คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย ˡͧ คำโกหกของครู | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เรื่องนี้ต้องอ่านครับ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 12 ก.พ. 57 / 16:52


 คำโกหกของครู

ในโรงเรียนแถบชนบทแห่งหนึ่ง  ห่างไกลตัวเมืองมากพอสมควร  การเรียนการสอนเป็นไปอย่างล้าช้า  ขาดอุปกรณ์เทคโนโลยีด้านการเรียนการสอน  เพราะที่นี่เป็นเพียงตัวเมืองเล็กๆ

วันนี้เป็นวันเปิดเทอมใหม่ของโรงเรียนแห่งนี้  มีทั้งเด็กนักเรียนที่เข้ามาสมัครเรียน  มีครูบรรจุเข้ามารับราชการใหม่  ในโรงเรียนที่ห่างไกลความเจริญแห่งนี้

โรงเรียนมีเพียงอาคารหนึ่งแห่งเท่านั่น  ทุกห้องเรียนมีนักเรียนไม่มากนัก  คละกันไปตามระดับชั้น

หน้าเสาธง 

วันนี้โรงเรียนเรามีครูคนใหม่มาแนะนำนะครับ  เชิญคุณครูครับครูใหญ่ของโรงเรียนเอ่ยคำเชิญคุณครูคนใหม่

สวัสดีคุณครูทุกท่าน  สวัสดีนักเรียนทุกคนนะครับ  ครูชื่อ พิพัฒน์  กิตติสารกุล  เรียกครูพัฒน์ก็ได้นะครับ  ครูจะมาสอนนักเรียนชั้นป.5  ฝากตัวด้วยนะครับ

เสียงปรบมือของนักเรียนดังขึ้น  เมื่อการแนะนำตัวของครูคนใหม่เสร็จ  หลังจากนั้นจึงแยกย้ายกันไปห้องเรียนประจำ  เด็กนักเรียนเดินไปด้วยความเรียบร้อย  แต่บ้างก็มีเสียงคุยเฮฮา  เพราะโรงเรียนแห่งนี้ได้มีครูคนใหม่เข้ามาบรรจุในรอบสองปี

ในห้องเรียนของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ เด็กนักเรียนในห้องมีประมาณยี่สิบคน  เพราะส่วนมากในแถบโรงเรียนหากไม่เรียนหนังสือจะช่วยพ่อแม่ทำงานเสียมากกว่า   เพราะค่าใช้จ่ายในการเรียนเป็นปัญหาหลักของคนชนบทที่ขาดกำลังทรัพย์ในส่งบุตรธิดาเข้าศึกษา

ครูชื่อพัฒน์นะครับ  จากนี้ไปครูจะรักและสอนทุกคนให้ดีเท่าๆกันนะครับ  อ้าวเรามาแนะนำตัวกันเลยดีกว่า  เริ่มจากเธอเลยนะครูหนุ่มชี้ไปที่เด็กคนหนึ่งที่นั่งอยู่หน้าห้อง

หนูชื่อเขียวค่ะเด็กนักเรียนคนแรกแนะนำตัว

คนต่อไป…”  จากนั้นในห้องได้แนะนำตัวกันจนเกือบครบเว้นซะแต่

เธอชื่ออะไรล่ะครูย้ำถามเด็กชายคนสุดท้ายที่นั่งอยู่หลังสุดของมุมห้อง

เพชรเด็กคนนั้นตอบเสียงเบื่อหน่าย  เสียงเฮฮาในห้องเองก็พลันเงียบสนิท  จนครูหนุ่มต้องเปลี่ยนเป็นการเรียนการสอนแทน

คุณครูคนใหม่ทำหน้าที่การสอนอย่างดี  ด้วยความพยายามในวันแรกการเรียนการสอนเป็นไปอย่างดิบดี  จนเย็น

วันนี้กลับบ้านได้ครับ

นักเรียนเคารพเขียวหัวหน้าห้องทำหน้าที่บอกทำความเคารพ

ขอบคุณครับคุณครูทุกคนกล่าวพร้อมกัน

คุณครูใหญ่เดินมายังห้องประจำของคุณครูคนใหม่  พลางเอ่ยซักถามความเป็นอยู่ของเขา

เป็นยังไงบ้างครูพัฒน์

ก็ผ่านไปได้ด้วยดีครับ  ขอบคุณคุณครูใหญ่มากเลยนะครับที่ให้ผมได้มาสอนห้องนี้ครูพัฒน์ไหว้

ไม่เป็นไรๆ  ที่จริงเราก็ขาดครูสอนชั้นป.5มาตั้งสองปีแล้ว  ทางโรงเรียนขอขอบคุณคุณครูพัฒน์มากกว่าด้วยซ้ำ  ที่สอบเข้าบรรจุมาที่แห่งนี้

งั้นเดี๋ยวผมขอกลับบ้านพักก่อนนะครับ  จะไปจัดที่ทางข้าวของครูพัฒน์เอ่ยคำลา

เชิญเลยครับ  กลับบ้านโดยสวัสดิภาพนะครับ   ถึงจะเดินไปก็ระวังด้วยนะครับครูใหญ่กล่าวเตือน

ครูพัฒน์เดินมายังบ้านพักจัดข้าวของเสร็จสับ  จากนั้นจึงเตรียมแผนการสอนของพรุ่งนี้  ก่อนจะทำภารกิจส่วนตัวแล้วจึงเข้านอน

รุ่งเช้า  คุณครูได้ทำหน้าที่เช่นเดิม  เขาเข้าสอนนักเรียนทุกคนด้วยความเป็นครูอย่างแท้จริง  แต่มีบางอย่างที่ผิดแปลกไป

วันนี้เพชรไปไหนเหรอ  ใครพอรู้บ้างครูเอ่ยถามนักเรียน  ซึ่งคำตอบที่ได้มีแต่ความเงียบงัน

ช่วยบอกครูหน่อยได้มั๊ยล่ะเผื่อครูจะช่วยได้ครูพัฒน์เอ่ยย้ำ

พวกเราเองก็ไม่ทราบคะ  แต่ปกติเขาก็เป็นอย่างนี้แหละคะ  หายไปโดยไม่บอกใคร  ตั้งแต่ป.4แล้วคะ

อืมไม่เป็นไร  ไว้ครูค่อยไปถามเขาเป็นการส่วนตัวเอง  มาเรียนกันต่อเถอะนะ

แล้วการเรียนการสอนก็เป็นไปอย่างนี้จนเกือบสองเดือน  นักเรียนทุกคนรู้สึกประทับใจในตัวครูพัฒน์  เช่นเดียวกันครูพัฒน์เองก็ประทับใจในความสามารถของเด็กนักเรียนทุกคนเว้นแต่

เพชร  เอางานที่ครูสั่งไว้มาส่งด้วยนะ  เพื่อนๆเขาส่งกันครบหมดแล้ว  เหลือแต่เธอคนเดียวแล้วนะพัฒน์มองหน้าเพชร  เขาหลบสายตาของคุณครูก่อนตอบ

“…ครับ  

เพชรขาดเรียนทั้งยังไม่ได้ส่งงานที่ได้รับมอบหมายให้  ผลการเรียนของเขาอยู่ในระดับที่ดีไม่เท่าเพื่อนๆในชั้นเรียน  แม้การสอนจะสอนทุกคนให้เหมือนๆกัน  แต่เพชรขาดเรียนทั้งยังไม่ค่อยสนใจเรียนอีกด้วย

พัฒน์เริ่มรู้สึกกระวนกระวายอยู่บ้าง  เพราะเขาเองก็ได้ทุ่มเทสอนแก่นักเรียนด้วยจรรยาบรรณความเป็นครู  ห่วงทุกคนเท่าๆกัน  ซึ่งตอนนี้พัฒน์รู้สึกว่าเขาไม่ค่อยชอบที่เด็กคนนี้ขาดเรียนไม่ส่งงานของเขา

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป  การปฏิบัติตัวของเพชรก็ยังเป็นเช่นเดิม  เขาขาดความกระตือรือร้น  ไม่ค่อยมีความตั้งใจเรียน  จนวันนี้เป็นวันสอบวัดความรู้ของนักเรียน 

วันนี้ครูจะสอบวัดความรู้นักเรียนนะครับ  มาเอาข้อสอบกับกระดาษคำตอบทีละคนครูชี้แจง

นักเรียนจึงค่อยๆทยอยกันมาหยิบกระดาษคำตอบจากมือครู  จนถึงคนสุดท้ายนั่นคือเพชร

ตั้งใจทำข้อสอบด้วยล่ะ  ถึงจะไม่เต็มใจก็ตาม เสมือนคำขู่ออกจากปากของครูที่แสนดี

ครับ…”เพชรเบือนหน้าหนีพลางหยิบข้อสอบไปด้วย

จนแล้วจนรอดคนสุดท้ายที่ส่งข้อสอบก็ไม่ใช่ใคร  เพชรส่งข้อสอบเป็นคนสุดท้ายของห้อง  หลังจากนั้นคุณครูพัฒน์จึงมอบหมายให้นักเรียนทำแบบฝึกหัด  โดยที่ตนได้ตรวจคำตอบของนักเรียนทุกคนไปในระหว่างที่นักเรียนทำงาน

เย็นวันนั้นครูพัฒน์รู้สึกไม่พอใจในคะแนนที่ได้ของเพชร  คะแนนที่ตรวจทานได้ต่ำกว่าเกณฑ์ที่ควร  เขารู้สึกไม่ชอบสิ่งที่เพชรทำกับเขา  ไม่ได้ใส่ใจการเรียนทั้งๆที่ตนสอนให้เต็มที่  ชี้แนะเขาเป็นประจำแต่ก็ไม่ได้พัฒนาขึ้นเลย 

ครูพัฒน์จึงได้ขอคุยกับครูใหญ่ในเย็นวันนั้น  เรื่องเพชร

ครูใหญ่ครับ  ผมอยากคุยเรื่องนักเรียนในห้องหน่อยครับ

อ๋อได้สิ  มีอะไรรึเปล่า  สีหน้ากังวลเลยนี่นาครูใหญ่ถามเมื่อเห็นหน้าครูพัฒน์

มีเด็กนักเรียนคนนึงที่มีปัญหาในห้องผมครับ  ผมอยากรู้ว่าทำไมเขาถึงเป็นแบบนั้น

อืม  ถ้าครูพัฒน์อยากทราบเรื่องราวของนักเรียนควรไปดูที่ใบประวัตินะครับ  อยู่ตรงตู้ตรงนั้นนะ  ผมขอเคลียร์งานบริหารก่อน  ถ้ามีปัญหาจริงๆค่อยมาถามผมต่อนะครับครูใหญ่ชี้ไปตูชั้นเก็บประวัตินักเรียนต่อจากนั้นจึงเร่งงานที่ทำต่อ

ขอบคุณครับ  ครูพัฒน์เอ่ย  แล้วจึงเข้าไปค้นหาประวัติของเด็กชายเพชร

 จากนั้นจึงได้ทราบประวัติที่มาของเพชรอย่างจริงจัง  เขาอ่านมันจนจบ  เนื้อตัวของเขาสั่นเครือ  เพราะว่าบางอย่างที่ได้ถูกอ่านเข้าทำให้จิตใจของเขากลับมาเป็นเหมือนเดิม  ไม่เหมือนตอนนี้ที่รู้สึกไม่ชอบหน้าเพชรเลย

ในชั้นป.1เพชรเป็นเด็กดีขยันตั้งใจเรียนดีมากเป็นที่รักของเพื่อนๆและคุณครู

ในชั้นป.2เพชรมีความประพฤติดีแต่ผลการเรียนที่มีต่ำกว่ากว่าเดิมไม่มาก  อาจมาจากปัญหาทางครอบครัว

ในชั้นป.3เพชรมีความประพฤติเปลี่ยนไปไม่ค่อยเป็นมิตรกับเพื่อนๆ  คะแนนในชั้นเรียนแย่ลงพอสมควร  โดยทราบว่าทางบ้านเกิดปัญหาหย่าร้าง  เลยทำให้มีผลถึงตัวของเพชร

ในชั้นป.4เพชรมีพฤติกรรมที่เปลี่ยนแปลงไปไม่ค่อยคบหาเพื่อนฝูง คะแนนที่ได้อยู่ในเกณฑ์ต่ำมาก  ทางบ้านมีปัญหาจึงทำให้พฤติกรรมของเพชรเปลี่ยนไป

เมื่อได้อ่านประวัติของเพชรเสร็จ  ครูพัฒน์แทบยืนไม่ได้  เขาค่อยๆนั่งชันเขาลง  เมื่อทราบดีแล้วว่าปัญหาไม่ได้อยู่ที่ตัวเพชร  แต่มันเกิดมาจากครอบครัว  ทางบ้านของเขามีปัญหาเลยทำให้เขาเป็นอย่างนี้  ครูพัฒน์รู้สึกผิดเป็นอย่างมาก  เขาพยายามขบคิดหาทางแก้ปัญหาจนพบว่ามีหนึ่งทางที่เขาสามารถช่วยได้

เย็นวันต่อมาครูพัฒน์ได้ขอให้เพชรมาหาเขาหลังเลิกเรียน  โดยกำชับเสียงหนักว่าต้องมาตรงเวลา  ทำเอาเด็กนักเรียนคนอื่นสงสัย  พร้อมมองหน้าเพชรโดยทั้งหมดคิดเหมือนกันว่าเพชรต้องถูกดุแน่นอน  ข้อสอบเมื่อวานที่ทำไปคะแนนคงแย่น่าดู

หลังเลิกเรียน  เพชรได้มาหาครูพัฒน์ตามที่ได้นัดไว้  สีหน้าของเพชรเศร้าจนดูไม่ได้  แม้จะไม่ได้มีน้ำตาหรือเสียงร้องครวญแต่มันบ่งบอกได้ว่า  เพชรกำลังอยู่ในอารมณ์ที่แสนเศร้า

มาแล้วเหรอครูพัฒน์ถาม

ครับ…” เพชรตอบพลางก้มหน้าลง

มานั่งตรงนี้ข้างๆครู

ครูรู้เรื่องของเธอหมดแล้ว  ว่าทำไมเธอถึงเป็นอย่างนี้  ครูพัฒน์พูดเบาๆ

ครูรู้!”เพชรเปลี่ยนสีหน้าเป็นตกใจ  เหลือบมองเห็นมือของครูพัฒน์ที่ใกล้เข้ามา  เพชรหลับตาลงโดยเขาคาดว่ามือนั่นจะต้องตบมาที่หน้าเขาแน่นอน

แต่มันไม่ได้เป็นอย่างที่เพชรคิด มือของครูพัฒน์ค่อยๆลูบประโลมศีรษะของเด็กชายเบาๆ  พลางพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วงเป็นใย

ไม่เป็นไร  เธอมีปัญหาอะไรก็บอกครูได้  เธอช่วยเล่าเรื่องที่เธอเจอมาให้ครูฟังหน่อยสิ  ครูจะได้ช่วยเธอได้ไงครูพัฒน์มองหน้าเพชรพร้อมรอยยิ้ม

ผม...ผม  พ่อกับแม่ทะเลาะกัน...  พ่อมาตีผม  ผมเจ็บ  ผมเจ็บเพชรเริ่มสะอื้น  หยดน้ำตาค่อยๆไหลรินให้เห็น

ไม่เป็นไรๆ  อย่าร้องไห้สิ  ผู้ชายอย่าขี้แย  เดี๋ยวผู้หญิงจะไม่ชอบนะ  ฮะๆครูพัฒน์ปลอบ

ฮือ...เพชรร้องไห้ออกมาทันที

จากนั้นปัญหาทั้งหมดจึงถูกเล่าโดยเจ้าตัว  พ่อแม่ของเพชรชอบทะเลาะกันหลังจากที่พ่อของเพชรไปติดเหล้า  แม่ของเพชรทนไม่ได้ที่จะอยู่กับพ่อของเพชรเขาจึงขอหย่าแล้วจึงหนีจากบ้านไป  ทิ้งให้เพชรต้องอยู่กับพ่อ  จากนั้นพ่อของเพชรได้พบเจอกับผู้หญิงคนใหม่แล้วจึงไปขอมาเป็นภรรยา  ส่วนเพชรถูกพ่อของตนนำไปฝากไว้กับย่า  ทิ้งให้เขาอยู่กับย่าเพียงสองต่อสอง  ที่เขาขาดเรียนไปเป็นประจำเพราะต้องช่วยย่าขายของในตอนเช้ายันสาย  จนเวลาล่วงเลยไปจนไม่เหมาะกับการมาโรงเรียน  ในบางเดือนแม่ของเพชรจะส่งเงินมาให้ย่าเพื่อช่วยดูแลเพชรให้  แต่ไม่กี่ปีนี้ทราบว่าแม่ของเพชรได้เสียชีวิตลง  เพราะเขาทำงานหนักเกินไป

วันนี้ครูจะไปส่งที่บ้านนะครูพัฒน์จูงมือเพชรกลับไปยังบ้านย่าของเพชร

ครับ ฮือ...เพชรตอบแต่เขายังร้องไห้ไม่หยุด     

 เมื่อมาถึงบ้านครูพัฒน์ได้ทำความรู้จักกับคุณย่าของเพชร  ย่าได้เล่าประวัติของเพชรจนหมด  ทำให้ทราบว่าเพชรเป็นเด็กดีมาก  แต่ต้องเจอปัญหาร้ายแรงทางครอบครัวตั้งแต่เด็ก

ครูพัฒน์เมื่อทราบเรื่องราวทั้งหมดเขาจึงตัดสินใจจะช่วยเหลือเพชรเต็มที่  ย่าของเพชรเองได้ฝากฝังให้เพชรเป็นเด็กดีของครูพัฒน์

ไม่นานนักเพชรได้เปลี่ยนพฤติกรรมกลับมาเป็นคนเดิม  เขาตั้งใจเรียนมาขึ้น  ครูพัฒน์เองได้สั่งสอนพร้อมส่งเสียให้เขาได้เรียนด้วย  จนตอนนี้เพชรกลายเป็นเด็กที่เก่งที่สุดของชั้นป.5ไปแล้ว

จนผ่านเวลามาเกือบปีตอนนี้เพชรอยู่ป.6เขาสอบเข้าโรงเรียนมัธยมของจังหวัดได้  พร้อมทั้งได้ทุนการศึกษาอีกด้วย  เขาดีใจมากเพราะว่าส่วนหนึ่งมาจากครูพัฒน์ที่สั่งสอนเขาจนได้ดิบได้ดี

เวลาผ่านไปหกปีเพชรกลายเป็นเด็กนักเรียนดีเด่นของจังหวัดทั้งด้านการเรียนและความประพฤติ  เขาสอบเข้าชั้นอุดมศึกษาระดับประเทศได้ด้วยคะแนนอันดับต้นๆระดับประเทศ  เพชรดีใจมากเขามาขอบคุณที่ครูพัฒน์ช่วยส่งเสียเขาหลังจากที่ย่าของตนเสียไป

จนปัจจุบันเขาได้เรียนปริญญาเอกพร้อมทำงานเป็นหมอในจังหวัดบ้านเกิดของตน  ครูพัฒน์ได้แสดงความยินดีที่เขาสามารถพัฒนาตัวเองให้ก้าวไกล  เหมือนดั่งนกที่ออกจากรังไปยังดินแดนแสนไกล

เพชรไม่เคยลืมบุญคุณของครูพัฒน์  ในวันแต่งงานของเขา  เพชรได้ขอร้องให้ครูพัฒน์มาเป็นพ่อเจ้าบ่าวให้ผ่านจดหมาย  ครูพัฒน์เองก็ดีใจมากที่ตนถูกเชิญให้ไปเป็นพ่อเจ้าบ่าว  จนเมื่อถึงวันแต่งงานของเพชร  ทั้งคู่ได้มาเจอกัน

ครูพัฒน์ครับ  ผมขอบคุณครูจริงๆสำหรับที่ผ่านมาครับ  เพชรเข้าโผกอดครูพัฒน์เมื่อเห็นเขาเข้างานมาเพื่อเป็นพ่อเจ้าบ่าวให้เขา

ครูพัฒน์เองได้แต่ยิ้มก่อนจะเอ่ยบางอย่างให้เพชรได้ฟัง

เพชรครูขอโทษนะที่เป็นคนผิดสัญญา 

ทำไมล่ะครับครู   ครูทำผิดอะไรหรือครับเพชรถามอย่างเป็นห่วง

ครูเคยบอกกับนักเรียนครั้งแรกว่าจะรักจะสอนทุกคนให้มีความเท่าเทียมกัน  แต่ครูดันรักเธอมากที่สุดเสียนี่  ครูนี้ช่างเป็นคนที่โกหกจริงๆว่ามั๊ยครูพัฒน์เอ่ย

เพชรได้ฟังดังนั้นเขาไม่รีรอ เข้าโผกอดครูพัฒน์อีกรอบด้วยความสุข  เช่นเดียวกับครูพัฒน์ที่ยิ้มแก้มปริจากความสุขที่ได้ในงานแต่งงานของลูกศิษย์คนโปรดที่รักที่สุด  ทั้งคู่ร้องไห้โฮจนคนในงานเองอดที่จะยิ้มตามไปด้วยไม่ได้  แขกร่วมงานทุกคนเองก็มีความสุขตามไปด้วย  เมื่อทั้งคู่ได้เจอกันมันทำให้งานแต่งงานดูมีความสุขตั้งแต่เห็นภาพนั้น 

จบ...  

 


 

ผลงานทั้งหมด ของ k.HizZuck

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. #6 Netchanok Boontham (@1827100) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2557 / 21:47
    T_T สนุกมากเลย //ซึ่งจนน้ำตาไหล
    #6
    0
  2. วันที่ 15 พฤษภาคม 2557 / 20:47
    เป็นเรื่องสั้นที่อ่านแล้วมีความสุขคะ ดูเป็นเรื่องที่อบอุ่นอ่านแล้วสบายใจ
    #5
    0
  3. วันที่ 2 พฤษภาคม 2557 / 20:44
    รู้สึกอยากเป็นแบบครูพัฒน์จัง TT^TT
    #4
    0
  4. วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 11:10
    คุ้น ๆ เหมือนกับว่าเคยได้ยินเรื่องนี้มาจากไหน
    #3
    0
  5. วันที่ 20 เมษายน 2557 / 21:28
    เป็นเรื่องที่ดีมากคะ // ยิ้ม
    #2
    0
  6. วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2557 / 09:30
    อ่านแล้วรู้สึกโหวงๆยังไงไม่รู้อ่ะค่ะ รู้สึกเหมือนกับใจหายแปลกๆ ไม่รู้ว่าจะเมนต์อะไรดีเลย
    #1
    0