นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย ҧԤاТͧѺ[kurokaga](͹Ǩ)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ผมในนามพระเอก คุโรโกะ เท็ตสึยะ ขอประกาศตรงนี้ว่า คางามิ ไทกะ นั้น เป็นของผมแต่เพียงผู้เดียวครับ 

ห๊ะ? อะไร ฉันไปเป็นของแกตั้งแต่เมื่อไหร่ฟร้ะเจ้าคุโรโกะ!!!

ถึงแม้ตอนนี้จะไม่ใช่แต่ในอนาคตก็ไม่แน่ครับ

เออๆ เชิญมโนต่อไปเลย




เนื้อเรื่องโดยย่อ : คืองี้ครับทุกคน ช่วงนี้คางามิคุงปล่อยออร่าความเคะออกมาหนักมากซึ่งแน่นอนว่าองครักษ์อย่างผม ผู้ที่ซื่อสัตย์และรักคางามิคุงมากกว่าไอ้พวกเมะตัวที่เหลือนั้น ต้องปกป้องและเอาใจใส่เป็นอย่างดี 

ใครก็อย่าแม้แต่จะคิดที่จะแตะปลายเล็บปลายผมของคางามิคุง


ตัวละครหลัก



คุโรโกะ  เท็ตสึยะ




คางามิ   ไทกะ


เนื้อเรื่อง อัปเดต 23 ส.ค. 61 / 22:23


#ดำ


สวัสดีครับ ผมคุโรโกะ เท็ตสึยะ จำได้ไม่ยากหรอกครับ ผมฟ้าๆ ตัวซีดๆ หน้าหล่อๆ สุภาพบุรุษที่สุดในสามโลกครับ ตอนนี้ผมกำลังเฝ้ามองคนคนนึงที่ผมแอบชอบมาตลอด คนที่อยู่ใกล้ตัวกันมากที่สุดและที่สำคัญเขาเป็นคู่หูของผม


.....


อ่าพระเจ้า ผมนี่มันแย่จริงๆกล้าดียังไงไปชอบเขา ผมนี่มันหมามองเสือโคร่งจริงๆไม่เจียมตัวเล๊ยยย ได้เป็นคู่หูก็ดีแค่ไหนแล้ว


"เฮ้! คุโรโกะ ฉันพักตรงนี้ก่อนนะ"


อ่า...นี่มันเสียงนางฟ้าจากสวรรค์ชัดๆ คนที่ชอบทำอะไรก็น่ารักน่ามองน่าหลงใหลไปหมด


นั่นๆ แล้วดูเขาทำ ผ้าขนหนูมีให้ใช้ก็ไม่ใช้มาถกเสื้อตัวเองเช็ดอีกไม่รู้หรือไงมามันเลิกขึ้นจนเห็นอะไรต่อมิอะไร มันน่าจับตีก้นจริงๆคนนี้ หมั่นเขี้ยวววววววว


"ผ้าขนหนูก็มีนี่ครับ ไปใช้เสื้อทำไมมันสกปรกนะครับคางามิคุง"ก็ไม่อยากจะอะไรหรอกครับ ถ้าไม่ติดว่ามีสายตาหื่นกามมากมายจ้องมองคน'ของผม'อยู่ทุกอริยาบถ


"เอ๋ นายว่างั้นหรอ? งั้นฉันใช้ผ้าขนหนูก็ได้"


ให้ตายเถอะครับ เชื่อฟังผมดีจริงๆน่าฮักแท้ น่าฮักคักๆ น่าฮักขนาด


"คางามิคุงครับ อีกเดี๋ยวกลับกันนะครับ"ผมก้มตัวลงไปพูดกับคนที่นั่งอยู่ที่พื้น


"อื้อ!"


โอ้ก็อด ออร่ามากกว่านี้มีอีกมั้ย เอาจริงๆผมคิดว่าผมชอบคางามิคุงมากจนเกินไปไม่ว่าเขาจะทำอะไรก็ดูน่ารักน่ามองน่าทำทุกอย่าง โดยเฉพาะน่าลักกลับบ้าน


10 นาทีต่อมา


ผมเดินไปส่งคางามิคุงถึงบ้านอย่างปลอดภัย ผมไม่มีทางปล่อยให้เขากลับคนเดียวในที่มืดๆแบบนี้หรอกครับ ผมเป็นห่วง ถ้ามีใครเอาขนมมาล่อคางามิคุงขึ้นมาจะทำยังไงล่ะครับ


"อ๊ะ! ถึงแล้ว นี่คุโรโกะขอบคุณที่มาส่งนะ จริงๆไม่ต้องก็ได้"


"ผมเต็มใจครับ"


"หืม งั้นเข้ามาก่อนมั้ย?"


.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.


"ครับ?"


"เข้ามาในบ้านฉันก่อนมั้ย มาจิบชาพักก่อนแล้วค่อยกลับ"


...ผมกำลังถูกคนที่ผมแอบรักชักจูงให้เข้าบ้านครับแม่!!


"เอ่อ ไม่เป็นไรครับ ผมกลับเลยดีกว่าเกรงว่าถ้าอยู่จริงๆจะไม่ใช่แค่จิบน้ำชาน่ะสิครับ////////"


"เอ๊ะ? อ๋อออ ฉันมีขนมนะ ถ้าชาไม่พอจะกินก็ได้หรืออยากดื่มเบียร์ล่ะ?"


"....ไม่ใช่ทั้งนั้นนั่นแหละครับ ยังไงก็ตามผมขอตัวกลับก่อนนะครับ"


"ง่ะ ก็ได้ๆ งั้นไว้คราวหน้าเนอะ"


"ครับ/////"


ผมเดินลงจากตึกที่พักของคางามิคุงถึงจะหลายชั้นไปหน่อยแต่ก็เป็นที่พักที่ดีน่าอยู่ อ่าาาา ทำไมคางามิคุงต้องทำตัวน่ากอดนักนะ ผมก็อดทนสุดๆแล้วเชียว แล้วนั่นมันอะไรกัน'ง่ะ' โอ๊ยยยย น่ารักเป็นบ้า!!


ใช้เวลาอยู่นานกว่าผมจะถึงบ้าน ก็แหม...ระหว่างมาก็เอาแต่คิดเรื่องคางามิคุงนี่ครับ คนมันอดคิดถึงไม่ได้ ห่างกันแป๊ปเดียวก็ปานจะขาดใจแต่ถ้าแค่ได้เจอหน้าก็ยาใจ เฮ้อออออ...หลงหัวปักหัวปำ


Rrrrrrrr+


"ว่าไงครับมิโดริมะคุง"ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นก่อนที่จะกดรับไป


[เอ่อ...คางามิ]


"ครับ?"


[คา...งามิ]


"ครับ คางามิคุง ทำไมครับ?"


[เจ้านั่นชอบคนแบบไหน]


"....ชอบคนแบบผมครับ แค่นี้ก่อนนะครับศัตรูหัวใจคุง"


[อ้าว นายก็ด้วยหรอคุโรโกะ?]


"คนอยู่ไกลยังหวั่นไหวแล้วคนอยู่ใกล้จะเหลือหรอครับ?"


[นั่นสินะ]


"วางละครับ ผมไม่ให้ข้อมูลหรอก อยากรู้ก็หาเอาเอง ผมก็หวงคนของผมครับ"


[ยังไม่คบกันสักหน่อย]


"เดี๋ยวก็ได้คบครับ รอดูไปเถอะ"


[ฉันเอาเวลาที่ดูนาย ไปตามจีบคางามิยังจะดีซะกว่า ไม่แน่อาจจะได้คบก่อนนายด้วยซ้ำ]


"ขี้มโนจังครับ แย่หน่อยนะครับคนไม่ค่อยมีโมเม้นโอกาสก็จะน้อยๆหน่อย"


ผมกดตัดสายทิ้งเมื่อผมพูดจบ 


ชอบคางามิคุงนี่ยากนะครับ ศัตรูหัวใจเยอะแยะมากมายจริงๆ แต่ไม่เป็นไรครับ คนใกล้ตัวมักมีสิทธิ์winสุดอยู่ดีครับ


23:23 น.


Rrrrrr+


"ฮัลโหลครับคางามิคุง มีอะไรหรือเปล่าครับโทรมาซะดึกเชียว?"


[คะ...คุโรโกะTT]เสียงคางามิคุงดูสั่นเครือ ต้องมีอะไรแน่ๆ


"ให้ผมไปหามั้ยครับ"


[อื้อ!TT มาไวๆนะ!!]


"ครับ จะรีบ4x100 ไปเลยครับ"


ผมวางสายแล้วรีบไปหาคางามิคุงที่บ้านทันที ผมจับไปที่ลูกบิดประตู...มันไม่ได้ล็อค ผมเห็นก้อนกลมๆที่ขดอยู่บนโซฟา ผมเดินเข้าไปหาเขาช้าๆแล้วทักขึ้น


"คางามิคุงครับผมมาแล้วนะครับ เป็นอะไรหรอครับ หืม?"ผมเข้าไปแตะตัวเขาเบาๆ


"ผะ...."


"ครับ?"


"ผี...."


"ผี? ผีไหนครับ?"


"ฉันนั่งดูการแข่งบาสอยู่ดีๆ กะ...ก็มีโฆษณาเด้งขึ้นมา....ปะเป็นผีผู้หญิงผมยาวหน้าตาน่ากลัวอะTT ฉันก็เลยช็อคไปแป๊ปนึง พอได้สติก็ยังจำภาพได้อยู่ ฉันกลัว....เลยโทรหานาย ขอโทษนะมันไร้สาระใช่มั้ย"


"คิก!"ผมหัวเราะเบาๆแล้วเอามือไปลูบกลุ่มผมเขาเบาๆ"ไม่หรอกครับ ใครๆก็ต้องมีสิ่งที่กลัวทั้งนั้นแหละครับไม่ไร้สาระหรอก อีกอย่างคุณโทรหาถูกคนแล้วล่ะครับ ผมจะอยู่กับคางามิคุงที่นี่จนกว่าคางามิคุงจะสบายใจนะครับ^^"


"อื้อ!! ขอบใจนะคุโรโกะ!!!^^"คางามิคุงยิ้มสดใสให้ผม แล้วจู่ๆก็เด้งตัวขึ้น"จริงสิชั้นไปเอาหมอนมาเพิ่มให้นายแป๊ป"


"ผมนอนโซฟาก็ได้ครับ"


"ได้ไง ไม่เอามานอนกับฉันบนเตียงนั่นแหละดีแล้ว"


"(ดีกะผีน่ะสิครับ!!)"


"นะ นะๆๆๆๆ น้าาาาาาา นะๆๆๆคุโรโกะ น้าาาา ขอร้องล่ะนะฉันไม่อยากนอนคนเดียว นะๆๆๆเท็ตสึย้าาาาาาา"


"....ให้ตายสิ....คางามิคุงคุณนี่มัน...."


"หืม?"


"ทนไม่ไหวแล้วล่ะครับ จัดเลยละกันนะครับ!!!"


"ห๊ะ!! อ๊ะ! คุโรโกะนายทำอะไรเนี่ย!!"เขาดิ้นอยู่ใต้อกแกร่งของผม


"ช่วยไม่ได้นี่ครับ คุณทำให้ผมหมดความอดทนเองนะครับ"ผมปลดกระดุมตัวเองออกอย่างรวดเร็ว"มาเล่นผีผ้าห่มกันเถอะครับคางามิคุง"


"ห๊ะ! ผี! ไม่เอา!! ฉันไม่ชอบผี!!!"เขาดิ้นพล่านมากกว่าเดิม


"ถ้ากอดผมไว้แล้วเป็นเด็กดี ผีก็ไม่ทำอะไรคางามิคุงหรอกครับ ผมจะปกป้องคางามิคุงทั้งคืนเองครับ"ผมค่อยๆปลดกระดุมเสื้อของคางามิคุงอย่างเนียนๆทีละเม็ด


"จริงนะ! นี่คุโรโกะฉันกลัว ฉันคิดว่าฉันไม่อยากนอน"เขาเชยตามองผมอย่างออดอ้อน


"ไม่อยากนอน? ก็อยู่กับผมทั้งคืนสิครับ^^"ผมลูบใบหน้าเนียนของเขาอย่างอ่อนโยน


"เย่! ว่าแต่จะทำอะไรดีล่ะ?"เขาเอียงคอถามผมอย่างน่ารักน่าเอ็นดู


"ดีแน่ครับคืนนี้ หึ"ผมรวบข้อมือของคางามิคุงไว้เหนือหัวแล้วก้มลงบดเบียดริมฝีปากอย่างเร่าร้อน


"อะ! อื้อออ!!"เขาดูตกใจไม่น้อยกับสิ่งที่ผมทำ ผมเค้นคลึงยอดอกของเขาผ่านเสื้อแน่นอนว่าเขาตกใจจนต้องเผยอปากออกและนี่แหละที่ผมต้องการ


"แบบนี้จะรู้สึกดีขึ้นไปอีกนะครับคางามิคุง"ผมสอดลิ้นของผมเข้าไปพันเกี่ยวกับลิ้นนุ่มของเขา เวลาผ่านไปเนิ่นนานเขาก็เริ่มหายใจไม่ออกจนต้องตีแขนผมเป็นการบอกว่าเขาไม่ไหวแล้ว"คางามิคุงครับ ผมรักคุณนะครับ^^"


"แฮ่กๆๆ!////// เจ้า...แฮ่กๆ! บ้า!!"หลังจากที่ผมถอนจูบออก ....มันช่างเป็นภาพที่น่ามองจริงๆใบหน้าที่แดงก่ำ เสียงหอบหายใจสุดเซ็กซี่และท่าทางยั่วยวนนั่นอีก


"คิก! มันคงหนักไปสำหรับครั้งแรกของคุณสินะครับ ผมจูบดีทำให้คุณสบายใจจนเผลอหลับเลยเชียว?"ผมเกลี่ยเส้นผมที่ปรกใบหน้ามนออก"น่าลักหลับจริงๆคนนี้ ฝันดีนะครับ คืนนี้เอาไว้แค่นี้ก่อนก็แล้วกันนะครับคนดีของผม"


THE END





***จบตอนคุโรโกะจ้าาาา
****ตอนแยกอันต่อไปของใครกันนะต้องติดตามมมม
*****เพิ่งลองแต่งแบบสั้นเป็นไงเนี่ย
******หุหุหุ คุโรคากะ น่าร้ากกกกกกกกกก

ผลงานอื่นๆ ของ สมน้ำ สมเนื้อ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 Rose
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 22:46

    น่ารักสุดๆไปเลยค่าาาา

    #2
    1
    • #2-1 Kagami Mu
      25 พฤศจิกายน 2561 / 23:12
      อ่านแล้วเขินนน5555
      #2-1
  2. วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 10:30

    เห็นอะไรก็น่ารักไปหมดจริง ความรักทำให้ทุกอย่างสวยงาม แต่คางามิน่าจับก-- มาก

    และคุโรโกะดูทนมานานพอทนไม่ไหวก็แสดงอาการมาก น่ากลัว 555

    มิโดริมะคิดผิดมากที่โทรมาถาม 555

    จะรอคู่อื่นเลยนะคะ > <

    #1
    1