คัดลอกลิงก์เเล้ว

[TWICE] OS : FORTUNE [Mina x Chaeyoung] YURI

โดย --ce

"โลกเรามันกลมเกินไป หรือเปล่านะ?" ; "เมื่อไรกัน ที่โลกจะเหวี่ยงฉันให้ไปหาเธอสักที"

ยอดวิวรวม

1,778

ยอดวิวเดือนนี้

3

ยอดวิวรวม


1,778

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


43
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  9 ก.ย. 61 / 13:51 น.
นิยาย [TWICE] OS : FORTUNE [Mina x Chaeyoung] YURI

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


SF TWICE : FORTUNE [Mina x Chaeyoung] YURI



Myoui Mina
"ห้ามมีความลับกับฉันนะ"




Son Chaeyoung
"ฉันกลัวเธอจะโกรธต่างหาก"






START :  1 Jan 16
CLOSE  :  1 Jan 16






THANKS ^_^ 

? {the_theme}

เนื้อเรื่อง อัปเดต 9 ก.ย. 61 / 13:51


SF TWICE : FORTUNE [MiChaeng]

 

 

 

29 Dec 201X

 

ณ สวนสาธารณะ XX  

 

 

“Mina’s Side”

 

                ฉันชอบมาเดินเล่นที่นี่อยู่บ่อยครั้ง เพราะว่ามันเงียบสงบกว่าที่อื่นๆ แต่ก็มีคนผ่านไปผ่านมาอยู่บ้างเหมือนกัน อาจจะเป็นเพราะมันอยู่ห่างจากในชุมชนไปหน่อย และมันใกล้กับสุสานด้วยล่ะมั้ง ดึกๆ ถึงไม่ค่อยมีคนมาที่นี่กัน แต่มันก็เป็นเพียงแค่บรรยากาศชวนน่าพิศวงของที่นี่เท่านั้นแหละ แต่อีกสักพักก็จะได้เห็นของดีแล้วล่ะ

 

21:00 

 

 

ที่รักเร็วสิ เดี๋ยวก็มีคนมาเห็นหรอก

เข้าใจแล้วล่ะน่า

 

                ใช่แล้วล่ะ ดึกๆ ที่สวนสาธารณะแห่งนี้ มักจะเป็นแหล่งรวมตัวของคู่รักหวานฉ่ำ ซึ่งมันเป็นที่ลับตาคนพอสมควร และในหลายๆ คู่ก็มักจะมาแสดงออกความรักอันหวาดหยดย้อย ที่พวกเขาใคร่จะสัมผัสซึ่งกันและกัน มันอาจจะฟังดูสยิวไปหน่อย ฉันพนันได้เลยว่าฉันเห็นทุกเพศ ทุกวัยเลยจริงๆ ฉันไม่ได้หื่นนะ แค่บังเอิญเผลอไปสังเกตเห็นเท่านั้นแหละ!

 

แชะแชะ…”

 

                และผู้หญิงอีกคนหนึ่ง ฉันเห็นเธอมาที่นี่สักพักใหญ่แล้วล่ะ เธอมักจะเอาแต่ถ่ายรูป แล้วขีดๆ เขียนๆ ลงไปในสมุดของเธออย่างต่อเนื่อง ตอนแรกฉันคิดว่าเธออาจจะชอบถ่ายรูป เพราะที่นี่มันไม่ได้สว่างเท่าไร ทำให้มองดาวได้ชัดมาก แต่กับผู้หญิงคนนั้น เธอเอาแต่นั่งในมุมๆ หนึ่ง พร้อมตะเกียงไฟฉายแบบพกพาที่วางข้างกายเจ้าหล่อน นี่มันก็ร่วมสองอาทิตย์เข้ามาแล้ว ฉันเคยเดินไปทักเหมือนกัน แต่ดูเหมือนว่าเธอจะโลกส่วนตัวสูงไปหน่อย พอฉันเดินเข้าไปใกล้เธอก็จะรีบเก็บของเหมือนจะหนีกลับบ้านไปเสียดื้อๆ บางครั้งมันก็น่าหงุดหงิดนะ เหมือนกับว่าเจ้าหล่อนมองฉันเป็นตัวน่ารำคาญเลย!!

 

เอาวะ วันนี้ต้องรู้ให้ได้ว่าหล่อนซ่อนอะไรไว้กันแน่

 

                มินะลุกขึ้นเบาๆ จากเก้าอี้ไม้ที่คุณภาพเกือบจะลงขยะได้ มันอาจจะทำให้เกิดเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดขึ้น เพราะว่าไม้มันผุและเก่าเกินกว่าจะลุกพรวดขึ้นทันที และก่อนที่เป้าหมายจะหนีไปเพราะฉันซุ่มซ่ามเสียเอง!

 

“…”

 

 

 

แชะแชะ…”

 

 

                ตาเถร!! ทุกคนต้องไม่เชื่อแน่ๆ ว่าฉันเห็นอะไรในสมุดเล่มใหญ่ๆ ตรงตักเจ้าหล่อน ฉันย่องเข้าไปด้วยฝีเท้าอันเบาสนิท(เหรอวะ) ตามเศษใบไม้ที่มันทับๆ กัน อย่างช้าที่สุด เพื่อที่จะไม่ให้เจ้าหล่อนรู้ตัว และให้ใกล้ที่สุดเท่าที่สายตาสั้นๆ ของฉันจะเห็นได้อย่างชัดเจน และมันก็ชัดจริงๆ เจ้าหล่อนกำลังวาดภาพคู่รักในสวนสาธารณะแห่งนี้อยู่ ถ้ามันเป็นแค่รูปธรรมดาฉันจะไม่ตกใจเลย แต่นั่นมันภาพภาพตอนที่พวกเขากำลังแสดงความรักอันลึกซึ้งกันอยู่น่ะสิไม่ได้ๆ อย่างนี้ต้องถ่ายเก็บ เอาไว้แบล็คเมล์คราวหลัง ถ้าเกิดมีปัญหาตามมาจะได้เอามาใช้ได้

 

“…”

 

อืมมฉันไม่ปฏิเสธเลย หล่อนวาดได้สวยมาก

 

อึก…” ฉันกลืนน้ำลายไปทีหนึ่ง ก่อนจจะพยายามขยับเข้าไปให้ใกล้กว่านี้อีก

 

ตุบ!!

 

เธอจะทำอะไรน่ะ!!?”

 

            ฉันยังไม่ได้ขยับเท้าไปไหนเลย ฉันสาบาน ว่าฉันแค่กลืนน้ำลายไปแค่อึกเดียวจริงๆ นี่เจ้าหล่อนมีหูทิพย์หรือยังไง ระยะห่างของฉันกับเจ้าหล่อนมันเกือบ เมตร เลยนะพระเจ้า ฉันเริ่มสงสารพวกมด แมลง กับยุงที่บ้านของเจ้าตัวแล้วสิ พวกมันคงใช้ชีวิตกันลำบากแน่ๆ เผลอๆ อาจโดนฆ่าทั้งโคตร เพราะแม้กระทั่งเสียงเดินของพวกมันคงจะไปทำให้เจ้าหล่อนเกิดรำคาญเข้า ชีวิตพวกมันเลยสั้นสินะ เฮ้ออ น้องแมลงผู้น่าสงสาร

 

เปล่า

 

เธอคิดจะทำอะไร!!?”

 

ฉันเปล่าทำอะไร” มินะตอบเสียงต่ำพลางเบนหน้าหนีไปอีกทาง

 

เธอมาทำอะไรตรงนี้ไม่ทราบ!!?”

 

ฉันไม่ได้ทำ

 

ฉันถามว่า เธอมาทำอะไรตรงนี้!!?”

 

 

                ฉันว่าฉันหูดีที่สุดในบ้านแล้วนะ หรือว่าไม่ใช่เพราะฉัน? อาจเป็นเพราะเจ้าหล่อนหูตึงหรือเปล่านะ? เอาแต่ถามคำถามซ้ำๆ อยู่ได้!

 

ฉันไม่ได้ทำอะไรซะหน่อย

 

ฉันถามว่าเธอมายืนตรงนี้ทำอะไรไม่ทราบ!”

 

                เป็นอีกครั้งที่ฉันได้ยินผู้หญิงหูตึงคนนี้ถามคำถามเดิมๆ กับฉัน หรือว่าเจ้าหล่อนจะหูตึงจริงๆ ฉันเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า ฉันกำลังยืนคุยกับคนสมประกอบหรือเปล่า? สงสัยหล่อนคงจะได้ยินฉันตอบแต่คำว่าว่าไงนะ  ซ้ำๆ ก็ได้ล่ะมั้ง ฉันเลยตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้ๆ แล้วยื่นหน้าเข้าไปกระซิบที่ข้างหูหล่อนอย่างอดรำคาญไม่ได้

 

ฉันบอกว่า ฉันไม่ได้ทำอะไร ได้ยินหรือยังคะ?

 

                ครั้งนี้ฉันมั่นใจว่าฉันพูดชัดเจนแจ่มแจ้ง เสียงดังฟังชัดแน่นอน เพราะมันไม่ใช่เสียงกระซิบ แต่มันเป็นเป็นการตะโกน ข้างๆ หูเจ้าหล่อนนั่นเอง สงสัยก่อนหน้านี้ฉันคงจะพูดเบาไปจริงๆ นั่นแหละ เพราะหลังฉันตะโกนใกล้ๆ เธอก็รีบดีดตัวออกห่างจากตัวฉันไปในทันที แล้วรีบเอามือมาถูๆ ที่หูตัวเอง ให้ตายสิ หน้าหล่อนแดงแป๊ดเลย

 

เธอจะทำอะไร? เอาแต่ตอบซ้ำๆ อยู่ได้!”

 

                ฮะ? นี่เจ้าหล่อนกำลังหลอกด่าอ้อมๆ ว่าฉันหูตึงหรือเปล่าหว่า? ไม่นะ ฉันยังปกติดี เจ้าหล่อนต่างหากสิที่หูตึง ทางบ้านคงจะไม่รู้สินะว่ามีคนในครอบครัวหูตึงอยู่ด้วย

 

เธอต่างหาก เอาแต่ถามคำถามซ้ำๆ อยู่ได้ หูตึงก็ไม่บอกกันดีๆ ล่ะ ชอบให้คนขึ้นเสียงใส่หรือไง?

 

อะไร? ใครหูตึง เธอนั่นแหละที่หูตึง ฉันถามเธอดีๆ เอาแต่ตอบ เปล่าๆ อยู่นั่นแหละ

 

ให้มันน้อยๆ หน่อย โรคจิตอย่างเธอถ้าพิการไปสักอย่าง คงไม่มีใครสงสัยหรอกมั้ง

 

ว่าใครโรคจิต เธอต่างหากที่โรคจิต มาย่องเบาแอบดูคนอื่นแบบนี้  วิตถารชัดๆ ปกติเป็นโจรหรือไงหา?

 

ถ้าฉันเป็นโจร เธอก็พวกถ้ำมองแล้วย่ะ เอาแต่แอบถ่ายรูปคนอื่น แล้วเอาไปวาดแบบนั้น คงจะปกติมากเลยสินะ?

 

ปะ...เปล่าซะหน่อยเธอมีหลักฐานอะไรมายืนยันว่าฉันทำอย่างที่เธอว่า

 

นี่ไงดูซะให้เต็มตา

 

                ไม่ว่าเปล่า ฉันโชว์หน้าจอในโทรศัพท์ให้เจ้าตัวดูอย่างภูมิอกภูมิใจ(ทำไมวะ?) เพราะมันเป็นรูปที่ฉันถ่ายเก็บไว้ ตอนที่เจ้าหล่อนกำลังวาดรูปสุดอนาจารอยู่น่ะสิ นี่สิเค้าถึงจะเรียกหัวเราะทีหลังดังกว่า

 

“…”

 

เป็นไง? ถึงกับพูดไม่ออกเลยหรอไง อ่าวๆ ความมั่นใจเมื่อกี้มันหายไปไหนหมดละ หืมม?

 

“…”

 

เธออาจจะโดนคนพวกนั้นฟ้องก็ได้นะ ที่ไปแอบถ่ายรูปไว้น่ะ ตอบมาซิว่าทำไมเธอถึงต้องปกปิดเรื่องแบบนี้ไว้ด้วย

 

“…”

 

นี่เธอไม่ได้หูตึงอย่างเดียว แต่เป็นใบ้ด้วยหรอ?

 

ก็เพราะแบบนี้ไง ฉันถึงไม่อยากให้ใครมายุ่งน่ะ!!”

 

ตุบ!! ปึก!!

 

เดี๋ยวเธอจะรีบไปไหน?

 

                ผู้หญิงคนนั้นจู่ๆ เกิดของขึ้น ขึ้นมาซะงั้น ถึงกับวิ่งออกไปเชียว ชนมาได้ เจ็บไหล่ชะมัดเลย ดูเหมือนว่าจะรีบจริงๆ บ้านคงรวยสิท่า กระเป๋าสตางค์ยังทำหล่นจนได้ ไหนๆ ชื่อแซ่อะไร ทำไมถึงมีงานอดิเรกแปลกๆ 

 

ชื่อซอน แชยอง มหาลัย J …มหาลัยเดียวกับเรานี่!”

 

                อยู่มหาลัยหรอกเหรอ ฉันรู้สึกคุ้นกับชื่อนี้จัง เหมือนเคยได้ยินจากไหนมาสักแห่ง ช่างมันเถอะ ค่อยเอาไปคืนที่มหาลัยก็ได้ล่ะมั้ง ถ้ามีโอกาสได้เจอล่ะก็นะ

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

22:50 

 

[Chaeyoung’s Side]

 

 

เกือบไปแล้วไหมล่ะเฮ้ออ…”  แชยองถอนหายใจยาวเมื่อวิ่งกลับมาถึงจุดที่ปลอดภัยจากผู้หญิงคนเมื่อครู่

 

                ฉันคิดว่า ฉันน่าจะหาจุดที่ดีที่สุดได้แล้วนะ ไม่คิดว่าเจ้าหล่อนจะแอบย่องเบามาทางข้างหลัง เกือบไปแล้วไหมล่ะ แชงเอ๊ยย ถ้าหล่อนรู้เข้าคงแย่แน่ๆ รีบเข้าห้องดีกว่า

 

เอ๊ะกระเป๋าไม่มีคงไม่ได้หล่นหายไประหว่างทางใช่ไหม?

 

                ให้ตายสินี่มันวันซวยอะไรของฉันวะเนี่ยย!! เกือบถูกจับได้ยังไม่พอ กระเป๋าสตางค์ยังมาหล่นหายไปไหนไม่รู้อีก แล้วพรุ่งนี้ฉันจะกินอะไรล่ะ บ้าเอ๊ยเพราะวิ่งหนียัยนั่นแท้ๆ

 

อยู่ไหนนะอ๊ะนี่ไง” แชยองก้มลงไปเพื่อหยิบบางอย่างออกมาจากพรมเช็ดเท้าหน้าห้อง ก่อนจะใช้มันเพื่อไขเข้าห้องไป

 

ปัง!

 

แต่อย่างน้อย วันนี้เราก็ได้มีโอกาสคุยกับยัยนั่นล่ะนะ” แชยองเดินยิ้มจนแก้มปริไปถึงหน้าโต๊ะทำงาน ก่อนจะหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากสมุดวาดรูปที่เธอพกออกไปข้างนอกด้วย  ไม่คิดไม่ฝันเลย ว่าตัวจริงจะโผงผางขนาดนี้

 

ฉันจะทำยังไง ถึงจะรู้จักเธอได้นะ ” แชยองบ่นเบาๆ ก่อนจะเอาภาพวาดในมือติดบนกระดาน

 

                ฉันว่าวันนี้ฉันฝันดีแน่ๆ ผู้หญิงคนนั้น ตัวจริงสวยกว่าในรูปที่ฉันถ่ายเอง หรือวาดเองเสียอีก คนอะไรสวยชะมัดทำไมฉันไม่รู้จักให้เร็วกว่านี้หน่อยนะ!

 

 

30 Dec 201X

 

 

ณ มหาลัย J

 

[Chaeyoung’s Side]

 

 

 

เฮ้ออหิวข้าวชะมัดเลย เมื่อไรจะหมดคาบนะ”  แชยองฟุบหน้าลงกับโต๊ะเล็คเชอร์เพื่อฆ่าเวลาและทนหิวต่อไป

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

11:15 

 

ครึงๆ ตึงๆ~

 

                ในที่สุดก็ได้พักซะที ทำไม ชั่วโมงมันเหมือน วันเลยนะ ฉันทนหิวข้าวนานขนาดนี้ได้ยังไง ป่านนี้กระเพาะพังหมดแล้วแน่ๆ เมื่อเช้าเราไม่น่าตื่นสายเล้ยย

 

นี่ฉันหลับไปนานจน ห้องเรียนโล่งเลยหรอเนี่ย

 

ก็คง ประมาณนั้นแหละ

 

เฮ่ย!”

 

ตกใจฉันหรอ? มีอะไรน่าตกใจกว่าเรื่องเมื่อคืนอีกหรอไง

 

เธอเธอเธอ…”

 

เที่ยงละ ไปหาไรกินกันเถอะ จะได้คุยกันไปด้วย

 

ไม่ล่ะ ขอบคุณ ขอตัวนะ

 

หมับ!

 

เดี๋ยวสิยัยหูตึง ใจคอเธอจะปล่อยให้เพื่อนอย่างฉันกินข้าวคนเดียวหรอ

 

ใครหูตึงกันหว่า แล้วนี่ฉันไปสนิทกับเจ้าหล่อนตั้งแต่เมื่อไรกัน

 

ปากดีจริงๆ ใครเพื่อนเธอ

 

ว่าฉันปากดี เคยลองแล้วหรอ?

 

                จะมาไม้ไหนอีกล่ะเนี่ย ฉันเดาทางไม่ถูกเลย หรือว่ายัยคนนี้กะจะพาฉันไปที่โรงอาหารเพื่อที่จะได้ประจานฉันต่อสาธารณะชนได้เต็มที่ บางทีหล่อนอาจรู้จักคนพวกนั้นที่ฉันเผลอถ่ายรูปไว้ก็ได้ แล้วท้ายที่สุดคนพวกนั้นก็จะมารุมทึ้งฉัน!!

 

คารมคมคายจริงๆ นะ

 

ฉันหิว ไปเถอะน่า

 

ไปคนเดียวสิ ฉันไม่ไปด้วยหรอก

 

อะไรกันๆ เธอไม่อยากได้กระเป๋าสตางค์คืนหรอกหรอ

 

“…”

 

ยัยนี่ไง คนร้าย!!”

 

จะเอายังไงดีน้า~ ดูท่ากระเป๋าสตางค์ใบนี้จะทำให้ฉันอิ่มไปได้ทั้งเดือนเลยนะจะบอกให้ สงสัยเจ้าของคงจะรวยมากๆ

 

โอเคๆ ฉันยอมแพ้ จะไปก็รีบไป

 

ก็เท่านั้นแหละ ต้องให้ใช้ไม้แข็งตลอด

 

“…”

 

ณ โรงอาหาร

 

 

.

 

 

.

 

.

 

 

ไหนล่ะ เรื่องที่จะคุยน่ะ พวกเรานั่งเงียบกันมาพักใหญ่แล้วนะ จะไปซื้ออะไรกิน เธอก็ไม่ให้ไป ตกลงจะเอายังไงฮะ?

 

ใจร้อนจริงๆ

 

ฉันมีเรียนต่อนะ ไม่ได้ว่างเหมือนใครบางคน

 

เผอิญว่าฉันไปเช็คตารางเรียนมา ดูเหมือนเธอจะว่างยาวถึงเย็นเลยนี่ ไม่ต้องรีบหรอก

 

“…”

 

อ่าว คุณมินะวันนี้มากินข้าวคนเดียวหรอครับ สนใจมากินกับพวกเราไหม?

 

                จู่ๆ ก็มีกลุ่มผู้ชายสองคนเดินมาที่โต๊ะของพวกเราก่อนจะทักทายมินะอย่างปากหวาน โดยไม่แม้แต่จะมองคนที่นั่งหัวโด่ตรงนี้เลยแม้แต่นิด เฮ่! ฉันก็คนนะมองข้ามหัวกันอย่างนี้ไม่ต้องเดินเข้ามายังจะดีเสียกว่า

 

ยังไงดีล่ะ ฉันอยู่กับเพื่อนด้วยสิ

 

อ่าวแชงกี้มาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไรอ่ะ ไม่กินอะไรหรอ?

 

                และในที่สุดหนึ่งในกลุ่มพวกผู้ชายพวกนั้นก็เอ่ยถึงมนุษย์จืดจางอย่างฉันจนได้ เขาเดินออกมาก่อนจะหันมาคุยกับฉันเหมือนสงสารที่ต้องนั่งเงียบคนเดียว

 

นั่งนานแล้วล่ะ ฮะๆ ฉันไม่ค่อยหิวเท่าไร นายไปกินกันเถอะ

 

ไม่เอาน่าพวกเธอสองคนมากินกับพวกเราสิเดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง

 

ไม่ล่ะ ขอบใจ แต่ดูเหมือนเอิ่มมินะ ใช่ๆ พามินะไปกินแทนก็แล้วกัน” แชยองส่ายหน้า ก่อนจะยิ้มส่งไปยังคนตรงหน้า

 

นะๆ แชงกี้ไปเถอะนะ…”

 

เพื่อนขอขนาดนี้ ถ้าไม่ไปก็ใจดำเกินไปแล้วล่ะ ว่าไหม

 

อีกแล้ว เธอขู่ฉันอีกแล้ว

 

ตกลง ฉันไปด้วยก็ได้

 

                พวกเราสองคนลุกออกจากโต๊ะแล้วเดินตามกลุ่มผู้ชายไปทันที จะได้เสร็จเร็วๆ ฉันเองก็อยากกลับไปนอนที่ห้องนะ คนเราก็อยากพักสบายๆ บ้าง แต่นี่ฉันต้องมาทนรับรู้เรื่องไร้สาระที่ฉันไม่ได้เป็นคนก่อด้วยซ้ำ

 

แชงกี้ ฉันไปโหวตภาพถ่ายเธอมาแล้วด้วยนะ! เธอต้องได้ที่หนึ่งอีกแน่นอน

นั่นสินะ ฉันเองก็โหวตให้เหมือนกันนะ คุณมินะรู้หรือเปล่าครับเพื่อนคุณ ถ่ายคุณออกมาได้สุดยอดมากเลย 

 

เอาน่าไหนๆ เราก็จะไปกินข้าวกันแล้ว ปล่อยเรื่องงานไว้ข้างหลังเธอ เดี๋ยวจะกินข้าวไม่อร่อยนะ

 

                ฉันตะโกนขึ้นมาลอยๆ เพื่อกลบเสียงนายคนนี้ แล้วตบบ่าผู้ชายที่กำลังจะพูดอะไรไปมากกว่านี้ พลางควงแขนมินะให้เดินนำสองคนนั้นไป และฉันไม่ลืมที่จะยิ้มให้นายที่เกือบจะหลุดปากพูดออกไปจนอาจจะพาฉันซวยอีก

 

คงไม่ใช่ภาพถ่ายในสวนสาธารณะที่เธอวาดรูปนั่นหรอกใช่ไหมโอ๊ย” มินะแกล้งพูดลอยๆ ขึ้นมา เธอหยิกฉันทำไม

 

เรื่องเมื่อคืน เรายังไม่ได้เคลียร์กันเลย

 

ถึงแล้ว~ นั่นไงโต๊ะที่พวกเราจองกันไว้

ว่าไง พวกนายมาช้าจังนะฉันรอจนรากงอกแล้วเนี่ย

 

                มีเพื่อนร่วมตัวโต๊ะอีกตั้งคน  ฝันฉันต้องสลายแน่ๆ มีลางว่าจะต้องอยู่ยาวอีกแล้วสินะ ฉันจะทำยังไงถึงจะปลีกตัวออกมาพร้อมได้กระเป๋าสตางค์คืนกันนะ

 

นั่น แชงกี้นี่นา ไม่คิดว่าจะเจอเธอข้างนอกนี่มาก่อนเลย เห็นปกติจะอยู่แต่ในห้องแกลเลอรี

 

ฮะๆ ฉันก็อยากจะรับแสงเหมือนกันนะ คยอมมี่ ฉันต้องเฉาตายแน่ ขืนไม่ออกมาข้างนอกซะบ้าง” แชยองตอบชายหนุ่มที่เดินเข้ามารับ หลังจากที่ทั้งหมดเพิ่งมาถึงร้าน

 

การประกวดภาพถ่ายที่เธอลงแข่งขันจะประกาศวันที่ มกราคม ที่จะถึงนี่นา ตื่นเต้นหรือเปล่าแชงกี้

 

ไม่ล่ะ คนเก่งกว่าฉันตั้งเยอะแยะ ” ฉันบอกปัดก่อนจะเดินตามมินะเข้าไปในร้าน

 

สวัสดีค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะที่มารบกวนแบบนี้

 

เชิญนั่งครับ กินกับเพื่อนหลายๆ คนอร่อยกว่ากินคนเดียวแน่นอนอยู่แล้วล่ะครับ

 

เป็นเพื่อนของแชยองหรอคะ

 

เราอยู่คณะเดียวกันน่ะ คยอมมี่เค้าเก่งนะ ได้ที่หนึ่งตลอดเลย

 

ดีๆ ชมเข้า เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง ฮ่าๆ ยินดีที่รู้จักนะครับ เรียกผมยูคยอมก็ได้นะ

 

สั่งอาหารหรือยังล่ะ วันนี้คนเยอะหน่อยนะ

ไม่พลาดอยู่แล้ว

 

.

 

.

 

.

 

คุณมินะไม่กินอะไรหน่อยหรอครับ อร่อยๆ ทั้งนั้นเลย

 

อ๋อ ฉันว่าฉันอิ่มแล้วน่ะค่ะ ก็ขอโทษจริงๆ นะคะ เหลือตั้งเยอะเลย

 

                ฉันคิดว่ายัยนี่จะหิวซะอีก เรานั่งกันมาได้ชั่วโมงกว่าแล้ว ฉันเห็นมินะดื่มแค่น้ำผลไม้ไปแค่แก้วเดียว ไม่น่าจะอิ่มเร็วขนาดนี้ หรือเพราะว่าอาหารไม่ถูกปาก?

 

เอาอย่างนี้สิ ถ้าพวกคุณไม่หิว เดี๋ยวพวกเราจะไปสนุกกันต่อ สนใจไปด้วยกันไหมครับ..”

 

เอ่อ โทษนะคะโทษทีนะ คือว่าเราสองคนมีนัดต่อ ถ้ายังไงฉันขอตัวนะ ขอบคุณสำหรับมื้อนี้นะ ไว้ฉันจะเลี้ยงคืน 

 

 

ดะ...เดี๋ยวสิ 

ไปซะแล้ว เสียดายชะมัด

 

                ฉันลากมินะออกมาด้วย ครั้งนี้ดูเหมือนใจเราจะตรงกัน สถานการณ์ตรงนั้นคงจะอึดอัดน่าดู ถ้าเป็นฉัน ฉันคงไม่กล้าปฏิเสธ และฉันก็รู้คำตอบของมินะเหมือนกัน คงจะเออออห่อหมกตามพวกนั้นไป เหมือนกับตอนกินข้าว

 

ทำไม จู่ๆ ถึงออกมากะทันหันล่ะ

 

แล้วทำไมเธอไม่ห้ามฉันไว้ล่ะ จะได้อยู่ต่อกับเจ้าพวกนั้น

 

“…”

 

เอาล่ะขอกระเป๋าสตางค์ฉันคืนด้วย

 

ไม่มีอะไรมาแลกหรอ?

 

ไม่มีย่ะ เธอจะขู่ฉันไปถึงเมื่อไรเนี่ยเอามานี่

 

ไม่คิดจะขอบคุณกันสักคำ คนเราก็นะ…”

 

ขอบใจนะ

 

                ฉันบอกเจ้าหล่อนโดยไม่เหลียวกลับ พวกเราเดินออกมาด้วยกันสักพักใหญ่ ก่อนจะแยกทางกันกลับ เพื่อที่จะไม่เป็นที่สงสัยกับคนพวกนั้น ถ้าเขารู้ว่าฉันโกหก

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

 

31 Dec 201x

 

 

ณ สวนสาธารณะ XX  

 

 [Mina’s Side]

 

 

17:00 

 

                ฉันยอมรับนะ ว่าเมื่อวานมันเกิดคาดจริงๆ ทุกๆ อย่างมันคลาดเคลื่อนไปหน่อย ตอนที่ฉันพยายามจะชวนแชยองคุยนิดหน่อยเรื่องเมื่อคืนก่อน เพราะฉันลองเอาบัตรนักศึกษาของเจ้าตัวไปหาในเว็บมหาลัยดู ก็เลยรู้ว่าเรียนคาบเดียวกัน ฉันรอจนเลิกเรียนถึงเดินเข้าไปหา แต่เพราะกลุ่มผู้ชายพวกนั้น ทำให้ฉันอดถามแชยองจนได้ และอีกหลายๆ เรื่อง ที่ฉันสงสัยตั้งแต่เมื่อวาน ไม่รู้ว่าคืนนี้จะมาไหมนะ

 

แล้วทำไมฉันต้องไปคิดถึงยัยโรคจิตด้วยล่ะ!”

 

 

20:00 PM

 

เมื่อไรจะมานะ?!...โอ๊ย!! ฉันเป็นอะไรเนี่ย

 

.

 

.

 

ที่รัก ผลจะประกาศเมื่อไรหรอ ภาพที่คุณถ่ายส่งประกวดอ่ะ”~

อีกไม่กี่ อึดใจหรอก คุณเป็นนางแบบให้ผมเชียวนะ ไม่น่าพลาดหรอกยังไงผมก็ต้องชนะ”~

ปากหวานเชียวนะ เดี๋ยวสิ เดี๋ยวก็มีคนมาเห็นหรอก!”

น่า นิดนึงนะทีรัก”~

 

ภาพ? ภาพประกวดหรอ?

 

 

จริงสิเห็นพวกนั้นพูดถึงอยู่ แต่มันเป็นการประกวดอะไรเนี่ยสิ ฉันจะหาจากไหนนะ

 

                หวังว่าเธอจะอยู่ที่ห้องนะ ว่าแต่หอเจ้าหล่อนอยู่ที่ไหนล่ะ? รู้สึกว่าจะใกล้ๆ แถวนี้ ตรงไหนหว่า ลองสุ่มๆ เดินเข้าไปดูก็แล้วกันเผื่อจะเจอ

 

 

 

21:55 

 

 

ตุบ!

 

ขอโทษค่ะ!”

 

ขอโทษค่ะ!...อ่าวเธอนั่นเอง มาทำอะไรที่นี่

 

ฉันฉันจะมาถามเธอเรื่องภาพถ่ายที่เธอส่งประกวดน่ะ ได้ยินว่าจะประกาศวันที่ 1 ฉันเลยอยากจะมาให้กำลังใจเธอ ”

 

ธะ...เธอ เธอรู้แล้วหรอ เห็นเห็นมันแล้วหรอ?!!”

 

                ถ้าฉันรู้แล้วจะมาตามหาเธอทำไมล่ะ พูดอะไรแปลกๆ อีกละ แล้วทีนี้ฉันจะทำยังไงกับเธอต่อไปดีเนี่ย ถ้าเกิดยังคุยกันไม่รู้เรื่องแบบนี้ต่อไปอีก

 

เปล่า ฉันเลยอยากเห็นภาพที่เธอส่งประกวด เลยมาหาเธอนี่ไง

 

มาหาฉัน?เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่

 

ฉันเดินสุ่มมา

 

เดินสุ่มมา?

 

อะไรดลใจให้เธอมาหาฉะให้มาที่นี่ล่ะ

 

ไม่รู้สิ ฉันแค่อยากรู้ อยากเห็น

 

เผือกสินะ

 

ไม่ใช่ฉันแค่อยากรู้ว่าว่าทำไมเธอถึงแอบลับๆ ล่อเมื่อคืนก่อน แลดูหวงสมุดภาพนั้นเหลือเกินนะ และฉันก็อยากเห็นภาพถ่ายที่เธอส่งประกวดด้วย

 

ฉันจะบอกให้เธอรู้เอาไว้ ฉันไม่หวังอะไรกับรางวัลหรอก ส่วนภาพถ่าย ฉันเอาทิ้งไปแล้ว

 

ว่าไงนะ?

 

ได้ยินไม่ผิดหรอก เธอคงมาเสียเที่ยวแล้วล่ะ ฉันขอตัวนะ

 

ไม่มีทาง ฉันไม่ยอมเสียเที่ยวหรอก

 

                รู้จักมินะคนนี้ น้อยเกินไปซะแล้ว ให้รู้ซะบ้างว่าใครเป็นใคร เหมือนเธอจะซ่อนอะไรไว้ และไม่ให้ฉันรู้ เพราะฉะนั้น ฉันจะขอถือวิสาสะบุกห้องของเธอหน่อยก็แล้วกัน จนเห็นแชยองเดินห่างออกไปไกลฉันเลยไปที่เคาท์เตอร์เพื่อทำบางอย่าง

 

ขอโทษนะคะ คือว่าที่นี่ผู้เข้าพักที่ชื่อ ซอน แชยองใช่ไหมคะ” มินะพูดเสียงใสพลางยื่นธนบัตรสองสามใบไปให้ผ่านนามบัตรปลอมๆ หน้าเคาท์เตอร์ คือว่า เค้าใช้ให้ฉันมาเอาของที่ห้องน่ะ

 

รอสักครู่นะคะห้อง 209 ค่ะ พนักงานที่เคาท์เตอร์ตอบพร้อมกับยื่นมือไปรับสินบนเล็กน้อยเป็นค่าเสียเวลา

 

ไม่ต้องห่วงนะคะ ฉันไม่ใช่โจรแน่นอน

 

                เอาล่ะ ทุกอย่างกำลังจะเรียบร้อยแล้ว ซอน แชยอง ฉันไม่ค่อยชอบ ที่คนรอบข้างมักจะมีลับลมคมในกับฉันอยู่ตลอดเวลา ถ้ามีความลับก็สู้ไม่มีไปเลยเสียดีกว่า

 

.

 

 

.

 

.

 

22:45 

 

 

เอาล่ะ ถ้าจำไม่ผิดเมื่อวานฉันน่าจะลืมคืนกุญแจห้องกลับไปด้วย...อ๊ะ อยู่นี่ไง

               

                หืมม ห้องของแชยองตกแต่งได้ไม่เลวเลย ผิดกับที่ฉันคิดไว้เสียอีก นึกว่าพวกที่ติดกล้อง ชอบวาดรูป ห้องจะต้องรกรุงรัง แต่กับที่นี่ มันต่างออกไป ห้องออกจะกว้าง ไม่น่าเชื่อว่าจะอยู่คนเดียวได้ มีหลายห้องจัง ดูเหมือนจะมีการต่อเติมห้องด้วยสินะ ม่านนั่นคงจะเป็นส่วนที่ต่อเติม ขอเดานะ มันต้องเป็นห้องอัดรูปแน่ๆ เห็นเพื่อนเจ้าหล่อนพูดถึงอยู่

 

เอ~ เรียนเก่งใช่ย่อยนี่ เธอน่ะ เคยไปแข่งขันระดับประเทศด้วย ผลงานเยอะชะมัด ทำเอาฉันอิจฉาเลย!”

นี่คือกองการบ้านหรอเนี่ย? เยอะกว่าที่คิด ต่างจากภายนอกเลยหล่อนดูเหมือนจะเป็นคนไม่เอาถ่านด้วยซ้ำไป แต่ในห้องนี่ จัดเป็นระเบียบทุกๆ อย่างเลย…‘ตัวอย่างส่งประกวด’ นี่มัน…”

 

                ฉันเดินมายังจุดสุดท้ายของห้อง มันมีม่านใหญ่ๆ กั้นอยู่ระหว่างส่วนห้องนั่งเล่น กับอีกฝั่ง และที่พื้น ฉันเห็นแฟ้มเอกสารตกอยู่ใต้ผ้า ต่อมเผือกของฉันเริ่มทำงานอีกแล้ว ช่วยไม่ได้นะ เจ้าหล่อนอยากมีความลับเอง ไหนดูซิ งานล่าสุดดูเหมือนจะเป็น ไม่นะ นี่เป็นเรื่องโจ๊กใช่ไหมเนี่ย

 

ตึกๆตึกๆตึกๆ !!!

 

แกรก!!

 

อะไรกันภาพพวกนี้

 

 

23:40 

 

 

แอ๊ดด~~

 

ว่าแล้วเชียวแฮ่กๆ…”

 

ไม่น่าเชื่อ

 

คราวหลัง ถ้าจะแอบเข้ามาในห้อง หัดล็อคห้องให้ด้วยสิ ฉันรู้นะว่าเธออยู่ฝั่งนั้น มินะ

 

แชยอง ทำไมเธอถึงทำแบบนี้ล่ะ

 

ก็เพราะว่าฉันชะชอบฉันไม่ได้เป็นสโตกเกอร์เธอหรอกนะ มันเริ่มตั้งแต่เมื่อ อาทิตย์ที่แล้ว ฉันกำลังหาภาพเพื่อที่จะส่งประกวด แล้วฉันก็ผ่านไปแถวนั้นพอดี ฉันก็เลย…”

 

                นี่มันนิยายน้ำเน่าชัดๆ ตั้งแต่เกิดมาฉันไม่คิดไม่ฝัน ว่าชีวิตฉันต้องถูกแพลนไว้เหมือนพระเจ้าสร้างมา มันไม่จำเป็นต้องสวยหรู เพราะเบื้องหลังความสวยหรู มักจะเป็นเรื่องราวโศกนาฏกรรมอยู่เสมอ เพราะอย่างนั้นชีวิตฉันเลยเต็มไปด้วยความจืดชืด และฉันไม่หวังที่จะให้มีความหอมหวานเข้ามาในชีวิตเท่าไร

 

พอไม่ต้องพูดต่อแล้ว ฉันมีคำถามจะถาม เธอตอบฉันอย่างเดียวพอ

 

ได้สิ

 

ทำไมเธอถึงไม่บอกฉันแต่แรกล่ะ

 

เพราะฉันกลัวน่ะ กลัวว่าถ้าบอกไป ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป มินะ มันไม่คุ้มจะเสี่ยงหรอกนะ ถ้ามันพลาดไปแล้ว ฉันอาจจะโดนด่า หรือโดนตีก็ได้

 

เธอจะรู้ได้ยังไง ว่าฉันจะด่า หรือตีเธอหรือเปล่า เธอหยั่งรู้อนาคตได้หรือไง ถึงได้คิดไปเองแบบนั้น

 

ระยะปลอดภัยต่างหาก

 

แล้วเธอไม่กลัวฉันเสียใจบ้างหรอ ฉันไม่รู้หรอกนะ ว่าคำโกหกต่างๆ จะช่วยให้เก็บความลับไปได้ตลอด

 

ฉันถึงไม่บอกเธอยังไงล่ะ

 

23:50

 

แกรก!!

 

ซอน แชยอง เธอมันบ้าจริงๆ!  ยัยโรคจิต มีแค่รูปฉันคนเดียวฉันก็เหงาน่ะสิ!”

 

อะไรนะ?

 

ยังจะพูดมากอีก เธอยังไม่เข้าใจที่ฉันพูดอีกหรอไง?

 

                เอาล่ะ ฉันรู้แล้วว่าทำไมสองสามวันนี้ฉันถึงเอาแต่คิดเรื่อง แชยองอยู่ตลอด บวกกับความอยากรู้อยากเห็นของฉันด้วยล่ะนะ มันเป็นความบังเอิญที่ช่างเหมาะเจาะ และมาพร้อมกับสิ่งดีๆ ที่กำลังจะเกิดขึ้น

 

เธอคงไม่ได้หมายความว่า…”

 

ตามที่เธอเข้าใจนั่นแหละบ้าที่สุดเธอยังจะให้ฉันพูดอีกฉันเขินนะรู้ไหม?!”

 

กริ๊งๆกริ๊งๆ…~ 

 

ว่าไง

 

! [แชงกี้เธอรู้ผลหรือยัง?!] !

 

ยังเลย ฉันว่าบางทีตอนนี้ฉันอาจจะไม่สนใจเรื่องผลรางวัลแล้วก็ได้นะ แค่นี้ฉันก็มีความสุขแล้วล่ะ

 

! [ไม่ได้นะ ฉันเห็นแล้ว ผลประกาศออกมาแล้ว แชงกี้เธอได้รางวัลชนะเลิศ! ยินดีด้วยแชงกี้] !

 

ว่ายังไงนะ?ฉันชนะเหรอ? เป็นไปได้ยังไง

! [ฉันไม่รู้ แต่เธอชนะแล้วล่ะ อย่าลืมกลับมาเลี้ยงพวกฉันด้วยล่ะ แค่นี้ก่อนนะขอนึกเมนูที่อยากกินก่อน] !

 

“…อื้มขอบใจนายมากเลยนะ

 

พระเจ้า…”

 

เธอได้ยินแล้วใช่ไหม? ฉันชนะแล้ว ฉันชนะได้เพราะเธอเลยมินะ

 

1 Jan 201X

 

00:05 

 

 

ขอบคุณมากเลยนะ

 

ไม่ใช่เพราะฉันหรอก มันเป็นเพราะความสามารถของเธอเองต่างหาก ฉันไม่ได้ช่วยอะไรเลย” มินะพูดพร้อมกับเดินเข้ามาหาแชยองจนทั้งคู่ยืนชิดกัน ถ่ายรูปเป็นทีละลึกกันหน่อยไหม

 

ไม่…”

 

“…”

 

มินะ เป็นแฟนกันนะ! ฉันดีใจที่เธอไม่โกรธที่ฉันไม่บอกเธอเรื่องนี้ แต่อย่างน้อยถ้าเราคบกัน มันคงจะเป็นส่วนผสมที่ลงตัวอย่างไม่น่าเชื่อเลยล่ะ” แชยองพูดด้วยท่าทีขัดเขินเล็กน้อย แต่ก็ยังคงจ้องตามินะอยู่เพื่อรอฟังคำตอบ

 

อื้มฉันเข้าใจแล้ว

 

                เป็นการเคาท์ดาวน์ที่ลุ้นระทึกมากๆ เลย ฉันดึงแชยองเข้ามากอดสักพักใหญ่ แม้ว่าเราจะไม่ได้หวานเท่าคู่อื่น แต่ฉันก็มั่นใจว่าพวกเราจะต้องก้าวผ่านอุปสรรคไปได้แน่นอน คนที่ชอบย้ำคิดย้ำทำ ก็ต้องคู่ กับ คนที่พูดไม่รู้เรื่องนี่แหละ!

 

-จบ-

 



------------------------------------------------------------



**ดิทๆ


ไรท์แวะมาลง SF #มิแชง ไว้ให้เพื่อนๆ รีดเดอร์ อ่านคลายเครียดกันนะคะ

เพื่อที่จะไม่ให้หายคิดถึง เวลาไรท์มาอัพช้า T^T

เกิดขึ้นจากประสบการณ์ของไรท์ด้วยแหละ  คล้ายๆ กัน  อิอิ เลยเอามามิกซ์ใหม่ 555+

ไรท์เลยอยากให้ช่วงปีใหม่นี้ ให้เพื่อนๆ อ่านคลายเครียดแก้เหงาได้

สนุกไม่สนุกยังไง ผิดเพี้ยนยังไง บอกกันได้น้าา ^o^



 

ผลงานอื่นๆ ของ --ce

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 18:18

    What? คือยังงงๆอยู่นิดๆอ่ะ

    #5
    0
  2. วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 21:59
    ทำไมมันน่ารักขนาดนี้ งื้อออออ
    #4
    0
  3. #3 onceandtwice
    วันที่ 2 มกราคม 2559 / 09:10
    อ๊ากกกก น่ารักมากกก //ดิ้นๆๆ 55555 ชอบอ่ะ ถ้านี่เป็นมินะคงเขินตาย ถ้าแชงไม่ขอเป็นแฟนจะขอเองเลย 5555

    รอติดตามฟิคหลักทั้งสองเรื่องอยู่นะคะ สู้ๆค่าาา
    #3
    0
  4. วันที่ 2 มกราคม 2559 / 07:30
    มิแชงน่าร้ากกก ไรท์แต่งได้น่ารักมากกกก ชอบง่าาา

    จะติดตามผลงานเรื่อยๆนะคะ เรื่องก่อนๆด้วย ><

    งือๆๆ รักมิแชงที่สุดอ่ะ
    #2
    0
  5. วันที่ 1 มกราคม 2559 / 21:47
    เค้าจะบอกไรเตอร์ว่า... AM กับ PM น่ะค่ะ
    มันเอาไว้ใช้กับเวลาแบบ 12 ชั่วโมง
    ของไรเตอร์ใช้เวลาแบบ 24 ชั่วโมง เพราะงั้นต้องไม่ใช้ AM PM นะคะ

    มิแชงน่ารัก อยากอ่านมินายอนบ้างจังค่ะ 55555

    #1
    1
    • 1 มกราคม 2559 / 22:41
      ขอบคุณมากเลยน้าา อิอิ >3<
      #1-1