คาวแค้นแสนเสน่หา

ตอนที่ 11 : บทที่ 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 190
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    27 เม.ย. 59

“อุ๊ย ว้ายยย... นี่หล่อน เดินยังไงยะ ถึงได้มาชนฉันแบบนี้ รู้มั้ยฉันเป็นใคร...” เสียงกรีดร้องอย่างฉุนเฉียวจากหญิงสาวคนหนึ่งที่เดินชนเธอด้วยความเร่งรีบทำให้พิมพ์ภัสสรชะงักด้วยความไม่พอใจเพราะเธอเป็นฝ่ายที่โดนชนจนแทบจะล้มหัวคะมำ

พิมพ์ภัสสรหันมามองหญิงสาวคนนั้นเต็มๆ ตาก่อนจะเบิกตากว้างอย่างคาดไม่ถึง ต่อให้เวลาผ่านไปกี่ปีกี่ชาติ เธอก็จำแววตาแบบนี้ได้ติดตาไม่เคยลืมและจะไม่มีวันลืม...

“เจนจิรา...” พิมพ์ภัสสรเอ่ยชื่อนั้นออกมาแผ่วเบาแต่ทำให้ผู้หญิงคนนั้นรีบหันมามองเธอเต็มตา

“ใครยะ ใครเจนจิรา... แล้วนี่หล่อนเป็นใครกัน” จินนี่เร่งรีบจะหนีแฟนคลับกับกลุ่มนักข่าวหน้าซีดไปเมื่อได้ยินคนทักตนด้วยชื่อที่ไม่อยากได้ยิน ดาราสาวกวาดตามองสำรวจร่างระหงของอีกฝ่ายอย่างพิจารณา

“นัง...”ใบหน้าสวยจัดซีดเผือดไปทันทีที่เห็นหน้าคู่กรณีชัดเจน

“เฮ้ยพวกเราฉันเห็นว่าคุณจินนี่วิ่งมาทางนี้ล่ะ” เสียงเอะอะของกลุ่มคนจำนวนหนึ่งดังขึ้นทำให้จินนี่รีบวิ่งออกไปจากที่ตรงนั้นอย่างรวดเร็วราวติดปีก ไม่นานกองทัพนักข่าวที่พรั่งพร้อมด้วยอุปกรณ์มากมายก็กรูกันมาด้านที่พิมพ์ภัสสรยืนอยู่ ซึ่งเธอก็พอจะเดาอะไรได้บ้างเธอไม่ค่อยได้ติดตามข่าวดาราเท่าไหร่แต่เมื่อกี้ได้ยินพวกนั้นเรียกผู้หญิงคนนั้นว่า จินนี่

“เอ่อ ขอโทษนะคะ คือว่า วิ่งตามอะไรกันหรือคะ...” พิมพ์ภัสสรทำทีเดินเข้าไปถามหญิงสาวคนหนึ่งที่ถือป้ายไฟที่ส่งแสงวับๆ เขียนว่า จินนี่

“อ๋อ วิ่งตามคุณจินนี่ค่ะ เขาเป็นดาราดังมากเลยนะคะทั้งสวยทั้งแสดงละครเก่ง นี่เธอไม่รู้จักเหรอ”

“อ้อ คุณจินนี่นั่นเอง... รู้จักสิ รู้จักดีด้วยว่าแต่เขาวิ่งหนีอะไรเหรอคะ”

“ก็พอดีว่าเขามีข่าวเป็นกิ๊กกับทายาทธอมป์สันกรุ๊ปน่ะสิ พวกเราอยากรู้ว่าจริงมั้ยมีภาพหลุดว่าเขาสองคนโอบกอดกันท่าทางสนิทชิดเชื้อนี่ไงๆๆ” ว่าแล้ว หญิงสาวอีกคนก็เอารูปจากหนังสือพิมพ์และนิตยสารมากางให้เธอดูด้วยท่าทางตื่นเต้น

“นี่ถ้าเขาเป็นกิ๊กกันจริงๆ ก็ดีน่ะสิเธอ เขาดูเหมาะสมกันม้าก มากกก...” เสียงชื่นชมนั้นทำให้พิมพ์ภัสสรรู้สึกสะอิดสะเอียน

โลกมันช่างกลมจริงๆ กลมมากด้วย เธอเจอคนที่ไม่อยากเจอมากที่สุดในชีวิตพร้อมกัน ในระยะเวลาไม่ถึง 48 ชั่วโมงเสียด้วยซ้ำ และหนึ่งในนั้นเธอก็เกลียดเข้าเส้น มันถึงเวลาที่เธอจะได้แก้แค้นแล้วสินะ ดวงตากลมโตของพิมพ์ภัสสรวาววับขึ้นแล้วค่อยๆ เดินออกจากตรงนั้นมาอย่างครุ่นคิด

ดูก็รู้ว่าเจนจิราสนใจธาม เพราะดูจากภาพในข่าวก็รู้ได้ทันทีว่ายายนั่นต้องการปล่อยภาพหลุด และคนถ่ายภาพก็คงหนีไม่พ้นป้าจันจวงจอมวายร้าย แต่สองคนแม่ลูกนี้ไปชุบตัวที่ไหนมานะถึงได้ดูดีมีชาติตระกูลจนคนหลงใหลได้ปลื้มกับนางมารร้ายในคราบมนุษย์นั่นได้ แล้วข้อเสนอของแทนฤทัยก็ผุดขึ้นมา...

ธามคือพี่ชายของแทนฤทัย และยายเจนจิราก็สนใจธาม หึ อะไรมันจะเหมาะเจาะกันขนาดนี้... พิมพ์ภัสสรยกยิ้มร้ายกาจกับตัวเอง

 

หญิงสาวนั่งมองจอทีวีที่เสนอข่าวของตนอย่างพอใจแล้วทำท่าเคลิ้มฝันเมื่อคิดว่าข่าวที่ตนให้กับนักข่าวนั้นมันจะเป็นจริงใจสักวันหนึ่ง เธอจะไม่ลงทุนแบบสูญเปล่า...

“แหม แม่นี่ถ่ายรูปได้เยี่ยมมากเลยแม่ เจ๋งสุดๆ” จินนี่ชื่นชมผู้เป็นปาปารัชชี่สมัครเล่นที่แอบถ่ายรูปขณะที่ตนไปดักพบธามแล้วขอให้เขาเป็นผู้สนับสนุน โครงการแบ่งปันความสุขให้สุนัขจรจัด ซึ่งเธอตั้งใจจะใช้มันเป็นสะพานเชื่อมไปหาชายหนุ่ม และโครงการนี้มันเป็นโปรเจคที่เธอตั้งใจจะสร้างภาพของนางเอกสาวผู้รักสัตว์ให้ประชาชนได้เห็น แต่เธอไม่ชอบสุนัขเลยแม้แต่นิดเดียว แต่เธอรู้มาว่าธามรักสุนัขและเธอก็จะต้องทำทีว่ารักตามไปด้วยเพื่อแผนของเธอจะได้บรรลุผลสำเร็จ

“บอกแล้วว่าเรื่องแบบนี้แม่ถนัด แล้วคุณธามเขามาให้ข่าวว่าอย่างไรบ้างล่ะลูก”

“เขายังเงียบน่ะแม่สงสัยกำลังคิดหาคำตอบที่ดีๆ อยู่ แต่เชื่อเถอะว่ามันจะทำให้เราสองคนมาใกล้ชิดกันถึงขั้นแถลงข่าวเลยทีเดียว” จินนี่ยิ้มย่องอย่างคนที่มักสำคัญตัวเองเสียมากมาย

“แต่แม่...” แล้วนางเอกสาวก็โพล่งขึ้นมาอีกครั้งเหมือนเพิ่งนึกได้

“อะไรวะ เสียงดังเชียว”

“วันนี้ฉันเจอนังเพื่อน...”

“หา เจอมันที่ไหน ยังไง”

“เจอมันที่ห้างตอนทำทีว่าหนีนักข่าว... แต่มันสวยมาก มันสวยกว่าเมื่อก่อนเยอะเลย มันทำงานอะไรไม่รู้ จะว่ามันเป็นดารานางแบบฉันก็ไม่เคยเห็นมัน” จินนี่ยังรู้สึกริษยาความงามของพิมพ์ภัสสรไม่หาย ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนความสวยงามของพิมพ์ภัสสรก็เป็นสิ่งที่เธอริษยาอยู่เสมอ แฝดนรกนั่นสวยอย่างไม่ต้องใช้ตัวช่วยหรือศัลกรรมใดๆ ไม่เหมือนกับตนที่ทำเกือบทั้งตัวจึงได้สวยงามชนิดหนึ่งไม่มีสองเช่นนี้และมันทำให้เธอเกือบหมดตัวเลยทีเดียวกับการชุบตัวให้เป็นคนใหม่...

“หรือว่ามันกำลังจะเข้าวงการ ตายล่ะ ถ้ามันเข้าวงการมามันก็ต้องมาแย่งตำแหน่งนางเอกของลูกสิเนี่ย”

“ไม่รู้ล่ะแม่ ฉันไม่ยอมนะ นังนี่มันตายยากจริงๆ คนที่โดนน้าศักดิ์ข่มขืนน่าจะเป็นมันนะ ทำไมมันต้องรอดพ้นเรื่องร้ายๆ มาได้ทุกทีสิน่า...” หญิงสาวพูดออกมาด้วยความเจ็บแค้นเห็นความเจ็บปวดของคนอื่นเป็นเรื่องธรรมดาและมันเป็นสิ่งที่เธอต้องการให้เกิดขึ้นเสียอย่างนั้น...

“ใจเย็นๆ ลูก มันอาจจะเป็นสาวขายบริการหรือทำงานในห้างนั้นก็ได้ ว่าแต่มันจำลูกได้มั้ย”

“หึ ทำไมมันจะจำฉันไม่ได้ มันเรียกชื่อเจนจิราเสียเต็มปากขนาดนั้น นี่ขนาดว่าฉันทำศัลยกรรมทั้งตัวแล้วนะมันยังจะจำได้อีก”

“มันไม่มีหลักฐานอะไรมายืนยันนี่ อีกอย่างไอ้พ่อเฮงซวยของแกมันก็ตายแล้ว ใครจะมาพูดล่ะว่าเราคือใคร ทุกคนก็ลืมเราไปหมดแล้วไม่มีใครจำเราได้หรอกน่า” นางจันวิภาหรือนางจันจวงในอดีตปลอบบุตรสาวทั้งที่ในใจก็ยังกังวลเรื่องนี้อยู่ไม่น้อย

“แต่เราจะต้องทำอะไรสักอย่าง...”

“ทำอะไรล่ะ”

“ไม่รู้ตอนนี้ยังคิดไม่ออก แล้วเรื่องรถว่าไงแม่”

“เสี่ยวิทิตเขาให้ลูกไปหาแล้วคุยกับเขาด้วยตัวเองน่ะ”

“อ้อ... ได้ๆ แล้วฉันจะไปหาเขาเองแม่ไม่ต้องห่วงหรอก” จินนี่ยกยิ้มอย่างพอใจกับสิ่งที่ตนเองวาดไว้ในใจ 


ฝากติดตามผลงานอีบุ๊กด้วยนะคะ 

และหาใครได้อ่านคาวแค้นแสนเสน่หาจบแล้ว รอติดตามคู่ของแทนฤทัย กับราฟาเอลได้ใน คู่แค้นแสนเสน่หา ค่ะ 

ขอบคุณค่ะ และสอบถามเรื่องนิยายได้ที่เพจ หงส์ ณ จรร จันรัญจวน หรือที่

dazimonazaa@gmail.com ขอบคุณค่ะ 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น