นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

ขอบคุณโชคชะตาที่ทำให้เราได้พบกัน

โดย hninwai1506

เด็กสาวผู้มีนามว่า ราตรี ในอดีตกาล เธอเคยเป็นคนรักของชายหนุ่มเรือนผมยาวสีแดง แต่แล้วความตายก็ได้พรากทั้งสองออกจากกัน เธอจึงได้เกิดใหม่อีกครั้งพร้อมกับภารกิจที่ต้องตามหาเขา

ยอดวิวรวม

65

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


65

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


4
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
จำนวนตอน : 0 ตอน
อัปเดตล่าสุด :  15 เม.ย. 63 / 15:54 น.
นิยาย ͺس⪤еҷ龺ѹ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
“นี่ราตรี...ตื่นได้แล้วนะ”

เสียงอันนุ่มนวลชวนฝันของเด็กนุ่มคนหนึ่งเอ่ยชื่อของเด็กสาวร่างบาง ดูเหมือนว่าจะเกิดเหตุการณ์บางอย่างกับเด็กสาวนามว่า ‘ราตรี’


“อ่า...นายรู้ชื่อฉันด้วยเหรอ?”


เด็กสาวเอ่ยปากถามอีกฝ่ายด้วยความึนงง


“รู้จักสิ...รู้จักมากๆด้วย”


เด็กหนุ่มเรือนผมยาวสีแดงได้เอ่ยบอกกับราตรีด้วยน้ำเสียงผิดหวังปนเศร้า(?)


“แล้ว...นายเป็นใครงั้นเหรอ?”

ราตรีพยายามที่จะถามซักไซ้อีกฝ่าย แน่ล่ะ วัยนี้ก็เป็นวัยกำลังอยากรู้อยากเห็นด้วยสิ


“ฉัน..เชียรไง...”


เขาพูดพลางมองหน้าราตรีด้วยสายตาขุ่นเคืองใจนิดๆ ว่าทำไมถึงจำคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของตนเองไม่ได้


“เชียรงั้นเหรอ...อืม ฉันคิดว่า ฉันไม่เคยรู้จักคนชื่อเชียรมาก่อนนะ”


“...............”

เชียรเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะกุุมมือของราตรีไว้แน่น


“เธอจำฉันไม่ได้ไม่เป็นไรนะ...ยังไง ฉันก็ยังรักเธอเหมือนเดิม”


ราตรีพยายามที่จะนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้า แต่ทำไมกันนะ ความทรงจำของเธอทั้งหมด มันว่างเปล่า...


“...ขอโทษด้วยนะ..นายคงจำคนผิด”


ราตรีรับสะบัดมือของอีกฝ่ายออกแล้วเดินลุกหนีมาให้ห่างจากตรงนั้นมากที่สุด

เธอทิ้งให้เด็กหนุ่มนั่งเหม่ออยู่ลำพัง.....


“บ้าที่สุด! เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับฉันกันแน่!?”


ไม่ว่าจะทำยังไง ตนก็คิดไม่ออกเสียที


เธอมันน่าผิดหวังที่สุดเลยราตรี...”


เสียงเล็กแหลมอันคุ้นหูได้เอ่ยขึ้นจากด้านหลังของเด็กสาว เสียงนั้นพูดขึ้นชวนให้เคืองระอา


ควับ!


ราตรีรีบหันกลับไปมองเพื่อหาต้นตอของเสียงนั้น..


“อ...เอ๋!?”


แต่แล้วเธอก็ต้องตกใจกับภาพที่เธอเห็นตรงหน้า

  ศพมากมายตายเรียงรายเกลื่อนเต็มพื้น กลิ่นเลือดคาวคลุ้งแตะจมูกจนทำให้แทบอยากจะอาเจียนออกมา


“หึๆๆ~:)”


สิ่งที่ราตรีเห็นตรงหน้าคือ..ร่างของเธอเอง แต่มันดูต่างออกไป เหมือนมันเป็นอีกตัวตนนึงของเธอ


“...นั่นฉันนี่...”


สภาพตัวตนอีกตัวตนหนึ่งของราตรี ในตอนนี้เธอคนนั้นเหมือนไม่ใช่ราตรี แต่เป็น ‘ฆาตกรเลือดเย็น’ ต่างหากเล่า


“ใช่แล้ว~ ฉัน-คือ-เธอ:)”


“ม...ม....ไม่จริง!? ฉันไม่มีทางฆ่าคนได้หรอกนะ!!!!”


“แต่ว่านะ...เธอนั่นแหละ ฆาตกรตัวดีเลยหึๆ~”


เด็กสาวตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว..ปมในใจของเธอและแผลในใจพวกนั้น เธอกลับไม่ลืมมัน ทำไมกันนะ..ทั้งๆที่เรื่องที่เจ็บปวดรวดร้าวมากแค่ไหน แต่ในใจมันก็ยังไม่เคยลืมเลือน อดีตที่น่าเศร้าที่สุด...


“ฉัน...ไม่ได้ฆ่าใคร...”


“ยัยโง่! ตื่นจากฝันลมๆแล้งๆนี้ได้แล้ว!?”


“ฮึก...ฮือ...ฮึกๆ~! ”


เด็กสาวสะอื้นร่ำไห้ออกมาไม่หยุด ในใจของเธอรู้ดีว่าถึงแม้จะหลีกเลี่ยงคำกล่าวหาว่าเป็นฆาตกร ยังไงตนก็หนีไม่พ้น


“ฉ...ฉันไม่อยากได้อนาคตแบบนี้!?”


“งั้นก็จงเลือกเส้นทางของเธอซะสิ...”


ตัวตนของเธอพูดขึ้นด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แต่สายตาบ่งบอกถึงความกระหายเลือด


“ฉ..ฉันต้องทำไง..”


“ฉันรู้ ในใจเธอน่ะ..ยังไม่ลืมเขา และยังรักเขา ถึงแม้เธอจะความจำเสื่อมไปชั่วคราวก็เถอะ”


“...ใช่..ฉันรักเขาคนนั้น แต่ยังไงฉันก็ยังจำไม่ได้อยู่ดีว่าเขาเป็นใคร”


“งั้น..ถ้าอยากรู้คำตอบ ก็จงตามหาชายคนที่เป็นที่รักเสียเถิด และหยุดเขาซะก่อนที่อะไรๆมันจะสายเกินแก้ไข”


“แล้วฉันจะรู้ได้ไง ว่าเขาคนนั้นอยู่ไหน แล้วคือใคร”


“ง่ายๆเอง...”


“เขาก็อยู่กับเธอตลอดเวลานั่นแหละ...”



ก่อนที่จะสิ้นเสียงของอีกฝ่าย เธอได้พูดคำนึงออกมาเบาๆ แต่ประสงให้ราตรีได้ยิน


‘จงตามหา...ชายผู้มีเรือนผมสีแดงยาว..’

.

.

.

.

.

.

.

.

ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!


เสียงปลุกของนาฬิกาดีงขึ้นในยามเช้าอรุณ


“ฝันแบบนี้อีกแล้ว..”


สวัสดีค่ะ ฉันชื่อราตรี ฉันก็เป็นแค่เด็กสาวมัธยมปลายธรรมดาๆนี่แหละค่ะ แต่สิ่งที่ไม่ธรรมดาคือ....


‘ฉัน..สามารถมองเห็นและจับต้องวิญญาณได้’


แม่ฉันเคยบอกว่า..ตระกูลของเราเป็นตระกูลเชื้อสายที่สืบทอดกันมา ในอดีตตระกูลของฉันเป็นตระกูลที่มีอาถรรพ์ครอบครองไว้ และเป็นตระกูลที่เก่าแก่ที่สุด..


และใช่..ฉันคือทายาทสืบทอดเชื้อสายอาถรรพ์นั้นเอง


แต่ฉันไม่ได้ต้องการมันซักหน่อยนะ!?

ใครจะไปอยากได้มันล่ะ ความปรารถนาของฉันคือการได้ใช้ชีวิตแบบอิสระและเหมือนเด็กผู้หญิงทั่วๆไป


แต่ฉันก็ได้รับพลังนี้จนได้=^=)

พลังที่คนทั่วไปยากจะมี มันก็คือ ‘ญาณอาถรรพ์’ ยังไงล่ะ


“ราตรี ตื่นยังลูก”


“ตื่นแล้วค่ะแม่~”


“ไปอาบน้ำแต่งตัวเลยนะ แม่เตรียมอาหารเช้าไว้ให้แล้วล่ะจ้ะ”


“โอเคค่ะ!~”

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

*หลังอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ*


“ค่อยๆกินนะลูก”


“ค่าาา~”


ฉันค่อยๆกินอาหารเช้าที่คุณแม่เตรียมไว้ให้ มันอร่อยมากๆเลยล่ะ..~


‘รายงานข่าวเช้าวันนี้นะครับ เหตุการณ์เมื่อวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. ×××× นะครับ ที่โรงเรียนไอรินวิทยาในเวลา 20:39 น. ได้เกิดเหตุการณ์ไฟไหม้อย่างไร้สาเหตุ ทางเจ้าหน้าที่ทราบว่า นักเรียนที่ทำกิจกรรมที่นั่นได้เสียชีวิตทั้งหมด เหลือแค่นางสาวลัลทริมา วิกรานต์วรศิษย์ ที่เหลือรอดเพียงคนเดียว ทางตำรวจยังชี้แจงไม่ได้ว่ามันเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นได้ไง..’


“อ่า...แม่คะ...หนูไปโรงเรียนก่อนนะคะ”


“อื้ม โชคดีนะลูก”


“ค่ะ..”


ฉันรีบเดินออกจากบ้านทันที....

ข่าวนั้นอีกแล้วเหรอ ฉัน...เฮ้อ~!


เอาเป็นว่า...ฉันไม่อยากรับรูู้เกี่ยวกับไอรินวิทยาอีกต่อไปแล้ว..

สารบัญ 0 ตอน อัปเดตล่าสุด 15 เม.ย. 63 / 15:540 ตอน

ตอน
ชื่อตอน
สถานะ
อัปเดตล่าสุด
    empty-somsom

    นักเขียนยังไม่ได้เพิ่มตอนจ้า

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 20 เมษายน 2563 / 07:06

    รออ่านค่ะ

    #2
    0
  2. วันที่ 15 เมษายน 2563 / 15:58

    คือดี~
    #1
    1
    • 15 เมษายน 2563 / 16:00
      5555 ตัวเองอ่านเอง(?)
      #1-1