{ BJin } Be my patient ϟ #ฟิคคนไข้ของฮันบิน。/ จบแล้ว

ตอนที่ 23 : ϟ TRACK 20 "จบเกม"

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,111
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    29 มี.ค. 58

.










 
# TRACK 20





จะโดนแบนไหม5555555555555555555555





 

            HANBIN SIDE

 
 

ถอด-กาง-เกง!

 

 

เอาจริง?” 

 
 

            ผมถึงกับเบิกตากว้างกับสิ่งที่เพิ่งได้ยินเมื่อสักครู่ ถอดกางเกง? พี่จินฮวานคิดอะไรอยู่ นี่อยากจะทำกิจกรรมบนเตียงจริงๆอะ ผมก็นึกว่าเจ้าตัวพูดเล่น ผมมองสังเกตไปที่อีกคน ตอนนี้แก้มใสกำลังขึ้นสีแดง มือเล็กกำกางเกงขายาวของตัวเองไว้แน่น.. ถึงยังไงพี่จินฮวานก็ยังคงเหมือนเด็กอยู่ดี

 

 

            ทั้งๆที่เป็นคนสั่งให้ผมถอดแท้ๆแต่กลับเขินเอง

 

 

โอเค ถอดก็ถอด

 

 

            ผมค่อยๆลุกขึ้นออกจากเตียง ยืนเต็มตัวเพื่อที่จะได้ถอดสะดวกหน่อย พอผมเริ่มถอดอีกคนก็เบินหน้าหลบไปมองที่อื่น แถมหน้ายังขึ้นสีเรื่อยๆจนแดงไปถึงหู

 

 

เสร็จแล้ว โชคดีที่วันนี้ผมใส่บ็อกเซอร์ไว้ ไม่งั้นคงล่อนจ้อนไปหมด ผมค่อยๆง้างขาขึ้นเพื่อยันขึ้นเตียง แต่ต้องทำอย่างระมัดระวังเพราะบ๊อกเซอร์ผมขามันกว้าง เดี๋ยวพี่จินฮวานจะเห็นของลับหมดJ

 

 

ละ เล่นต่อเลยไหม ฉันถามนะ



อื้ม ผมยิ้มให้อีกคนเบาๆ บรรยากาศตอนนี้มันดูเขินๆยังไงชอบกล ตั้งแต่ผมถอดกางเกงออก อีกคนไม่กล้ามองหน้าผมเลยด้วยซ้ำ ทำฟอร์มมองโน่นมองนี่อยู่ได้ พอเผลอหันมาสบตาก็เบนหลบทันที

 

 

            เป็นแบบนี้แล้วยังจะมาชวนอีก


 

ฉัน..ชอบกินอะไรมากที่สุด ผมแทบตอบโดยไม่ต้องคิด

คิมบับ

 

 

ทันทีที่ผมตอบอีกคนก็มีท่าทีผิดหวัง ไม่ดิผมตอบถูกแล้วนะ

 

 

คิมบับ..ที่ผมทำ พอตอบไปอีกรอบพี่จินฮวานก็ยกยิ้มขึ้นก่อนจะพยักหน้าหงึกๆ

 

 

            ผมค่อยๆโน้มตัวไปหาอีกคนจนพี่จินฮวานเอนหลบ หันมาจ้องหน้าผมตาค้างพร้อมใช้มือเล็กดันอกผมให้ขยับออก ท่าทางแบบนั้นทำเอาผมหลุดขำออกมา

 

 

จะทำอะไรอะฮันบิน เสียงเล็กเอ่ยถามขึ้นราวกับกระซิบ

 

 

อ่าวก็ผมตอบถูก

 
 

            ผมค่อยๆใช้มือขยับคอเสื้อที่จินฮวาน ก่อนตัวเองจะก้มลงไปดูดผิวเนียนตรงบริเวณบ่า งื้อ

 

 

            ..จ้วบ

 

 

“ดูดแรงไปแล้ว


 

รู้ตัวอีกทีก็รู้สึกได้ถึงแรงดึงที่เสื้อข้างตัวฝีมือคนข้างหน้า พี่จินฮวานกำลังเอียงหน้าหลบไปทางซ้ายนิดๆ เหมือนเปิดทางให้ผมเต็มที่ เมื่อทำตามที่ตกลงแล้ว ผมก็จัดระเบียบเสื้อนอนอีกคนให้เป็นเหมือนเดิม ดึงมันมาปิดทับรอยรักที่เพิ่งสร้างไว้เมื่อกี้มิดเลย

 

 

ขี้โกง

อ่าว .ขำ

 

 

เบอร์ผม นี่แหละยากของแท้ พี่จินฮวานคงจำไม่ได้แน่ๆ

 

 

            อีกคนทำท่าคิดนิดนึง แค่เห็นสีหน้าผมก็รู้แล้วว่าชนะแน่นอน รีบเอื้อมไปหยิบกางเกงตัวเดิมขึ้นมาเตรียมใส่ เพราะถ้าพี่จินฮวานตอบผิด ผมก็มีสิทธิ์ใส่กลับคืน

 

 

“010 3468.. เอ่อ 25X..

 
 

            แอบตกใจ

 

“7”

 
 

            ผมเบิกตากว้างมองอีกคนอึ้งๆ เหมือนพี่จินฮวานก็อึ้งไม่แพ้กัน

 

 

พี่จำได้ด้วยหรอ?

กะ ก็จำได้แค่เบอร์ฮันบินนั่นแหละ ผมยกยิ้มขึ้นกับคำตอบ

 

 

            แต่.. ผมต้องโดนถอดอีกชิ้น เหลือแค่เสื้อกับบ็อกเซอร์

 

 

ถอดเสื้อนะ


 

อะ อื้อ ผมลองถามอีกคนก่อน เดี๋ยวโดนงอแงเหมือนเมื่อกี้อีก เมื่ออีกคนอนุญาตผมก็ดึงชายเสื้อพร้อมรูดมันออกมาง่ายๆ ถึงผมจะเรียนหนักแต่ก็มีซิกแพ็คอยู่นะครับ

 

 

เล่นอยู่กับผมก็มองหน้าผมสิ มองทำไมตู้เสื้อผ้าอะ

 

 

อะ อะไรฉันก็มองฮันบินอยู่นะ

โอเค ต่อไปตาพี่ถาม เพราะท่าทางเขินๆของอีกคนทำให้ผมกลั้นยิ้มไว้ไม่ได้เลย ทั้งๆที่เป็นคนชักชวนผมแท้ๆ นานๆทีเลยนะ เพราะปกติผมจะเป็นฝ่ายเร้าซะมากกว่าซึ่งทุกครั้งก็คือแห้ว คราวนี้แปลกจริงๆ

 

 

อืม.. นอกจากฮันบินแล้ว ฉันชอบอะไรที่สุด

 
 

            เดี๋ยว.. คำถามนี้

 

 

เอ่อ.. คิดหนัก

1

 

พี่ชอบอะไรรองจากผมงั้นหรอ ผมถามย้ำอีกรอบเพื่อถ่วงเวลา

อื้อ

 

            นึกไม่ออกจริงๆนะ

 

2

 
 

เดี๋ยวๆ

 
 

ของกินหรอ? อีกคนหันมาทำหน้างอใส่ ทำให้ผมเนียนไปถูหน้ากับแขนเล็กเพื่ออ้อน

 

 

ชอบเวลาฮันบินแต่งเพลงตังหาก

 

 

            หืม.. ใช่ลืมไปเลย เมื่อก่อน ก่อนที่ผมจะสอบหมอ พี่จินฮวานชอบบ่นว่าอยากเห็นผมอยู่บนเวทีอีก บนทีวี บนโปสเตอร์ อีกคนดูจะชอบที่ผมทำงานเพลง เพราะเมื่อก่อนผมจะแต่งเพลงแล้วเอาไปให้อีกคนฟังทุกวัน ทุกครั้งที่มีงานโรงเรียนผมก็จะขึ้นไปแร๊พคู่กับไอบ๊อบ ผมเคยแต่งเพลงให้พี่จินฮวานด้วยนะ เพลง Beautiful ตอนที่เราไปเกาะเชจูกันน่ะ

 
 

            แต่ตั้งแต่เรียนหมอ ผมก็ไม่มีเวลาแต่งเพลงเลย รู้สึกแปลกๆเหมือนกันนะ เพราะผมก็ชอบที่จะทำเพลงมาก ผมเคยฝันจะได้เป็นแร๊พเปอร์และนักแต่งเพลงชื่อดัง แต่ตอนนี้คงเป็นไปไม่ได้แล้วล่ะ

 

 

ฉันอยากให้ฮันบินเป็นแร๊พเปอร์จริงๆนะ

แต่ทำไงได้ล่ะ ผมเป็นหมอแล้วนี่ ผมพูดขำๆเพราะรู้ว่าอีกคนคงกำลังเศร้า

 

 

พอพูดถึงเรื่องนี้ทีไรพี่จินฮวานจะโทษตัวเองตลอดว่าเพราะเขาทำให้ผมต้องมาลำบากเรียนหมอ ซึ่งจริงมันไม่ใช่ ผมเต็มใจมาเรียนเองตังหากถึงมันจะเหนื่อยแบบที่อีกคนพูด แต่ยังไงก็ไม่เปลี่ยนใจหรอกนะ

 

 

แต่ว่า.. ผมดึงอีกคนมากอดเบาๆ หน้าใสกำลังซุกอยู่ที่ท้องผม

ทำไม ผมเป็นหมอแล้วไม่เท่หรอ



เท่หมดนั่นแหละ

 
 

            อีกคนผละออกไป ก่อนทำท่าเหมือนจะถอดเสื้อตัวเอง

 
 

ทำอะไรอะ

ก็ฮันบินตอบผิด

 
 

            พูดจบอีกคนก็ถอดมันออกจนเหลือแค่ช่วงบนเปล่าๆ ทำเอาผมเผลอกลืนน้ำลายลงคอไปหลายอึก รอยกลีบปากสีแดงบนบ่าเล็กยังคงเป็นจุดเด่นมาก แอบภูมิใจนิดๆแฮะ

 
 

ต่อสิ อีกคนกำลังหน้าแดง มันน่ารักนะ

 

 

ครับครับ

 
 

ผมต้องคิดคำถามยากๆแล้วแหละ เพราะถ้าอีกคนตอบถูกอีก ผมจะไม่เหลืออะไรแล้ว แต่มันก็ได้อยู่นะ เพราะร่างบางตรงหน้าทำให้น้องผมเริ่มตื่นขึ้นมาจริงๆ ก็เล่นถอดเสื้อออก แถมทำหน้าเขินๆแบบนั้น รู้ไหมมันเป็นการอ่อยไปในตัว..

 

 

ผมชอบเพลงอะไรมากที่สุด

 

 

“beautiful ที่แต่งให้ฉัน อีกคนตอบออกมาอย่างมั่นใจ ซึ่ง..มันถูกอีกแล้ว

 

 

เพราะอะไร

 
 

            ผมลองถามลึกเข้าไปลองเชิงว่าตัวเล็กจะตอบได้จริงรึเปล่า..

 
 

เพราะฉันชอบ คำตอบน่ารักๆทำให้ผมขำจนโดนมือเล็กฟาดเข้ามา อย่าขำสิ้

อะๆ ถูก

 

            มันก็จริงนั่นแหละ เพราะมันเป็นเพลงที่ผมตั้งใจแต่งให้ตัวเล็ก แล้วอีกคนก็ชอบมันมาก เลยทำให้ผมชอบมันมากเหมือนกัน แต่งจากใจเลยนะ..

 
 

            You’re my ocean

            You’re my sun

            I’m dancing with you under the moonlight

 

            You’re my emotion

            You’re my all..

 

 

นี่แหละเพลงที่ผมแต่งให้ตัวเล็ก อีกคนหันมาทำหน้าเขินๆใส่ทำให้ผมนึกขึ้นได้ว่าถ้าอีกคนตอบถูกผมต้องถอด ผมทำสีหน้าลำบากใจส่งไปให้แต่อีกคนก็ยังคงเบนหน้าหลบ แต่ยังไงสัญญาก็ต้องเป็นสัญญาเนอะ

 
 

            ผมลุกขึ้นยืน เอามือทาบตรงขอบบ๊อกเซอร์ของตัวเอง ขยับมันลงอย่างช้าๆจนเห็นถึงช่วงเว้าของช่วงล่าง ซึ่งอีกไม่กี่เซ็นก็เห็นของลับแล้ว

 
 

หยะ หยุด

 
 

หืม ผมเลิกคิ้วขึ้นก่อนจะมองไปที่อีกคน พี่จินฮวานกำลังหน้าแดงปรี้ด หันหน้าหลบก่อนจะโน้มตัวลงนอน ทำท่าเหมือนไม่อยากเล่นต่อแล้ว ผมเลยขยับไปใกล้ๆเตียงก่อนจะสะกิดอีกคนเบาๆ

 

 

ไม่เอา ไม่เล่นแล้ว

 

 

            อ่าวซวย

 
 

            เพราะตอนนี้ผมเริ่มมีอารมณ์ขึ้นมาจริงๆแล้ว ไม่เชื่อดูที่เป้าได้.. โด่งขึ้นมาเลย

 

 

ตัวเล็ก

ฉันเขิน จะนอนแล้ว

 

 

ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย ลุกขึ้นมาใส่เสื้อก่อนเดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก ผมดึงบ็อกเซอร์ตัวเองขึ้นมาอยู่ในตำแหน่งเดิม ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงร่างเล็กให้ลุกขึ้นมาแต่งตัว พี่จินฮวานนั่งนิ่งๆงอแง ผมเลยต้องเป็นคนใส่เสื้อให้

 
 

            จุ้บ

 
 

            อีกคนขโมยจุ้บผม ก่อนตัวเล็กจะรีบเอนตัวลงนอน เอาผ้าห่มปิดร่างซะมิดจนผมแก้แค้นไม่ได้

 

 

ชอบฮันบินนะ

 
 

            เสียงอู้อี้ดังขึ้น ประโยคน่ารักๆแบบนั้นไง ผมถึงหุบยิ้มไม่ได้

 

 

            ไม่ต้องแปลกใจหรอกครับว่าทำไมพี่จินฮวานบอกว่า ชอบ เพราะอีกคนบอกว่าถ้าให้พูดว่ารัก มันเขิน ทุกครั้งที่บอกรักผมเลยบอกว่าชอบแทน..

 

 

ผมก็รักพี่

 
 

แต่.. ขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ

 
 

            ขอไปเคลียกับอารมณ์ตัวเองก่อนครับ.. มาอ่อยให้อยากแล้วก็หนีไปนอน

 
 

            ผมเดือดร้อนนะL

 

 

ตอนนี้ผมมีอารมณ์ขึ้นมาจริงๆแล้วล่ะ ขอไปเคลียกับตัวเองก่อนนะ

 

 

หะ ดะ เดี๋ยวสิ

 
 

ไม่รอให้อีกคนรั้งไว้ ผมก็รีบก้าวขวับๆเข้าห้องน้ำไปเลย

 
 

ให้ฉันช่วยก็ได้นะฮันบิน

 

 
 

ไม่!”

เดี๋ยวได้โดนเข้าจริงๆหรอก ให้ผมช่วยตัวเองเถอะ

 

40%





 

            พอเข้ามาในห้องน้ำผมก็ไม่ลังเลที่จะเดินตรงไปยังอ่างอาบน้ำก่อนจะหันหลังพิงมัน สภาพผมที่มีแค่บ็อกเซอร์ปิดร่างไว้ ทำให้ไม่ต้องถอดอะไรมาก ทันทีที่ร่นบ็อกเซอร์ลง ผมก็ทำการช่วยตัวเอง รูดขึ้นรูดลงตามแบบที่ผู้ชายเขาทำกัน แต่ผมเป็นพวกแตกยากครับ แต่ทำไงได้ถ้าไม่ทำคืนนี้คงนอนไม่หลับหรือไม่ก็หน้ามืดไปปล้ำพี่จินฮวานจนได้



 

ฮันบิน

 

 

            ปังปัง

 

 

            พี่จินฮวานกำลังทุบประตูเรียกผม แต่ผมไม่เปิดให้หรอกนะ ถ้าพี่เขาเข้ามาผมอาจจะไม่ทำแค่นี้แน่ พี่จินฮวานเขาไม่รู้หรอกว่าแค่เจ้าตัวทำอะไรนิดหน่อย ผมก็พร้อมจะพุ่งไปแล้ว

 

 

            แกร้ก

 

 

            ผมเงยหน้าขึ้นมาก่อนจะเบิกตากว้าง

 
 

            ชิบหายลืมล็อกประตู.. 


 

 

CUT


ไม่รับเมลเปล่า เจอลบ เตือนแล้ว





60%







 

            ผ่านไปสามเดือนแล้วสินะ ชีวิตประจำวันของผมก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม แต่ผมรู้สึกว่าช่วงนี้สติผมไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไหร่ ตัวผมเองเป็นคนซุ่มซ่ามขี้ลืมอยู่แล้ว แต่ช่วงนี้เหมือนมีแต่คนบอกผมว่าผมชอบหลงๆ เพื่อนในคลาสก็บอกอยู่ตลอด ซึ่งผมก็ตอบไปทุกครั้งว่าผมเป็นคนขี้ลืมอยู่แล้ว แล้วอีกอย่างก็คือผมหงุดหงิดบ่อยขึ้น ทั้งที่ปกติผมเป็นคนไม่ค่อยมีอารมณ์แบบนี้สักเท่าไหร่

 
 

            แต่ผมคิดว่าผมปกติดีนะ ก็แค่อาจจะขี้หลงขี้ลืมมากกว่าเดิมเพราะเมื่อก่อนผมคอยมีคนเตือนรึเปล่า ตอนนี้ต้องคอยเตือนตัวเองเลยทำให้ผมลืมซะเอง? เฮ้อ.. ก็ไม่รู้สิ

 
 

            ผมมีข่าวดีแหละ เดี๋ยวนี้ฮันบินมีวันหยุดเยอะขึ้นแล้วนะ เมื่อก่อนเขาจะเรียนแทบทุกวันถึงเป็นวันหยุดก็ต้องไป เพราะฮันบินเป็นที่รักของอาจารย์เวลามีอะไรก็จะถูกเรียกไปตลอด ซึ่งผมก็ว่าดีนะถือเป็นโอกาสดีของเขา แต่ตอนนี้ฮันบินออกจากการเป็นประธานภาคแล้ว เจ้าตัวบอกว่ามันเหนื่อย เรียนก็เหนื่อยแล้วยังต้องรับผิดชอบงานเยอะแยะอีก เลยขอออก ซึ่งอาจารย์ก็ไม่ได้ว่าอะไร

 
 

            บางทีผมก็แอบคิดไปเองว่าที่เจ้าตัวขอออกอาจจะเพราะผมก็ได้ เพราะตั้งแต่เป็นแค่นักศึกษาแพทย์ธรรมดาฮันบินก็กลับเร็วขึ้นจากเมื่อก่อนที่ชอบกลับดึก ตอนนี้ก็กลายเป็นเย็นๆมืดๆแทน แถมวันเสาร์อาทิตย์ยังได้หยุดอีกด้วย ผมรู้สึกดีมากเลย เพราะถ้าไม่มีฮันบินผมคงอยู่คนเดียวเหมือนที่ผ่านมา ถึงจะมีเพื่อนที่มหาวิทยาลัยแต่เราก็ไม่สนิทกันขนาดนั้น พูดแล้วก็คิดถึงสมัยมัธยมเลยแฮะ

 
 

            ตอนนี้บ๊อบบี้ก็กำลังเรียนที่มหาวิทยาลัยศิลปะ เรียนคณะที่เขาชอบ ซึ่งจริงๆฮันบินก็ชอบมันเหมือนกัน.. ผมอยากให้เขาทำอะไรที่เขาชอบมากกว่าแต่มันคงไม่ทันแล้วสิ ส่วนยุนฮยองกับจีวอนก็เรียนหมอเหมือนกัน แต่เป็นมหาวิทยาลัยในเครือข่ายโรงพยาบาลครอบครัวของยุนฮยองน่ะ คู่นี้ถึงจะทะเลาะกันบ่อยเพราะความใจร้อนของจีวอนและความใจแข็งของยุนฮยอง แต่พวกเขาก็ไม่เคยทิ้งกันเลย ถึงจะโกรธกันมาก แต่ก็เป็นห่วงกันอยู่เสมอ

 
 

            ดงฮยอกของเราก็อยู่เกรด 12 แล้ว ผมฟังจากฮันบินมาว่าบ๊อบบี้ตามไปรับไปส่งที่โรงเรียนทุกวัน ถึงหมอนั่นจะมีเรียนบ่ายแต่ก็ยังอุส่าตื่นเช้าเพื่อไปส่งบ๊อบบี้ ดีแฮะ ผมชอบแบบนี้นะ

 

 

 

ต่อไปผมก็ไปรับไปส่งพี่ได้แล้วนะ ตารางเรียนมันน้อยลงแล้ว บางวันเราก็เลิกพร้อมกันด้วย

 

 
 

            ผมหันไปมองและพยักหน้าให้อีกคนเบาๆ แอบยิ้มนิดๆเพราะดีใจ จริงๆคือเราอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกัน เป็นมหาวิทลัยที่ดีที่สุดในเกาหลีในด้านวิศวะกรรมศาสตร์และอักษรศาสตร์ ซึ่งจริงๆก็ถือว่าไม่ใช่มหาวิทลัยที่มีชื่อเสียงเรื่องการแพทย์สักเท่าไหร่ เรื่องการเรียนแพทย์อยู่อันดับสามของประเทศเอง แต่เพราะฮันบินอยากอยู่มหาวิทลัยเดียวกับผม เขาเลยเลือกเข้าแบบไม่ลังเล

 

 
 

ดีจัง จะได้ไม่ต้องรบกวนคนอื่นผมพูด

ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนั้นเลย เพราะผมเป็นห่วงพี่หรอก เลยไม่อยากให้ไปไหนมาไหนคนเดียว

 

 

 

            ใช่ครับ ทุกครั้งที่ผมจะกลับคอนโด หรือไปซื้อของทำอะไรที่ไหน ผมต้องรายงานฮันบินตลอด และถ้าเจ้าตัวหาคนไปกับผมหรือมารับผมไม่ได้ ผมก็อดไป ซึ่งปกติตอนเลิกเรียนผมจะติดรถฮงซอกไปลงที่หน้าคอนโดตลอด ส่วนถ้าจะไปไหนมาไหนเองก็ต้องโทรตามฮันบยอล บ๊อบบี้หรือไม่ก็คนอื่นไปเป็นเพื่อนแทน รู้สึกเป็นภาระของทุกคนมาก แต่ทุกคนก็จะบอกว่าไม่เป็นไรยินดี แต่ยังไงผมก็เกรงใจอยู่ดี

 

 

            นั่นเป็นเหตุผลที่ผมไม่ค่อยออกไปไหนครับL

 

 

ก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย

 

 

จริงๆผมสอบเลื่อนไปเรียนปีสองได้แล้วด้วย

 

 

            ผมละสายตาจากหนังทีดูหันไปมองหน้าฮันบินอึ้งๆ เจ้าตัวกำลังยิ้มเบาๆเหมือนภูมิใจมาก นี่พูดจริงอะ เรียนไปเทอมเดียวเองเลื่อนไปเรียนปีสองได้เลยหรอ เก่งไปแล้ว ฮันบินส่งมือมาขยี้ปลายจมูกผมเบาๆ ทั้งๆที่เจ้าตัวยังคงสนใจหนังตรงหน้า เหมือนกำลังฟอร์มอยู่

 

 

ทำไมสอบได้ล่ะ

 

 

ก็อาจารย์เขาบอกว่าผมรู้ที่ต้องเรียนหมดแล้ว จะย้ายเลยไหม ที่ผมเรียนหนักช่วงแรกๆเพราะอยากจบไวไวนี่แหละ ไม่อยากให้คนไข้รอนาน ฮันบินหันมาเล่นหูเล่นตาใส่

 

 

แบบนี้ก็เหลือแค่ 5 ปีสิ

 

 

            ผมยกนิ้วขึ้นนับแล้วมันลงที่ห้าพอดี เมื่อนับเสร็จก็หันไปหาฮันบินแต่ก็พบว่าเขามองผมอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว ตอนนี้เรานั่งดูหนังด้วยกันที่ห้องรับแขก เวลาว่างทั้งทีก็เลยทำอะไรร่วมกันสักหน่อย แต่ก็อย่างที่คิดแหละ เราเสียเวลาเลือกหนังไปเกือบชั่วโมง สุดท้ายฮันบินก็ต้องยอมผม

                            

 

อืม.. ถ้าผมสอบเลื่อนได้อีกภายในเทอมหน้า ก็เหลือแค่ 4 ปี

 

 

โห ค่อยๆเรียนไปก็ได้นะ ดูเหนื่อย ผมพูดพลางหยิบป๊อปคอร์นเข้าปาก ไม่อยากให้อีกคนรู้ว่าผมเป็นห่วงอยู่ เรียนหมอมันยาก หนักด้วย แค่ปกติก็เยอะอยู่แล้ว ฮันบินไม่ต้องหักโหมมากหรอก

 

 

            ผมพูดเบาๆ แต่อีกคนก็ดูจะไม่มีกิริยาตอบรับสักเท่าไหร่ ปกติอยู่ด้วยกันเราก็ไม่ค่อยได้ทำอะไรหรอก จริงๆผมไม่ค่อยได้เข้าไปยุ่งกับการเรียนของฮันบินหรอก แค่รู้ตัวว่าตอนที่เขาอ่านหนังสือหรือทำการบ้านจะไม่เข้าไปยุ่ง ผมก็แค่ทำของผมบ้าง ทำเวลาให้ตรงกันเพื่อที่เวลาว่างของเราจะมากขึ้น

 

 

ไม่เป็นไรหรอก สนุกดี ตรงไหนกัน

 

 

            ผมเผลอทำหน้าเจื่อนๆใส่

 

 

วันอาทิตย์นี้ไอบ๊อบมันมีประเมินโชว์เคสที่ม.มันด้วย อยากไปดูเปล่า

 

 
 

            วันอาทิตย์นี้ผมไม่มีเรียนพอดี แล้วอีกอย่างก็ไม่ได้เจอบ๊อบบี้มาสองสามอาทิตย์แล้วด้วย แอบคิดไปว่าถ้าฮันบินได้ขึ้นไปด้วยคงดีมากๆเลยนะ ฮันบินเหมาะกับเวทีมากกว่าเครื่องมือแพทย์อีก พอคิดได้ก็พยักหน้าตัวเองหงึกๆ ถูๆอยู่ตรงข้างแขนฮันบิน จนอีกคนขำออกมาพร้อมตอบรับ

 

 

รู้แล้วๆ มือหนาส่งมาลูบหน้าผมเบาๆ ออกแนวแกล้งซะมากกว่า

 
 

 

            ผมเลยถือโอกาสเงยหน้าไปสบตาปริบๆ

 

 

ถ้าฮันบินอยู่บนเวทีด้วยก็คงดีนะ เจ้าตัวขำแหะๆ ผมคิดว่าฮันบินก็ต้องคิดถึงบ้างแหละ เมื่อก่อนหายใจเข้าออกเป็นโน๊ตเพลง ตั้งแต่เรียนหมอก็ไม่ได้แตะอีกเลย ทำได้ไงกันนะ

 

 

ผมอาจจะขึ้นไปแสดงก็ได้

 
 

 

ไม่ต้องมาโม้เลย

 

           

75%






 

            วันนี้เป็นวันอาทิตย์ที่ฮันบินบอกว่ามีการแสดงประเมินโชว์เคสที่มหาวิทยาลัยศิลปะที่บ๊อบบี้เรียนอยู่ เจ้าตัวบอกผมว่าต้องไปช่วยบ๊อบบี้เตรียมตัวแต่เช้าเลยรีบตื่นแล้วก็ออกไปก่อน ทิ้งให้ผมรอดงฮยอกมารับไปที่งานอยู่ที่ห้องคนเดียว จริงๆการแสดงมันเริ่มตอนเที่ยง ซึ่งตอนนี้มันก็สิบโมงกว่าๆแล้ว ผมก็ไม่ได้รีบหรอกนะครับ แต่อยู่คนเดียวมันเหงาๆแหะ

 

 

พี่จินฮวานครับ

 

 

            ทันทีที่ดงฮยอกมาถึงพวกเราก็รีบออกเดินทางโดยรถไฟใต้ดิน เพราะมหาวิทยาลัยของบ๊อบบี้อยู่ห่างจากคอนโดผมพอสมควร ขึ้นซับเวย์ถือว่าสะดวกที่สุดแล้วครับ ไม่ถึงชั่วโมงพวกเราก็มาถึงป้ายหน้ามหาวิทยาลัย ผมกับดงฮยอกเดินเข้ามาที่มหาวิทยาลัยอย่างรีบๆ เหมือนตอนนี้จะมีคนมาดูเยอะแล้ว เพราะเป็นงานเปิด อีกอย่างคณะของบ๊อบบี้ก็มีแค่พวกหล่อๆเท่ๆกันทั้งนั้น ทำให้มีแฟนคลับมาตามกรี๊ดเยอะพอสมควร

 

 
 

            ซึ่งหนึ่งในนั้นอาจจะเคยเป็นแฟนคลับฮันบินด้วย..

 
 

 

เรายืนดูแถวๆนี้ก็ได้ครับ ดงฮยอกบอก ขณะที่ดึงแขนให้ผมหยุดเดิน

 

 

ไม่ไปหาบ๊อบบี้หรอ

เขาไม่ให้ผมไปหาน่ะ

 

 

            ผมถามเพราะอยากรู้ ปกติคนเป็นแฟนกันเขาก็ต้องไปหากันสิ ผมก็อยากเจอฮันบินแล้วเหมือนกัน ตั้งแต่เช้ายังไม่โทรหากันเลยนะ แต่คำตอบของดงฮยอกทำให้ผมเผลอขำออกมา บ๊อบบี้คงคิดจะเซอร์ไพส์ดงฮยอกแน่ๆ ถ้าเป็นอย่างนั้นผมก็ควรจะต้องทำตามแผนหมอนั่นสินะ

 

 

 

มาแล้วหรอตัวเล็ก

 

 

            เมื่อได้ยินเสียงคุ้นหูผมก็รีบหันไปมองทางต้นทาง แต่ก็โดนอีกคนฉุดมือกระชากแขนเข้าหาเจ้าตัวจนผมเซไปชนฮันบินจนได้ พอเงยหน้าขึ้นอีกคนก็ทำหน้าหาเรื่อง ทำให้ผมพอเข้าใจว่าคงเผลอทำอะไรซุ่มซ่ามไป

 
 

 

ไงไอดง ฮันบินหันไปพยักหน้าทักดงฮยอกที่อยู่ไม่ไกลออกไป ละความสนใจจากผมไป

ก็ไม่ไงอะ

 

 

            ผมรับรู้ได้ถึงสายตามากมายจากคนรอบข้างที่หันมามองฮันบิน เพราะรูปร่างหน้าตาบุคลิกของเขามันเตะตาคนอื่นเกินไป ไปที่ไหนก็มีแต่คนสนใจ มันทำให้ผมดูน่าหมั่นไส้ไปเลย.. เพราะผมเป็นแฟนฮันบินยังไงล่ะ แล้วตอนนี้ฮันบินก็ยังกอดผมไม่เลิกทั้งๆที่ผมก็ไม่ได้เดินไปชนอะไรแล้วสักหน่อย

 

 

ปล่อยได้แล้ว ผมดิ้นดุ้กดิ้ก จนฮันบินคลายแขนออกบ้างให้ระยะห่างมันไกลขึ้น

ใครสอนให้ซุ่มซ่ามแบบนี้เนี่ย

 

 
 

            ผมหันไปทำหน้าบูดใส่ฮันบินจนดงฮยอกหัวเราะขึ้นมานิดๆ คนข้างๆเลยหันไปพูดอะไรกับน้องก็ไม่รู้ นินทากันนี่!

 
 

 

ยืนรอตรงนี้แหละ เห็นเวทีชัดด้วย เดี๋ยวผมมา

 

 

หืม ไปไหนอะ ผมเกี่ยวชายเสื้อของฮันบินไว้ อีกคนหันมายิ้มให้นิดๆแต่ก็ไม่ได้ตอบคำถาม

ห้ามไปไหนนะ ขี้เกียจหา

 

 

            ผมตั้งใจจะรั้งอีกคนไว้อีกรอบแต่เพราะฮันบินรีบเดินออกไป ก่อนจะไปหยุดตรงข้างเวทีเพื่อถ่ายรูปกับแฟนคลับ นี่ขนาดไม่ได้เรียนที่นี่ยังดังขนาดนี้.. ถ้าเรียนดนตรีแบบที่ชอบคงดังมากแน่ๆ ยิ่งมางานแบบนี้ผมยิ่งนึกถึงตอนที่ฮันบินยังสนใจเรื่องดนตรีแฮะ

 

           

วู้วววว/วู้วววววว

 
 

 

            ไม่กี่นาทีที่งานเริ่ม เสียงกรี๊ดกร๊าดมากมายจากแฟนคลับและคนที่มาดูก็ดังกระหน่ำไปทั่วโดม ทำให้ผมนึกดีใจแทนคนที่มาแสดงวันนี้นะ มีกำลังใจเยอะขนาดนี้ บ๊อบบี้ต้องมีความสุขมากแน่ๆ ผมเห็นดงฮยอกกำลังโยกซ้ายขวามองหาบ๊อบบี้จากข้างเวที ส่วนผมเองก็ชะโงกหน้ามองฮันบินเหมือนกัน หายไปนานแล้วนะ ไหนบอกไปแปปเดียวไง

 
 

 

พี่จินฮวานขยับไปใกล้ๆกัน

 

 

แต่ฮันบิน..

 

 
 

ผมท้วงขึ้นเพราะฮันบินยังไม่มาเลย

 
 

 

ไปกันเถอะครับ แต่ยังไม่ทันจะได้ทำอะไร ดงฮยอกก็ดึงมือผมพร้อมลากให้เดินขึ้นไปใกล้ๆเวที ก่อนคนมากมายจะเข้ามาเบียดจนผมไม่สามารถแทรกตัวหรือมองหาอีกคนได้ จะว่าผมเตี้ยก็ได้ครับ มองไม่เห็นข้างหลังเลย

 

 
 

โย่ว Turn up! สวัสดีครับบ๊อบบี้ครับ Let’s go”

 

 
 

            ทันทีที่บีทขึ้นบ๊อบบี้ก็เดินออกมาหน้าเวทีอย่างเท่ๆ แนะนำตัวสไตล์ของเขา ก่อนจะเริ่มแร๊พไปตามจังหวะแทร็พ ท่าทางดูสบายๆจังหวะบีทของเขาทำให้คนดูอย่างผมสามารถขยับโยกตามได้ง่ายๆ ผมว่ามันสบายหูที่สุดแล้วล่ะ ดงฮยอกกำลังส่งเสียงเชียร์แฟนตัวเองอยู่ข้างๆผม โยกตัวไปยิ้มไป ทำให้ผมรู้สึกสนุกตามจนลืมฮันบินไปเลย พวกเราเพลิดเพลินกับการแสดงของบ๊อบบี้จนรู้สึกเสียดายเมื่ออยู่ๆเสียงดงตรีก็เงียบหายไป

 

 
 

“Say B.I!”

 

 

“B.I!!!” เสียงใครบางคนที่ดังออกมาจากหลังเวที ทำให้ผมรวมถึงคนที่มาดูหันมองซ้ายขวาเพื่อมองหาต้นเสียง เสียงนี้มันคุ้นๆเหมือนเสียงฮันบินมากๆเลย

 

 

“Make some noise!”

 

 

            เสียงตะโกนจากบ๊อบบี้บวกกับการปรากฏตัวของใครบางคนทำให้โดมถึงกับเสียงดังระเบิดขึ้นมาในทันที

 

 

ฮันบิน!”

 

 
 

ผมเบิกตากว้างใจเต้นตุบตับกับภาพตรงหน้า ตอนนี้ฮันบินกำลังแร๊พอยู่บนเวที โดยมีบ๊อบบี้คอยหยอกล้อกันอยู่ข้างๆ เสียงแร๊พของฮันบินที่ติดหูตั้งแต่สมัยมัธยม พอกลับมาได้ยินอีกมันทำให้ผมรู้สึกดีมากๆเลยล่ะ

 

 
 

            ผมได้แต่ยืนยิ้มให้กับตัวเอง สายตายังจ้องไปที่ฮันบินทุกท่าทางทุกสีหน้าของเขาที่อยู่บนเวทีมันดูมีความสุข เพราะการได้ทำในสิ่งที่ตัวเองชอบมันจะมีความสุขมากจริงๆ ฮันบินคงกำลังพยายามมองผม เขามองไปที่จุดจุดเดิมซ้ำๆค่อยๆเพ่งสายตามอง จนสุดท้ายเราสองคนก็สบตากัน ผมสังเกตได้ว่าฮันบินยกยิ้มให้ผมเบาๆ ในขณะที่ยังแร๊พอยู่

 

 
 

            นานแล้วที่ไม่ได้เห็นฮันบินผ่อนคลายแบบนี้

 
 

 

            เหมือนเวลามันผ่านไปเร็วมาก แปปเดียวการแสดงของบ๊อบบี้และฮันบินก็จบลงแล้ว เสียงกรี๊ดจากแฟนคลับทำให้สองคนบนเวทีโบกมือและโค้งให้เป็นเชิงขอบคุณ ก่อนสายตาคมของฮันบินจะจ้องมาที่ผม

 

 
 

            เขายกมือขึ้นชี้

 

 

คนที่อยู่ตรงนั้นน่ะ เขาชี้มาทางผม ทำให้แฟนคลับมากมายหันมามองเป็นทางเดียว

 

 
 

รักนะครับ

 

 
 

            เจ้าตัวพูดไม่พอ ยังทำมือรูปหัวใจส่งมาอีก

 

 
 

เพราะความอาย ทำให้ผมเลื่อนมือไปดึงแขนดงฮยอกมากอดไว้ สายตานับร้อยที่มองมาด้วยความอิจฉานี่.. หวังว่าผมคงไม่ตายเพราะคนพวกนี้หรอกนะครับ ฮันบินเดินลงเวทีไปด้วยสีหน้ายิ้มเจ้าเล่ห์ หลังจากที่ทำให้ผมเป็นจุดสนใจอีกแล้ว.. ชอบทำแบบนี้อยู่เรื่อยเลยนะ

 

 

 

ฮันบินบ้าที่สุด!

 

 
 

100%

 

 

 

 “แต่ผม.. ไม่อยากให้ใครรู้

ถ้าไม่มีคนดูแลอย่างใกล้ชิด หมอก็ไม่รู้ว่าอาการจะหนักขึ้นรึเปล่านะ

 


 

 

TALK

ขอโทษที่มาช้า5555555555555555555555555555

โทษบ๊อบบี้เลย ไปหาบ๊อบบี้มา)_( หล่อมากกกกกกกกกก อ่อย

.

อยากบอกว่าปมเรื่องพี่จินเรายังไม่ได้เผยเลยสักเรื่อง

เรื่องที่พี่จินหายไปเมื่อ 5 ปีก่อน เรื่องที่ไปรักษาที่อเมริกา เรื่องโรคประจำตัว

และบลาบลา ฟิคเรามันยังไม่จบนะ5555555

 

.

ฮันบินชอบมาทำให้เขิน-/- เม้นกับสกรีมด้วยนะเยิ้บบบ. 




จองจองหนังสือกัน

ฟอร์มการสั่งจอง :  กดตรงนี้ 


.




.

Small Grey Outline Pointer
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,509 ความคิดเห็น

  1. #5487 PALMIEPATS. (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 19:45
    พี่จินขี้อ่อยขั้นสุดดดดโง้ยยยยเขินแทนง่ะ😹

    ขอคัทหน่อยค่าาาาาา โทษทีน้ามาช้าหน่อยยยยย💓

    pattareeya_palmy@yahoo.com

    แต้งกิ้ววววววค้าบบ🙏🏼
    #5,487
    0
  2. #5339 Hiro Hiro Shi (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 12:31
    กรีดร้องงงงง นึกถึงตอนพี่จินแรพเพลงBE I น่าร้ากกกก
    #5,339
    0
  3. #4880 ซอกขาหนีบอปป้า (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2558 / 04:50
    รักนะครับ กรี๊ดดดดด น่ารักกกกก /____\ เออเนอะ สรุปพี่จินป่วยเป็นอะไรยังไม่รู้เลย555555555
    #4,880
    0
  4. #4850 [ : BLAQ faNtase'' : ] (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 12:22
    ฮันบินคนบ้า มาบอก 'รักนะครับ' บนเวทีแบบนี้ พี่จินก็เขินแย่เลยสิ เรายังเขินแทนเลยเนี่ย>//<
    แต่พี่จินคงไม่ได้เป็นอะไรมากใช่มั้ย เรื่องโรคประจำตัวน่ะ เป็นห่วงพี่จินน้าาา
    pynpcn_nnnnn96@hotmail.com
    #4,850
    0
  5. #4806 nokx (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2558 / 15:55
    งื้ออ มำไมฮันบินน่ารักแบบนี้ >< 'รักนะครับ' เขินแทนพี่จิน >\\\< ขอคัมด้วยตนนะงับ nokxkonikonic@gmail.com
    #4,806
    0
  6. #4662 'caramel.9m (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 08:35
    พี่จินป่วยอะไรเนี่ย แงงงงงงงงงง ไม่ขอดราม่าได้ไหมคะ TT' ฮันบินนนนนนนนนนน ดูแลพี่จินดีๆนะ thewaybaby95@gmail.com
    #4,662
    0
  7. #4535 Ji-Seen (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 เมษายน 2558 / 11:27
    โอ๊ยยยยยเขิน>< พี่จินน่ารักมาก ทําไมบินชอบทําให้พี่จินเขินตลอดเลย น่ารักที่สุด^_^  sss.12797@gmail.com
    #4,535
    0
  8. #4513 dewdew (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 23:09
    เขิลจัง พี่จินนี้ก็ ไรท์เขียนสนุกมากเลย ขอคัทด้วยคนนะ dewza_toten@hotmail.com
    #4,513
    0
  9. #4512 dewdew (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 23:08
    เขิลจัง พี่จินนี้ก็ ไรท์เขียนสนุกมากเลย ขอคัทด้วยคนนะ dewza_toten@hotmail.com
    #4,512
    0
  10. #4500 eph (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 เมษายน 2558 / 12:58
    epikhigh18@gmail.com ขอด้วยนะคะะะ ติดตามอยู่นะ สู้ๆๆคะ
    #4,500
    0
  11. #4485 Oilly (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 22:16
    เขินแทนพี่จินเลย ฮันบินน่าร้ากกก~~

    ขอด้วยจร้า

    Oilly_kanjana@hotmail.com
    #4,485
    0
  12. #4478 May Mudjarin (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 15:58
    'รักนะครับ' หืมม ฮันบินน่ารักก>< ขอ nc ทีค่ะ~ แปะ maymudjarin94@gmail.com
    #4,478
    0
  13. #4466 Fnre Vk (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 เมษายน 2558 / 15:28
    น่ารักมากง้าาาา ขอด้วยน้าาาา fernnxq@gmail.com
    #4,466
    0
  14. #4465 Fnre Vk (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 เมษายน 2558 / 15:27
    อร๊างงงงงงทำไมน่ารัก ฮันบินยุ่งมากอะสงสารพี่จินเลย
    #4,465
    0
  15. #4462 BaikaoFixgen (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 เมษายน 2558 / 00:47
    ฮบ.นายทำเราฟินมากไปแล้ว .////.
    ขอคัตด้วยคนนะค่ะะะะ baikao_kaido@hotmail.com
    #4,462
    0
  16. #4456 say hi (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 เมษายน 2558 / 12:45
    นั่ลลั้คคคคค ขอcutด้วยได้มั้ยคะ

    pouyseanones@gmail.com
    #4,456
    0
  17. #4449 เมนจ้อนหลงน้องมิน (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 เมษายน 2558 / 22:22
    ฮันบินโหมดนี้ 5555555 ตลกดีอ่าาา มโนว่าตัวเองเป็นพี่จินได้ป่าว 5555555555555 >< ขอคัทด้วยฮะ teerana81@gmail.com ปล.แอบอิจฉาไรท์เบาเบาไปหาบาบิมาด้วยง่าาาาา ง่อววววววว
    #4,449
    0
  18. #4441 ZCKB (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 เมษายน 2558 / 17:59
    อยากจะบ้าตายยย ทำไมฮันบินต้องทำแบบนี้ด้วย เฮ้ยยย!!เขินนนนนนน-///- Ket_1441@hotmail.com
    #4,441
    0
  19. #4436 แฟนบ้อบเบ้ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 เมษายน 2558 / 15:49
    โอ่ย พี่จินนนนนนนนน เขินมากอะ ทำไมอ้อน

    พี่จินชอบทำให้อยากแล้วหนี ฮันบินต้องจัดให้ไม่มีแรงอ้อนเลยนะ! ชอบมาก 55555

    ( qwmayz5@gmail.com )
    #4,436
    0
  20. #4434 bbbbaby (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 เมษายน 2558 / 11:46
    น่ารักกกกกกกมากกกกกกกกก งือออ อ่านไปเขินไป
    #4,434
    0
  21. #4427 Oilly (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 เมษายน 2558 / 00:19
    เขินแทนพี่จินเลย -////-

    "คนที่อยู่ตรงนั้นน่ะ""รักนะครับ"

    คือดีงามมากๆ ขอคัทด้วยน้าา

    Oilly_kanjana@hotmail.com
    #4,427
    0
  22. #4415 Junno June (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 เมษายน 2558 / 00:07
    งื้ออออ ทำไมฮันบินน่ารักงี้~~ มีการเซอร์ไพร์สขึ้นไปร่วมจอยกับบ๊อบบี้ด้วย แถมบอกรักส่งท้ายอีก อยากมีแฟนแบบเน้~~~ งื้อออ ตอนหน้าทำไมรู้สึกจะดราม่า หรือเราคิดไปเอง พี่จินมีโรคประจำตัวอะไรอ่าา หวังว่าจะไม่ร้ายแรงเกินไปนะ ไม่งั้นเราได้เตรียมผ้าเช็ดหน้าแน่เบยยย
    #4,415
    0
  23. #4414 popang (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 เมษายน 2558 / 17:05
    ง้อววว ไม่ได้อ่านหลายวันนั่งอ่านจนตาแฉะกันไปข้างแต่ น่าร๊ากกกกกก (เค้าขอ CUT ด้วยนะตัว pang_golfmike@hotmail.com)
    #4,414
    0
  24. #4411 beautiizs (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 เมษายน 2558 / 13:43
    เฮ้ยยยยยยยยย ยังไม่จบหรอ555555555 โอ้มายก้อด ค้างคาสุดไรสุด
    ชอบอ่ะชอบ ฮืออออออ รักไรท์นะ สนุกมากT///T
    #4,411
    0
  25. #4409 xxxJ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 เมษายน 2558 / 13:14
    บินคนบ้าเขินนะเว่ย555555 กำลังจะสุขแต่ไม่สุขแล้วละพี่จินเป็นไร เครียดครัช มาอัพเรื่อยๆนะค่ะไรท์ ขอบคุณคะ
    #4,409
    0