[Monsta X] High School

ตอนที่ 30 : High School : CHAPTERS 28

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,420
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    28 พ.ย. 58

© themy butter

ภาพลิงค์ที่แปะไว้


Chapters 28

 

            ผมลืมตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ ปวดเมื่อยตามตัวไปหมด แล้วก็พบสาเหตุในทันทีนั่นเพราะกำลังนั่งหลังคดฟุบหลับกับโต๊ะอยู่นี่ไง ผมหันซ้ายหันขวาก่อนจะอ้าปากหาวแบบไม่แคร์สื่อเมื่อไม่เห็นใครอยู่ในนี้ มองออกไปข้างนอกด้วยตาที่ยังไม่ลืมเต็มที่ ผมเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ คงจะนานน่าดู เพราะตอนนี้ข้างนอกมืดหมดแล้วด้วย


            “พี่ฮยองวอน ผมนึกว่าพี่จะตื่นอีกทีตอนเช้าซะอีก”


            ผมหันไปมองตามเสียง เจ้าของบ้านเดินเข้ามาด้วยเสื้อผ้าไม่ใช่เมื่อตอนเย็น ผมหรี่ตามองแล้วหาวอีกรอบ “โทษทีนะ อากาศมันน่านอนจริงๆ”


            “อือ”


            “กี่โมงแล้วเนี่ย พี่จะกลับแล้วนะ”


            “กลับไม่ทันแล้วมั้งครับ”


            ผมมองชางกยุนที่พูดอะไรแปลกๆ เลยก้มมองนาฬิกาข้อมือก่อนจะลุกพรวดขึ้นมาทันที “เวร!!! สี่ทุ่มครึ่งแล้ว”


            “อือฮึ”


            “ประตูหอปิดแล้วนี่”ผมโอดครวญ “แล้วทำไมไม่ปลุกพี่วะ ปล่อยให้นอนอยู่ได้”


            “ผมปลุกแล้วนะ”ชางกยุนเถียงด้วยหน้านิ่งๆ “พี่ตื่นขึ้นมาแล้วพี่ก็หลับต่อ”


            และเพราะไอ้หน้านิ่งๆนี่แหละ ผมเลยเถียงไม่ออก “แล้วแบบนี้จะทำไง”


            “นอนนี่”เขายื่นข้อเสนอสั้นๆ


            และแน่นอนล่ะ มันต้องเป็นแบบนั้น ผมจะไปปฏิเสธยังไง กลับไปหอก็ไม่ทัน ที่นอนก็ไม่มี จะให้ไปนอนบ้านวอนโฮ ลูกชายเขาก็ไม่ได้มาด้วยสักหน่อย


            เดี๋ยวนะ




            “ก็ฉันอยากให้นายดูเป็นคนแรกนี่ แค่นี้นะ รีบกลับมาล่ะ”




          ประโยคสนทนาที่ผมเพิ่งคุยกับวอนโฮก็ลอยเข้ามาในหู ทำให้ผมรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรออกหาเบอร์ล่าสุดที่เพิ่งรับทันที


            ผ่านไปพักใหญ่ปลายสายก็กดรับ “วอนโฮ!!!


            (ว่าไง ทำไมไม่กลับมาสักทีเนี่ย หอปิดแล้วนะ)


            “ฉันรู้แล้ว นี่นายคงไม่ได้รอฉันใช่ปะ”


            (รอ)


            “เอ่อ..”


            (แต่รอแค่สองทุ่ม นายไม่มาฉันก็เข้าหอแล้ว)


            ผมเป่าปากอย่างโล่งใจ แต่ก็แอบเคืองนิดๆนะ “ไหนตอนแรกบอกจะรอไง”


            (แหมคุณเทพ ใครจะไปรอขนาดนั้นครับ แล้วตกลงอยู่ไหน ทำไมไม่กลับหอสักที)


            “คงกลับไม่ได้แล้วล่ะ”ผมพูด มองชางกยุนที่นั่งอยู่บนโซฟา ดูทีวีอยู่ “ฉันอยู่บ้านชางกยุน เผลอหลับไป ก็เลยว่าจะนอนที่นี่เลย”


            (ทำไมถึงเผลอหลับ นายไปทำอะไรกับไอ้เด็กนั่น)


            “อย่ามาคิดอะไรบ้าๆเชียว ฉันเอาชีทมาให้น้องมัน นั่งติวให้แล้วเผลอหลับไปหรอกเว้ย”ผมรีบแก้ เพราะเสียงตื่นตระหนกของอีกฝ่าย ผมรู้เลย ไอ้เตี้ยนี่คิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว


            (งั้นก็แล้วไป แหม ดีจังเลยนะนายน่ะ นอนบ้านคนนู้นคนนี้)


            “ทำไม แล้วจะให้ฉันทำไง”


            (ไม่ไปนอนบ้านฉันล่ะ)


            “แล้วฉันจะไปได้ไง นายไม่ได้ออกมาด้วยสักหน่อย เออๆๆๆ ขี้เกียจคุยด้วยแล้วว่ะ แค่นี้นะ”


            (อือ)


            “...”ผมเงียบ วอนโฮเองก็เงียบ “นาย.. ไม่มีอะไรจะพูดเหรอ”


            (ฝันดีนะ เป็นไปได้ถ้าหากมีฉันอยู่ในฝันของนาย มันจะเป็นฝันที่ดีมากๆๆๆๆ)


            “หึ ไม่น่าให้นายพูดเล้ยยยย”ผมหัวเราะในลำคอให้กับความหลงตัวเองของมัน “ฝันดีแล้วกัน เป็นไปได้ไม่ต้องฝันถึงฉัน เพราะถ้าฉันเข้าฝันนายเมื่อไหร่ นั่นหมายความว่านายกำลังฝันร้ายอยู่แน่นอน”


            ผมกดวางสาย หลังจากนั้นก็โทรบอกมินฮยอก รวมทั้งยุนโฮด้วย หลังจัดการเสร็จเรียบร้อยแล้ว ผมก็มองเจ้าของบ้าน ที่ยังคงใช้ใบหน้าและสายตานิ่งๆนั่นมองผม


            “อะไร ทำไมมองงั้น”


            “เป็นพี่ก็ดี มีแต่คนเป็นห่วง”เด็กซึนพูดแค่นั้นแล้วลุกขึ้นเดินออกจากห้องนั่งเล่น


            ผมมองตามอย่างงงๆ ดีที่มันยังหันมามองผมบ้าง


            “พี่จะอาบน้ำก่อน หรือพี่จะกินข้าวก่อน”


            “กินข้าวก่อนก็ได้”ผมตอบ และยังคงนั่งอึนอยู่ที่เดิม จนเจ้าของบ้านต้องเดินมาแล้วจับแขนผม “อะไร”


            “กินข้าวไง”


            “อ๋อ อืมๆๆๆๆ”


            ก็มัวแต่เงียบ ใครมันจะไปรู้วะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 













 

 

 

 ภาพลิงค์ที่แปะไว้

 

            -WONHO-


            “อ้าวโฮซอก มานั่งทำไรตรงนี้”


            ผมหันไปมองพี่ชยอนู ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วยิ้มแห้งๆ “บังเอิญผ่านมาน่ะพี่ ไม่มีไร”


            “อ่า..”


            “เพิ่งเสร็จงานสภาเหรอฮะ”


            “อืม แต่ไม่ต้องห่วงนะ พากีฮยอนไปส่งแล้ว”


            “งั้นก็ดีแล้ว”ผมยิ้ม “ผมไปก่อนนะพี่ หนาวจนซีดละเนี่ย”


            ผมบอกลาพี่ชยอนูแล้วเดินกลับไปที่หอตัวเอง


            ก็ใช่..


            ผมหลอก ผมโกหกฮยองวอนน่ะ


            ที่จริงผมยังคงอยู่หน้าหอสาขากีฬา และรอฮยองวอนมาตลอดสี่ชั่วโมงอยากจะโทรตามแต่ก็ไม่กล้า กลัวว่าฮยองวอนจะรำคาญ ผมเลยได้แต่นั่งรออยู่เงียบๆในที่ของผม


            แต่สุดท้ายเจ้าโย่งนั่นก็ให้ผมรอเก้อ ดันหลับเพลินไม่กลับหอซะอีก


            “ฮัดชิ่ว”


            ผมจามเพราะคัดจมูก เริ่มจะเข้าฤดูหนาวแล้วสินะ อากาศมันถึงได้หนาวจับใจขนาดนี้ ผมขยี้จมูก กอดตัวเองเดินขึ้นหอ


            ผมอยากโกรธฮยองวอนนะที่ปล่อยให้ผมรอ จนทำให้ผมน่าจะไม่สบายในวันพรุ่งนี้แน่ๆ แต่ผมไม่มีสิทธิ์นั้นหรอก ฮยองวอนไม่ได้บอกสักคำว่าให้ผมรอ ผมเลือกเอง ดังนั้นผมเลยไม่อยากจะโวยวายและทำให้ฮยองวอนไม่สบายใจ ขืนบอกไปว่าผมยังรออยู่ ผมเดาได้เลย ว่าฮยองวอนจะต้องรีบกลับมาที่หอแน่ๆ ดึกขนาดนี้แล้ว ขืนฮยองวอนกลับมาผมก็ได้เป็นห่วงจนไม่เป็นอันทำอะไรเข้าไปอีก


            ไอ้ครั้นจะโกรธที่ไปนอนบ้านผู้ชายคนอื่นก็ใช่เรื่อง ในเมื่อฮยองวอนไม่มีที่พักที่ไหน ถ้ามีก็คือบ้านผม ซึ่งมันก็ลำบากอีก บอกแล้วว่ามันดึกแล้ว ผมเป็นห่วงเจ้านั่นจริงๆนะ ถึงจะเป็นผู้ชาย แถมยังตัวสูงขนาดนั้น แต่กลับบอบบางแถมหน้ายังหวานอย่างกับผู้หญิง


            เอาเถอะๆ


            ไว้รวบยอดทำโทษทีเดียว ตอนที่


            เราเป็นแฟนกันแล้วกันเน๊อะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 





            -HYUNGWON-


            ผมจัดการฟาดมื้อเย็นของบ้านคุณชายชางกยุนเสร็จก็ขึ้นไปอาบน้ำในห้องที่แม่บ้านเดินนำขึ้นไป ซึ่งห้องนอนแขกก็ไม่ธรรมดาเช่นกัน หรูหราระดับโรงแรมห้าดาวเลยก็ว่าได้ ผมใช้เวลาไม่นานนักกับการอาบน้ำ หลังจากนั้นก็ลงไปที่ห้องนั่งเล่น ตอนนี้มันน่าจะยังไม่ถึงเวลานอน หรือผมนอนไปแล้วก็เลยไม่ค่อยง่วงเท่าไหร่ก็ได้


            ที่หัวมุมบันได กรอบรูปบานใหญ่ตั้งอยู่ เป็นรูปครอบครัว มีคน 4 คนอยู่บนนั้น และทุกคนต่างก็ยิ้มแย้มมีความสุข แต่น่าแปลกที่มันเป็นรูปสมัยตอนที่ชางกยุนเป็นเด็ก ผมพอจะมองออกนะว่าเด็กผู้ชายคนไหนเป็นชางกยุน


            ฮึ่ย น่ารักดีจังเลยตอนเด็กๆเนี่ย


            ชางกยุนนั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่น เขามองหน้าผมแค่เสี้ยววินาทีก็หันไปมองทางอื่น ผมเลยเดินไปนั่งข้างๆเขา


            “ขอบใจสำหรับที่นอน ข้าวให้กิน แล้วก็ชุดให้ใส่ด้วยนะ”


            “อือ”


            พยักหน้าแค่นี้อ่ะนะไอ้เด็กนี่ - -


            “อยู่บ้านน่ะก็อ่านชีทที่เอามาให้ด้วยล่ะ เดี๋ยวจะสอบไม่ได้”


            “หึ”เขาหัวเราะในลำคอ “จะพยายามแล้วกัน”


            “นายต้องทำเลยล่ะไม่ใช่แค่จะพยายาม”ผมบอกย้ำ “นายน่ะ ดูไม่เหมือนคนที่ปิดกั้นตัวเองเลยนะ ครอบครัวนายก็ดีพร้อมแบบนี้ ทำไมถึงได้ชอบอยู่คนเดียวก็ไม่รู้”


            “...”


            “ว่าแต่ ไม่มีใครอยู่บ้านนอกจากนายเหรอ”


            “..อืม พ่อไปต่างประเทศน่ะ”ชางกยุนพูดแล้วหันมามองผม “พี่เคยบอกว่าเห็นผมแล้วมันทำให้พี่นึกถึงตัวเอง”


            “ใช่”


            “ผมไม่เห็นว่าผมจะเหมือนพี่ตรงไหนเลย”


            “เหมือนสิ”ผมยิ้ม “เหมือนพี่เมื่อก่อนน่ะ เป็นแบบนายเป๊ะๆเลย ชอบอยู่คนเดียว แล้วก็มีเรื่องชกต่อยแบบนี้เลยล่ะ มีคนเหมือนกอนฮีนะที่ญี่ปุ่น พอนึกๆดูก็ตลกเหมือนกัน ทะเลาะกันแทบตาย สุดท้ายดันกลายเป็นเพื่อนรักกัน”


            “...”


            ผมยิ้มเมื่อได้นึกถึงความหลัง ผมคิดถึงเพื่อนคนนี้นะ แต่พอคิดได้ว่าผมเคยทำอะไรกับเขาเอาไว้รอยยิ้มของผมก็ค่อยๆหายไป


            “นายก็อยู่ใช่ไหม วันที่พ่อพี่มา”


            ขางกยุนพยักหน้าเบาๆ


            “เขาน่ะใจร้ายสุดๆเลยนะ ไม่เคยฟังอะไรพี่เลยสักครั้ง แถมยังเจ้าชู้จนแม่ต้องหนีมาที่เกาหลีอีก พี่ทนเขาไม่ไหว ก็เลยหนีมาที่นี่บ้าง หวังว่าสักวันจะเจอแม่ แต่ก็นะ ความหวังมันริบหรี่น่ะ พี่ไม่มีอะไรที่เกี่ยวกับแม่เลย มีรูปถ่ายเก่าๆแค่ใบเดียวเท่านั้นเอง”


            “ผมขอดูได้ไหม”


            ผมพยักหน้า หยิบกระเป๋ามาเปิดแล้วหยิบรูปเก่าๆขึ้นมาส่งให้ชางกยุน


            “รูปมันก็นานมากแล้วแหละ ตอนนั้นพี่สามขวบเอง”ผมบอก มองรูปที่ตอนนั้นผมคงมีความสุขมากๆเลย “เป็นรูปแรกที่ได้ถ่ายกันพร้อมหน้าพร้อมตา”


            “...”


            “แล้วก็เป็นรูปสุดท้ายด้วย”จู่ๆก็รู้สึกอยากจะร้องไห้ออกมาแฮะ ผมคิดถึงแม่จัง


            ชางกยุนมองรูปอยู่นาน ก่อนจะยิ้ม “ผมรู้แล้วล่ะ ว่าพี่หน้าสวยเหมือนใคร”


            “ย๊า พี่เป็นผู้ชายนะเว้ย”


            “หึๆ”เขาหัวเราะ เงยหน้าขึ้นมามองผม “พี่เห็นรูปครอบครัวของผมตรงบันไดไหม ตอนนั้นผมหกขวบเอง”


            “อืม นายน่ารักมากเลยตอนเด็กน่ะ”


            “..นั่นก็เป็นรูปครอบครัวรูปสุดท้ายของผมเหมือนกัน”


            “...”


            “หลังถ่ายรูปนั้นได้แค่อาทิตย์เดียว แม่กับพี่ชายของผมก็จากไปในที่ที่ผมตามไปไม่ได้”


            “..ชางกยุน”


            “ทั้งสองคนช่วยผมจากอุบัติเหตุ จนกลายเป็นแบบนั้นล่ะ”


            แปลกนะ ทั้งที่มันเป็นเรื่องเศร้า แต่เหมือนว่าชางกยุนจะชินชาไปกับมันแล้ว ในขณะที่ผมสะเทือนใจจนอยากจะร้องไห้ออกมา


            “หลังจากนั้น พ่อก็เกลียดผมไปเลย”เขาเล่าไปหัวเราะไป แต่มันเป็นการหัวเราะที่ขมขื่นมากจริงๆ “เขาเกลียดคนที่ทำให้ผู้หญิงที่เขารัก และลูกชายที่เขารักต้องจากไป”


            “...”


            “เราสองคนพ่อลูกไม่เคยพูดกันดีๆ เจอหน้ากันแทบจะนับครั้งได้เลยด้วยซ้ำ พ่อไม่อยากเจอหน้าผม พ่อไม่กอดปลอบใจผมในวันที่ผมร้องไห้ด้วยซ้ำ”


            “ชางกยุน..”


            “ฮ่าๆๆๆ พี่ไม่ต้องสงสารผมหรอก”เขารีบพูดขึ้นมา “ผมไม่ชอบให้ใครมาสงสาร ผมโอเคพี่ มันเป็นแบบนั้นมาตลอดจนผมเฉยๆแล้วล่ะ”


            “...”


            “ผมขอยืมรูปนี้ไว้ก่อนได้ไหม”


            “ทำไม”


            ชางกยุนยิ้ม แล้วหันไปหยิบโทรศัพท์มากดๆอะไรบางอย่าง ผมได้แต่มองอย่างสงสัย


            “ครับคุณชเว ผมมีเรื่องอยากให้คุณช่วยครับ...อยากให้ตามหาคนๆนึงให้หน่อยครับ...มีรูปถ่ายครับ...ใช่ครับแค่รูปถ่าย...พรุ่งนี้ค่อยเข้ามาเอาไปก็ได้ครับ ผมต้องการเร็วที่สุดนะครับ”


            ผมเผลอยกมือขึ้นมาปิดปาก พอจะเข้าใจการที่ชางกยุนขอยืมรูปแม่ไป เมื่อเขาวางสายผมก็รีบถาม “นายให้คนตามหาแม่ให้พี่เหรอ”


            “อืม”


            “ทำได้เหรอ”


            “โธ่ นี่ใคร อิมชางกยุนนะครับ”


            “...”ผมเงียบไป ไม่ใช่ไม่ชอบใจหรืออะไรนะ ตอนนี้ผมตื่นเต้นมากจริงๆ แค่คิดว่าอาจจะได้เจอแม่น่ะ


            “ผมเชื่อนะพี่ฮยองวอน ..สักวันพี่จะต้องได้เจอแม่แน่ๆ”


            “ขอบคุณนะ ชางกยุน”


            “ตอบแทนที่พี่ทำให้ชีวิตของผมไม่ว่างเปล่า จนอยากตายในทุกๆเช้าที่ตื่นขึ้นมาแล้วกัน”


            สาบานได้ว่าวันนี้เป็นวันที่ชางกยุนพูดเยอะที่สุดตั้งแต่เราเคยเจอกันมาเลยล่ะ และผมก็รู้สึกด้วยว่าตอนนี้ผมทำสำเร็จไปกว่าครึ่งแล้ว


            ผมสามารถทลายกำแพงที่ชางกยุนสร้างขึ้นมาได้จนเกือบจะหมดแล้ว


































ภาพลิงค์ที่แปะไว้


ชีวิตคนสองคนนี่มันคล้ายกันจริงๆเลยเน๊อะ

โถ คุณชายกุ๊งนี่ก็น่าสงสารเหมือนกัน ส่วนพี่วอนของเราก็น่าสงสารไม้แพ้กัน

รอแต่บอกว่าไม่ได้รอเพราะเป็นห่วงไม่อยากให้เทพแชคิดมาก

และอีกคนที่น่าสงสารคือกันนั่นก็คือ มินมุง

หายไปสองตอนเต็มๆเลย ฮาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา


ปล. ไรท์รักเรื่องนี้มากๆเลยนะ ไรท์อยากมีเก็บไว้มากเลย

ปล สอง. ไรท์เลยอยากถามน่ะ มันจะเป็นไปได้ไหม ถ้าฟิคเรื่องนี้จะสามารถกลายเป็นรูปเล่มหนังสือ

ปล สาม. มันมีสิทธิ์เป็นไปได้นะ หากมีคนสนใจเกิน 15 เพราะไรท์เองก็เคยมีประสบการณ์รวมเล่มฟิคมา

ปล สี่. ไรท์ลองตั้งราคาคร่าวๆเอาไว้ดู มันน่าจะประมาณ 350 ซึ่งราคามันสามารถลงกว่านี้ได้อีก หากมีคนสนใจเยอะ

ปล ห้า. มีใครสนใจทำให้ความฝันของไรท์เป็นจริงบ้าง


อันนี้แค่ลองถามดูเฉยๆ สำรวจไปในตัว แน่นอนว่าถ้ามันได้รวมเล่มจริงๆ เนื้อหาจะต้องมีมากกว่านี้


ทอล์คยาวไปเน๊อะ ไปดีกว่า

#ฟิคเทพแช

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,057 ความคิดเห็น

  1. #997 pearl lotus (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 00:21
    ตอนนี้ให้คะแนนวอนโฮค่ะ สงสารยังอุส่ารอ ต้องเข้าใจความเทพที่สามารถนอนได้ทุกที่ 
    แต่ยังไงน้องกุ๊งก็น่ารักกกก ชีวิตนี่คล้ายๆแชเลยแถมจะตามหาแม่ให้อีก 
    #997
    0
  2. #861 emptyq_ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2559 / 15:57
    พูดเยอะกว่าที่ผ่านมาเลยกยุนเอ้ย ดีใจที่แชทำลายกำแพงในใจของน้องได้ แต่ก็ต้องยอมรับกับการที่น้องมันจะมีความรู้สึกแบบนั้นให้ด้วยอะนะ ._. สงสารพวฮอ่อน
    #861
    0
  3. #809 GybzyOlity (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 02:44
    โถไอเอ็ม น่าสงสารจังเลย เสียทุกอย่างจนชินชาไปเลยสินะ เหมือนฮยองวอนแต่ก่อนเลย

    วอนโฮก้ยังรออยุ่นะฮยองวอน ไม่รุ้อะไรวะแล้ว คนที่จริงจังเขาไม่พูดอะไรมากมายหรอก
    #809
    0
  4. #755 เซ็นสึยะ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 20:42
    สงสารทั้งเอ็มทั้งแช งื้อออ
    #755
    0
  5. #679 ยองฮีของเซบ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 เมษายน 2559 / 00:19
    คุณชายน่าสงสารอ่ะ แต่วันนี้พูดเยอะมากเลย แกเก็บกดใช่ไหม บอกมาเลย55555
    #679
    0
  6. #647 Mymimz :) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 20:17
    เศร้าแทนกุ๊งอ่าา
    #647
    0
  7. #591 9tula (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:34
    วันนี้กุ๊งพูดเยอะจริงๆ พูดเป็นประโยคยาวๆเยอะจนตกใจ หนูโอเคจริงมั้ยลูก ไม่อยากจะเชื่อเท่าไหร่ T_T

    ไอเอ็มทำคะแนนด้วยการมานั่งแชร์ประสบการณ์ชีวิตรันทด+ช่วยตามหาแม่ ขอให้เจอแม่นะแช แม่สำคัญกับแชพอๆกับที่แชสำคัญกับกยุนอ่ะ น้องมันคงได้รับการเติมเต็มส่วนที่ขาดไปเยอะเลยเนอะ ดีจังที่ฮยองวอนมาเรียนที่นี่

    ตัดภาพไปที่รูปประกอบท่านชินโฮซอก 555555555555555555555555555555555 ขำแรง มันให้อารมณ์แบบว่า ไมปล่อยให้กุรออ่ะ ผิดไร? /ขมวดคิ้ว
    #591
    0
  8. #545 Chikkiss (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2558 / 11:34
    ขำรูปพี่วอนโฮ 555555555 ขอบคุณไรท์มากเลยนะคะ

    ปกติเราไม่ค่อยอ่านฟิคเลย อ่านๆไปแล้วก็หยุด เพราะมันยังอินไม่สุด เลยเบื่อ

    เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่เราอ่านแล้วหยุดไม่ได้เลย อยากได้แบบรวมเล่มด้วยค่ะ

    อ่านแล้วยิ้มตลอด มีความสุข :)
    #545
    0
  9. #360 Newclear Kun (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2558 / 10:21
    เราว่าแล้วว่าวอนโฮต้องรอ เขิน น่าสงสารเรายังยืนหยัดในทีมวอนโฮนะ แต่ชีวิตอิมชางกยุนช่างน่าสงสารยิ่งนัก นี่อ่านไปน้ำตาซึมเลยอะ งื้อออออ ????
    #360
    0
  10. #237 Minhoon (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2558 / 20:37
    ในที่สุด #ทีมเด็กกุ๊ง ก็ได้ยิ้มและอย่างสง่างาม เทพแชเข้าบ้านเด็กกุ๊งด้วยเว้ยยยยยยยย เขาอยู่ด้วยกันนนนน! และแบบคือมีตามหาแม่ให้กันด้วย พอเจอแม่ปุบ เทพแชก็จะต้องขอบคุณเด็กกุ๊ง ตอนนั้นแหละ สองคนนี้ก็จะปิ๊งๆกัน /-\

    วอนโฮลูกก หนูไม่โดนยุงกัดหรอ.. เทพแชเขาไม่สนใจแกแล้วววว บอกแล้วไงว่าเทพแชของกุ๊ง แต่ว่าตอนนี้เรายกเทพแชให้เธอก็ได้ เพราะสงสารที่มานั่งรอหรอก ให้ไปแล้วดูแลเทพแชของเราดีๆล่ะ 555555

    มินมุงหายไปไหน มินมุงคือใคร 55555 ไรท์ทำร้ายมินมุงมากอ่ะ! โผล่มาแค่ชื่อ ไม่รู้จะขำหรือสงสานดี ยุนโฮก็อีกคน คิดอะไรกับพี่เทพแชปร้ะะะ ซอกวอนอ่ะลืมแล้วหรอไง! เอ๋ะ.. รึว่ายุนโฮชอบเทพแชช ไม่เอานะ! เราเชียร์ซอกยุนอ่ะ! 55555

    ปล.ไรท์ค่ะ..ถ้าไรท์รวมเล่มเราจะซื้อเลยนี้พูดจริง.. อยากได้มาเก็บไว้มากกกก TT
    #237
    0
  11. #236 PraeKyungDO (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2558 / 14:00
    ชีวิตของฮยองวอนกะน้องอิมคล้ายกันเลย งือออ น้องอิมช่วยพี่เขาหาแม่ให้เจอให้ได้นะ ;-; โถ พิวอนคนน่าสงสาร ไม่อยากให้เทพเขาห่วง ฮือ สู้นะะะะ
    #236
    0
  12. #235 qxchxlotte (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2558 / 12:34
    สนรูปเล่มค่ะ รอซื้อน้า
    #235
    0
  13. #233 ` B.Y. (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2558 / 23:11
    ตอนพาร์ทท่านชินคะแนนกำลังจะมาเลยค่ะแต่พออ่านอีสามประโยคสุดท้ายนั่นแล้วกลายเป็นว่ากลับไปหมั่นในความมั่นหน้าของท่านชินดีกว่า ..... 555555555555
    เอ็มมี่ชีวิตช่างน่าสงสาร.... บ้านใหญ่โตแต่ไม่มีคนอยู่ด้วยก็เหงาเนอะ แต่วันนี้มีพี่ฮยองวอนมาอยู่ด้วยคงไม่เหงาเนอะ ????
    มินมุงงี่ก็น่าสงสาร.... โผล่มาแค่ชื่อ ฮือออออออออ #ทีมมินมุง ค่ะ 555555555555
    ยุนโฮนี่.... จะว่าสงสารก็สงสาร แต่นายก็คิดไปเองอ่ะ... พี่ฮยองวอนของนายเขาเอ็นดูกยุนหรอก ไม่ได้ชอบ นั่นแปลว่านายยังมีโอกาสนะเออออออออ

    ขอให้แชเจอแม่เร็วๆและหลุดพ้นจากคุณพ่อเฮงซวยสักทีนะ จะได้มีความสุขสักทีนะแชชชชชชช

    ปล. สนรูปเล่มค่าาาาาา????
    #233
    0
  14. #232 NanYeollie (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2558 / 19:38
    คือตอนนี้พี่โฮซอกพระเอกมากกกกกก รอเค้ามาสี่ชั่วโมงแล้วยังไปโกหกเค้าว่าไม่ได้รออีก...จริงๆแล้วพี่โฮซอกน่าจะงอนฮยองวอนนะที่ทำให้ต้องรอนานๆแบบนี้แต่ก็น่าสงสารแล้วก็น่าเห็นใจแหละที่พี่โฮซอกไม่มีสิทธิ์ไปโกรธเค้าเพราะเค้าก็ไม่ได้ขอให้รอไง ว่าแต่ทำไมเทพแชดูใจร้ายจัง ใจร้ายแบบไม่ำด้ตั้งใจอ่านะ-0-

    คือมันดีทั้งเด็กกุ๊งทั้งพี่โฮซอกเลยอ่ะ ฮยองวอนมีความหมายมากสำหรับเด็กกุ๊งแล้วอย่างนี้เราจะเชียร์นางให้พี่โฮซอกได้ยังไง ลำบากใจจัง

    พระเอกเราหน้าสงสารทุกคนเลยT T
    #232
    0
  15. #231 Crowd in (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2558 / 18:53
    สงสารวอนโฮอ่าาาาาาาTAT รอเก้อเรยยย เเถมจิเปนหวัดอีกก สงสารหนักมากก555555
    #231
    0
  16. #229 ILoveNuNeo (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2558 / 15:36
    จัดไปค่ะไรท์เรารอซื้ออยู่ ><
    #229
    0