[GOT7-FIC] Bad Neighbours & Upside Down #2209Bnior #2209UpsideDown

ตอนที่ 112 : EP.47 Mistaken

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,158
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    15 ก.พ. 61

Upside Down


#2209UpsideDown

โลกของผม โลกของคุณ โลกของเรา ที่ไม่มีอะไรเหมือนเดิม




Welcome To The Upside Down

EP.47









"น้ำหวานลูก ไปไหนเนี่ย แม่บอกให้เก็บของเล่นใส่กล่องไง เดี๋ยวคุณยายมาแม่รอแล้วนะ ไปแฮปปี้เบิร์ดเดย์ช้าอดกินเค้กแน่ๆ"


เสียงของฝนทิพย์บ่นถึงลูกสาวตัวน้อย เธอพาลูกกลับมาเก็บของเล่นที่บ้านเก่าเพราะยัยหนูเอาแต่งอแงไม่ยอมท่าเดียว ยังไงก็ต้องเอาของเล่นที่เคยเล่นไปด้วย จนเธอทนเสียงงอแงของลูกไม่ไหวและฝืนใจกลับมาเหยียบที่บ้านหลังนี้อีกครั้ง ทั้งที่กลัวว่า "คนใจร้ายจะกลับมา" เธอเดินเรียกน้ำหวานไปรอบบ้าน จนกระทั่งเดินหญิงวิ่งดุ๊กๆ ผ่านหน้าเธอไปเปิดตู้เย็น ตอนแรกก็ว่าจะจับตีก้นสักทีด้วยความหมั่นเขี้ยว


แต่เสียงเล็กที่หันมาพูดถึงคนที่รออยู่ทำให้หญิงสาวถึงกับใจหาย


"ป๊ะป๋าๆ หิวน้ามๆ ม่ะม้าาา ป๊ะป๋าเจ็บๆ น้ำหน่อยค่าาา"


ฝนทิพย์เดินตามลูกสาวไปมือขวากุมหน้าอกตัวเองไว้อย่างหวาดผวา เสียงหายใจติดขัดดังมาจากหลังบ้านเธอ ขณะที่กำลังจะวิ่งไปคว้าตัวลูกสาวไว้ได้ทัน เด็กหญิงก็ยื่นแก้วน้ำลูกเป็ดสีเหลืองให้ "ป๊ะป๋า" ของเธอก่อนจะปีนขึ้นไปนั่งบนตัก


เมื่อเห็นสภาพอ่อนระโหยโรยแรงของกวี เธอแทบทรุด สภาพของผู้ชายหล่อเหลา อดีตสามีที่เธอเคยมอบความรักให้อย่างหมดหัวใจ ไม่มีภาพเหล่านั้นหลงเหลืออยู่อีกต่อไป...มีเพียงผู้ชายแต่งตัวสกปรก แววตาเศร้าที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา สองมือที่มีแต่คราบเลือดเกรอะกรังโอบกอดเด็กหญิงเอาไว้แนบอก


ฝนทิพย์รู้ว่าต่อให้กวีจะใจร้ายกับเธอแค่ไหน แต่น้ำหวานคือข้อยกเว้นของทุกอย่างบนโลกใบนี้ กวีไม่มีทางทำร้ายลูก ไม่มีทางเสียงดังใส่ลูก แม้แต่วันที่ทะเลาะกับเธอ เขาก็ยังเลือกที่จะมาโวยวายใส่หลังจากรถของกวินขับออกไปนอกบ้านแล้วพร้อมกับลูกสาวของเธอ ขณะที่หญิงสาวก้าวเข้าไปหาเพื่ออุ้มลูกสาวออกมา พลันสบสายตากับอดีตสามีพานในใจอ่อนยวบ...


ตรงหน้าฝนทิพย์ตอนนี้ไม่เหมือนกับคนใจร้ายคนที่เคยตบตีเธอ ด่าทอเธอก่อนหน้านี้

ผู้ชายคนที่สบตากันอยู่ตอนนี้ไม่ใช่...


"เกิดอะไรขึ้น.."

หญิงสาวเอ่ยถามทั้งที่ความหวาดกลัวอีกฝ่ายนั้นยังจำฝังใจ แต่เพราะสายตาของกวีที่ทำให้เธอใจอ่อน มือหนาที่เปรอะเปิ้อนไปด้วยเลือด เอื้อมมาแตะที่ใบหน้าของเธอ มันยังอุ่นอยู่เสมอ เหมือนกับครั้งสุดท้ายที่เธอรักเขาจนหมดหัวใจ

"ฝน"

"คะ"

"ดูแลลูกดีๆ นะ ห้ามมีคนอื่น ห้ามรักใครนอกจากลูกนะ อย่า..อย่าทำแบบวี"

"ไปโรงพยาบาลกัน อย่าหนีความผิดไปแบบนี้นะ คุณจะหนีความผิดที่คุณทิ้งฉันกับลูกไปรักคนอื่นแบบนี้ไม่ได้ คุณตายไม่ได้ น้ำหวานเข้าไปในบ้านลูกแม่จะช่วยประคองป๊ะป๋าของหนูเข้าบ้าน"

"ไม่.."

"ฉันจะไม่ฟังคำพูดของคุณอีกต่อไปแล้ว คุณเอาแต่ใจมาตลอด ฉันจะ..."

"วี...เป็นฆาตกร"

"พูดอะไรน่ะ ค่อยๆ ขยับนะ ทำไมเลือดออกเยอะขนาดนี้ น้ำหวานเอาโทรศัพท์ให้แม่ทีลูก!"

"แจ็ค ฮึก แจ็คมันไม่..แจ็คมันไม่ป้องกันตัวด้วยซ้ำ" น้ำตาของกวีไหลอาบแก้มซูบตอบ หญิงสาวไม่อาจจะห้ามความรู้สึกของตัวเองไว้ได้ สองมือที่เคยผลักไส โอบกอดอดีตคนรักไว้


เพราะผู้ชายคนนี้เธอถึงอยากมีลูกมากจนทำผิดต่อเขา...

เพราะเธอคิดเสมอว่าถ้ามีลูก เขาอาจจะรักและสนใจเธอมากกว่าที่เป็นอยู่

เพราะเธอรักเขามาก..มากเกินไป


"วีต้องไม่เป็นไร เดี๋ยวฝนเรียกรถพยาบาลนะ วีปล่อยสิ...เดี๋ยวฝนจะไปเอาโทรศัพท์" เสียงปนสะอื้นระล่ำระลักพูดขณะที่พยายามพยุงกวีให้ลุกขึ้น แต่เหมือนอีกฝ่ายจะไร้เรี่ยวแรงไปหมดแล้ว

"ขอโทษนะ.." เสียงกระซิบที่ทำให้หัวใจสั่นไหว

หญิงสาวสะอื้นตัดพ้อออกมาขณะที่พยายามฉุดกระชากให้อีกฝ่ายลุกขึ้น

"มาขอโทษอะไรตอนนี้ ฮึก คนเลว! คุณจะทิ้งฉันกับลูกไปแบบนี้ได้ยังไง หย่ากันฉันก็ปวดใจพอแล้ว คุณยังจะให้น้ำหวานเป็นเด็กกำพร้าพ่ออีกเหรอ! ลุกขึ้นมา! กวี! ฮืออออ ช่วยด้วย ใครก็ได้...ใครก็ได้ช่วยด้วย" เสียงร้องขอความช่วยเหลืออันแสนเศร้า เด็กหญิงตัวเล็กยืนมองพ่อกับแม่ที่กำลังกอดกันอยู่ตรงนั้น ดวงตากลมโตมองและคิด..


แม้ว่าจะร้องไห้..

แต่เป็นครั้งแรกที่น้ำหวานได้เห็นแม่ของเธอกอดพ่อเอาไว้แน่น

กากาวินของเธอบอกไว้ว่า...เพราะรักกัน คนเราจึงกอดกัน

พ่อกับแม่ก็คงรักกันมากเมหมือนที่กากวินบอกไว้

น้ำหวานดีใจมากเลย ดีใจที่พ่อกับแม่รักกัน


ป๊ะป๋าหลับไปแล้ว...ส่วนหม่าม้าก็เอาแต่ร้องไห้งอแง

เวลาที่กากาวินหลับน้ำหวานก็ไม่ชอบเหมือนกัน อยากให้ตื่นมาเล่นด้วยกัน..

เด็กหญิงเดินไปนั่งตักป๊ะป๋าของเธอ มือน้อยๆ แตะแขนของคนเป็นแม่ เธอช้อนตามองและพูดปลอบอย่างไร้เดียงสา


"ม่ะม้า ป๊าง่วงนะค้า ตื่นแล้วค่อยเล่นนะค้า ไม่งอแงนะค้า"

น่าแปลกที่คำปลอบใจของเด็กหญิงไม่สามารถช่วยให้แม่ของเธอหยุดร้องไห้ได้เลย

หม่าม้าไม่เก่งเลย...ไม่เก่งเหมือนน้ำหวาน

น้ำหวานเก่ง กากาวินไม่อยู่น้ำหวานก็ไม่ร้องไห้ แม้จะคิดถึงกากาวินมากเหลือเกิน

น้ำหวานก็รอได้..เดี๋ยวกากาวินก็มา



................



Flashback



เสียงคนคุยกันดังอยู่ไม่ไกล เขาลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดที่ใต้ราวนม หายใจก็เจ็บเหมือนถูกมีดกรีด ความทรงจำสุดท้ายคือก่อนตอนที่ต้นว่าน เพื่อนกะเทยตัวใหญ่ของอนิลฉีดยาบางอย่างให้กับเขา ยาที่ทำให้เขา "เชื่อง" จนไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ เขาอยู่โดยไม่กินอะไรเลยทั้งวันได้ แต่ยังต้องการยาอยู่เรื่อยๆ เขาไม่รู้ว่ามันเป็นยาอะไร แต่ก็ทำให้สมองมันว่างเปล่าไปพักหนึ่ง ไม่รู้สึกเจ็บปวด ไม่เศร้า ไม่ทุกข์ จนกระทั่งฤทธิ์ยาค่อยๆ หมดลง ความรู้สึกทุกอย่างมันกลับตีรวนไปหมด โกรธ แค้น มองเห็นอะไรก็ขัดหูขัดตาไปหมด เหมือนกับก่อนหน้านี้...ที่เขาเห็นน้องชาย


ใจหนึ่ง อยากตะโกนขอความช่วยเหลือ

แต่ร่างกายมันกลับสั่งให้เข้าพุ่งตัวเข้าไปทำร้ายน้องชาย

คงจะดีหากสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพียงแค่ความฝัน...


"ไปล้างมือก่อน เดี๋ยวตรงนี้เอินจัดการเอง"


เสียงของคนที่สร้างความหวาดหวั่นกำลังคุยกับใครบางคนอยู่ สิ่งที่คิดในตอนนั้นคือ "เขาต้องหนี" ก่อนที่จะถูกจับฉีดยาอีกรอบ สติสัมปชัญญะอันน้อยนิดนำร่างกายให้ค่อยๆ คลานออกไปอย่างช้าๆ มองเห็นแผ่นหลังเลือนลาง แผ่นหลังของคนที่เขาไม่อยากเจอ

ความพยายามไร้ค่า อีกฝ่ายหันมาเห็นเขาแล้ว...

ราวกับอสูรกายในคราบของสาวงาม อนิลมองหน้าเขาก่อนจะเหลือบไปมองทางประตูห้องน้ำ

มือเรียวยกขึ้นมาแตะนิ้วชี้ที่ริมฝีปาก รอยยิ้มร้ายส่งมาราวกับบอกว่าเขาไม่มีสิทธิ์ที่จะส่งเสียง

เขารู้ในทันทีว่าน้องชายของเขายังอยู่ในนั้น..


กวีนั่งอยู่ที่พื้น พยายามดิ้นรนถอยหนีไปจนหลังชิดโต๊ะหัวเตียง อสูรกายก้าวเข้ามาหาเชื่องช้า ก้มลงมาพร้อมกับมือที่จิกเส้นผมของเขาเอาไว้


"ทำไมยังหายใจอยู่อีกล่ะ?" เสียงนั้นถามเขา ขณะที่สองมือละลงมากอบกุมที่ลำคอของเขาและลงมือบีบกดลงมาจนกวีเริ่มหายใจติดขัด

เสียงน้ำในห้องน้ำกลบเสียงมือเท้าที่ดิ้นรนเอาชีวิตรอดของกวีไป แรงบีบจากสองมือทำให้ลมหายใจขาดห้วง เขากำลังจะตาย...

มือที่ป่ายปัดไปทั่วพื้น สัมผัสกับของมีคมใต้ใต้ มือหนากำแน่น รวบรวมเรี่ยวแรงสุดท้าย

เสียงมีดปอกผลไม้วาดผ่านอากาศวืดวือ อนิลผงะถอยหลบได้ทัน พร้อมกับร่างหนาของกวีที่พุ่งเข้าใส่

สีหน้าหวาดหวั่นของอนิลยามที่มองไปทางห้องน้ำ บอกให้รู้ว่าอีกฝ่ายกลัวคนรักจะออกมาเห็นว่าพี่ชายยังมีชีวิตอยู่ มากกว่ากลัวความตายเสียอีก

ร่างผอมขบกรามแน่นขณะที่กำลังลุกขึ้นยืน พร้อมกับร่างหนาที่ลุกยืนโซเซ มือกำมีดแน่นจนด้านคมบาดฝ่ามือจนเลือดหยดลงบนพื้นพรม กวีพุ่งเข้าใส่ราวกับสุนัขจนตรอกขณะที่อีกฝ่ายจับจังหวะได้และเตะสวนกลับมา กวีหงายหลังกระแทกพื้นเจ็บจนจุกไปหมด แต่มือยังกำมีดแน่นไม่ปล่อย


"ตายยากชิบหาย"

เสียงสบถในลำคอของอนิลทำเอาหายใจผิดจังหวะ กวีอยากจะร้องตะโกนเรียกน้องชายที่อยู่ในห้องน้ำ บอกกับน้องว่าอนิลกำลังหมายเอาชีวิตเขา

ความรู้สึกเจ็บที่หน้าอกทวีคูณ เลือดชุ่มโชกไปทั่วกาย เขาเจ็บไปทั้งกายและทั้งใจ..


ขณะที่กำลังจะลุกขึ้น เสียงประตูห้องน้ำก็เปิดออก อนิลหันไปมองอย่างตื่นตระหนก กวีใช้จังหวะนั้นพุ่งเข้าใส่อีกฝ่ายแต่ร่างบางกลับพลิกหลบได้ทัน มือหนาเงื้อสุดกำลังหลับหูหลับตาแทงลงไปซ้ำๆ เสียงกรีดร้องของอนิลดังลั่น ยิ่งอีกฝ่ายแหกปากร้องมือของกวีก็ยิ่งส่งมีดปลายแหลมแทงย้ำลงไป


"แจ็ค! แจ็ค!"

เสียงที่เรียกชื่อของน้องชายเขาดังมาจากอีกฝั่ง ทันทีที่เงยหน้าขึ้นและยังเห็นอนิลยืนอยู่ตรงนั้น หัวใจของกวีกระตุกวาบ มือที่กำมีดอยู่สั่นระริก เขาค่อยๆ ก้มมองร่างที่นอนใต้ร่าง ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดแดงฉาน มองมาที่เขา น้องชายของเขา...


น้ำตาเม็ดโตหยดลงบนใบหน้าน้องชายก่อนจะผงะถอย เสียงร้องไห้ของอนิล...เสียงกรีดร้องราวกับใจจะขาด ทั้งร่างของกวินแทบมองไม่เห็นสีเดิมของเสื้อที่สวมใส่ เลือดแดงฉานทะลักไหล ไม่ต่างจากน้ำตาของคนเป็นพี่ เขาตกใจสุดขีดทำอะไรไม่ถูก ลุกขึ้นยืนและวิ่งหนีราวกับหนีตาย เขาวิ่งไป...วิ่งไป จุดหมายเดียวในห้วงคำนึง คือ "บ้าน"



...............



Flash come



"แจ็คอยู่ห้องไอซียูนะ มีเด็กแฟนคลับเห็นตอนเข็นเข้าห้องไป พี่ถามพยาบาบเขาบอกว่าโดนแทง เหมือนจะทะเลาะกับญาติมา"

เสียงของคุณพริมบอกเล่าเรื่องราวด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ไม่มีความรู้สึกใดๆ ต่อเรื่องที่กำลังพูดถึง หรือคนที่กำลังพูดถึงอยู่ ทั้งๆที่สิ่งนั้นมันเกี่ยวกับความเป็นความตายของเพื่อนเขา แม้จะอยากลุกหนี อยากจะเดินไปหาเพื่อนมากแค่ไหน แต่ร่างกายของจอมพลกลับหนักอึ้งไปด้วยฤทธิ์ยาที่ถูกฉีดให้ก่อนหน้านี้ เขาไม่รู้ว่ายาอะไร แต่มันก็ทำให้เขาไม่สามารถทำอะไรได้ ไม่..แม้แต่จะร้องไห้ออกมา


ภาพของจินตภัทรที่เดินจากไปพร้อมกับคำพูดที่ทิ้งไว้ เจ็บยิ่งกว่าตอนที่เขาถูกรถชนจนหมดสติ เจ็บยิ่งกว่ากะโหลกศีรษะที่แตกร้าวนี้ เขาอยากตาย...อยากตายทุกครั้งที่คิดถึงใบหน้าของคนรัก สายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง


"เดี๋ยวตอนสามทุ่มจะมีแถลงข่าวอาการของบีนะ คุณหมอบอกว่านั่งรถเข็นไปที่ห้องแถลงข่าวที่เขาจัดไว้ให้ได้ แฟนคลับเป็นห่วงยังไงตอนนี้ก็พอจะพูดจาอะไรได้ปกติแล้วนี่...อืม แล้วอยากพูดเรื่องที่เลิกกับคุณนักเขียนไปด้วยเลยไหม? ถ้าพูดไปด้วยก็ดีนะ เดี๋ยวพี่จะบอกให้นักข่าวถามถึงคุณจินตภัทร แล้วบีก็พูดไปเลยว่าห่างกันสักพักแล้ว ยิ่งเจออุบัติเหตุแบบนี้เราควรจะเบี่ยงเบนประเด็นไปให้คนขุดคุ้ยเรื่องส่วนตัวมากกว่า บอกว่าตอนนี้โสดก็ถือว่าซื้อใจแฟนคลับส่วนนึงกลับมาด้วยนะ"


เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เหมือนว่าความสัมพันธ์ของเขากับจินตภัทรเป็นเพียงเรื่องดราม่าที่เอาไว้ใช้เรียกคะแนนสงสารจากแฟนคลับ

เกิดอุบัติเหตุไม่พอ ยังโดนแฟนทิ้งไปอีก จอมพลรู้เลยว่าวินาทีนี้เขาเป็นเพียงสินค้าสำหรับค่าย

เป็นมาตลอด ตั้งแต่จรดปลายปากกาเซ็นต์สัญญา


ถ้าตอนนี้บอกกับสื่อไปว่าเขาโสด...คะแนนสงสารก็มาเต็ม

แทนที่จะขุดคุ้ยเรื่องความประมาทของเขาที่เปิดประตูออกไปกระทันหัน

สื่อก็จะถูกจ้างให้ขุดคุ้ยเรื่องส่วนตัวของเขาแทน คบกันก็เป็นข่าว เลิกกันก็เป็นข่าว

ทุกย่างก้าวของชีวิตเป็นความบันเทิงของคนเสพข่าวทั้งนั้น


"แล้วแต่พี่เถอะ...ผมอยากนอน ออกไปได้แล้ว"

จอมพลข่มตาลง ในใจเฝ้าภาวนาให้ตัวเขา "ไม่มีวันพรุ่งนี้"


เพราะเขาไม่อยากจะตื่นขึ้นมาและพบว่าข้างกายเขาว่างเปล่า

ไม่อยากจะตื่นขึ้นมาเพื่อพบว่า..คนที่รักหมดหัวใจได้เดินจากไปแล้ว

ไม่อยากจะตื่นขึ้นมารับรู้ความผิดพลาดของตัวเอง การยอมรับในสิ่งที่ตัวเองทำผิดพลาดไปมันเจ็บปวดจนเกินรับไหว

หากนั่นไม่ใช่ฝัน พิมพ์กับเขามีลูกด้วยกันจริง เขาก็ทำผิดที่ทิ้งเธอไปในตอนนั้น

หากจินตภัทรรู้เรื่องของพิมพ์ก่อนเขา นั่นก็ยิ่งทำให้เขาไม่สามารถจะอ้าปากอ้อนวอนใดๆ ได้อีก


ความรักของเขามันจบแล้ว...

ในขณะที่อาการบาดเจ็บบนร่างกายค่อยๆ ทุเลาลง

แต่หัวใจของเขากลับเป็นแผลเหวอะหวะ

และไม่นานมันก็จะกลายเป็นแผลติดตัวเขาไปจนถึงวันที่เขาหมดลมหายใจ

      



..................



"แกไม่ไปโรงพยาบาลเหรอ? เห็นไอ้ศรกับแบมเพิ่งไปเมื่อกี๊ แล้วนี่แกเป็นอะไรอะไม่มาเรียนตั้งหลายอาทิตย์"

เสียงของเพื่อนร่วมชั้นพ่นสารพัดคำถามเข้าใส่ทันทีที่ญดาเดินเข้ามานั่งในห้อง เธอแค่จะมาคุยกับอาจารเรื่องดรอปเรียน แต่กลับต้องมารู้เรื่องของคนรักเก่าที่เธอเลี่ยงที่จะพบหน้า...เหตุผลก็แค่ ความห่างไกลจะช่วยต่อชีวิตให้กันนิชาได้มีชีวิตดีๆ อยู่ เพราะเธอกลัวคำขู่ของกวี


"ไปโรงพยาบาลทำไม?"

"เห็นว่าพี่ชายเขาเข้าไอซียูอะ ถ้าฟังไม่ผิดเหมือนว่าถูกแทง อยู่โรงพยาบาลA" 


เพียงแค่ฟังหัวใจก็กระตุกวูบ สองเท้าพาตัวเองให้ลุกขึ้นและวิ่งออกไปจากห้องโดยไม่สนใจเสียงของเพื่อนที่ตะโกนไล่หลังมา 

ความรู้สึกก่อนหน้าที่พยายามใจแข็งไม่รับสาย ไม่มาให้เจอ หายวับไปพร้อมกับความห่วงใยที่เข้ามาแทนที่ ในมือของญดากำโทรศัพท์แน่นขณะที่ซ้อนมอเตอร์ไซค์รับจ้างมาหยุดที่หน้าโรงพยาบาลที่อยู่ไม่ไกลจากมหาลัยตามคำบอกเล่าของเพื่อนร่วมชั้น

มองหาทางไปห้องฉุกเฉิน เดินสะเปะสะปะท่มกลางสายตาของญาติคนไข้ และพยาบาลที่จำเธอได้ในฐานะนางเอกละครที่เล่นประกับกับนักร้องดังบีเดฟโซล บางเสียงของคนที่เธอเดินผ่านพยายามช่วยชี้ทางและบอกว่านักร้องหนุ่มพักอยู่ตึกไหน 

ราวกับทุกคนเข้าใจว่าญดามาเยี่ยมพระเอกหนุ่ม แต่เปล่าเลย...นั่นไม่ใช่จุดหมายของเธอ


"ขอโทษค่ะ คนไข้ชื่อ..." 

ขณะที่เธอกำลังอ้าปากถามที่จุดประชาสัมพันธ์ สายตาก็พลันเหลือบเห็นแผ่นหลังที่คุ้นตา ญดาผละออกไปจากเค้าน์เตอร์และตรงเข้าไป สองเท้าเร่งความเร็ว 

ญดาสบตากับลูกศรเสี้ยววินาทีก่อนที่สองแขนจะโอบกอดคนที่ยืนหันหลังไว้แน่น กันนิชาสะดุ้งสุดตัวก่อนจะหันกลับมามอง

พลันเห็นใบหน้าเจ้าของอ้อมกอดอุ่น ร่างเพรียวบางก็ร้องไห้โฮและซบหน้ากับไหล่ของคนรักราวกับมันเป้นที่พึ่งสุดท้าย

 

ลูกศรมองเพื่อนทั้งสองกอดกันกลมปลอบประโลมหัวใจกันและกันแล้วก็รู้สึกขอบตาร้อนผ่าว สิ่งที่ทำให้เธอยอมถอยปล่อยมือจากญดาไป ก็เพราะความผูกพันระหว่างคนทั้งคู่ที่ไม่มีอะไรที่จะสามารถพังทลายความสัมพันธ์นี้ได้


ไม่ว่าญดาจะทำผิดมากแค่ไหน ผิดพลาดมากแค่ไหน กันนิชายังคงให้อภัยอยู่เสมอ

เพราะช่วงเวลาที่ทุกข์ที่สุด ลำบากที่สุด ญดาก็ยังอยู่ตรงนี้ไม่ห่างไปไหน

มันคงเป็นความหมายของคำว่ารักที่ทั้งสองช่วยกันสรรค์สร้างขึ้นมา.. ช่างอบอุ่นและงดงาม





...........TBC..........

เดี๋ยวเราจะประกาศชื่อผู้โชคดีที่เดาเหตุการณ์ถูกในตอนหน้านะคะ

จะเลือกที่ใกล้เคียงที่สุดเพียง 3 ท่านเท่านั้นค่ะ

วันนี้คงไม่ทันค่ะเรามีเดทกับฝ่าบาท 



เปิดจองแล้วนะคะ

จิ้มจอง




 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18,309 ความคิดเห็น

  1. #17858 pepi_def (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:58
    ฝนทิพย์เธอนี่ใจอ่อนจริงๆเลยนะ แค่เห็นอดีตสามีโชกเลือดกลับมาก็ใจอ่อนอีกแล้วก็เข้าใจแหละว่าอาจจะรักมากๆ เป็นเราเราจะแค่เอาไปส่งโรงพยาบาลอย่างเดียวพอไม่มาดูดำดูดีหรอกทำเลวไว้เยอะแล้วถ้าเรามีสามีเลวๆแบบกวีแล้วมานอกใจเราอย่างนี้นะเลิกยุ่งโนสนโนแคร์เป็นซิงเกิลมัมแม่งเลย ถ้าเรื่องจริงเรามีสามีนิสัยอย่างกวีจริงๆเราคงอกแตกตาย คนเลวๆๆๆๆๆๆๆ กรี๊ดดดดดดด เกลียดดดดดดดด ไม่สงสารหรอกชิ
    #17,858
    0
  2. #17846 HMKY_ELF (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:02
    เอินน่ากลัวอ่ะ นี่คิดจะฆ่ากันจริงๆใช่มั้ย แง คนในเรื่องนี้นี่มันไม่ปกติกันไปหมดแล้ววว บาปหนากันไปหมด พี่กวี นี่ช่วงเวลาสุดท้ายก็ยังคิดถึงลูกเนอะ ก็คงรู้สึกผิดบ้างแหละ นั่นก็น้องชายทั้งคนเลยนะ ;-;รับมั่ยไหว อ่านไปหัวใจห่อเ-่ยวเหมือนเกี๋ยวทอดตากลม
    #17,846
    0
  3. #17728 จ่านั่ง (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:17
    ยิ่งอ่านยิ่งสับสน ต้องสงสารใร น้องจีนต้องสตรองนะลูก บทน้อยยย น้องเอินชอบอยู่แล้ว อิพี่บี เป็นไง เจ็บๆเลย ไม่อยากให้ใครตายนะ อยากให้กลับมามีความสุขทุกคนเหมือนเดิม ไรท์สู้ๆค่า
    #17,728
    0
  4. #17727 Ompiangtak (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:41
    จนเขาเฉลยแล้วยังงงอยู่เลยเด้อ ที่พี่กวีไปบ้านคิดว่าน้ำหวานเห็นผี
    #17,727
    0
  5. #17722 Amber Aunyamanee (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:41
    หน่วงจนอธิบายไม่ถูก
    #17,722
    0
  6. #17719 FMBN9394_ (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:55
    คือโอ๊ยยย สงสารไม่ถูกแล้วฮือ แต่ที่แน่ๆคือเรารู้สึกว่าเอินทำมากเกินไปแล้วจริงๆอ่ะ ตั้งแต่แรกที่คิดจะเอากวีมาขังไว้ก็แย่แล้วแต่ตั้งใจจะให้กวีตายเลยมันก็มากไป ถ้ากวินรู้ขึ้นมาเอินคิดว่ากวินจะดีใจหรอ เฮ้ออออออ ส่วนบีคือเห็นใจนะ ในใจอยากให้บีเลิกเป็นนักร้องไป แต่เพราะเป็นความฝันที่ตัวเองอยากเป็นมาตั้งแต่เเรกก็คงยาก แต่ถ้ารักจีนมากๆจนถึงขั้นยอมแลกทุกอย่างเราเลื่อว่าบีจะยอมลาออกหรือยอมไม่ทำตามที่บริษัทสั่งให้ทำแน่ๆ เพราะงี้จีนถึงได้บอกว่าพยายามให้ตายก็ไม่สามารถสู้ความต้องการกับความทะเยอทะยานของบีได้สินะ ;-;
    #17,719
    0
  7. #17717 jan05199 (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:58
    สงสารแจ็ค จะเป็นไรร้ายแรงมั้ยถ้าฟื้นขึ้นแล้วจะปกติเหมือนเดิมมั้ยเห็นใจกวีด้วยถึงจะแล้วแต่ก็ไม่ควรเจออะไรโหดร้ายขนาดนี้ยังไงกวีก็รักน้ำหวานมากๆ
    #17,717
    0
  8. #17716 Park-Nadia (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 06:32
    โห้ ㅠㅠㅠㅠ สงสารทุกคนเลยอ่ะ แบบเข้าใจจีน แต่นี่ก็สงสารบีไง แต่มีนก็สมควรแล้วแหละกับการกระทำที่ผ่านมาของบี // คนอ่านใกล้ไบโพล่าเต็มที55555 // สู้ๆนะคะไรท์
    #17,716
    0
  9. #17715 Chansmile11 (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 03:03
    กวีโคตรอึด! สงสารทุกคน เฮ้ออ จะเกลียดใครก็เกลียดไม่ลง ทุกคนมีปม มีปัญหาของตัวเองทั้งนั้น อยากให้จบดีๆนะ งือออ
    #17,715
    0
  10. #17714 nook_sunny24 (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:42
    เออนี่ก็เดาผิดอะเนาะตอนนั้นไม่มีอยู่ในความคิดเลยว่าพี่กวีจะยังไม่ตายและลุกขึ้นมาทำแบยนี้อีกและก็ไม่คิดว่าอนิลหนูลูกทำไมโหดขนาดนี้ เราจะกลัวอนิลแล้วนะ แต่สงสารพี่กวีอะสงสารมากๆถึงพี่แกจะเลวแต่เห็นแบบนี้ละใจบางอดสงสารไม่ได้ตอนกลับไปบ้านตอนเจอลูกเมียแล้วแบบความไม่รู้ความยังไม่เข้าใจอะไรเลยของน้ำหวานน้องเข้าใจว่าพ่อแค่หลับไปมันทำเราร้องไห้อะ ฮือออน้ำหวานลูก

    ส่วนบีก็สงสารนะแต่ก็แกเลือกแล้วหนิเลือกแบบนี้แล้วตอนแรกก็แอบหวังว่าแกจะต้องทำอะไรสักอย่างคงไม่ยอมปล่อยน้องจีนไปง่ายๆหรอก เอ้ออนี่ฉันหมดหวังแล้วเนาะเห็นแกถอดใจและไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแบบนี้
    ในความวุ่นวายและความหน่วงของสองคู่หลักนั้นนก็ยังมีคู่แก้มยุ้ยและแบมที่แฮปปี้ทำให้เรารู้สึกดีขึ้นมาหน่อยๆ ไม่รู้จะจบไปในทางไหนเดาไม่ออกแล้วในเมื่อเรื่องดำเนินมาแบบนี้ผิดคาดเราไปหมดตกใจมากๆแต่รอลุ้นนะครัชชชช
    #17,714
    0
  11. #17713 Jannie18 (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:26
    น้องจีนเป็นไงบ้างลูกกก ขอให้แจ็คปลอดภัยด้วยเถอะ
    #17,713
    0
  12. #17712 sweetzz (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:08
    พี่กวีตอนนี้ดูน่าสงสารอ่ะ อนิลโคตรร้ายอ่ะ ไม่คิดว่าจะฉีดยากล่อมประสาทกวีอ่ะ
    #17,712
    0
  13. #17711 xx_x_ (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:22
    ฮือออออขอให้เรื่องนี้ไม่มีเรื่องร้ายกว่านี้แล้วนะคะะะพะกราบค่ะะะะะะะ
    #17,711
    0
  14. #17710 MiMaNoNo (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:49
    มาถึงตอนนี้ไม่อยากให้พี่กวีเป็นอะไรอาะ แจ็คก็ด้วยนะ สงสารไปซะทุกคนเลย จีนจะเป็นยังไงมั่ง บีคงแบบแตกสลายอ่ะ น้ำหวานนนน หนูต้องเจ็บปวดขนาดไหนอ่ะถ้ารู้เรื่อง ฝนทิพย์คือรักกวีมากอ่ะ ก่อนหน้านี้ค่อต้องทนขนาดไหน ฮือออ ใจเราจะขาดรอนๆ
    #17,710
    0
  15. #17709 mukkamik (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:46
    ไม่ร้องนะบี ฮืออออ จะร้องแทน
    #17,709
    0
  16. #17708 nookcin (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:40
    หดหู่จังเลยค่ะ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นของแต่ละคนแบบว่า...TTvTT บทบรรยายโดยน้ำหวานทำเอาน้ำตาคลอได้เลย ฮือ “ตอนกากาวินหลับน้ำหวานก็ไม่ชอบเหมือนกัน อยากให้ตื่นมาเล่นด้วยกัน” “คุณแม่ไม่เก่งเหมือนน้ำหวานเลย” แง ความไร้เดียงสา หนูลูก
    #17,708
    0
  17. #17707 bibimbua (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:28
    โอ้ย ลุ้น สุดท้ายจะเป็นยังไงมันเดาไม่ได้เลย ตอนนี้ทุกคนมีความทุกข์กันหมด ฮริอออออ
    #17,707
    0
  18. #17706 Serena_v (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:17
    กรรมตามสนองทุกคนจริงๆ แต่ท่าทางจะจบไม่ม่านะ หวังว่า ฮือออออ
    #17,706
    0
  19. #17705 pbangrum (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:15
    เดาไม่ถูกจ้าาาา แต่สงสารน้ำหวานที่สุดอะ เด็กไร้เดียงสา ไม่รู้อิโน่อิเน่ที่เกิดมาพร้อมกับปมปัญหาต่างๆ โธ่ลูกกก แล้วตอนน้องบอกป๊ะป๋าแค่หลับ คือแบบ มันปวดใจมากๆเลยอ่า
    #17,705
    0
  20. #17704 Little-Chick (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:22
    น้ำตาจะไหล สงสารบี สงสารจีน ฮือออออ
    #17,704
    0
  21. #17703 JoeJJ (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:15
    เดาแล้วก็เงิบตามระเบียบ พาร์ทนี้ดูหน่วงทุกคนเลย พริมนี่คือยังไงอ่ะ ใจดำมากจริงๆ บีจะยอมเป็นกิ๊กนางต่อไปมะ // น้ำหวานน่ารักมากก
    #17,703
    0
  22. #17702 PiiProud (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:11
    No comment! คือทุกตัวละครก็ได้รับผลจากการกระทำของตัวเองอ่ะ
    #17,702
    0
  23. #17701 only_got7 (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:59
    เฮ้ออออ เอินร้ายเพราะรักงั้นใช่ป่ะ เฮ้อออสงสารจีน
    #17,701
    0
  24. #17700 นกมาร์คมาก (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:56
    คือกวีโดนยาแบ้วเห็นภาพหบอนว่ากวินเป็นเอินหรอ แล้วคนที่พูดว่าตายยากที่กวินจริงๆหรือว่าภาพหลอนละ ฮือ ก่ำกึ่งนะ อาจจะไม่สมน้ำหน้าแต่คงสงสารไม่ลง แงงงงงงง หม่น น้องยุ้ย! ยังอยากให้มีแบมยุ้ยอยู่นิดๆ งื้อ
    #17,700
    0
  25. #17699 น้องคยอม (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:47
    เดาไม่เคยจะถูกหรอก เพราะถูกไรท์หลอกตลอด 5555555555
    #17,699
    0