คาวแค้นแสนเสน่หา

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 348
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 มี.ค. 59

คาวแค้นแสนเสน่หา

บทนำ

“อย่านะ ไม่... อย่าทำแพงเลย คุณลุงขาอย่าตีแพงนะคะ แพงขอร้อง ฮือๆๆ อย่า...” เสียงเด็กหญิงวัยห้าขวบเศษร่ำร้องอ้อนวอนต่อชายฉกรรจ์ซึ่งยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าเธอ สีหน้าถมึงทึงกับแววตาแดงก่ำของเขาน่าหวาดหวั่นพรั่นพรึงนัก ดวงใจเล็กๆ ของเด็กน้อยเต้นกระหน่ำด้วยความหวาดกลัว...

“นางเด็กนรก มึงอย่ามาอ้อนวอนให้เสียเวลา มึงแกล้งลูกกูใช่มั้ย เด็กอย่างพวกมึงต้องโดนแบบนี้...” นายพัฒน์ชายวัยสามสิบปลายเงื้อด้ามไม้กวาดขึ้นสูงด้วยความฉุนเฉียวหมายจะฟาดลงไปบนตัวเด็กน้อย

“ลุงพัฒน์ อย่า... อย่าตีแพง ฮือออ...” เด็กหญิงซึ่งมีรูปร่างหน้าตาเหมือนกันราวกับแกะวิ่งมาขวางไว้ก่อนที่ด้ามไม้กวาดจะโดนร่างเล็กๆ ที่นอนหมอบร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่กับพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ

“ลุงจ๋า นี่ไง เพื่อนหาเงินมาให้ลุงกับป้าได้แล้ว นี่จ้ะ นี่เงินเพื่อนไปช่วยคุณครูที่โรงเรียนทำความสะอาดบ้านมาแล้วก็เอาขวดไปขายได้มาสองร้อย เพื่อนให้ลุงกับป้าไปหมดเลย...” 

เด็กหญิง พิมพ์ภัสสร ซึ่งเป็นแฝดผู้พี่ยื่นแบงก์ร้อยที่ค่อนข้างยับยู่ยี่ให้ผู้เป็นลุงแท้ๆ ด้วยความหวาดหวั่นแล้วเข้าไปประคองร่างผอมบางซีดขาวของน้องสาวฝาแฝดขึ้นมาจากพื้น พิมพ์บงกช โผเข้าหาพี่สาวทันทีอย่างต้องการที่พึ่งพิงปลอดภัย เด็กหญิงทั้งสองกอดกันแน่นน้ำตาไหลพรากกับชะตากรรมที่พวกตนพบเจอ

“มันจะพออะไร แค่ค่าขนมไปโรงเรียนของเจนก็หมดแล้ว แม่ดูสิ นางสองคนนี่มันจงใจแกล้งเจน ฮือๆๆ” เจนจิรา เด็กหญิงวัยสิบขวบบุตรสาวของลุงพัฒน์กับ นางจันจวง ผู้เป็นป้าสะใภ้ของเธอร้องโวยวายกระทืบเท้าเร่าๆ เหมือนโดนมดแดงรุมกัดอย่างไรอย่างนั้น...

เจนจิราเป็นเด็กที่เอาแต่ใจ ขี้เกียจ หยิบโหย่งและพูดจากลับกลอกโกหกเก่งเป็นที่สุดและมักหาเรื่องมาให้เด็กหญิงทั้งสองโดนพ่อแม่ของตนทุบตีอยู่เสมอๆ เด็กหญิงที่โตกว่ากราดตามองฝาแฝดที่กอดกันกลมอยู่ตรงหน้าเธออย่างเกลียดชัง เพราะเด็กทั้งสองคนนี้มีพื้นฐานฐานะครอบครัวที่ดีกว่าเธอ หน้าตาผิวพรรณก็ดีกว่าเธอ ฐานะทางสังคมที่พ่อแม่ของพวกมันก็ดีกว่าพ่อแม่ของเธอ แต่พวกมันก็อาภัพนักที่พ่อแม่มันประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ตายอย่างอนาถเมื่อปีที่แล้วทำให้ลูกสาววัยสี่ขวบในขณะนั้นต้องมาอยู่ในความดูแลของผู้เป็นเป็นลุงกับป้า ซึ่งก็คือพ่อแม่ของเธอนั่นเอง และเธอก็รู้ดีว่าทำไม พ่อแม่ของเด็กสองคนนี่ถึงได้ประสบอุบัติเหตุ...

การที่เธอกับครอบครัวได้มาอยู่ในบ้านหลังใหญ่งดงามพร้อมด้วยสมบัติที่บิดามารดาของเด็กแฝดทั้งสองทิ้งไว้ทำให้ด้วยว่าพ่อของเธอคือพี่ชายแท้ๆ ของ พิมพ์ฤทัย แม่ของเด็กแฝดนี่ ชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเธอดีขึ้น ในขณะที่ทายาทของเจ้าของบ้านถูกกระทำเหมือนทาสและถูกโขกสับรังแกอย่างไร้เยื่อใยไร้เมตตา แต่แล้วตอนนี้สมบัติที่พ่อแม่นางเด็กแฝดนี่ทิ้งไว้มันหมดไปแล้ว และหนี้สินของครอบครัวเธอก็เพิ่มพูนขึ้นมามากมายจนหลบหน้าเจ้าหนี้ไม่หวาดไม่ไหว... เด็กหญิงผู้แก่แดดแก่ลมคิดอย่างหงุดหงิด

“แกสองคนวันนี้ไม่ต้องกินข้าว จำใส่กบาลหัวพวกแกไว้เลยนะหากยังอยากมีที่ซุกหัวนอนก็ต้องทำตัวดีๆ ช่วยกันทำมาหากินจะมาอยู่เกาะพวกฉันแบบนี้ไม่ได้” นางจันจวง แม่ของเจนจิรากล่าวอย่างเดือดดาลพร้อมกับจิกผมยุ่งเหยิงของเด็กหญิงทั้งสองขึ้นมาแล้วผลักลงกับพื้นใกล้กับเท้าของนางแล้วโขกลงกับพื้นเสียงดังสนั่น หน้าผากเล็กๆ ของเด็กทั้งสองแดงโนขึ้นมาทันตาแต่กลับไม่มีเสียงร้องจากเด็กทั้งสองสักแอะ

“วุ้ย... วันนี้อารมณ์เสียจริงๆ ฉันจะไปกินเหล้ากับเพื่อนแล้วนะ พวกเธออยู่กันไปเลย...” นายพัฒน์ทำท่าจะเดินออกจากบ้านพร้อมเงินน้อยนิดที่มีแต่เจนจิรากับนางจันจวงเข้าไปขวางไว้

“หยุดเลยไอ้พัฒน์ แกอย่าเนียน เงินนั่นเอามาให้ฉัน”

“ไม่ เงินนั่นมันต้องเป็นของเจนนะ...”

“เฮ้ย อะไรวะ ฉันเป็นหัวหน้าครอบครัวฉันต้องได้เงินนี่สิ...” 


สามคนพ่อแม่ลูกต่างยื้อแย่งเงินสองร้อยที่มาจากหยาดเหงื่อแรงงานของเด็กหญิงอย่างเป็นบ้าเป็นหลังช่างเป็นภาพที่ดูน่าสมเพชนัก... 


เด็กหญิงทั้งสองมองดูเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างนึกสมเพชและรู้ถึงรังสีอันตรายหากพวกเธอยังอยู่ตรงนี้ แฝดผู้พี่จึงประคองร่างผอมแห้งของน้องสาวเดินออกไปจากตรงนั้นแล้วรีบตรงไปยังห้องของพวกเธอซึ่งอยู่หลังบ้านซึ่งเมื่อก่อนมันเคยเป็นห้องพักของคนรับใช้แล้วปิดประตูใส่กลอนอย่างแน่นหนาเพราะกลัวว่าคนใจร้ายพวกนั้นจะเข้ามาทำร้ายเธอกับน้องสาวอีก 

+++++++++++++++


นิยายเรื่องนี้ค่อนข้างจะแรงไปสักนิด หากถูกแบนนนน ก็ไปติดตามได้ที่ เว็บห้องสมุดนะคร้าาาา อิอิ 

และฝากติดตามผลงานด้วยนะคะ

ขอบคุณที่ติดตามผลงานกันมาค่ะ 


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น