติดต่อคอนแทคให้ไงครับ

 

หรอจ้ะน้องอาทิตย์ พร้อมเพรียงกันเชียวนะครับทุกคน

 

แหม แซวผมพร้อมกันเชียวนะ

 

หูย ไม่แซวไม่ได้หรอกค่ะน้องอาทิตย์ รักสิบปีของพี่ว้ากสองรุ่น ทำไมจะไม่แซวล่ะจ้ะ เสียงของเชอร์รี่ดังขึ้น พร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่มที่ส่งมาให้

 

ทำไมรู้ล่ะครับ?”

 

พี่เล่าเองแหละอาทิตย์ เอิร์ธยกมือเล็กน้อย

 

โหห พี่เอิร์ธคร้าบ แยกย้ายทำงานเหอะครับพี่ เดี๋ยวจะโดนว่าเอา

 

หูยยย มาดผู้ช่วยประธานใช้ได้เลยนะจ้ะน้องอาทิตย์ แบบนี้น้องก้องคงจะทำงานเพลิน อาทิตย์หน้าซับสีแดงหนักเข้าไปอีกขั้น

 

รักสิบปี...ที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาถึงวันนี้ได้

 

พ่อแม่...ยอมรับทั้งสองบ้าน

 

ที่ทำงาน...อวยพรและช่วยลุ้นกับความรัก

 

เพื่อนเกลอ สหายสนิท...เป็นที่ปรึกษายามสองเราไม่เข้าใจกัน

 

พี่อาทิตย์ครับ เป็นอีกวันที่อาทิตย์มานั่งตากแอร์เล่นๆ ที่ห้องทำงานของก้องภพ

 

หืม?”

 

อาทิตย์หน้าจะมีเลี้ยงรุ่นเหล่าพี่ว้ากน่ะครับ คือ...มันเป็นแผนของปีสามรุ่นนี้ที่จะเทรนว่าที่พี่ว้ากโดยการให้มาเจอกับพี่ปีสูงที่เคยเป็นเฮดว้ากมาก่อน แล้วก็เลยถือโอกาสเลี้ยงรุ่นเฮดว้ากและสมาชิกทีมว้ากครั้งแรกด้วยน่ะครับ

 

น่าสนใจดีนะ แล้วเรียกมาตั้งแต่รุ่นไหนล่ะ?”

 

รู้สึกว่าจะมีน้องๆ ที่มีคอนแทคพี่ปีสูงที่เคยว้ากพี่ตั้มด้วยนะครับ น่าจะเชิญมาตั้งแต่รุ่นนั้น

 

อ๋อ งั้นก็คงเป็นพี่ปีสี่สมัยผมเฟรชชี่ล่ะมั้ง ดีเหมือนกัน ไม่อยากเป็นพี่อาวุโสที่สุด รู้สึกแก่ อาทิตย์กลั้วหัวเราะพอเป็นพิธี

 

ตรงกับวันครอบรอบหนึ่งทศวรรตของเราเลยนะครับ

 

ใช้คำเว่อร์ไปไหมล่ะ?” อาทิตย์อดไม่ได้ที่จะส่ายหัวให้กับความเจ้าบทเจ้ากลอนที่ซ่อนอยู่ในตัวของก้องภพ

 

ก็ไม่เว่อร์นะครับ สิบปีแล้ว

 

ก็เท่ากับว่าลูกพี่ตั้มพี่ฝนอายุประมาณเก้าขวบกว่าๆ แล้วล่ะสิ ส่วนผู้บุกเบิกสายโคของเราก็ครบรอบสิบปีที่แต่งงานแล้วเหมือนกัน ก้องภพละสายตาจากจอสีฟ้าที่ตั้งตระหง่านอยู่บนโต๊ะ เอนกายพักพิงกับพนักเก้าอี้ตัวนุ่มที่อาทิตย์เลือกให้เขาใช้

 

เวลาผ่านไปไวจังเลยนะครับ แปบเดียวผมก็เปลี่ยนจากชุดนักศึกษากับเสื้อช็อปกลายเป็นชุดสูทตรงนี้แล้ว

 

มันทำให้ผมนึกถึงวันนั้นที่สะพานพระรามแปด ครั้งแรกเลยนะนั่นที่เห็นคุณใส่สูทน่ะ

 

แล้วงานนี้พี่อาทิตย์มีชุดใส่รึยังครับ?” อาทิตย์ส่ายหัวเร็วไว

 

เรื่องการแต่งตัวเขาช่ำชองซะที่ไหน มีอะไรให้ใส่ก็ใส่ๆ ไปนั่นแหละ สไตล์อาทิตย์

 

งั้นเราไปตัดสูทกัน

 

ก็แค่งานเลี้ยงรุ่นพี่ว้าก ตัดสูทเลยหรอ

 

ก็เขากำหนดธีมงานมานี่ครับ ว่าให้พี่ว้ากใส่สูททุกคน

 

แล้วมาแค่ฝ่ายว้ากหรอ ฝ่ายพยาบาลไม่มาหรอ?”

 

มาหมดแหละครับพี่อาทิตย์ เมย์ มะปราง แพรมาอยู่แล้ว

 

ไม่ได้เจอพวกแสบๆ รุ่นคุณนานแล้ว กลับไปโบกหัวมันสักทีก็ดีนะ ไอ้ไบร์ทไอ้เปรมน่าจะคันไม้คันมือไม่เบา

 

เว้นหัวผมไว้ก็ดีนะครับ แบบเปลี่ยนจะโบกเป็นจูบแทน อาทิตย์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนที่จะกระดกปลายเท้าขึ้นเล็กน้อย

 

จูบด้วยเท้าแล้วกัน คุณคนพิเศษ ต้องได้รับจูบจากเท้าเป็นพิเศษ ก้องภพส่ายหัวพลางยกมือยอมแพ้

 

พ่อบ้านใจกล้าชัดๆ!!!

 

งานเลี้ยงรุ่นพี่ว้ากจัดขึ้นที่โรงแรม เนื่องจากจำนวนทั้งทีมว้ากและทีมพยาบาลรวมกันแล้ว 10 รุ่น และยังมีว่าที่สมาชิกทีมว้ากและทีมพยาบาลรุ่นต่อไปมาร่วมรับฟังการเทรนด้วยอีก กลายเป็นคนเกือบร้อยชีวิตมาร่วมงานๆ นี้ เพราะไม่ได้มาแค่เฮดว้ากกับเฮดพยาบาล

 

แต่คนที่ดูได้รับความสนใจเป็นอันดับหนึ่งคงหนีไม่พ้นเด็กตัวน้อยๆ ผลผลิตจากพี่ตั้มและพี่ฝน

 

รองลงมาก็คงเป็นแก๊งค์ตัวป่วน ศิษย์รักของพี่ตั้มโหดเขาล่ะ ที่ไม่ว่าจะผ่านไปกี่รุ่น ก็ถูกพูดถึงโดยทั่วกัน เพราะเกิดเหตุการณ์สำคัญหลายๆ เหตุการณ์ โดยฉพาะเหตุการณ์ ปลดตำแหน่งกลางคัน

 

และแน่นอนว่ามันจะถูกยกมาเป็นอุทาหรณ์แก่เฮดว้ากรุ่นต่อๆ ไป

 

พร้อมมั้ยครับ พี่อาทิตย์

 

ตื่นเต้นเหมือนกันนะ มัวแต่ทำงานจนไม่ได้มารียูเนี่ยนนานแล้ว อาทิตย์ตบบ่าคนขับประจำตัวที่ขออาสาขับรถมาเอง

 

โอ้โหหห มาชุดคู่ เฮ้ยๆ เข้างานเหอะ เบื่อความรัก เสียงของไบร์ทดังระงมไปทั่วงาน จนทุกสายตาจับจ้องมายังคู่ชายหนุ่มที่เพิ่งก้าวเท้าเข้ามาในงานเพียงก้าว สองก้าว

 

ก้องภพมาในเสื้อสูทสีดำลายกราฟิกที่สีเทียบเคียงสีผ้า โดดเด่นที่ปกสูทสีดำมันที่กว้างกว่าปกติ เดินเคียงคู่มากับคนรักของเขาที่ใส่เสื้อสูทสีเทาเข้มลายกราฟิกคล้ายเคียงกับก้องภพ และที่ถูกแซวว่าแต่งตัวคู่กันก็คงเป็นเสื้อตัวในกับกางเกงสีขาวครีมที่โดดเด่นไม่แพ้สูท

 

ดูผิวเผินก็เหมือนคู่รักทั่วไป แต่หากใครจดจำเมื่อสิบปีก่อนได้

 

อาทิตย์กับก้องภพใส่สูทสลับสีกันกับในวันนี้ แม้ว่าจะต่างกันที่ลายกราฟิกและความเข้มของสีที่ขับสีผิวให้ดูดีขึ้นไปอีก

 

โดยเฉพาะก้องภพ สังเกตได้จากสาวๆ รุ่นพี่รุ่นน้องจับจดจ้องมองตาเป็นมัน

 

เฮดว้ากมาครบสิบรุ่นแล้ว เรามาเริ่มงานกันเลยดีกว่า รุ่นพี่ของตั้มกล่าวขึ้น

 

งานเลี้ยงเริ่มต้นด้วยการที่พี่ว้ากสายดนตรีโชว์เพลงเรียกน้ำจิ้ม สร้างความผ่อนคลายแก่ว่าที่เฮดว้ากที่นั่งประหม่าอยู่กับกลุ่มเพื่อน ตามด้วยการประมวลภาพ 10 ปี 10 รุ่น ของการรับน้องระบบโซตัสของวิศวกรรมศาสตร์ จากนั้นก็ตามด้วยการย้อนหลัง ย้อนความเล่าวิวัฒนาการการรับน้องที่ปรับเปลี่ยนไปในแต่ละปี โดยการเชิญเฮดว้าก 10 รุ่นขึ้นมาสัมภาษณ์บนเวที

 

และดูเหมือนว่าเรื่องเล่าจากปากของก้องภพจะดูเป็นที่สนใจของรุ่นพี่ไม่ใช่น้อย เพราะมีการปรับเปลี่ยนระบบโซตัสในระดับหนึ่งเลยทีเดียว

 

เปลี่ยนจากตะคอกดุดัน เป็นรับฟังกันด้วยเหตุผล

 

เปลี่ยนจากลายเซ็นนับร้อยพัน เป็นเท่าไหร่เท่ากันตามที่น้องๆ ทำได้

 

เปลี่ยนจากลงโทษทรมาณกาย เป็นลงโทษตามรายเหตุที่สมควร

 

เปลี่ยนจากเฮดว้ากอันตราย กลายเป็นเฮดว้ากที่รักของทุกคน และสืบต่อเนื่องกันไป

 

ก้องภพนับเป็นจุดพลิกผันของระบบโซตัสเลยทีเดียว

 

ยังไงก็แล้วแต่ ระบบโซตัสคือระบบรับน้องระบบหนึ่ง เป็นระบบที่มีความลื่นไหลปรับเปลี่ยนได้ตามยุคสมัย ขึ้นอยู่กับว่าเฮดว้ากจะเห็นสมควรอย่างไร แต่สิ่งสำคัญของโซตัสคือความเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องที่นับถือกันด้วยจิตใจใช่การบังคับ ขอบคุณครับ สิ้นเสียงเฮดว้ากที่อาวุโสที่สุด เสียงปรบมือก็ดังระงมสรรเสริญคำพูดเมื่อครู่

 

แต่สิ่งที่น่ายินดีกว่านั้นครับทุกคน วันนี้วันครบรอบแต่งงานเฮดว้ากตั้ม และเฮดพยาบาลฝน เอ้า! ปรบมือสิรออะไร!!” ทุกคนร่วมกันปรบมือให้กับคู่เฮดว้ากเฮดพยาบาลที่กำลังจูงลูกตัวน้อยเดินเตาะแตะ ก็จะมีแต่แก๊งค์พี่ว้ากรุ่นอาทิตย์ล่ะนะที่จะลุกขึ้นเป่าปากแสดงความดีใจแก่คนที่เคยว้ากพวกเขามา

 

ยังไงก็ขอบคุณทุกเสียงปรบมือนะครับ โดยเฉพาะไอ้พวกแสบที่นั่งหัวโด่อยู่ตรงนู้น ปลายนิ้วชี้มาทางแก๊งค์เฮดว้ากสายฮา

 

แต่ที่จริงแล้วยังมีอีกคู่นะครับ แต่เขาครบรอบสิบปีที่คบกัน ก็รออยู่ว่าจะแต่งมั้ย เพราะสมัยนี้ก็มีงานแต่งงานของคู่รักเพศเดียวกันแล้ว ถ้าแต่งเดียวซองหนักๆ เพราะคำว่าซองหนักๆ เหล่าเฮดว้ากที่ทุกคนจำได้ว่าเป็นศิษย์รักก็เริ่มอาการโห่ร้องชี้ไปที่อาทิตย์ พ่วงด้วยเหล่าเพื่อนรักของก้องภพที่โห่ร้องชี้ไปที่ดาวเด่นของงานที่นั่งมองภาพคนสองกลุ่มโห่ร้องชี้ตัว

 

ให้เกียรติขึ้นเวทีได้มั้ยครับ?”

 

ก้องภพหันมองอาทิตย์ที่พยายามปรามเพื่อนของเขาแล้วอดอมยิ้มไม่ได้ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะเดินไปผายมือลงตรงหน้าของอาทิตย์ รอยยิ้มพิมพ์ใจเผยบนใบหน้าหล่อ ซึ่งส่งผลไปยังโต๊ะข้างๆ ที่แอบกรี๊ดกร๊าดกันเบาๆ

 

อาทิตย์ส่ายหัวให้เพื่อนช่างยุช่างชงข้างๆ ก่อนที่จะเอื้อมมือไปวางบนมือหนาของก้องภพ

 

พอใจพวกมึงยัง!!” สิ้นเสียงอาทิตย์ ทุกคนก็ปรบมือให้กำลังใจคู่รักอีกคู่กันยกใหญ่

 

สุดท้ายก็จบงานลงไปด้วยดี ทุกคนต่างรุมล้อมเข้ามาขอถ่ายรูปอดีตเฮดว้ากก้องภพกันยกใหญ่

 

อดีตเฮดว้ากอาทิตย์ก็ถูกขอถ่ายรูปด้วยไม่แพ้กัน วันนี้ออร่าจับมากๆ

 

รถหรูเชียวก้องภพ คืนนี้กลับบ้านใครเนี่ย น็อตผู้ทำหน้าที่สารถีตามเคยเอ่ยถามเมื่อเห็นว่ารถจอดอยู่ข้างกัน

 

บ้านก้องภพ

 

บ้านช่องตัวเองไม่มีรึไงย่ะ แหมมมม ตุ๊ต๊ะเอ่ยแซวด้วยความอิจฉา จนป่านนี้ยังไม่มีใครกล้าเข้ามาจีบเลยสักคน

 

มี แต่วันนี้วันครบรอบ เลยจะกลับบ้านไปให้รางวัลในห้อง ชัดมั้ยมึง!?”

 

ห้องเนี่ย ห้องนอนหรือห้องน้ำว่ะ ฮ่าๆๆ

 

แล้วแต่ก้องภพเว้ย!!” แล้วอาทิตย์ก็มุดหัวเข้าไปในรถ

 

จับมือผมไม่ปล่อยเชียวนะครับ

 

นานๆ ที เห็นว่าวันครบรอบสิบปีก็เลยยอมวันนึง

 

แล้วเรื่องให้รางวัลนี่ จริงหรือเปล่าครับ ก้องภพเท้าคางมอง อีกฝ่ายเคลื่อนใบหน้านวลเข้ามาใกล้ๆ แล้วเอ่ยคำถามกลับ

 

แล้วคิดว่าจริงรึเปล่าล่ะ?”

 

เฮ้ย! รถมึงไม่ได้ติดฟิล์ม ใจเย็นนนนน!!!!” เท่านั้นแหละหนา

 

อะแฮ่ม คุณขับรถเถอะ อาทิตย์เกาหัวแก้เขินแล้วชี้มือออกคำสั่งแก่สารถีส่วนตัว

 

กลับบ้านมาเหนื่อยๆ ทานข้าวมารึยัง?” ประมุขหญิงของบ้านเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงทันทีที่สองหนุ่มเดินกลับเข้าบ้าน

 

กินแล้วครับ แล้วคุณแม่ไม่เข้านอนหรอครับ?”

 

ตัวเล็กงอแง กว่าจะเกลี้ยกล่อมให้หายร้องไห้ก็กินเวลาไปนานเลย ขึ้นบ้านเถอะลูก เดี๋ยวจะได้ปิดบ้านละ

 

ครับ/ครับ

 

ทันทีที่เดินเข้ามาในห้อง อาทิตย์ก็รุดตัวนั่งลงที่ปลายเตียง คลายปมเน็กไทและกระดุมเสื้อเม็ดบน อยากจะนอนแผ่แบบที่ตัวเองเคยทำแต่ก็นึกขึ้นได้ นี่เตียงก้องภพ ไม่ใช่เตียงเรา

 

พี่อาทิตย์ครับ หนุ่มน้อยที่ถอดเสื้อสูทออกแล้วเดินมาคร่อมตัวอาทิตย์ไว้ สายตาเจ้าเล่ห์ส่งมาไม่หมดเม็ดเลยสักนิด

 

จะเอารางวัลหรอ อาทิตย์ยังคงใจเย็น รูดปมเน็กไทลงแล้วถอดออกจากหัวคนที่อารมณ์ในกายคุกรุ่นพร้อมปะทุ

 

อยากได้ที่สุดเลยครับ รางวัล

 

ก็เอาสิ ไม่ได้ห้ามอะไร

 

สองร่างนอนแน่นิ่งท่ามกลางแอร์เย็นๆ จากเครื่องปรับอากาศ อาทิตย์พิงอกก้องภพไว้พลางนอนหอบหายใจ นอนกำลังอิ่มเอมก็สัมผัสถึงอ้อมกอดที่อยู่ดีๆ ก็คลายลง

 

หืม?”

 

พี่อาทิตย์ครับ ก้องภพถือกล่องกำมะหยี่สีแดงตรงหน้าหลังจากกลับมากอดอีกคนแนบแน่น จูบแผ่วๆ ลงบนไหล่กลมก่อนที่จะเชื้อเชิญอีกคนให้เปิดกล่องในมือเขา

 

หวะ...แหวน!?” ก้องภพพยักหน้า

 

มันไม่ใช่แหวนเพชรแบบที่ผู้ชายขอผู้หญิง แต่ก็ไม่ใช่แหวนทั่วๆ ไปที่จะเรียบไปหมดจนไม่มีอะไรน่าสนใจ

 

จริงอย่างที่ก้องภพว่า

 

แหวนในกล่องกำมะหยี่สองวงโดดเด่นด้วยรูปลักษณ์ที่บิดเกลียว ประดับเพชรเม็ดเล็กๆ ที่แวววาวงดงามไม่แพ้เพชรเม็ดโต ไม่มีรอยสลักใดๆ บนแหวนนั้น แต่กลับทรงคุณค่าในใจของคนให้และคนรับ เพราะแหวนสองวงนี้ ก้องภพออกแบบเอง

 

ผมเห็นว่าครบสิบปีน่าจะมีอะไรพิเศษ แต่พี่กับผมเองก็ไม่เคยคิดเรื่องแต่งงาน ก็เลยแอบไปสั่งทำแหวนไว้ เป็นการจองตัวพี่อาทิตย์ ไม่ให้ใครเข้ามายุ่งได้...ผมเห็นนะว่ามีรุ่นน้องเข้ามาขอเบอร์ อาทิตย์กลั้วหัวเราะในลำคอ มองแฟนขี้หึงขี้หวงที่ทำหน้าดุตาดุแบบน่ารัก

 

ถ้างั้น...คุณก็ใส่ให้ผมสิ แหวนประดับเพชรถูกสวมด้วยความตั้งใจลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของอาทิตย์

 

ไม่มีงานแต่งงาน มีแต่คำมั่นสัญญาว่าจะรักกันตลอดไป

 

ไม่มีพิธีทางการ มีแต่การแลกแหวนที่นิ้วนางข้างซ้าย

 

ไม่มีทะเบียนสมรส มีแต่ทะเบียนความรักที่ลงหลักฐานเป็นรอยจูบในคืนพระจันทร์เด่น

 

อุ้ย! น้องอาทิตย์ แหวนสวยจังค่ะ ใส่ที่นิ้วนางข้างซ้ายด้วย เสียงของส้มโอดังทักขึ้นในลิฟต์ เรียกความสนใจจากต๊อดและเอิร์ธ ว่าที่บ่าวสาวในสามเดือนข้างหน้าให้หันมามองที่มือของอาทิตย์

 

เออเนอะ วันนี้ก็นั่งข้างๆ ตลอด มองไม่เห็นซะงั้น

 

กลุ่มพนักงานฝ่ายจัดซื้อ 4 คนเดินออกจากลิฟต์ ทันทีที่เดินมาที่บันไดบริษัทที่ทอดยาวลงไปก็มองเห็นหนุ่มหล่อคนหนึ่งที่คุ้นหน้าคุ้นตาดี

 

ก้องภพเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้ากลุ่มคนทั้ง 4 คน ยกมือไหว้ตามมารยาท แล้วเอื้อมมือซ้ายไปรับกระเป๋าจากอาทิตย์แล้วขอตัวไปพร้อมกันกับอาทิตย์

 

โดยมีสิ่งหนึ่งที่สะดุดตารุ่นพี่อีก 3 คน

 

แหวนอีกวงถูกสวมเข้ากับนิ้วนางข้างซ้ายของก้องภพเช่นกัน...

 

THE END…


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ เก้ามหัศจรรย์ จากทั้งหมด 17 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

7 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 01:51
    เขินมากกก เขินจะเป็นจะตาย บิดแบบฮืออชอบตอนจบมากเลยค่ะ มันละมุนไปหมดเลย ไล่อ่านให้ครบอยู่ โอ้ยยขอบคุณมากๆที่แต่งมานะคะะะ
    #7
    1
    • 23 กรกฎาคม 2561 / 16:12
      ขอบคุณเช่นเดียวกันจ้า แต่งเองก็เขินเองนะเอาจริงๆ
      #7-1
  2. #6 champanging (@ingluvsuju) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 13:50
    ชอบบบบค่าาา อยากเห็นความรักของทั้งคู่ต่อไปอีกนานๆ
    #6
    1
    • #6-1 สี่ดรุณี (@iammameawnaruk) (จากตอนที่ 1)
      24 สิงหาคม 2561 / 08:36
      อยากเห็นก้องภพอาทิตย์เหมือนกันค่ะ ขอบคุณที่ชื่นชอบนะคะ
      #6-1
  3. #5 mooky9924 (@mooky9924) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 22:28
    เป็น 5 รสสัมผัสที่กลมกลืนกันดีจังเลยค่ะ สนุกมากๆๆ
    #5
    1
  4. วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 17:34
    เขียนได้ดีมากเลยคะ ตอนก้องภพกับพี่อาทิตย์ห่างกันเเล้วพี่อาทิตย์โดนรถชนอีกเราร้องไห้ตามเลย ตอนที่ฟินก็จิกหมอนเเทบขาด
    #4
    3
    • 8 พฤษภาคม 2561 / 19:39
      ถ้ามีโอกาสอยากให้ไรท์แต่งเรื่องของก้องภพกับอาทิตย์ต่อนะคะ
      #4-2
    • 8 พฤษภาคม 2561 / 23:27
      น่าจะหลังสิงหาคมจะเปิดเรื่องใหม่นะคะ ขออนุญาตจบโปรเจคคู่ชิปตัวเองก่อน
      #4-3
  5. วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 15:22
    เขินนนนน งื้ออ ในที่สุดก็ได้อ่านเรื่องราวของทั้งคู่ตอนเป็นผู้ใหญ่แล้ว ก่อนหน้านี้หลัง ซีรี่ส์เราก็จินตนาการนะว่าพวกเขาจะเป็นยังไงต่อไป น่าระักมากเลย
    #3
    1
  6. #2 kanyakorn1409 (@kanyakorn1409) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 16:02
    งืออออ มันดีย์มากค่ะไรท์ ละมุนอบอุ่นมากมายย
    #2
    1
  7. วันที่ 23 เมษายน 2561 / 03:49
    เรากดอ่านเนื้อหาไม่ได้อ่าาา
    #1
    2