นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

[SF EXO] My Angel [KrisTao]

โดย LilyHZT

สวัสดีครับฮวางจื่อเทา พี่ชื่ออู๋อี้ฟาน อายุ25ปี สูง 187 หนัก 73 ใส่เสื้อไซส์ M แล้วที่สำคัญตอนนี้ยังโสดครับ จื่อเทาได้แต่ยกมือเล็กปิดหน้าตัวเอง เค้าไม่รู้จะโต้ตอบอีกฝ่ายยังไง

ยอดวิวรวม

1,185

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


1,185

ความคิดเห็น


14

คนติดตาม


27
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  27 ก.ค. 57 / 21:43 น.
นิยาย [SF EXO] My Angel [KrisTao]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ความรักมักเริ่มต้นขึ้นจากสิ่งที่ไม่สำคัญในสายตาคนอื่น

ความประทับใจเล็กน้อยกับใครบางคน แต่นำมาซึ่งความรักอันยิ่งใหญ่




 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 27 ก.ค. 57 / 21:43









 
 

เสียงท้องร้องดังออกมารอบที่ 8

 

ผมหิวจะบ้าอยู่แล้ว

 

แต่ผมไม่สามารถจะหาอะไรมาแก้หิวได้เลยนอกจาก ดื่มน้ำเยอะๆ….

 

เป็นคนจนนี่มันแย่จังครับ ผมควานๆ หาเศษเงินในกระเป๋า

 

มีเงินเหลืออยู่นิดหน่อยในนั้น ผมกำมันใส่ในกระเป๋ากางเกงยีนส์แสนเน่า

 

ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงแล้วออกไปหาอะไรมาประทังชีวิต

 

 

 

……………………..

 

 

 

ร่างสูงโปร่งเดินตัวงอๆเข้า 7-11 มองไปทางขนมปังที่ราคาถูกที่สุด

 

กลืนน้ำลายลงคอแล้วหยิบชิ้นที่เล็กที่สุด ถูกที่สุด ก่อนจะเดินไปจ่ายเงินด้วยใบหน้าเซงๆ

 

“500 วอนครับ” พนักงาน7-11 บอก

 

เอ่อ ครับ” ชายหนุ่มยื่นเงินให้ด้วยความเสียดาย

 

มองไปทางขนมปังก้อนเล็กๆแล้ว มันโคตรจะแพงเลยจริงๆ

เกาหลีไม่มีอะไรถูกเลยสักอย่าง เค้าก็ไม่มีเงินพอจะซื้ออะไรที่ดีกว่านี้กินจริงๆ เพราเพิ่งมาอยู่เกาหลีได้ไม่นาน อาหารอะไรก็ไม่ถูกปากสักอย่าง

 

ร่างสูงคิดพลางถอนใจ มือหยิบถุงขนมปัง ก่อนจะเดินตัวลีบๆ ออกจาก 7-11 ไป

 

 

 

 

……………...

 

 

 

พี่ฝากร้านแปบนะ” เด็กชายตัวผอมบางตะโกนบอกเพื่อนร่วมงานในร้านก่อนจะสวมเสื้อฮู้ดทับชุดพนักงาน7-11 แล้ววิ่งออกจากร้านไป

 

เห้ จื่อเทา ไปไหนหนะ?”

 

ร่างผอมบางค่อยๆเดินตามร่างสูงที่เพิ่งเดินออกมาจาก 7-11 พยายามเดินทิ้งช่วงไม่ให้อีกฝ่ายสงสัย ดวงตาเรียวยาว มองขายาวที่สวมกางเกงยีนส์ของอีกฝ่ายที่เดินนำหน้าด้วยความอิจฉา

 

'รูปร่างดีชะมัด'

 

เดินตามมาเรื่อยจนเห็นอพาร์ตเม้นท์เล็กๆไม่ไกลนัก

 

เมื่อร่างสูงเดินเข้าไปคนที่ตามก็รีบวิ่งตามไปประชิดตัว

 

 "เดี๋ยวครับ ผมลืมคีย์การ์ดขอเข้าไปด้วย"

 

ดวงตาคมเหลือบมองอีกฝ่ายนิดๆก่อนพยักหน้า แล้วเปิดประตูให้กว้างออกพอที่อีกฝ่ายจะเดินเข้ามาด้วยกัน

 

เดินมาถึงลิฟต์ ร่างสูงกว่าก็เดินนำเข้าไปก่อน กดชั้น 4

 

เด็กที่ตามมาแสร้งทำเป็นจะกดชั้นเดียวกันแล้ว ก็เดินมายืนข้างๆ

 

'กลิ่นตัวหอมชะมัด'

 

คิดพลางมองอีกฝ่ายที่ยืนตีหน้านิ่ง

 

...................

 

 

 

เหลือบมองขายาวๆของร่างสูงเดินจ้ำไปที่ห้อง 461 ก่อนที่ประตูจะปิดลง

 

ดวงตารีเหลือบมองเลขห้องของอีกฝ่าย ก่อนจะกดปิดลิฟท์

 

ปรากฏรอยยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ

ภารกิจของเค้าเสร็จแล้ว

 

 

.................

 

 

 

อู้อี้ฟานเดินทางเข้ามาช่วยงานญาติที่บริษัทผลิตเครื่องดนตรี ตำแหน่งของอี้ฟานไม่ได้ใหญ่โตนัก ก็แค่แผนกตรวจสอบมาตรฐานเครื่องดนตรี

 

เค้าลองเทสเสียงเครื่องดนตรีเป็นร้อยๆชิ้นต่อวัน

เพื่อให้แน่ใจว่าเครื่องดนตรีสั่งทำพวกนั้นจะได้มาตรฐานตามที่ลูกค้าสั่งไว้

 

ร่างสูงนั่งบรรเลงแกรนด์เปียโนราคาแพงอย่างชำนาญ ก่อนจะตรวจสอบทุกตัวโน้ต

 

 

"เฮ้ คริสวันนี้ไม่มีอะไรแล้ว ขอบใจมากนะ"

 

เสียงของรุ่นพี่คนนึงตะโกนบอก

คริสคือชื่อเล่นของเค้า

 

ร่างสูงพยักหน้ารับก่อนจะเดินไปหยิบสัมภาระและเดินกลับที่พัก ที่ทำงานเค้าอยู่ไม่ไกลจากอพาร์ตเม้นนัก

 

อยากจะแวะ 7-11 จัง....แต่เงินหมดแล้วหนะสิ

มือเรียวลูบท้องตัวเองป้อยๆ เสียงน้ำย่อยทำงานหนักดังออกมา

 

เดินมาจนถึงอพาร์ตเม้นท์อย่างหิวโซ

ถุง 7-11 ถูกแขวนไว้ที่ลูกบิดประตู

 

คริสขมวดคิ้วมองอย่างสงสัย

มือเรียวค่อยๆเปิดปากถุงออก พบกับข้าวกล่อง

ข้าวกล่องอุ่นพร้อมทานจากร้านสะดวกซื้อ

 

กลิ่นของข้าวในกล่องลอยแตะจมูก

ยังอุ่นๆอยู่เลย....

 

ใบหน้าคมมองซ้ายมองขวา ก่อนจะหยิบถุงเข้าห้อง

 

"แขวนที่ประตูชั้น ก็ต้องเป็นของชั้นสิ" พูดกับตัวเองยื้มๆ ก่อนจะหยิบเข้าไปในห้องอย่างง่ายดาย

 

โน้ตที่เขียนหลังใบเสร็จคิดเงินอยู่ในถุง

เป็นภาษาจีนสั้นๆ "ทานให้อร่อยนะครับ"

 

ภาษาจีนด้วย.....แถวนี้มีคนจากบ้านเดียวกันด้วยหรอ?

 

 

คริสไม่รีรอที่จะเปิดกล่องข้าวกินทันที เค้าหิวเกินกว่าที่จะสนใจว่ามีอะไรแปลกปลอมใส่ในนั้นไหม เค้าอาจจะตายทันทีที่กิน แต่ตายทั้งๆที่หิวมันคงแย่กว่า

 

............

 

 

อี้ฟานนอนมองเพดานอย่างสิ้นหวังอีกรอบในตอนดึก

ท้องร้องอีกแล้ว...... บ้าชะมัด

อาหารที่กินไปตอนเย็นทำให้เค้าอิ่มเพียงแค่ 3ชม. เท่านั้น .....

 

 

ก๊อกๆ

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้ง ชายหนุ่มลุกจากเตียงอย่างุนงง

ถุง 7-11 ถูกแขวนไว้ที่เดิมพร้อมกลิ่นหอมๆของบะหมี่ถ้วย

ที่ใส่น้ำร้อนมาให้พร้อมกิน

 

"พระเจ้า!"

 

คริสอุทานกับตัวเองมองซ้ายมองขวาอย่างงุนงง

 

หรือจะเป็นนางฟ้า....

นางฟ้าใจดี เห็นใจเค้าที่แสนยากจน

นางฟ้าครับขอบคุณนะครับ...

 

...........

 

 

วันนี้วันเงินเดือนออก คริสยิ้มอย่างมีความสุขหลังจากเดินออกมาจากที่ทำงาน เค้าแวะเข้า 7-11ก่อนที่จะกลับห้อง มีของใช้จุกจิกหลายอย่างที่เค้าต้องซื้อ เค้าชอบเข้าร้านสะดวกซื้อมากกว่าเข้าห้าง

 

"ยินดีต้อนรับครับ"

เสียงพนักงานประจำเค้าท์เตอร์ทักทายอย่างเป็นมิตร

 

คริสยิ้มให้อีกฝ่ายโดยไม่ได้มองหน้าตรงๆ เค้ามองผ่านไปที่ชั้นวางของที่เค้าต้องการ

ครีมโกนหนวด และ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป

 

"ทั้งหมด 15,000 วอนครับ"

 

พนักงานร่างผอมบางบอกพลางยิ้มให้

คริสก้มลงหยิบเงินไม่ได้ใส่ใจรอยยิ้มนั้นนัก

เค้านับเงินก่อนที่จะยื่นให้ คริสมองของอย่างอารมณ์ดี

 

"ขอบคุณมากครับ"

 

คริสหยิบของใส่เป้ที่สะพายมาก่อนจะเดินออกจากร้านไปไม่สนใจท่าทีบองใครบางที่ยิ้มเขินๆเมื่อมือได้สัมผัสกับเค้ายามที่ทอนเงิน....

 

 

...........

 

 

 

วันโลกาวินาศกลับมาอีกแล้ว

คริสจ่ายค่าห้องพัก ค่าน้ำ ค่าไฟจนเงินเกือบหมด

เค้าอยากจะบ้า ทำไมรายได้เค้าถึงน้อยนักนะ....

คริสได้นั่งวิงวอนมองฟ้าให้ส่งของกินมาให้อย่างเคย ใช่ ตอนที่เค้ามีเงิน นางฟ้าไม่เคยส่งอาหารอะไรมาแขวนไว้หน้าห้องเค้าอีกเลย

 

ก๊อกๆ

 

เสียงสวรรค์!

 

คริสพุ่งไปที่ประตูอย่างดีใจ

พลันเปิดประตูอย่างรวดเร็ว

 

แต่ปรากฏเป็น...เป็นเจ้าของอพาร์ตเม้นท์

 

"อาคริสอ่า นี่ๆ เอาเงินลื้อปาย มีคนมาจ่ายค่าห้องกะน้ำไฟให้ลื้อเลี้ยวอ่า"

 

อาแปะเจ้าของหอบอกพลางคืนเงินให้

 

"ครับ?"

"เมียอั๊วะอาซี่ บอกว่ามีคนมาจ่ายให้เลี้ยวอ่า"

"เอ่อ..ครับ"

 

คริสรับเงินมาอย่างตกใจ เค้าคิดว่านางฟ้าอาจจะจ่ายให้ด้วยแต่....

บ้าหรอ มันจะมากไปไหม แค่ข้าวบางมื้อที่ส่งมามันก็มากเกินไปแล้วรึปล่าว

 

"คนที่มาจ่ายให้หน้าตาเป็นยังไงครับ?"

"เมียอั้วะบอกอีเหมืองแพงด้าหวะ"

"ครับ?"

 

แพนด้า........คือไรวะ

นางฟ้าเดียวนี้คอสเพลย์แพนด้าหรอ?

 

ก่อนหน้านี้คริสไม่เคยคิดสงสัย เพราะนางฟ้าที่ว่าไม่ได้เอาข้าวมาส่งบ่อยนักทมักจะมาแค่เฉพาะช่วงที่เค้าไม่ออกไปจากห้อง นอนดื่มน้ำประทังชีวิต....

 

คริสกำเงินเอาไว้ในมือแน่น ก่อนจะคิดว่า

เค้าควรทำอะไรสักอย่าง....

 

 

 

คริสแอบอยู่หลังประตู

เค้าไม่ออกไปไหนทั้งวัน นั่งอดทนกินแต่ขนมในห้อง

ถ้านางฟ้าจะมาเฉพาะวันที่เค้าไม่ออกไปซื้อข้าวมากินละก็....วันนี้ต้องมาสิ

 

เรื่องเซงๆของคริสคือประตูเค้าไม่มีช่องตาแมวส่งหนะสิ ไม่มีทางรู้ก่อนเลยว่าใครจะมา

 

ในขณะที่เค้าถอนใจ....

 

ก๊อกๆ

 

มือเรียวกรัชากประตูเปิดออก ทันที ถุง7-11มาแขวนไว้หมาดๆห้อยต่องแต่ง

ขายาวๆวิ่งตามนางฟ้าที่คิดว่าใช่แน่ๆไปที่ลิฟต์

 

 "เดี๋ยวๆๆๆ"

 

คริสร้องตะโกนพยายามวิ่งไปแทรกตัวเข้าไปในลิฟต์แต่ไม่ทัน ลิฟต์ปิด...

 

"ผม....ก็แค่อยากขอบคุณ"

 

คริสรำพึงกับตัวเอง เค้าดูไม่ทันด้วยซ้ำว่ากฝ่ายหน้าตาเป็นยังไง

รู้แค่สวมฮู้ดสีดำ ...และน่าจะตัวเล็กกว่าเค้า

 

.........

 

คริสรอโอกาสอีกครั้ง คราวนี้เค้าดักที่ลิฟต์

คริสไม่ยอมไปไหนจนล่วงเลยมาจนค่ำ

เค้าแอบอยู่ข้างลิฟต์ ตรงทางหนีไฟ มองเห็นฝั่งตรงข้ามลิฟต์ไปเป็นระเบียงทางเดิน

และประตูห้องเค้าอยู่เยื้องๆ

 

.........

 

 

ไม่ไปดีไหมวันนี้...

ร่างเล็กยืนกัดเล็บเหมือนเด็ก

มองที่หน้าอพาร์ตเม้นท์

เมื่อวานเค้าเกือบถูกจับได้แหนะ

คริสวิ่งตามเค้ามาเร็วมาก โชคดีที่ลิฟต์มาพอดีไม่งั้นเค้าคงแย่แน่ๆ

 

เอาหนะฮวางจื่อเทา.... เค้าอาจจะไม่มาดักรอแล้วก็ได้เพราะอาจจะหิวจนวิ่งไม่ไหว....จื่อเทาให้กำลังใจตัวเองก่อนจะเดินหิ้วถุงข้าวเข้าไป

เค้าได้คีย์การ์ดมาเพราะเค้าตัดสินใจย้ายมาอยู่ที่นี่

เพื่อคอยมองใครบางคนเดินเข้าออกที่นี่ แต่เค้าอยู่แค่ช่วงเช้าถึงบ่าย เพราะช่วงนี้จื่อเทาเข้าเวรร้านตอนเย็นถึงตีสี่แทน

 

ร่างเล็กๆสวมอู้ดปิดหัวก่อนจะเดินเจ้าอพาร์ตเม้นท์ไป เพื่อส่งเสบียงแก่คนหล่อแต่ยากจน

 

.............

 

 

คริสยืนหมุนตัวไปมาอย่างหงุดหงิด

เค้าเบื่อการรอคอย เค้าต้องรอ

เค้าอยากเจอนางฟ้า....

 

เสียงลิฟต์ดังขึ้นมาที่ชั้น4ทีไรคริสต้องคอยแอบทุกที และทุกครั้งก็เป็นแค่คนข้างห้องเค้า

ไม่ก็แม่บ้านที่เดินทำความสะอาด....

 

คริสถอนใจออกมาเฮือกใหญ่คิดว่าวันนี้นางฟ้าคงไม่มาแล้ว พอจะก้าวออกจากช่องทางหนีไฟ ลิฟต์ก็มาหยุดที่ชั้นสี่อีกครั้ง คริสกลั้นหายใจ

 

ร่างเล็กๆในฮู้ดสีดำ กำลังค่อยๆเอาถุง7-11แขวนประตูห้องเค้า

คริสไม่ได้พุ่งตัวออกไป เค้าพยายามเพ่งมองใบหน้าของอีกฝ่าย

คนตัวเล็กถอดฮู้ดออกเพราะร้อน ก่อนจะก้มลงเขียนโน้ตเล็กๆถึงอีกฝ่าย

 

ใบหน้าน่ารัก ตาโตแก้มป่อง

ขอบตาคล้ำๆนั่น ไม่ได้ดูแย่ แต่กลับทำให้ดวงตาอีกฝ่ายมีสเน่ห์ให้มองอย่างหลงใหล...นางฟ้าเค้าเป็นแค่เด็กผู้ชายตัวเล็กๆผอมๆ

คริสยิ้มกับตัวเอง..เค้าจำเด็กตรงหน้าได้แล้ว

พนักงาน7-11ที่เค้าไม่เคยใส่ใจ เด็กที่ทักทายเค้าทุกวันที่เค้าเดินเข้าออกเพื่อหาของกิน....

 

 

...........

 

 

จื่อเทาเดินเข้าไปตอกบัตรเวลาเดิม 6โมงเย็น

ใจได้แต่คิดว่าอีกฝ่ายจะอยู่ห้องรึปล่าว...เค้าดันเอาเกี๊ยวน้ำไปแขวนไว้ มันอาจจะเย็นจนไม่อร่อย ทำไงดีนะ ...

 

"สวัสดีคร๊าบบบบ"

 

เสียงรุ่นพี่ตัวเล็กทักทายลูกค้าหน้าร้านเรียกสติให้จื่อเทาเร่งแต่งตัวให้เสร็จ แล้วเดินก้มหน้าก้มตาไปประจำที่ ที่เค้าท์เตอร์

 

ถุง 7-11 ที่ใส่เกี๊ยวน้ำถูกเอามาวางไว้ที่เค้าเตอร์ตรงหน้า

 

จื่อเทากลั้นหายใจไม่กล้าเงยหน้ามอง

ถุงเดียวกับที่เค้าเอาไปแขวนไว้แน่ๆ....

 

"พี่อยากกินแบบร้อนๆอ่ะ อุ่นให้ใหม่ได้มะ?"

 

 

ใบหน้าเล็กเหลือบมองหน้าอีกฝ่ายที่ยืนยิ้มกว้าง

จื่อเทารีบก้มหน้า เค้าพยักหน้ารัวๆ ก่อนจะหยิบของในถุงเข้าไมโครเวฟให้

 

ไม่มีคำพูดใด ต่างฝ่ายต่างยิ้ม

จื่อเทาเอาแต่ก้มหน้ายิ้มอาย

โดนจับได้ซะแล้ว.....

 

ติ๊ดๆ

 

เสียงไมโครเวฟเตือน

จื่อเทาค่อยๆใช้ถุงมือหยิบถ้วยเกี๊ยวน้ำออกมา

แล้วจัดมันลงในถุงพลาสติก โดยพยายามไม่มองคนที่ยืนรออยู่

 

"เลิกงานกี่โมง?"

 

เสียงทุ้มถามพลางยิ้ม

 

"ทะ...เที่ยงคืนครับ"

 

จื่อเทาตอบไม่กล้าสบตาอีกฝ่าย

คริสไม่ตอบอะไรร่างสูงยิ้มกว้างก่อนจะยกมือเหมือนบอกลาก่อนจะเดินออกจากร้านไป

 

เมื่อร่างสูงเดินออกไป ฮวางจื่อเทาทรุดตัวลงนั่งจับแก้มตัวเอง ใบหน้าเล็กรู้สึกร้อนผ่าว อายจนไม่รู้จะบรรยาย

ออกมาเป็นคำพูดยังไง เค้าเป็นฝ่ายตามร่างสูงไปเองตั้งแต่แรก เค้าแค่อยากรู้ และสนใจอีกฝ่าย ก็แค่อยากทำดีด้วยโดยไม่ให้อีกฝ่ายรู้

แต่สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นตอนนี้มันยิ่งกว่าฝัน ผู้ชายคนนั้นยิ้มให้เค้า มองเห็นเค้ามีตัวตนแล้ว และถ้าไม่เข้าข้างตัวเองจนเกินไป ทำไมถึงรู้สึกว่าอีกฝ่ายก็ชอบเค้าเช่นกัน.... จื่อเทาได้แต่ปิดหน้าตัวเองด้วยความเขินอาย กว่าจะตั้งสติทำงานต่อไปได้ก็ใช้เวลานานทีเดียว

 

ร่างผมบางเดินกลับมาที่อพาร์ตเม้นท์ที่เพิ่งย้ายมา เค้ากลับเข้ามานอนพักหลังจากเวลาเที่ยงคืน นั่นคือสาเหตว่าทำไมคริสถึงไม่เคยเจอจื่อเทาเลยแม้จื่อเทาจะย้ายเข้ามาอยู่ด้วยหลังจากที่รู้ว่าอพาร์ตเม้นท์คริสอยู่ไหน เพราะทั้งสองคนทำงานกันคนละเวลาเสมอ จื่อเทาเข้างานหกโมง นั่นคือเวลาที่คริสเลิกงานแล้วไปซื้อของกินที่ 7-11 ประจำ

 

จื่อเทาเป็นฝ่ายสนใจคริสก่อน เค้าเจอร่างสูงมาตั้งแต่เริ่มมาทำงานพาร์ทไทม์ แต่คริสไม่เคยสนใจเค้าเลยจนวันนึง จื่อเทาเห็นคริสท่ทางลำบากเลยตัดสินใจเดินตามชายหนุ่มมาเพื่อดูว่าอาศัยอยู่ที่ไหน จริงๆมันห่างจากที่พักเดิมของจื่อเทาแค่สองบล็อคเท่านั้น เค้าจึงย้ายออกจากที่เดิมเพื่อมาอยู่ที่นี่โดยไม่ต้องคิดซ้ำ

 

จื่อเทาเดินคิดไปเรื่อยจนกระทั่งกดลิฟต์ขึ้นมาถึงชั้น6 อพาร์ตเม้นที่นี่มี6ชั้น พอเดินขึ้นไปก็เป็นชั้นดาดฟ้า ลาดเท้าเล้กๆเดินมาจนถึงหน้าห้องเหลือบมองสิ่งมีชีวิตที่นั่งสัปหงกด้วยความตกใจ

คริสอยู่ตรงนั้นนอนเอาหัวพิงประตูห้องจื่อเทาอยู่ ร่างสูงเพิ่งรู้จากอาแปะที่ดูแลว่า แพนด้าที่อาแปะบอกเพิ่งย้ายมาเมื่ออาทิตย์ที่แล้วและอาแปะแกก็ไม่ได้สงสัยอะไรเพราะอีกฝ่ายก็เคยจ่ายค่าห้องให้คริส เลยบอกว่าแพนด้าที่ว่านั่นพักอยู่ห้องไหน

 

“เอ่อ....พี่ครับ” จื่อเทารวบรวมความกล้าปลุกอีกฝ่ายอย่างหวั่นๆ

“งื้อ อ่ะ นางฟ้า นางกลับช้าจังชั้นง่วงมากๆเลยรู้ไหม” มืออุ่นหยิกแก้มจื่อเทาเบาๆพลางบ่น

นี่พี่เค้ามารอเรางั้นหรอ.....จื่อเทาคิดไปใบหน้าก็เริ่มร้อนผ่าว

“คือนี่นายจะใจร้ายอุปการะพี่แค่ข้าวสามมื้อหรอ” คริสแกล้งทำเป็นน้อยใจใส่เด็กน้อยที่ได้แต่ซ่อนใบหน้าเขินอายไว้ในฮู้ด

“ป่าวนะ คือว่าถ้าพี่ไม่เดือดร้อนผมก็...” ร่างบางตอบเสียงเบา

“ก็ไรหละ ตอนนี้พี่ลำบากยิ่งกว่าไม่มีข้าวกินอีกนะรู้ไหม?”

“เอ๋? เกิดอะไรขึ้นหรอครับ? พี่ไม่มีเงินจ่ายค่าห้องหรอ? ทำไมหละก็ผม...”

“จ่ายให้แล้วใช่มะ ทำไมทำแบบนี้หละ พี่ดูแย่มากในสายตานายมะ จนมากเลยสินะถึงจ่ายค่าห้องให้ หาข้าวให้กิน”

“ไม่ใช่นะครับ ผมแค่อยาก...”

“อยากอะไร?”

“อยากรู้จักพี่...” จื่อเทาตอบเสียงเบาเหมือนกระซิบ

คริสยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนมีคู่ลมหายใจกั้น จื่อเทาผงะออกเล็กน้อยแต่มือของคริสก็รวบตัวคนขี้อายมากอดไว้จนได้ จมูกโด่งไล่แก้มนิ่มของคนในอ้อมกอดเบาๆ

“สวัสดีครับฮวางจื่อเทา พี่ชื่ออู๋อี้ฟาน อายุ25ปี สูง 187 หนัก 73 ใส่เสื้อไซส์ แล้วที่สำคัญตอนนี้ยังโสดครับ”

จื่อเทาได้แต่ยกมือเล็กปิดหน้าตัวเอง เค้าไม่รู้จะโต้ตอบอีกฝ่ายยังไง

“แค่นี้ใช่ไหมครับที่อยากรู้” คริสกระซิบถามใกล้ใบหูอีกฝ่าย

“มะ....ไม่ใช่”

วงแขนแกร่งกอดร่างบางแน่นขึ้น

“แล้วอยากรู้จักแค่ไหนครับ?”  คริสแกล้งถามเสียงขรึม

“ผมขอโทษ....” จื่อเทาทำท่าเหมือนจะร้องไห้ เค้าทำอะไรผิดงั้นหรอ?

“ไหนๆจ่ายค่าห้องให้แบบนี้ ไปอยู่กับพี่ดีไหมครับจะได้คุ้มเงินที่จ่ายไป”

“งื้ออออ” เสียงครางเบาๆของคนขี้อายไม่รู้จะช่วยเหลือตัวเองยังไง นี่เขินจนรู้สึกเหมือนตัวเองจะมอดไหม้เพราะความร้อนที่มันเพิ่มมากขึ้นๆทุกทีแล้วนะ

“เอ่าตอบสิครับ ไปอยู่ด้วยกันไหม นี่เห็นว่าเพิ่งย้ายมาไม่มีเวลาจัดของด้วยซ้ำ ย้ายลงไปอีกสองชั้นก็ไม่หนักหนาเท่าไหร่มั้งครับ ว่าไง? ไปไหม?”

 

คนรุกหนักยิ้มกริ่มเมื่อร่างบางในอ้อมกอดเริ่มบิดไปบิดมาด้วยความอาย

 

“ไม่ตอบพี่ไปละนะ” คริสแกล้งทำเป็นผละออกแล้วจะลุกหนี

มือเล็กๆจับข้อมือหนาไว้เหมือนกลัวอีกฝ่ายจะหายไป

“ไป....ไปก็ได้” หัวกลมก้มหน้าไม่กล้าสบตา เสียงที่เปล่งออกมาเบาจนเหมือนเสียงกระซิบ

“ห่ะ?” คริสแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน แกล้งถามแต่ก็มีเสียงหัวเราะระเบิดออกมา

จื่อเทาเงยหน้าขึ้นมา ริมฝีปากเล็กยู่ปากขมวดคิ้วเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายแกล้ง

“ก็ไปไงเล่า ไปด้วย อยากไปอยู่ด้วย...” หลับตาปี๋แล้วตอบออกมาตามที่ใจต้องการจนหมด ร่างสูงที่หัวเราะอยู่ฉุดมือเล็กให้จื่อเทาลุกขึ้นมา จมูกโด่งหอมที่แก้มนิ่มฟอดใหญ่

“โอเค งั้นคืนนี้เอาของทิ้งไว้นี่แหละ ไปเถอะกลับห้องกัน”

“อื้อ” จื่อเทาเดินไปตามแรงที่จูงมือเดินไปที่ลิฟต์อย่างว่าง่าย



เสียงคุยกันหงุงหงิงดังอยู่ในลิฟต์ คำถามที่ไม่ได้รับคำตอบที่ชัดเจน แต่ก็ทำให้คนฟังใจเต้นรัว....

“ทำไมพี่ถึงเรียกเค้าว่านางฟ้าหรอ?”

“เพราะว่านายเป็นนางฟ้าหนะสิ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

 

 

จบ♥


ผลงานอื่นๆ ของ LilyHZT

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

14 ความคิดเห็น

  1. #14 Tanya1168 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 01:51
    เขิน จื่อเทาหนูลงทุนมากกก พี่คริสใกล้สิ้นเดือนทีไรเงินหมดทุกทีสินะ คู่นี้ทำให้เราเขินนนนน
    #14
    0
  2. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  3. #12 MR-RAINDROP (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2558 / 10:38
    น่าร้อกอ่ะ!! พี่อู๋คนหล่อแต่ยากจน เอาจริงๆก็ไม่ได้ดูรันทดขนาดนั้นนะ แต่ตังค์หมดทุกทีเลย 5555555 จื่อเทาวววว ความรักต้องไขว่คว้าค่ะ นับถือความกล้าของน้องจริงๆ ชอบตอนพี่คริสมาขอให้อุ่นเกี๊ยวน้ำอ่ะ เขินแทนเลยนะ!! แง้งงงงง ไหนจะชวนมาอยู่ด้วยกันอีก อ่านละยิ้มแก้มแตกเลยค่ะ ปล.คนแต่งสนใจแต่งสามพีคริสเทาชานบ้างมั้ยคะ? ชอบมากนี่พูดเลย
    #12
    0
  4. วันที่ 21 มกราคม 2558 / 00:05
    งืมมมมมม!!!ไม่เขินก็ไม่รู้จะว่าไง น่ารักจ๊างงงงงงงง!!!! จื่อเทาน่ารักสุดๆอ่ะ พี่อี้ฟานก็แบบ...5555 ชอบนะ ><
    #11
    0
  5. #10 R'r_
    วันที่ 6 ตุลาคม 2557 / 12:15
    เขินครับ เขินครับาท่านนนนนนนน 

    ถ้าชีวิตจริงมีนางฟ้าแบบจื่อเทาจะจับกินให้หมดเลยย #ห้ะ
    #10
    0
  6. วันที่ 23 สิงหาคม 2557 / 16:50
    น่ารักอะ
    #9
    0
  7. #8 joohwan
    วันที่ 22 สิงหาคม 2557 / 11:32
    อ๋อย~~~~~~~~~~ ฟินโคตรๆเลย เอาอีกๆๆ
    #8
    0
  8. วันที่ 9 สิงหาคม 2557 / 19:56
    ฟินมากคีาาา เเอร๊กกกก ดิ้นอยู่กัยพื้นน น่ารักที่สุดดด นางฟ้าแพนด้าา 😍😍😍😍
    #7
    0
  9. วันที่ 9 สิงหาคม 2557 / 18:15
    //*ลงไปนอนกลิ้งกับพื้น

    เขินมากกกกกกกกก งื้ออออออ เขินแทนนางฟ้าจื่อเทาจุงเบย

    ต่อไปนี้ไม่ใช่แค่ฝากข้าวฝากน้ำละ ท่าทางนางฟ้าจะต้องฝากทั้งตัวและหัวใจแล้วล่ะ

    เอ๊ะ หรือฝากไว้ตั้งกะครั้งแรกที่เห็นแล้วก็ไม่รู้เนาะ

    พี่คริสคะ ความรักของพี่เกิดที่เซเว้น อีเลฟเว่น (กรุณาร้องเป็นเพลง) ด้วยแน่ะ 5555
     
    #6
    0
  10. #5 แพรรี่
    วันที่ 8 สิงหาคม 2557 / 10:42
    อื้อ~~ >///< เขิน
    #5
    0
  11. #4 lovely347_3
    วันที่ 6 สิงหาคม 2557 / 10:11
    นางฟ้าเทาเทา อ๊ากกกกกก -/////////-
    #4
    0
  12. วันที่ 28 กรกฎาคม 2557 / 10:52
    นางฟ้าเทาเทา
    กรี็ดดดดดดดด ชอบอ่ะ
    #3
    0
  13. วันที่ 28 กรกฎาคม 2557 / 08:01
    นางฟ้าจื่อเทา >< น่ารักจัง
    #2
    0
  14. #1 Laplace na : ) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2557 / 23:04
    นางฟ้าจือเทาาาาาาา///////
    #1
    0