คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [OS] [MONSTA X] NEIGHBORHOOD #ͧ͹

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
❤ NEIGHBORHOOD ❤




"น้องชางกยุนอยากได้อะไรล่ะครับ"




"ผมอยากได้พี่ฮยองวอนฮะ"










❤ช่วงนังไรท์รอพบนังเพื่อน❤
เปิดฟิคเรื่องใหม่อีกแล้วค่ะ ถถถถถถถ
เนื่องจากวันที่ 9 กันยายนเป็นวันเกิดเพื่อนสนิทไรท์ และมันชอบฮยองไอมาก ไรท์เลยอยากแต่งฟิคให้มันเป็นของขวัญวันเกิดค่ะ
ฮู่เล่ๆๆ
อวยพรในนี้เลยละกันนะเพื่อนรัก
ขอให้มีความสุขมากๆๆๆ อยู่กับพวกกูนานๆนะ
กูจะอยู่ชิปฮยองไอกับมึงเองนะมุกเพื่อนรัก จุ๊บบบ

นั่นแหละค่ะ อิอิ


*นี่เป็นฟิคโปรเจ็คแฮปวันเกิดเพื่อนไรท์นะคะ ถ้าใครอ่านแล้วเกิดค้าง(ยกเว้นนังเพื่อน)ก็ขออภัยมา ณ จุดนี้ อิอิ*


*สารบัญฟิคเรื่องอื่น*


พื่อนชาวต่างชาติ จิ้มเลยอิ้อิ้

เลขาของแช จิ้มเลยอิ้อิ้


ใครอยากบ่น ทวงฟิค ก่นด่านังไรท์ หรืออะไรก็ตาม ก็สามารถรวมตัวกันได้ที่ #พี่ฮยองวอนฮะ

หรืออยากบ่นถึงฟิคกับนังไรท์คนนี้ตรงๆ ก็สามารถมาทำได้ที่ทวิตเตอร์ @prmtear เลยค่ะ

อย่าลืมโหวต+คอมเมนท์เป็นกำลังใจให้ด้วยนาจาาา


#พี่ฮยองวอนฮะ

อิ้อิ้


#พิ้งค์เทียร์

cr.shl

เนื้อเรื่อง อัปเดต 4 มิ.ย. 60 / 20:23



#พี่ฮยองวอนฮะ


           










     พี่ฮยองวอนฮะ ผมอยากกินไอติมจัง

 

 

     พี่ฮยองวอนฮะ ซื้อไอ้นั่นให้ผมหน่อยสิ

 

 

     พี่ฮยองวอนฮะ ผมทำโจทย์เลขข้อนี้ไม่ได้

 

 

     พี่ฮยองวอนฮะ...

 

 

     คำเรียกขึ้นต้นว่าพี่ฮยองวอนฮะจากเด็กมัธยมปลายข้างบ้าน กลายเป็นเสียงเรียกที่ชินหูไปแล้วสำหรับเจ้าของชื่อ เด็กคนนั้นมักจะเรียกพี่ชายข้างบ้านนามแช ฮยองวอนแบบนี้แล้วฉีกยิ้มกว้างๆ ให้เขาใจสั่นเล่นเสมอ โดยที่เด็กคนนั้นไม่คิดเลยด้วยซ้ำมั้งว่าผู้ถูกเรียกจะรู้สึกอย่างไร





     ตอนตอบตกลงเป็นแฟนยังไม่คิดอะไรเลยมั้งน่ะ

 

 

 


     พี่ฮยองวอนฮะ มารับผมที่บ้านหน่อยสิ

 


 

     ชางกยุนอ่า วันนี้ไม่ไปเรียนหรอ ปกติไม่เคยโทร.ให้พี่ไปรับยกเว้นวันหยุดนี่ร่างสูงที่โพกผ้าขนหนูผืนเดียวโชว์กล้ามหน้าท้องเป็นลอนเอ่ยกับคนปลายสายที่โทร.มาในช่วงที่เขาเพิ่งออกจากห้องน้ำพอดี ฮยองวอนหยิบผ้าขนหนูอีกผืนที่วางไว้บนเตียงขึ้นมาเช็ดลวกๆ ให้ผมที่เพิ่งถูกสระสะเด็ดน้ำก่อนจะเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าหลังใหญ่เพื่อเลือกชุดสำหรับวันนี้

 

 

     ไปสิฮะ แต่วันนี้ผมอยากให้พี่ฮยองวอนไปส่งนี่ฮะ ผมเลยโทร.หาไงเด็กวัยสิบเจ็ดปีที่ใบหน้าเดินนำอายุไปแล้วนิดหน่อยพูดพลางยัดหนังสือเล่มหนาลงไปในกระเป๋าเป้สีดำ รูดซิปให้เรียบร้อยก่อนจะยกมันขึ้นมาสะพายบนหลังบาง

 

 

     งั้นรอพี่แปบนึงนะครับ พี่ขอแต่งตัวแปบนึงร่างสูงเอียงคอกดโทรศัพท์เอาไว้กับไหล่เพื่อจะได้หยิบเสื้อผ้าออกมาใส่ได้สะดวก ไม่นานเขาก็หยิบโทรศัพท์ไปวางไว้บนเตียงก่อนจะกดเปิดลำโพงให้เสียงของเด็กน้อยดังทั่วห้องนอน

 

 

     ผมอยู่หน้าบ้านพี่แล้วนะ ลงมาเปิดประตูให้ผมก่อนได้มั้ยเด็กมัธยมปลายนามอิม ชางกยุนเอ่ยเสียงออดเสียงอ้อนกับปลายสายพิงหลังกับรั้วสีขาวรออีกฝ่ายตอบ

 

 

     อ่า งั้นรอแปบนึงนะครับร่างสูงที่เพิ่งใส่กางเกงขาวเดฟได้เพียงตัวเดียวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตอบเมื่อได้ยินน้องขอ เขารีบจ้ำอ้าวลงบันไดไปหาคนหน้าบ้านทันที

 

 

     โดยไม่ได้คิดเลยว่าตัวเองนั้นไม่ได้ใส่เสื้อ

 

 

     มาแล้วๆ

 

 

     พ พี่ ฮ ฮยองวอนฮะ ทำไม... ไม่ใส่...เสื้อเด็กอายุสิบเจ็ดหน้าแดงทันทีที่ได้เห็นเรือนร่างของพี่ข้างบ้านที่อายุมากกว่าตนตั้งเจ็ดปีซึ่งกำลังเปิดรั้วให้เขาเข้าไปในบ้านอยู่...

 

 

     ขาวจัง

 

 

     จู่ๆ ก็มีหนึ่งความคิดแล่นเข้ามาในหัวของชางกยุน เขาหน้าแดงโล่ทันทีที่คนพี่กำลังเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

 

 

     ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกนี่ครับ ปกติพี่อยู่บ้านพี่ก็ไม่ใส่เสื้ออยู่แล้ว

 

 

     ม ไม่ใส่เสื้ออยู่แล้ว...

 

 

     เอ่อ...หน้าที่แดงอยู่แล้วตอนนี้สียิ่งแปร๊ดเข้าไปอีก ชางกยุนส่ายหัวแรงๆ ข้างหนึ่งเหมือนเรียกสติก่อนจะยื่นมือไปดันคนพี่ให้ถอยหลังออกไป

 

 

     กล้ามหน้าท้องพี่ฮยองวอนสวยจัง...

 

 

 

     เฮ่ยไม่สิชางกยุน! นายต้องให้พี่ฮยองวอนไปใส่เสื้อนะ!

 

 

 

     ไปใส่เสื้อเลยนะฮะ ถ้ายังอยู่อย่างงี้ไปเรื่อยๆ พี่ฮยองวอนได้ป่วยแน่ชางกยุนเอ่ยแก้เขิน หมุนตัวฮยองวอนแล้วดันหลังเขาให้เข้าไปในบ้านแรงๆ หนึ่งที ร่างสูงที่ถูกผลักหัวเราะแล้วส่ายหน้าเบาๆ ด้วยความเอ็นดูที่มีต่อคนข้างหลังก่อนจะเดินนำคนน้องให้เดินตามเข้ามาในบ้านของตัวเอง

 

 

 

 

 

 

 

     พี่ส่งแค่นี้นะครับร่างสูงเอ่ยพลางยื่นมือออกไปวางบนหัวของคนตัวเล็กกว่าแล้วโยกไปมาเบาๆ ให้อีกคนบึนปากออกมาเล็กน้อย – ไม่รู้ว่าชางกยุนบึนปากเพราะคนพี่โยกหัวตัวเองหรือเพราะไม่อยากให้รีบกลับกันแน่

 

 

     แต่ที่แน่ๆ... น้องชางกยุนน่ารักมาก

 

 

     ตั้งใจเรียนนะครับ พี่ไปล่ะ...

 

 

     ตอนเย็นมารับผมด้วยได้มั้ยฮะร่างสูงที่กำลังหันหลังให้เตรียมจะกลับหันกลับมาหาคนน้องทันทีเมื่อได้ยินดังนั้น เด็กน้อยดึงแขนคนพี่ไปแกว่งไปมาเหมือนกำลังอ้อนวอนให้รับคำขอนั้น

 

 

     และมันก็ได้ผล

 

 

     ได้สิครับ ไหนๆ วันนี้ก็วันศุกร์แล้วนี่ เดี๋ยวเย็นนี้ไปเที่ยวกันนะครับคนพี่ยีหัวคนน้องด้วยความหมั่นเขี้ยวแล้วชักมือกลับมาวางไว้ข้างตัวอีกครั้ง จริงนะฮะ

 

 

     จริงสิ

 

 

     เย่ชางกยุนกระโดดเหยงๆ ชูแขนขึ้นสูงทันทีเมื่อได้ยินดังนั้น เด็กน้อยฉีกยิ้มกว้างให้พี่ชายข้างบ้านก่อนจะยืนนิ่งอีกครั้ง

 

 

     เจอกันเย็นนี้นะฮะ

 

 

     จุ๊บ!

 

 

     ชางกยุนรีบวิ่งเข้าไปในรั้วโรงเรียนทันทีที่ฝากบางอย่างเอาไว้ให้กับฮยองวอน พี่ชายผู้รับฝากอึ้งไปเล็กน้อยก่อนจะเผยยิ้มกว้างออกมาด้วยความเอ็นดู...

 

 

 

     เขาล่ะรักเด็กน้อยที่เพิ่งฝากจุ๊บไว้ที่แก้มของเขาจริงๆ...

 

 

 

 

 

 

 

     เฮ้ยชางกยุน ไปฮงแดกันเสียงผู้ชายที่สะพายเป้อยู่คนหนึ่งเอ่ยเรียกเจ้าของชื่อดังมาตั้งแต่หน้าห้อง ผู้ถูกเรียกเงยหน้าขึ้นมองผู้เรียกโชว์แว่นสายตาที่ไม่ได้ทำให้เขาน่ารักน้อยลงเลยสักนิด

 

 

     ไม่ไปอ่ะ เย็นนี้เรามีนัดแล้วชางกยุนเอ่ยปฏิเสธแล้วยิ้มให้อย่างมีมารยาทก่อนจะก้มหน้าลงไปจดจ่อกับหนังสือเล่มหนาที่กางอยู่บนโต๊ะอีกครั้ง

 

 

     นัดกับพี่ฮยองวอนอะไรนั่นอีกล่ะสิ

 

 

     เสียงของบุคคลที่สามทำให้เด็กน้อยหน้าแก่ชะงักมือที่กำลังเขียนอย่างตั้งใจ เขาเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะก้มหน้าลงไปสนใจกระดาษที่มีตัวอักษรมากมายต่อ

 

 

     น้องชางกยุนไม่สนใจไปกับพี่กีฮยอนหน่อยหรอครับบุคคลที่สามเดินมายืนเท้าแขนบนโต๊ะของคนอายุน้อยกว่า



     “ไม่ครับ ผมอยากไปกับพี่ฮยองวอนมากกว่าพี่กีฮยอน...



     "เพราะพี่ฮยองวอนสำคัญกับผมที่สุด... สำคัญกว่าพี่กีฮยอนครับ"

 

 

     ตรงอะไรเบอร์นี้

 

 

     จะไม่สนใจพี่เลยหรอครับ พี่เป็นดาวโรงเรียนเชียวนะ พี่ไม่เคยลดตัวมาจีบใครขนาดนี้หรอก เราน่ะโชคดีสุดๆ เลยนะที่พี่ยอมเราน่ะเขานั่งยองๆ เท้าศอกบนโต๊ะคนที่กำลังเมินเขาอยู่ – เหอะ ลดตัวงั้นหรอ? ถ้าจะให้คำนี้ก็ไม่ต้องมาจีบก็ได้ เสียเวลาเปล่า

 

 

     ถ้าพี่อยากจีบผมด้วยความจริงใจจริงๆ พี่คงไม่ใช้คำว่าลดตัวหรอกครับชางกยุนปิดหนังสือเล่มหนาให้กระทบกันดังตึงก่อนจะหยิบเครื่องเขียนที่วางอยู่บนโต๊ะเก็บเข้ากระเป๋าดินสอของตน

 

 

     ผมว่าพี่คงแค่อยากได้ผมมากกว่าพูดจบก็ยัดทุกสิ่งอย่างลงกระเป๋าแล้วลุกขึ้นเดินออกไปนอกห้องพร้อมกับกระเป๋าใบนั้นทันที – น้องชางกยุนที่พี่ฮยองวอนรู้จักแทบไม่หลงเหลืออยู่ในตัวเขาในตอนนี้เลย

 

 

     มีเพียงความเย็นชาที่ปล่อยออกมาเพราะบางคน

 

 

     เดี๋ยวสิน้องชางกยุน เดี๋ยวก๊อนนน!!!”

 

 

 

 

 

 

 

     รอนานมั้ยฮะเสียงที่สองต่างจากตอนอยู่บนห้องแล่นเข้าสู่โสตประสาทของคนตัวสูงที่ยืนพิงกำแพงหน้าโรงเรียนเล่นโทรศัพท์ฆ่าเวลาอยู่

 

 

     มาแล้วหรอครับ ไปกันเลยมั้ย หรือเราอยากกลับบ้านไปเปลี่ยนชุดก่อนคนพี่เก็บอุปกรณ์สื่อสารทันทีที่คนน้องยืนอยู่ตรงหน้า เด็กน้อยก้มลงมองนาฬิกาข้อมือที่เข็มสั้นใกล้จะชี้เลขสี่อยู่รอมร่อ เขาส่ายหน้าไปมาให้คนพี่ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

 

 

     ผมอยากไปตอนนี้เลยฮะ หิวแล้วเด็กน้อยพูดพลางดึงแขนของคนพี่มากอดแถมด้วยถูกหน้าเข้ากับแขนด้วย คนน้องก็ขี้อ๊อนขี้อ้อน คนพี่ก็เอ็นดู๊เอ็นดูลูบหัวน้องปล่อยให้คนตัวเล็กกอดแขนอยู่อย่างงั้นอีก

 

 

     งั้นไปเถอะครับ

 

 

 

 

 

 

 

     พี่ฮยองวอนฮะ ผมอยากกินพิซซ่าจังเสียงคนตัวเล็กเรียกให้คนสูงกว่าสนใจทั้งมือยังจับกันไม่ห่าง ฮยองวอนยกยิ้มหน้ากบให้คนน้องก่อนจะพากันเข้าไปในร้านพิซซ่าที่เพิ่งเดินผ่านมาไม่กี่ล็อค

 

 

 

     กินเลอะอีกแล้วนะครับ นี่อายุสิบเจ็ดจริงๆ หรอคนพี่ที่นั่งตรงข้ามคนน้องยื่นมือที่มีทิชชู่อยู่มาเช็ดที่มุมปากของน้องอย่างใส่ใจ ชางกยุนเคี้ยวชิ้นขนมปังตุ้ยๆ ก่อนจะทำหน้าเบะใส่คนพี่ที่บังอาจมากล่าวหาตนแบบนี้

 

 

     พี่ฮยองวอนหาว่าผมเป็นเด็กน้อยหรอครับชางกยุนพูดทั้งยังมีชิ้นไก่อยู่เต็มปากเต็มคำ ฮยองวอนส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาให้คนน้องยิ้มตาม

 

 

     ผมเห็นพี่ฮยองวอนมีความสุข ผมก็มีความสุขตามนะฮะ

 

 

     ผมน่ะ จะเป็นวิตามินให้พี่เองเด็กน้อยพูดก่อนจะยกมือมาแนบอกทำตัวเป็นทหารกล้าที่จะออกรบทั้งที่จริงๆ แล้วเป็นเพียงเด็กน้อยที่ใฝ่ฝันเป็นนักรบเท่านั้น

 

 

     ขอบคุณนะครับที่อยู่เป็นวิตามินให้พี่เด็กน้อยที่ก้มไปสนใจของกินแล้วเงยหน้าขึ้นมามองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแล้วฉีกยิ้มออกมาให้เขายิ้มตามทันที

 

 

     ผมก็... ขอบคุณที่พี่ฮยองวอนให้ผมเป็นวิตามินของพี่นะฮะ

 

 

 

 

 

 

 

     พี่ฮยองวอนฮะ ผมยังไม่อยากเข้าบ้านอ่ะ

 

 

     เข้าบ้านไปเถอะครับ เดี๋ยวพ่อแม่เราเป็นห่วงนะฮยองวอนที่ตอนนี้กำลังยืนอยู่หน้าบ้านน้องรอส่งน้องให้ถึงที่สุดเอ่ยกับคนที่กำลังงอแงไม่ยอมเข้าบ้านตัวเอง คนน้องส่ายไปมาทั้งตัวก่อนจะโผเข้ากอดคนตัวสูงซบกับอกแกร่งของคนพี่แน่นๆ

 

 

 

     ตัวน้องหอมชะมัด...

 

 

 

     ไม่นะฮยองวอน! น้องยังไม่บรรลุนิติภาวะนะ!

 

 

 

     พ่อกับแม่ยังไม่กลับหรอกฮะ อีกอย่าง ถึงผมไม่กลับบ้านพ่อกับแม่ก็รู้อยู่ดีอ่ะว่าผมค้างบ้านพี่ฮยองวอนเด็กน้อยพูดทั้งหน้าเบะทำเหมือนจะร้องไห้เต็มทน ฮยองวอนก็ยังคงเป็นฮยองวอนอยู่วันยันค่ำแหละ

 

 

     เขาไม่เคยใจแข็งให้น้องได้สักครั้งเลย

 

 

     พูดงี้จะค้างบ้านพี่อีกแล้วหรอครับฮยองวอนเลิกคิ้วถาม ชางกยุนผละกอดออกมาพยักหน้าหงึกหงักจนคนตัวสูงกลัวว่าหัวน้องจะหักเสียก่อน เขายกมือมาจับหัวน้องเอาไว้ด้วยสองมือให้หยุดพยักหน้า ก่อนจะเลื่อนมือไปแนบแก้มนิ่มๆ ของน้องแล้วบีบเบาๆ

 


     งั้นเข้าบ้านกันเนาะ

 

 

 

 

     พี่ฮยองวอนไม่จัดห้องอีกแล้วหรอฮะเด็กน้อยที่เข้ามาในห้องนอนของเจ้าของบ้านได้ไม่นานก็เดินไปหยิบของนู่นนี่นั่นที่วางเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นไปจัดไว้ตามที่ที่มันควรจะอยู่ – ฮยองวอนชินแล้วที่อีกคนมักจะมาจัดห้องให้เขาทุกครั้งที่ย่างกายเข้ามาในบ้านหลังนี้ ชางกยุนเอาแต่จัดๆๆ แต่ก็ไม่เคยบ่นเลยสักครั้งที่ต้องมานั่งจัดยืนจัดนอนจัดของให้คนตัวสูง

 

 

     เขาดูชอบที่ได้จัดของให้คนที่ได้ชื่อว่าเป็นแฟนด้วยซ้ำ

 

 

     เดี๋ยวผมจัดให้หมดเลยดีกว่าว่าจบก็ทำท่าจะเดินไปทางกองหนังสือที่วางระเกะระกะอยู่ใกล้ๆ เตียง แต่ก่อนจะไป จู่ๆ น้องก็อมยิ้มแล้วเขย่งเท้าไปกดจูบหนักๆ บนแก้มคนพี่ก่อนเสียอย่างนั้น

 

 

     คุกหนอ คุกหนอ คุกหนอ...

 

 

     เสร็จแย้วววคนน้องพูดแบ๊วๆ มองกองหนังสือที่ตั้งอย่างเป็นระเบียบอยู่บนโต๊ะแล้วปัดมือขึ้นลง ก่อนจะทำท่าส่ายก้นไปมาเหมือนกำลังเต้นด้วยความสดใสร่าเริงลั้ลลาที่ได้จัดของให้ฮยองวอน

 

 

     คุกก็คุกแล้ววะ!

 

 

     ฮื่อออ หลีกสิ ผมอยากไปนั่งเตียงแล้วนะชางกยุนเงยหน้ามองคนที่สูงกว่าด้วยความไม่เข้าใจ ทำไมเขาต้องมายืนขวางด้วย แล้วทำไมต้องยื่นหน้าเข้ามาใกล้ขนาดนี้ด้วย

 

 

     ผมใจสั่นนะฮะ

 

 

     อยากนั่งก็นั่งสิ ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อยพูดจบฮยองวอนก็จัดการอุ้มคนตัวเล็กขึ้นไปนั่งบนโต๊ะแล้วเลื่อนกายเข้ามาแนบชิดมากยิ่งขึ้น กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ไม่ได้เกิดจากการฉีดน้ำหอมของชางกยุนแบบนี้นี่แหละที่เขาชอบดม การที่ต้องได้กลิ่นหอมๆ ของน้องตลอดที่น้องขยับเข้ามาใกล้ๆ น่ะ รู้อะไรมั้ย

 

 

     ว่าฮยองวอนต้องอดกลั้นมากแค่ไหนไม่ให้จับน้องมากดจูบแรงๆ...

 

 

     แบบที่เขากำลังทำ

 

 

     อื้อเสียงในลำคอของคนตัวเล็กทำให้คนที่กำลังบดขยี้ริมฝีปากหนาลงมายกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ร่างสูงเลื่อนมือเข้าไปในเสื้อนักเรียนของร่างเล็กจนอีกคนคล้อยตามเผลอเอามือไปโอบล้อมรอบคอคนตัวสูงด้วย

 

 

     อ อื้อ พี่ฮยอง...วอนฮะคนตัวสูงละริมฝีปากมาไล่กดจูบที่ต้นคอขาวของน้องแทน ชางกยุนเผลอเปล่งเสียงน่าอายออกมาจนตัวเองต้องยกมือขึ้นมาปิดปากเพื่อไม่ให้เสียงเล็ดลอดออกมามากไปกว่านี้ รังดุมเสื้อนักเรียนค่อยๆ ถูกปลดให้เป็นอิสระมากขึ้นเรื่อยๆ จนท่อนบนของน้องไม่หลงเหลืออะไรเลยแม้แต่ชิ้นเดียว จะเหลือก็แค่

 

 

     พี่ฮยองวอนทำรอยไว้เต็มตัวเลยอ่ะ

 

 

     อ๊ะจู่ๆ ฮยองวอนก็ทำเหมือนนึกอะไรบางอย่างได้ จึงเด้งตัวออกห่างจากคนน้อง พี่ไปอาบน้ำดีกว่า

 

 

     ด เดี๋ยวฮะ!” ชางกยุนจับแขนของคนที่กำลังเดินไปที่ห้องน้ำแน่น มองด้วยสายตาที่กำลังคุกกรุ่นไปด้วยความต้องการ... มันร้อนไปหมด อยากให้พี่ฮยองวอนสัมผัสมากกว่านี้ อยากให้พี่ฮยองวอนจูบมากกว่านี้

 

 

     ผมต้องการพี่ฮยองวอน...

 

 

     มีอะไรหรอครับฮื้ม?” ถามได้ ก็พี่ฮยองวอนเป็นคนปล่อยให้ผมคั่งค้างอยู่นะ! ชางกยุนทำเพียงคิดในใจแล้วดึงแขนของคนพี่ให้เข้ามาแนบชิดอิงกายกันอีกครั้ง

 

 

     ผมอยากได้...

 

 

     หืม น้องชางกยุนอยากได้? อยากได้อะไรล่ะครับ ไหนบอกพี่ฮยองวอนซิเขาเอียงหน้าทำเป็นใสซื่อ ทั้งๆ ที่เป็นคนเริ่มเองแท้ๆ ชางกยุนเม้มปากแน่น ชั่งใจตัวเองว่าควรจะพูดยังไงดี

 

 

     แต่เวลานี้มันใช่เวลามาทำเป็นเขินอายที่ไหนกัน!

 


 

     ผม...

 


 

     ผมอยากได้พี่ฮยองวอนฮะ

 

 

            










❤ ช่วงนังไรท์รอพบนังเพื่อน ❤


นี่ฟิคชั่ววูบเราเองเพื่อนรัก โฮะๆๆๆ


เพื่อนรัก เราแต่งฟิคให้เธอตามที่ขอแล้วนะ (แค่ตัด nc ทิ้ง 555) ไม่เซอร์ไพรอะไรหรอก เรารู้ว่าเธอรู้ว่าเราต้องแต่งฟิคให้เธอเป็นของขวัญวันเกิดอยู่แล้ว


แต่ช่างมันเถอะครับ เอาเป็นว่า


❤ เฮ่เฮ แฮปปี้เบิร์ทเดย์ค่ะ *ทำเสียงชิคกี้พาย* ❤


ปล.ถ้ามีคำผิดก็ขออภัยนะเพื่อนรักส์


*สารบัญฟิคเรื่องอื่น*


พื่อนชาวต่างชาติ จิ้มเลยอิ้อิ้

เลขาของแช จิ้มเลยอิ้อิ้


*นี่เป็นฟิคโปรเจ็คแฮปวันเกิดเพื่อนไรท์นะคะ ถ้าใครอ่านแล้วเกิดค้าง(ยกเว้นนังเพื่อน)ก็ขออภัยมา ณ จุดนี้ อิอิ*


ใครอยากบ่น ทวงฟิค ก่นด่านังไรท์ หรืออะไรก็ตาม ก็สามารถรวมตัวกันได้ที่ #พี่ฮยองวอนฮะ

หรืออยากบ่นถึงฟิคกับนังไรท์คนนี้ตรงๆ ก็สามารถมาทำได้ที่ทวิตเตอร์ @prmtear เลยค่ะ

อย่าลืมโหวต+คอมเมนท์เป็นกำลังใจให้ด้วยนาจาาา


#พี่ฮยองวอนฮะ

อิ้อิ้


#พิ้งค์เทียร์
CR.SHL
 

ผลงานอื่นๆ ของ พิ้งค์เทียร์

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 montofu (@hansurp) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 00:27
    กรี๊ดดดดเผ็ชชล น้องกยุนน่าย้ากมากเยยย พี่ฮยองวอนฮะหนักๆเยยฮะรักน้องหนักๆเยยย5555555
    #2
    0
  2. #1 mooktnpr (@mooktnpr) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 22:33
    กรี้ดดดดดด
    #1
    1