[Osomatsu-san] addict (AllxIchi)

ตอนที่ 18 : Chapter18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 274
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    11 มิ.ย. 61


     เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นจากตรงหัวเตียงมันทำหน้าที่ได้ดีเสียจนชายหนุ่มเจ้าของห้องรู้สึกรำคาญแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ยอมลุกขึ้นจากเตียงนุ่ม เสียงนาฬิกาดังขึ้นเป็นหนที่สองเพื่อย้ำเตือนว่าวันนี้เขามีหลายสิ่งต้องทำจะมามัวแต่ซุกตัวซึมซับความอบอุ่นอยู่ในผ้าห่มผืนหนาอย่างนี้ไม่ได้ คารามัตสึถอนหายใจฟึดฟัด ดันตัวเองขึ้นจากเตียงและเดินมาหยิบผ้าขนหนูสีขาวสะอาดเข้าห้องน้ำไปทั้งที่ยังลืมตาไม่ขึ้น

     หายเข้าไปราวสิบห้านาทีก็ออกมาในสภาพกึ่งเปลือย คารามัตสึตั้งใจจะหาไปหาเสื้อผ้ามาใส่แต่เสียงเมล์เข้าในโทรศัพท์ทำให้เขาต้องเปลี่ยนเส้นทางเดินกลับมาที่หัวเตียงอีกรอบ เขาปลดล็อคโทรศัพท์ด้วยความรวดเร็ว นิ้วเรียวกดเข้าไปที่ไอคอนรูปซองจดหมายข้อความที่ปรากฎทำให้เจ้าของโทรศัพท์อารมณ์ขุ่นมัวยิ่งกว่าตอนโดนปลุกเสียอีก เขากดลบทันทีที่อ่านข้อความเสร็จพลางรีบวิ่งไปแต่งตัวเพื่อทำตามคำสั่งกรายๆนั่น

     ข้อความ: 'เริ่มแผนได้'

 

     คารามัตสึขับรถออกจากบ้านไปยังที่ที่หนึ่งตั้งแต่เช้าตรู่จึงไม่แปลกเลยที่อิจิมัตสึจะไม่เห็นเขาในวันนี้ ขับรถมาจอดที่ร้านอาหารร้านหนึ่งที่จูชิมัตสึจะแวะพาอิจิมัตสึมาก่อน คารามัตสึเข้ามารอในร้านอาหารนั่งรอที่ประจำที่พวกเขาชอบมานั่ง พนักงานสาวสวยตั้งใจถือเมนูอาหารเข้ามาให้คุณลูกค้าสั่งแต่ดูจากหน้าตาของคารามัตสึแล้วพนักงานสาวก็ตัดสินใจเดินกลับไปที่เคาน์เตอร์อย่างเดิมทันที คารามัตสึเหลือบมองเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้เรียกพนักงานสาวกลับมาแบบที่ปกติเขาควรจะทำ

     เกือบสองชั่วโมงที่คารามัตสึนั่งรอจูชิมัตสึนับเป็นเรื่องมหัศจรรย์มากที่ยังไม่มีพนักงานคนไหนมาไล่เขาออกจากร้านทั้งที่เขาเข้ามานั่งนานขนาดนี้อาหารก็ไม่ได้สั่งสักเมนู ในมือมีเพียงแก้วน้ำเปล่าที่ไม่ได้เสียงตังค์สักแดงซื้อ แอบคิดในใจว่าถ้าจูชิมัตสึไม่โผล่มาในห้านาทีนี้เขาจะบุกไปล้มแผนน้องชายที่บ้านซะ

     "ผมมาแล้วครับ" เสียงคุ้นเคยด้วยน้ำเสียงสดใสที่ไม่ได้สำนึกผิดนั่นยิ่งทำให้คารามัตสึอารมณ์ไม่ดีเพิ่มเป็นทวีคูณ

     "ตายยากจริง..." คารมัตสึพึมพำก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้นในคำถามถัดมา "บอกฉันอีกที่ซิว่าทำไมฉันต้องถ่อมารอนายไกลถึงที่นี่ทั้งที่ฉันสามารถขับรถตามพวกนายออกมาได้"

     "เดี๋ยวโดนสงสัยไงครับ แล้วอีกอย่างผมก็อยากให้พี่ช่วยมาสังเกตว่าหมอนั่นได้มาแถวนี้จริงๆรึเปล่า" จูชิมัตสึเปลี่ยนมาใช้น้ำเสียงที่แข็งกระด้างขึ้นมาทันทีเมื่อพูดถึงบุคคลอื่นที่เป็นเป้าหมายจริงๆของแผนการณ์นี้ 

     "ยังไม่เห็นแต่คงอยู่ไม่ไกลนักหรอก" คารามัตสึตอบ เพราะตั้งแต่มาถึงที่นี่นอกจากนั่งหน้าบึ้งแล้วอีกสิ่งที่เขาทำก็คือการคอยสังเกตการณ์ผู้คนที่เดินผ่านไปมาตลอด

     "ครับ เหมือนจะได้เวลาแล้ว...อ๋อ ผมเปลี่ยนสถานที่ที่จะพาพี่อิจิมัตสึไปแล้วนะครับ" จูชิมัตสึแสร้งโพล่งขึ้นมาเหมือนเพิ่งนึกได้

     "อะไรนะ?" คารามัตสึหันขวับไปมองน้องชายที่เริ่มนอกแผนทันที ยังไม่ทันที่จะได้ถามอะไรต่อจูชิมัตสึก็เอ่ยขัดขึ้นมา

     "ตามมาให้ถูกนะครับ" จูชิมัตสึคลี่ยิ้มท้าทายให้เห็นเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะรีบสาวเท้าเดินออกไปจากร้านอาหาร

 

 

     คารามัตสึขับรถตามรถของจูชิมัตสึมาเรื่อยๆ แอบหลงบ้างเพราะจูชิมัตสิขับวกไปวนมา แอบขับตามไม่ทันบ้างถึงน้องชายจะไม่ได้เร่งความเร็วเพิ่มขึ้นแต่เพราะการจราจรปกติก็ทำคารามัตสึหัวเสียอยู่นานพอควร ทางที่จูชิมัตสึเปลี่ยนแผนกับทางที่ตั้งใจจะไปตอนแรกอยู่กันคนละทาง และสาเหตุที่น้องชายเปลี่ยนแผนกลางคันนั้นคนเป็นพี่ค่อนข้างมั่นใจว่าต้องการกำจัดเขาให้พ้นทาง แรกเริ่มเดิมทีพวกเขาได้รับคำสั่งให้มาทำภารกิจลับนี้ด้วยกันแน่นอนว่าจูชิมัตสึอยากทำคนเดียวแต่ไม่สามารถทำได้เขาจึงต้องมาช่วยมันก็เลยลงเอยที่จูชิมัตสึผู้เดาใจยากคนนั้นเลือกทำอะไรนอกแผนและทำตามใจตนเอง

            เมื่อคนที่ตนตามมาค่อนวันลงจากรถคนคิ้วหนาก็ขมวดคิ้วแน่นอย่างสงสัยเต็มประดา เขามองไปรอบๆ ยิ่งเห็นว่ามีแต่ต้นไม้ใบหญิงยิ่งสงสัยเข้าไปใหญ่

            สวนสาธารณะเนี่ยนะ....

 

            คารามัตสึสามารถพูดได้เต็มปากเต็มคำว่าวันนี้ โคตร-น่า-เบื่อ เขาเอาแต่แอบตามชายหนุ่มสองคนเดินเล่นไปมาในสวนที่มีแต่ต้นไม้ขนาดใหญ่แห่งนี้ทั้งวัน และสิ้นสุดลงด้วยการพาเด็กหญิงตัวน้อยไปส่งคนที่คาดว่าคงเป็นพ่อ แต่สิ่งหนึ่งที่น่าพึงพอใจคือคนที่เป็นสาเหตุที่แท้จริงของเหตุการณ์นี้ก็มาตามอย่างที่คาด เพียงแต่ว่าตอนนี้อีกฝ่ายหายไปเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วนั่นทำให้คารามัตสึคิดว่าคนคนนั้นก็น่าจะกลับไปแล้วเช่นกัน

            ชายหนุ่มกัดฟันกรอดในที่สุดช่วงเวลาดั่งนรกที่เขาต้องอดทนดูก็จบลงสักทีดังนั้นคารามัตสึจึงตั้งใจจะกลับไปขึ้นรถ แต่ก่อนจะถึงลานจาดรถเขาก็เห็นมุมสูบบุหรี่พอดีจึงไม่รอช้าตรงเข้าไปเหมือนเป็นเรื่องคุ้นชินที่ไม่ได้ทำมานาน นั่นเพราะเขาจำได้ขึ้นใจว่าอิจิมัตสึไม่ชอบควันหรือกลิ่นบุหรี่ ถึงจะไม่สูบแต่เขากลับพกมันติดกระเป๋าไปทุกที่แม้ตอนนี้เองก็เช่นกัน เปลวไฟเล็กๆ จากไฟแช็คโลหะสีเงินสลักรูปหัวกะโหลกจุดติดบนนิโคตินก่อนมันจะสร้างควันพิษลอยคลุ้งไปทั่วในอากาศให้คนจุดได้สูบเข้าปอด ในจังหวะที่พ้นควันเหล่านั้นออกมาเสียงของชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นแทรกพอดี

            “วันนี้มาตามผมหรือตามพวกเขาหรอครับ?” เสียงทุ้มนุ่มทว่าแฝงไปด้วยความยียวนถามเขาก่อนที่เจ้าตัวจะนั่งลงข้างๆ อย่างถือวิสาสะ คารามัตสึปราดตามองการกระทำเหล่านั้นผ่านแว่นดำแล้วโยนบุหรี่ในมือลงพื้นโดยไม่ลืมเหยียบจนอาจเรียกได้ว่ากระทืบบุหรี่ม้วนนั้นซ้ำเพื่อดับไฟ “พวกเขาดูเข้ากันได้ดีนะครับ”

            คารามัตสึรู้สึกเหมือนหนังตากระตุกถี่ยิบ เขาคิดว่าหากอีกคนยังพล่ามไม่เลิกเขาอาจยั้งสติไว้ไม่ทันและต้องจบด้วยการนองเลือดไม่มากก็น้อย...

            “แต่คงดีกว่านี้หากเขามาอยู่กับผม”

            นั่นปะไร

ผลั่ก!!!

            ความเจ็บแปลบแล่นริ้วก่อนจะทันตั้งตัวว่าเกิดอะไรขึ้นเสียอีก คารามัตสึสะบัดข้อมือเล็กน้อยเมื่อเผลอออกแรงมากเกินควรเขากระชากคอเสื้อเชิ้ตสีเทาหม่นของคนที่ลงไปกองอยู่บนพื้นขึ้นมา นัยน์ตาที่อบอุ่นในยามปกติบัดนี้กลับเดือดดาลซะจนน่ากลัวว่าจะพลั้งมือไปฆ่าใคร ถึงหากพลั้งมือทำลงไปจริงๆ คงไม่พ้นคนตรงหน้าที่ถูกคร่าชีวิต

            “หุบปากของแกไปซะ อิจิมัตสึจะไม่ไปไหนทั้งนั้น!” คารามัตสึกดเสียงขู่ต่ำแต่คนที่เสียเปรียบกลับหัวเราะเย้ยหยัน

            “อะไรกันที่ทำให้คุณดูมั่นใจขนาดนั้น” ว่าก่อนจะค่อยๆ แกะมือของคารามัตสึออกจากคอเสื้อเชิ้ตตนเองแล้วจัดให้เขาที่เหมือนเดิมด้วยท่าทางสงบนิ่งจนน่าหมั่นไส้ “สงครามยังไม่จบเลยนะครับ...โอ๊ะ อันที่จริงมันยังไม่ได้เริ่มซะด้วยซ้ำ”

            มือข้างเดิมที่คารามัตสึเพิ่งต่อยชายตรงหน้าไปเมื่อไม่นานมานี้กลับมาประทับหมัดลุ่นๆ เข้าที่แก้มข้างเดิมจนเริ่มช้ำและมีเลือดไหลที่มุมปาก ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่สนใจหรือสงสารตอนที่ต่อยซ้ำลงไปอีกหมัดและอีกหมัด

            “ฉันจะเตือนเป็นครั้งสุดท้าย อย่ามายุ่งกับอิจิมัตสึของฉัน!!! แค่ไอ้เวรพวกนั้นก็เต็มทนแล้วถ้าแกขืนมายุ่งกับอิจิมัตสึอีกฉันจะฆ่าแกซะ!!!” คารามัตสึตวาดกร้าว หากเปรียบเขาเป็นสัตว์ป่าคงไม่ผิดนัก ในตอนนี้แค่ไม่ชักปืนออกมายิงทิ้งก็ดีแค่ไหนแล้ว

            หากมีใครมาเห็นนอกจากเรียกตำรวจคงไม่มีใครกล้าเข้ามาห้ามพวกเขาเด็ดขาด จะใช้คำว่าพวกเขาก็ไม่ถูกนักอันที่จริงเป็นแค่คารามัตสึฝ่ายเดียวเท่านั้น หลังจากปล่อยหมัดสุดท้ายไปคารามัตสึก็ยืนหอบหายใจไปหลายนาที ชายหนุ่มอีกคนถมเลือดทิ้งแล้วยันตัวลุกขึ้นแต่ใบหน้าก็ยังประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ ไม่จางหายแล้วลงมือจัดเสื้อตนเองอีกครั้ง

            “สันดารออกหมดแล้วครับ” เสียงหัวเราะนั่นคงทำคารามัตสึหัวเสียไปอีกนาน เขาแน่ใจว่าคารามัตสึจะต้องชกอีกเพราะฉะนั้นชายหนุ่มจึงชิงตัดหน้าด้วยการแยกปืนจากคารามัตสึมาจี้ขมับเจ้าของปืน

            “แก.....!

            ชายหนุ่มพลิกปืนในมือตนเองไปมาเขาเงยหน้ามองคารามัตสึเล็กน้อยแล้วโยนมันคือเจ้าของไป “ผมไม่ทำอะไรหรอกครับ”

            “ถ้าจะฆ่าคุณแค่ลั่นไกปืนมันไม่สนุกหรอก แล้วก็ดูเหมือนจะหมดเวลาแล้วนะครับ...อ๋อ ที่ตามมาวันนี้คงไม่ได้ข้อมูลอะไรมากใช่มั้ยล่ะครับน่าเสียดายจังนะ....แต่พวกคุณควรสนใจจุดอื่นได้แล้วนะครับ”

            ไม่อย่างนั้นพวกคุณจะเสียทุกอย่างไป...

 

            ในเช้าวันถัดมาอิจิมัตสึตื่นมาพร้อมอาการเหนื่อยล้าตามร่างกายถ้าเดาไม่ผิดคงเพราะเมื่อวานเขาอุ้มเด็กคนนั้นเกือบทั้งวันและแทบไม่ได้นั่งพักเลย พูดไปก็ยิ่งเหมือนตัวเองแก่ขึ้นทุกทีทั้งที่ความจริงเพิ่งจะยี่สิบต้นๆ เอง หลังจากภารกิจคราวนี้อิจิมัตสึจะขอโอโซมัตสึออกไปนอกสนามบ้างไม่อย่างนั้นฝีมือและร่างกายที่อุตส่าห์ฝึกฝนมาคงสนิมเกาะแน่ๆ

            เขาดั้นด้นพาตัวเองลงมาทานอาหารชั้นล่างได้สำเร็จ ระหว่างทางนอกจากแม่บ้านที่ขมักเขม้นปัดกวาดเช็ดถูอิจิมัตสึก็ไม่เห็นใครเลย แต่เขาก็ได้กลิ่นหอมๆ มาจากในครัวแล้วตัวเขาเองก็ยังไม่ได้ทานอะไรเลยด้วยเพราะงั้นขาเลยก้าวไปทางครัวโดยอัติโนมัติ

            “ชิ” อิจิมัตสึสบถก่อนจะเบือนหน้าหนีเมื่อพบว่าใครทำอาหารอยู่

            “โอ้ Good morning brother” คารามัตสึทักทายด้วยรอยยิ้ม เขาชิมข้าวต้มในมืออีกครั้งก่อนจะตักใส่ถ้วยให้ผู้มาใหม่ทานที่นั่งรออยู่บนเคาน์เตอร์บาร์แล้ว

            “อาหารคนป่วยรึไง” อิจิมัตสึมองเหยียดข้าวต้มใสๆ ในถ้วยสีขาวยิ่งขลับให้มันดูเหมือนอาหารคนป่วยยิ่งขึ้นไปอีก ยังไม่แตะก็รู้ได้ว่ารสชาติห่วย

            “เอ๊ะ ม-ไม่ใช่นะ นี่ฉันตั้งใจทำสุดฝีมือเลยนะ” เมื่อกี้ก็ลองชิมมันก็ไม่ได้แย่นี่น่า ในความคิดของคารามัตสึน่ะนะ

            แน่นอนว่าอิจิมัตสึไม่คิดแบบนั้น ทันทีที่ข้าวต้มคำแรกไหลลงคอไปอิจิมัตสึก็ต้องเบ้ปากให้กับรสชาติมัน โอเคมันไม่ได้จืดหรอก....แต่โคตรเค็มตั้งหาก!!! อิจิมัตสึตบโต๊ะเสียงดังลั่นห้องครัวเขาคว้าเอาถ้วยข้าวต้มและส่วนที่เหลือในหมอเททิ้งอ่างล้างจานทั้งหมด คารามัตสึเห็นดังนั้นก็แอบน้ำตาซึมเสียใจไม่น้อยที่กฝ่ายมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้

            “ไอ้ข้าวต้มห่วยแตกที่มีดีแค่กลิ่นแบบนั้นไม่สมควรถูกเรียกเป็นอาหารด้วยซ้ำ”

            คารามัตสึกำลังจะอ้าปากถามเมื่อเห็นว่าอิจิมัตสึเริ่มตั้งใจแต่ก็เปลี่ยนใจมานั่งมองเงียบๆ แทน สักพักถึงจะเข้าใจว่าอิจิมัตสึกำลังทำข้าวต้มหม้อใหม่อยู่ คารามัตสึแอบแสร้งทำเป็นเดินไปศึกษาว่าอิจิมัตสึทำอะไรยังไงบ้างแต่ในความจริงคือเนียนไปยืนซ้อนหลังอิจิมัตสึ คนกำลังง่วนกับอาหารแทบไม่รู้ตัวจนกระทั่งมือของคารามัตสึแตะเข้าที่เอวเขา อิจิมัตสึกระทุ้งศอกที่สีข้างคารามัตสึเต็มๆ จากนั้นไม่นานคารามัตสึก็ยอมกลับไปนั่งดูเหมือนเดิมแทน

            เหตุการณ์เมื่อคืนคารามัตสึยังลืมไม่ลงมันเหมือนกับว่าสิ่งที่ผู้ชายคนนั้นบอกกับเขามันต้องมีอะไรที่เขายังเค้นออกมาไม่ได้ซ่อนอยู่เป็นแน่และอาจเพราะยังสงบสติอารมณ์ไม่ได้เต็มร้อยคารามัตสึเลยยังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใครทั้งนั้น 

          คารามัตสึเท้าคางกับโต๊ะสายตาก็เพลิดเพลินไปกับสีหน้าต่างๆ ที่อิจิมัตสึแสดงออกมาในขณะที่ทำอาหารและสอนเขาไปด้วยหรือแม้แต่ก่นด่ากันก็ตาม คารามัตสึอยากอยู่กับอิจิมัตสึแบบนี้ไปตลอดแต่ในขณะเดียวกันก็กลัวว่าถ้าเป็นแบบนั้นจริงสักวันหากขาดอีกฝ่ายไปเขาคงทนไม่ได้....และจะไม่ยอมทน

            ห้านาทีต่อมาอาหารเมนูเดิมก็มาวางอยู่ตรงหน้าแต่กันเพียงหน้าตาที่น่าทานกว่าเป็นไหนๆ และรสชาติที่อร่อยกว่าเป็นเท่าตัวเท่านั้น

            “ขอบคุณนะอิจิมัตสึ”

            “ไม่เป็นไร”

            “ใจดีจังแฮะ---”

            “พอดีมันเหลือแล้วบ้านนี้ไม่มีหมาอ่ะ”

            “เอ๊ะ”






------------------------------------------------
     I'm come back!!!!! เรากลับมาแล้วค่าาาาา(และไม่รู้ว่าจะหายไปอีกมั้ย) ก่อนอื่นต้องขอโทษที่หายไปโดยไม่แจ้งนะคะเนื่องจากว่าเราลืมไอดีและรหัสไปจำไม่ได้ว่าเชื่อมต่อกับอะไรไว้ วันนี้ลองนั่งหาดูปรากฎว่าเข้าได้แล้วค่ะ! เย่! แล้วก็ขอขอบคุณทุกๆ เม้นที่มาให้กำลังใจเราจนสามารถเข็นตอนนี้ออกมาให้อ่านได้นะคะ(ถึงแม้จะดองไปนานขนาดนี้ก็ตาม---) ขอบคุณมากนะค้า>////<
     และถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดก็จะมาอัพต่อจนจบค่ะแต่เราไม่อยากให้คาดหวังว่าจะจบแน่ๆ เพราะเราเองก็แอบนอกใจไปสิงด้อมอื่นแล้วเหมือนกั---- ครั้งนี้เราหายไปนานมากเลยต้องมาเริ่มอ่านงานตัวเองใหม่ทั้งหมดพล็อตที่วางไว้ก็ดันลืมไปแล้วด้วยอาจจะต้องวางใหม่ทั้งหมดอีกเช่นกันอย่างเช่นตอนนี้เป็นต้นค่ะ;-;  เพราะงั้นถ้ามันงงๆ หรือไม่สอดคล้องกันขออภัยไว้ ณ ที่นี้นะคะแต่เราจะพยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ 
     ปล. ขอต้อนรับเข้าสู่รูทคารามัตสึอย่างเป็นทางการค่ะ:)




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

82 ความคิดเห็น

  1. #81 คุณตูน (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 16:16

    รออยู่นะคะไรท์ถึงแม้จะนานแล้วก็ตาม._,)

    #81
    0
  2. #75 Kureha0858♤ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 13:10

    เอร๊ยยยยยยคิดถึงมากเลยค่ะ/////7///// เรือหลักมาแล้ววววววว♡♡

    #75
    0
  3. #73 Yaoi_คือพระเจ้า (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 20:37

    เย้!!!!! กลับมาแล้ววววววววววว แต่ที่อิจจี้บอกว่าเหลือแล้วบ้านนี้ไม่มีหมานี้ 5555 หรอกด่ากันโต้งๆเลย 555 //ลั่น

    #73
    0