นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

พี่ยิ่งกับน้องพิณ.

โดย parnchan

สายตาบอกเธอว่ารัก ช่วยตอบฉันทีถ้าเธอได้ยินว่าคนๆ นี้รักเธอเพียงไร.

ยอดวิวรวม

1,413

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


1,413

ความคิดเห็น


15

คนติดตาม


1
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  9 ต.ค. 55 / 12:50 น.
นิยาย 觡ѺͧԳ.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

พี่ยิ่งกับน้องพิณ
นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องที่เเต่งขึ้น
ตัวละคร เหตุการณ์เป็นเพียงสิ่งสมมุติ

ขออภัยในความผิดพลาดหลายๆ จุดนะคะ
คนเเต่งอยากลองเปลี่ยนเเนวเขียนของตัวเองเท่านั้น
ขออภัยในความผิดพลาดนะคะ


 
แค่คำคำเดียว -_- เเก้ม (Ost.มาลัยสายชาย)

เนื้อเรื่อง อัปเดต 9 ต.ค. 55 / 12:50



 
พี่ยิ่งกับน้องพิณ.

 
 
 
            ย่านตลาดแห่งหนึ่ง มีพ่อค้าแม่ค้าเดินเพ่นพ่านไปมา บ้างก็เล่นการพนันชนไก่ บ้างก็เมาเหล้ากันแต่เช้าตรู่ พวกเขาแต่งตัวด้วยผ้านุ่งห่มแบบเก่าๆ บางคนถุยหมากลงพื้น มีเสียงดังโหวกเหวกและมีแต่ความวุ่นวายทั่วพื้นที่
            ยกเว้นร้านขายหีบเพลงที่อยู่ในบริเวณนั้นกลับเงียบเชียบ
            “เฒ่าขวัญ เงินที่ยืมข้าไปคราวนั้น เมื่อไรจะคืนข้าเสียที?” ชายหนุ่มเรือนร่างสะโอดสะองดูน่าเกรงขาม ไว้ผมตัดสั้นแบบทรงผมมหาดไทย เสื้อปกตั้งสีขาว นุ่งโจงกระเบนผ้าสีน้ำเงินเข้ม เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ พลางกวาดตามองดูหีบเพลงนับสิบที่ตั้งโชว์อยู่ทั่วร้าน ก่อนจะหยุดสายตาที่ร่างท้วมของชายชราอายุเจ็ดสิบ ที่นุ่งเพียงผ้าลอยชายไม่สวมเสื้อเผยให้เห็นหน้าท้องกลมโต ชายแก่มีสีหน้าสลด บนไหล่ข้างขวามีผ้าขาวม้าพับพาดไว้ที่บ่า
            “พ่อยิ่ง ท่านก็รู้ว่าข้านั้นหาได้เอาเงินท่านมาเผาผลาญไม่ ข้าเอามาลงทุนในกิจการของข้าทั้งสิ้น ขอเพียงพ่อยิ่งให้เวลาข้าอีกสักหน่อย..”
            “มันเลยกำหนดมามากแล้วนะเฒ่าขวัญ” ชายหนุ่มสวนขึ้นทันที จากนั้นเรือนร่างสูงจึงเดินไปที่ชั้นโชว์หีบเพลง เขาปราดตามองพวกมัน “และข้าก็ไม่เห็นว่าไอ้สิ่งที่เฒ่าขวัญลงทุนไปมันจะขายได้ราคาสักเท่าไร”
            “ได้สิพ่อยิ่ง ขอเวลาข้าอีกนิดเถอะนะ..”
            “ข้าเกลียดเสียงเพลง” ชายหนุ่มเอื้อมหยิบหีบเพลงหีบหนึ่งที่วางอยู่บนชั้น มันมีรูปร่างเป็นสี่เหลี่ยม มีลวดลายฉลุสวยงาม “ถ้าข้ารออีกสักหน่อย..เฒ่าขวัญจะเอาอะไรมายืนยันว่าจะไม่ผิดสัญญากับข้าอีก?”
            “พ่อยิ่ง..ข้าไม่ผิดสัญญาหรอกนะ” ชายชราพยายามยืนยันหนักแน่น
            “แต่เฒ่าขวัญก็ผิดคำข้ามาแล้วถึงครั้งหนึ่ง!” และคำพูดต่อมาของชายหนุ่มก็ทำเอาชายแก่เงียบกริบ
            “แล้วพ่อยิ่งจะให้ข้าทำอะไร พ่อยิ่งถึงจะเชื่อข้า”
            “วาจาท่านมันเชื่อถือไม่ได้แล้วเฒ่าขวัญ แต่ไม่เป็นไร”
            ชายหนุ่มเหยียดรอยยิ้ม “ข้าขอสิ่งที่เฒ่าขวัญรักที่สุด หวงแหนที่สุดเป็นของค้ำประกันก็แล้วกันนะ”
            “พ่อยิ่งหมายความว่า..”
            “จ่ายข้าครบเมื่อไหร่ ข้าคืนเฒ่าขวัญเมื่อนั้น”
            “ข้าไม่มีของที่หวงแหนหรอกนะ” ชายชราพูดเสียงหัวเราะ แต่ก็ต้องกลืนน้ำลายลงคอเมื่อชายหนุ่มเจ้าหนี้เริ่มก้าวเท้าเดินผ่านตนไปหยุดอยู่ที่กรอบรูปติดผนังรูปหนึ่ง เขาจ้องมองภาพขาวดำของหญิงสาววัยละอ่อน เธอมีรูปร่างอรชรอ้อนแอ้น ปล่อยผมยาวจรดแผ่นหลัง ท่อนบนห่มสไบเฉียงความยาวพอสมควร ทิ้งไปด้านหลัง ส่วนซิ่นนั้นเป็นผ้ายกจีบหน้านางมีชายพก คาดเข็มขัดนาก
            “เธอผู้นี้เป็นใครรึเฒ่าขวัญ?”
            “แม่พิณ ลูกสาวข้าเองจ้ะ พ่อยิ่งจำมันไม่ได้หรือ?” เสียงชายชราเบาหวิว เขามีสีหน้าวิตกกังวลเป็นอย่างมาก ชายหนุ่มยกมือขึ้นกอดอก สายตาที่มองรูปถ่ายไม่แสดงถึงความรู้สึกใดๆ
            “เอาแม่พิณมาเป็นของค้ำประกันก็แล้วกัน”
            “พ่อยิ่ง!”
            .......
            ..
           
            ภายในสวนหลังบ้านเรือนไทยขนาดใหญ่ หญิงสาวรูปร่างอรชรอ้อนแอ้นสมส่วนคนหนึ่งกำลังเดินทอดน่องอยู่ภายในสวนอย่างอารมณ์ดี เธอมีผิวขาวผ่องดูนุ่มนวลราวกับสีของน้ำนม ใบหน้ารูปไข่เรียวได้รูป จมูกโด่งเป็นสันและนัยน์ตากลมโตสีน้ำตาลไหม้คู่สวย เรือนผมสีดำสนิทช่วยขับเน้นใบหน้าให้ดูเด่นชัดถูกปล่อยยาวจรดแผ่นหลัง ที่กลางศีรษะมีมงกุฎดอกไม้ที่เธอสานเองคล้องอยู่
            เธอคือ พิณ ลูกสาวสุดรักคนเดียวของตาเฒ่าขวัญ ชายแก่ที่ยืมเงินของเขาไปและไม่สามารถคืนได้ตามกำหนดอย่างที่พูด ตาเฒ่าขวัญจึงจำต้องยกแม่พิณลูกสาวสุดรักสุดหวงของตนมาเป็นของค้ำประกันให้แก่เขา
            หญิงสาวอยู่ในชุดกระโปรงสุ่มสีขาวและเสื้อแขนตุ๊กตา เธอสวมรองเท้าแตะหูหนีบสีดำสนิท และกุมมือทั้งสองข้างไขว้หลัง พลางเดินเที่ยวชมต้นไม้หลากชนิดในสวนอย่างเพลิดเพลิน แต่และเธอก็ต้องสะดุ้งเมื่อเห็นเขา
            “พะ..พี่ยิ่ง..”
            “เอ็งดูมีความสุขนักกับการมองธรรมชาติ” ชายหนุ่มก้าวเท้าเดินตรงไปที่ร่างเล็ก เมื่อยืนประจันหน้าตรงๆ แบบนี้ หญิงสาวจึงมีความสูงอยู่แค่เพียงหัวไหล่ของเขาเท่านั้น
            “ข้าคิดว่ามันสวยดีจ้ะพี่ยิ่ง” เธอตอบเสียงเบา แก้มเนียนทั้งสองกำลังขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างยากที่จะห้ามปราม การยืนอยู่ใกล้ชิดกันแบบนี้ทำให้เธอไหวหวั่น หญิงสาวก้มหน้าเพื่อแอบซ่อนความรู้สึกลึกๆ ในใจของเธอที่อาจจะเล็ดลอดออกไปได้ทางสายตา “เรือนพี่ยิ่งช่างกว้างนัก ข้าประทับใจกับสวนขนาดใหญ่นี่”
            เนิ่นนานแล้วที่เธอได้แต่แอบรัก และแอบมองผู้ชายคนนี้ โดยปรกติแล้วเขาจะเข้าไปหารือกับพ่อของเธอที่ร้าน และก็จากไปโดยไม่เคยเสวนากับเธอสักครั้ง นับตั้งแต่ที่เธอย้ายมาอยู่ที่เรือนกับเขา ทุกสิ่งดูย่ำแย่ไปหมด การที่เธอต้องเก็บอาการในทุกๆ ครั้งที่เขาเข้ามาคุยด้วย
            นี่ก็สองวันมาแล้ว..การอยู่ในเรือนกับเขามันช่างน่ากลัวหัวใจตัวเองที่เต้นระรัวยิ่งนัก เธอจำต้องหนีมาเดินเล่นอยู่ในสวนร่ำไป คิดแล้วก็อดนึกโทษพ่อขวัญเสียมิได้ ดูเหมือนเธอคงได้แต่ภาวนาให้พ่อรีบคืนเงินที่ยืมพี่ยิ่งไปให้ครบโดยเร็วเสียแล้ว
            “ข้าไม่ได้เอาเอ็งมากักขังหรอกนะแม่พิณ หากเอ็งอึดอัดนักก็ออกไปเดินเที่ยวเล่นนอกเรือนได้ จะไปหาพ่อเอ็งข้าก็ไม่ได้ห้าม” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ
            “จริงหรือพี่ยิ่ง” เธอตาโต ดูเหมือนนี่จะเป็นโอกาสอันดี หญิงสาวเบื่อกับการจมปลักในเรือน และอึดอัดกับการที่ต้องอยู่กับชายหนุ่มที่เธอหลงรัก การอยู่กับเขาสองต่อสองทำให้เธอประหม่าและเกร็งไปหมด
            การเป็นผู้หญิงมันช่างยากนัก..เธอควรสงบปากสงบคำ
            “ข้าบอกว่าห้ามงั้นรึ” เขาขมวดคิ้ว
            “งั้นข้าไปนะพี่ยิ่ง!” เธอยิ้มร่า พอเห็นคนตรงหน้าพยักหน้าอนุญาต ร่างเล็กก็ไม่รอช้าที่จะสาวเท้าเดินจากไปโดยเร็ว ทิ้งให้ชายหนุ่มหันมองตามร่างเร็วที่ลับหายไปอย่างรวดเร็ว
            “นั่นคุณพิณจะไปไหนหรือจ๊ะ?” เสียงเข้มดังมาจากชายรับใช้คนสนิทที่เดินมายืนอยู่ข้างๆ
            “ก็คงจะกลับไปหาเฒ่าขวัญกระมัง หรือไม่ก็เดินตลาดตามประสาผู้หญิง”
            “นายท่านอนุญาตหรือ?” ยิ่งไหวไหล่
            “ข้าไม่ได้คิดจะกักขังใครนี่” ยิ่งพูดเสียงหัวเราะ แต่คนใช้หนุ่มกลับไม่มีทีท่าว่าจะขำขันไปด้วย เขาประสานมือกันแน่น มีท่าทีลังเลเล็กน้อย
            “นายท่านไม่กลัวคุณพิณหนีไปหรือจ๊ะ?”
            “หนีไป?” ยิ่งทวนคำซ้ำ เขาขมวดคิ้วแน่น นัยน์ตาสีดำสนิทตวัดมองคนใช้หนุ่มในทันที “แม่พิณคิดหนีข้างั้นรึ?”
            “ข้าไม่ได้หมายถึงคุณพิณจ้ะ คุณพิณนิสัยดี แต่ข้าคิดว่าตาเฒ่าขวัญไม่ค่อยน่าไว้ใจเท่าไหร่”
            “ถูกของเอ็งว่ะไอ้เสือ ถ้าข้าไม่จับได้เสียก่อน เฒ่าขวัญก็จะโกงเงินข้าเพิ่มขึ้นอีก” ยิ่งยกมือขึ้นกอดอก เขาสบถออกมาเบาๆ เขานั้นรู้ดีว่าเฒ่าขวัญมีนิสัยเป็นอย่างไร แต่ด้วยนึกสงสารแม่พิณที่ยังต้องพึ่งพาเงินของพ่อให้คอยเลี้ยงดู เขาจึงยอมให้เฒ่าขวัญยืมเงินไปเพื่อลงทุนกับกิจการพรรค์นั้น และก็จำได้อยู่หลายครั้งว่าเฒ่าขวัญนั้นพยายามผิดสัญญาเขาอยู่บ่อยๆ แต่ที่เขายอมมากขนาดนี้..ก็เพราะแม่พิณ
            “ข้าว่านายท่านควรระวังเฒ่าขวัญไว้นะขอรับ บางทีตาแก่นั่นอาจจะคิดแผนอะไรบางอย่างอยู่ ข้าคิดว่านายท่านไม่ควรปล่อยของค้ำประกันให้คลาดสายตานะขอรับ”
            ยังไงแม่พิณก็เป็นลูกสาวของเฒ่าขวัญ เป็นสิ่งที่เฒ่าแก่จอมขี้โกงหวงแหนที่สุด...
 
          “ข้าวต้มมัดนี้เท่าไรจ๊ะ?”
            พิณเอ่ยถามแม่ค้าเสียงใส ภายในตลาดนั้นเต็มไปด้วยผู้คนและเสียงเซ็งแซ่ เหล่าแม่ค้าพ่อค้านั้นเป็นกันเอง เธอใช้ชีวิตอยู่ในย่านนี้มีแต่เด็กๆ
            หลังจากที่ออกจากเรือนพี่ยิ่งมาแล้ว เธอก็คิดว่าจะซื้อของไปฝากพ่อสักอย่างสองอย่าง พูดคุยกันให้หายคิดถึงแล้วเธอก็จะกลับไปที่เรือนพี่ยิ่ง เธออาจจะบอกพ่อของเธอให้รีบหาเงินมาคืนพี่ยิ่งโดยเร็ว แต่เธอก็ไม่ได้คิดจะหนีไปจากเขา เธอรู้ดีว่าเพราะเงินของพี่ยิ่ง จึงทำให้เธอกับพ่อสามารถมีชีวิตได้อย่างไม่ยากลำบาก เธอคิดเสมอว่าพี่ยิ่งเป็นผู้มีพระคุณ และหากเธอสามารถตอบแทนอะไรเขาได้เธอก็พร้อมจะทำ มิหนำซ้ำตั้งแต่เด็กที่เธอได้เห็นหน้าเขาครั้งแรก เธอก็ตกลงปลงใจที่จะมอบหัวใจให้เขาผู้นั้นอย่างไม่มีข้อกังขาใดๆ
            เพียงแต่ว่าเขาไม่เคยคิดเห็นเธอในสายตาเลย..
            ฉุด!
            ในขณะที่หญิงสาวกำลังหยิบเงินออกจากกระเป๋าตังค์เพื่อส่งให้แม่ค้าขายข้าวต้มมัด จู่ๆ ก็มีชายมือไวคนหนึ่งเดินชนไหล่เธอ เขาล้วงมือหยิบกระเป๋าของเธอไปพร้อมกับออกวิ่ง หญิงสาวหวีดร้อง เธอรีบวิ่งตามชายคนนั้นไปพลางตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ หากแต่ผู้คนในตลาดต่างก็ตื่นตกใจกับเหตุการณ์ที่ผ่านไปอย่างเร็ว ไม่มีใครที่คิดยื่นมาเข้ามาช่วยเธอเลยสักคน
          “หยุดนะหัวขโมย!” เธอตะโกน มือเล็กจับกระโปรงเอาไว้เพื่อออกวิ่งได้สะดวก ในใจก็นึกโทษว่าตัวเองที่ไม่ระวังตัวไว้ให้ดี “ช่วยด้วยค่ะ! ขโมย! ช่วยด้วย..”
            ภาพตรงหน้าคือผู้ชายรูปร่างสูงโปร่งในชุดกุยเฮงสีขาวและกางเกงขาก๊วยสีน้ำเงินเข้ม และชายรับใช้ของเขาที่กำลังล็อกแขนขโมยเอาไว้แน่น กระเป๋าตังค์ตกลงไปอยู่ที่พื้น ชายหนุ่มรูปร่างสูงเป็นคนเก็บมันขึ้นมา เขายิ้มให้กับเธอบางๆ
            “ทีหลังระวังตัวหน่อยสิแม่พิณ” เขาพูดเสียงเรียบ หยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ มือใหญ่จับมือเล็กเอาไว้ เขาวางกระเป๋าตังค์ของเธอไว้บนฝามือเล็ก
            “พี่ยิ่ง..” เสียงของหญิงสาวแทบจะเบาหวิว นัยน์ตาของเธอมีแต่ภาพของชายหนุ่มสะท้อนอยู่ในนั้น หัวใจเจ้ากรรมกลับมาเต้นระรัวอีกครั้งหนึ่ง
            “จะจัดการกับมันยังไงดีจ๊ะนายท่าน?” คนใช้หนุ่มหันมาถามในขณะที่ขโมยกำลังดิ้นไม่หยุด ยิ่งทำเพียงแค่ปราดตามองเงียบๆ
            “ฆ่ามัน”
            “อย่านะจ๊ะพี่ยิ่ง!” น้ำเสียงของหญิงสาวแตกตื่น เธอจับมือของชายหนุ่มเอาไว้พลางส่ายหัวรัว สีหน้าของขโมยกำลังซีดเผือด “อย่าให้ถึงกับฆ่าฟันกันเลย มันบาปนะจ๊ะพี่ยิ่ง”
            “คนแบบนี้ปล่อยไว้ก็..”
            “เสือ! ปล่อยเขาไปเถอะจ้ะ เขาคงมีเหตุผลที่ต้องทำแบบนี้”
            “ไม่ขอรับ ข้าจะนำมันไปให้ตำรวจ”
            หญิงสาวถอนหายใจ อย่างน้อยมันก็ดีกว่าการที่จะต้องฆ่าฟันตัดชีวิตกัน เธอหันกลับมามองสบตากับคนตรงหน้าอย่างไม่ได้ตั้งใจ จู่ๆ ใบหน้านวลก็ขึ้นสีแดงระเรื่อ เธอแทบอยากชักมือกลับ คงเพราะความตกใจทำให้เธอเผลอจับมือเขาเอาไว้เสียแน่น แต่คิดจะปล่อยก็คงไม่ทันการ เมื่อมือใหญ่เป็นฝ่ายจับมือเล็กของเธอเอาไว้แทน
            “ข้าไม่ค่อยได้เดินเที่ยวในตลาดสักเท่าไร เอ็งนำทางข้าทีสิ”
            “จ้ะ พี่ยิ่ง” เธอได้แต่ก้มหน้า “ทะ..ทำไมต้องจับมือด้วยล่ะ?”
            “ถ้าเอ็งหายไป ข้าคงหลงทาง”
            เธอควรจะทำตัวเช่นไรดีเมื่อหัวใจของเธอกำลังเต้นแรงไม่เป็นส่ำอยู่แบบนี้...
           
          “พ่อจ๊ะ ข้าเอาข้าวต้มมัดมาฝาก”
            “นังพิณ! ไปทำอีท่าไหนพ่อยิ่งเขาถึงได้ปล่อยเอ็งกลับมาวะเนี่ย!?” ชายแก่ที่อยู่ในร้านขายหีบเพลงตะโกนขึ้นสุดเสียงอย่างตื่นตกใจที่ได้เห็นลูกสาวของตน ก่อนจะมีสีหน้าตื่นตะลึงเมื่อเห็นว่าคนที่เดินจับมือเธอตามหลังมาด้วยคือใคร “พะ..พ่อยิ่ง!”
            “เป็นเยี่ยงไรบ้างเฒ่าขวัญ สบายดีหรือ?” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามขึ้น แม้จะเห็นว่าสายตาของพ่อกำลังมองมือลูกสาวที่ตนกุมอยู่ แต่ยิ่งก็ไม่ได้ตื่นตระหนก ตรงกันข้ามเขาแทบไม่อยากคลายมือออก ความนุ่มนิ่มของหญิงสาวทำให้เขารู้สึกดี
            “ก็สบายดีจ้ะพ่อยิ่ง” ชายแก่พูดไปก็เหลือบมองดูลูกสาวไปด้วย ใช่ว่าเขาจะอ่านสายตาลูกสาวอายุสิบเจ็ดปีของตนไม่ออก เฒ่าขวัญรู้ดีเสมอถึงความรู้สึกลึกๆ ในใจของพิณ แต่ชายชราก็ไม่นึกว่าจะรวดเร็วปานนั้น หรือว่าคนทั้งสองจะ..
            “ทำไมเฒ่าขวัญถึงได้มองหน้าข้าแบบนั้นล่ะ?” ยิ่งขมวดคิ้วแน่น สายตาของชายชราที่มองเขาเหมือนกำลังค้นหาในบางสิ่ง เฒ่าขวัญมีท่าทีครุ่นคิดก่อนจะเริ่มเอ่ยบางอย่าง
            “พ่อยิ่งกับนังพิณกำลังคบหากันอยู่งั้นรึ?”
            “เปล่านะจ๊ะพ่อ!” ยังไม่ทันที่เขาจะได้โต้ตอบอะไร สาวเจ้าข้างกายก็ด่วนแก้ตัวไวฉับพลัน ยิ่งได้แต่เลิกคิ้วมองพิณอธิบายเรื่องที่เขาจับมือของเธอ สีหน้าของหญิงสาวดูจริงจังมาก เธอพยายามดึงมือออกจากการจับกุมของเขา
            ได้เห็นแล้วยิ่งก็นึกขำ ทั้งๆ ที่เฒ่าขวัญยังไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้ เจ้าตัวก็ร้อนรนแก้ตัวเสียแล้ว
            “เอ็งรังเกียจข้าขนาดนี้เชียวรึ?” เขาพูดเสียงกลั้วหัวเราะ
            “เสียมิได้จ้ะพี่ยิ่ง ข้าแค่กลัวพ่อจะเข้าใจผิด” เธอเองก็ปฏิเสธเขาเสียงร้อนรน
            พิณได้แต่มองดูคนข้างกายที่ไม่ยอมปล่อยมือออกจากมือของเธอเสียที แม้จะรู้สึกชื่นชอบในสัมผัสสากๆ ที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นนี่ แต่ทว่าเธอนั้นรู้ดีว่าชายหนุ่มอย่างพี่ยิ่งไม่เคยคิดเห็นเธออยู่ในสายตา และหากเขาจะตกเป็นเรื่องเข้าใจผิดกับเธอ เขาก็คงจะไม่พอใจและรู้สึกขุ่นเคืองแน่ ฉะนั้นเธอควรรีบออกตัวปฏิเสธเสียก่อนเพื่อไม่ให้พ่อของเธอคิดไกล
            “ถ้าไม่รังเกียจก็อย่าดึงมือออกสิแม่พิณ” คำพูดเด็ดขาดของเขาทำให้การกระทำของเธอหยุดชะงักในบัดดล
            “ข้าแค่พาแม่พิณมาเยี่ยมเฒ่าขวัญบ้าง จะได้ไม่คิดกันให้ไกลว่าข้ากักขังแม่พิณ” ยิ่งเอ่ยเสียงเรียบ เขายังคงบีบมือเล็กของเธอเอาไว้ พิณได้แต่ส่งยิ้มบางๆ ให้กับพ่อที่จ้องมองเธออย่างตั้งคำถาม การกระทำของพี่ยิ่งเป็นอะไรที่เธอเองก็มิอาจใคร่รู้เหมือนกัน
            “ในตอนแรกข้าก็นึกว่าพ่อยิ่งกับแม่พิณจะคบหากันเสียอีก” เฒ่าขวัญพูดเสียงหัวเราะ “บางทีข้าก็คิดอยากให้แม่พิณออกเรือน เพราะแก่ตัวข้าก็คงดูแลได้ไม่ไหว”
            “พ่อพูดอย่างกับจะไม่ดูแลข้าแล้วงั้นแหละ” คนเป็นลูกสาวทำสีหน้าน้อยใจ แต่ยิ่งกลับคิดว่าในสายตาของเขามันเป็นท่าทางที่น่ารักน่าเอ็นดูมากจนอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงหัวเราะออกมาในลำคอ “ขำอะไรรึพี่ยิ่ง?”
            “เปล่า” คนถูกถามทำเฉไฉ
            “ข้าไม่ได้บอกว่าจะไม่ดูแลเอ็ง” เฒ่าขวัญขมวดคิ้วแน่น
            “ก็พ่อพูดว่าข้ากับพี่ยิ่งคบหากัน มันไม่ใช่เสียหน่อย พ่ออย่าพูดจาส่งเดชสิ คนที่เสียหายคือพี่ยิ่งนะ”
            “เอ็งนี่! ว่าข้าพูดจาส่งเดชรึนังพิณ เดี๋ยวจะโดนไม้ตะพดข้านะ!” เฒ่าขวัญถึงกับขึงตาใส่ลูกสาว ด้วยกลัวว่าจะโดนตี คนเป็นลูกสาวจึงร้องเบาๆ และหลบไปอยู่ด้านหลังคนตัวใหญ่ที่ยืนอยู่ข้างๆ อย่างไม่ได้ตั้งใจ “แน่ะ! ยังไปหลบอยู่ด้านหลังพ่อยิ่งอีกนะนังพิณ!”
            “ก็ที่พ่อพูดไปน่ะ พี่ยิ่งเขาไม่ชอบหรอกนะ จู่ๆ จับคู่พี่ยิ่งกับใครๆ พี่ยิ่งเขาเสียหาย” พูดร้อนตัวไปแทนคนข้างกายที่ยังไม่ได้รู้สึกเสียหายอะไรเลยสักนิดเดียว ยิ่งฉีกยิ้มขำ แต่คำพูดต่อมาของหญิงสาวก็ทำเอาเขาหุบยิ้มลงฉับพลันทันที “พี่ยิ่งเขาไม่ได้รักข้า!”
            “ข้าพูดรึว่าไม่ได้รักเอ็ง?” คนถูกอ่านความคิดผิดๆ หลุดเสียงถอนหายใจออกมามิได้ เขายิ้ม ในขณะที่นัยน์ตากลมโตเบิ่งโพลง “ข้ารักเอ็งมาตั้งแต่เอ็งยังเล็ก มิเช่นนั้นข้าจะยอมให้เฒ่าขวัญยืมเงินรึ เอ็งก็น่าจะรู้ดีว่าพ่อเอ็งเชื่อถือไม่ค่อยจะได้”
            “พี่ยิ่ง!?”
          ดูเหมือนว่านี่จะเป็นสิ่งที่พิณไม่เคยคิดมาก่อน ใบหน้านวลขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างยากที่จะห้ามปราม แต่เพียงไม่นานเธอก็ขมวดคิ้วแน่น จ้องมองคนตรงหน้าพลางเอ่ยคำถามที่ทำให้ยิ่งต้องคิดหาคำแก้ตัวพัลวัน
            “หมายความว่ายังไงที่พี่ยิ่งว่าพ่อข้าแบบนั้นน่ะ!”
            “อย่าไล่ตีข้าๆ ข้ารักเอ็งนะแม่พิณ!!”
            ตามมาด้วยเสียงหัวเราะเบาๆ ของตาเฒ่าขวัญ ดูเหมือนว่ากิจการขายหีบเพลงคงไม่ต้องลงทุนอะไรมากแล้ว เพราะในเร็ววันนี้ลูกสาวของเขาคงได้ออกเรือน และมีคนคอยเลี้ยงดูจนตราบชั่วนิรันดร์...
 
 
ขอบคุณภาพจาก http://www.bangkokstudiothai.com

ผลงานอื่นๆ ของ parnchan

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

15 ความคิดเห็น

  1. #15 Hotsy
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2554 / 11:58
    สุดยอดเลยค่ะ
    อยากภาษาเก่งเหมือนพี่จัง
    #15
    0
  2. วันที่ 29 เมษายน 2554 / 13:04

    อ๊ายยยย
    น่ารักมากๆ เก่งจังเลยค่ะพี่ป่าน ♥

    #14
    0
  3. วันที่ 18 เมษายน 2554 / 13:51
     พี่ยิ่งกับน้องพิณ เลิศมากจริงๆๆ >พี่ยอมรับว่าพี่ไม่ได้เเต่งเก่งอะไรมากมายนะ
    เเต่พี่ก็ยอมที่จะกดโหวตของป่านนะคะ มาสอนพี่เขียนเเบบนี้ให้บ้างนะพี่อยากเเต่งเก่งเเบบนี้มั้งอะ ของพี่อาจจะเป็นเเนวรักๆเหมือนเดิม สไตล์เด็กวัยรุ่ย เเต่พี่เเต่งไม่เก่งเหมือนป่านเลยงะ มาสอนบ้าง ๆ
    จะชนะจะเเพ้ไม่สำคัญ ที่สำคัญพี่เเพ้ป่านนะ เพราะป่านเเต่งเก่งพี่ยอมรับจริง ๆ ๆ มาสอนพี่บ้างงง พลีสสสส TOT!!  

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 18 เมษายน 2554 / 13:52
    #13
    0
  4. วันที่ 18 เมษายน 2554 / 12:42
     รู้สึกอยากจะให้เรื่องสั้นนี้กลายเป็นเรื่องยาวจริงๆ ^^
    อ่านแล้วรู้สึกมีความสุขมากค่ะ
    ปกตินอกจากนิยายรักหวานแหววทั่วไปแล้ว
    นิยายที่มีกลิ่นอายของอดีตอย่างนี้ก็มีเสน่ห์ไปอีกแบบ
    ต้องขอแสดงความนับถือในความสามารถของน้องป่านมากเลยค่ะ
    ที่ทำให้พี่รู้สึกมีความสุขกับการอ่านเรื่องสั้นเป็นครั้งแรก

    ป.ล. ไม่ว่าน้องป่านจะชนะหรือไม่
    พี่เชื่อว่าพี่ยิ่งกับน้องพิณได้ชนะใจคนอ่านหลายๆ คนไปแล้ว
    โดยเฉพาะพี่...

    *Edit : ขออนุญาตแนะนำนะคะ
    พี่ว่าผู้ชายร่างสะโอดสะองนี่แปลกๆ นะ
    ปกติจากประสบการณ์ที่พี่อ่านนิยายมา
    คำนี้มักจะใช้บ่งบอกถือรูปร่างของผู้หญิงมากกว่า
    สำหรับผู้ชายพี่ว่าน่าจะเป็นรูปร่างกำยำ สูงใหญ่อะไรแบบนี้มากกว่าค่ะ ^^





    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 18 เมษายน 2554 / 18:09
    #12
    0
  5. วันที่ 18 เมษายน 2554 / 11:55
    น่ารักอ่ะ โอ๊ยยยยย
    ชอบบรรยากาศโบราณแบบนี้เหมือนกันนะเนี่ย
    ดูคลาสสิค
    พระเอกใจดี :)
    #11
    0
  6. วันที่ 18 เมษายน 2554 / 10:30
    นึกแล้วย้อนไปในสมัยรัชกาลที่... เท่าไหร่ดีเนี่ย
    55555555555 5 '
    ภาษาเทพเกินบรรยาย เธอเกิดมาเพื่อเขียนนิยายแท้ๆ
    >________พี่โหวตให้เลยเจ้าค่า จุ๊บๆ <3
    #10
    0
  7. วันที่ 17 เมษายน 2554 / 15:13

    ก่อนอื่นก็ต้องขอปรบมือดังๆให้น้องสาวคนเก่งของพี่ เก่งมากจริงๆค่ะ
    เป็นงานเขียนที่ใช้คำได้สละสลวยมากๆ ต่างจากรูปแบบการเขียนของน้องป่านที่พี่เคยติดตามจนพี่ทึ่งไปเลยค่ะ
    เขียนแนวรักวัยรุ่นก็แจ่ม แนวแฟนตาซีก็แจ่ว แนวพีเรียดแบบนี้ยิ่งเจิด
    ความสามารถหลากหลายแบบนี้พี่ว่าอนาคตนักเขียนสดใสแน่นอนค่ะ คอนเฟิร์ม!!!

    พี่ชอบการบรรยายองค์ประกอบต่างๆของเสื้อผ้า บรรยากาศ และลักษณะของตัวละคร
    เป็นการบรรยายที่ใช้ภาษาได้ดีมาก อ่านแล้วเห็นภาพชัด ไม่สะดุด เนื้อหากระชับไม่เยิ่นเย้อ
    เป็นแนวไทยๆที่ไม่เชย และไม่น่าเบื่อ บรรยายความรู้สึกแอบรักของตัวละครได้เยี่ยมมากค่ะ
    หวานๆในสไตล์ไทยๆ ไม่ได้อ่านแนวพีเรียดมานานมาก พอได้กลับมาอ่านงานเขียนของน้องป่าน ถึงแม้จะเป็นเรื่องสั้น แต่ก็ทำให้พี่อิ่มเอมใจเหมือนได้อ่านนิยายเป็นสิบๆเล่มเลยค่ะ พี่ชอบจริงๆนะคะ

    ทั้งหมดที่สื่อออกมา พี่สื่อจากใจจริงๆนะคะ เปล่าอวยไปตามกระแส แต่ถูกใจพี่จริงๆค่ะ
    ยอดเยี่ยมกระเทียมดอง>.<

    ปล. เพลงและภาพประกอบ เหมาะกับเรื่องราวมากๆค่ะ^^

    #9
    0
  8. วันที่ 17 เมษายน 2554 / 14:08

    กรี๊ดดดด น่ารักว่ะค่ะ >___________นึกว่าพี่ยิ่งจะเถื่อนๆ ตบจูบซะอีก ฮ่าๆๆ
    แนวนี้เธอไปได้สวยเลยนะป่าน แจ๋วๆ ><

    #8
    0
  9. วันที่ 15 เมษายน 2554 / 22:57
    น้องป่านนนน....

    พี่ชอบอ่ะ ทำไมน่ารักอย่างเน้~

    ภาษาเทพอ่ะ

    ว่างๆ มาสอนพี่มั่งดิ
    #7
    0
  10. วันที่ 15 เมษายน 2554 / 21:17
    พี่ยิ่งกับน้องพิน..
    เป็นคู่ที่น่ารักมากมากายก่อง โอ้วแม่จ้าวววววว ><
    พี่ป่านแต่งได้น่ารักมากมาย <3

    เชียร์พี่ป่านสุดาดใจดิ้นค่า !!!!!! ♥3♥
    #6
    0
  11. วันที่ 15 เมษายน 2554 / 19:48
    พี่ยิ่งกับน้องพิณน่ารักจัง > <
    ที่รักเก่งนะเนี่ย ปกติเห็นแต่วงแต่แนวยุ่น
    พอมาแต่งไทยก็เอาซะปลื้มเลยย :)
    #5
    0
  12. วันที่ 15 เมษายน 2554 / 14:19
    สุดยอดเลยพี่เคยชมเรื่องภาษาของน้องป่านแล้วใช่ไหม?งั้นพี่ขอชมเรื่องเดิมนะ^_^ไม่น่าเชื่อว่าน้องป่านที่แต่งเรื่องรักวัยรุ่นจะมาแต่งแบบไทยๆสมัยโบราณได้ เพราะมันคนละแนวกันเลยสมัยใหม่กับสมัยเก่าแต่ความแตกต่างก็คือการเรียบเรียงถ้อยคำให้สละสลวยไพเราะและน่าฟังมันค่อนข้างยากในนิยายแบบไทยๆต้องระวังไม่ให้คนอ่านระแคะระคายในถ้อยคำที่เราเรียบเรียงเพราะเวลาอ่านมันจะสดุด แต่น้องป่านก็ทำได้ดีมากกในระดับของเด็กที่อายุเท่านี้(ดีกว่าผู้ใหญ่บางคนเสียอีก) แล้วยิ่งการแต่งเรื่องสั้นมันต้องกระชับ ให้ได้ใจความ ต้องสื่อให้ผู้รับสารเข้าใจ ต้องเขียนให้จบเรื่องและ"สั้น"พี่อ่านแล้วพี่ยิ้มเลย ฟีลกูดๆ~ มันมีความละเอียดอ่อนน่ารักแบบไทยๆมีการก้อล้อก้อติกกันแบบเบาๆด้วย^_^นิยายวัยรุ่นกับนิยายแบบไทยที่เห็นได้ชัดก็คงจะเป็นเรื่องระดับการใช้ภาษานี่เเระเป็นเรื่องที่เห็นกันโต้งๆเลย

    ปรบมือๆ^_^น้องป่านทำได้ดีมากๆรุ่งโรจน์ๆ^_^
    #4
    0
  13. วันที่ 15 เมษายน 2554 / 14:15
    อีกเรื่องแล้วพี่ป่าน เบลล์ชอบจัง :D
    มันน่ารัก มากๆเลยนะ ><
    #3
    0
  14. วันที่ 15 เมษายน 2554 / 12:02
    พี่ยิ่ง น้องพิณ น่ารักๆ >_______<
    เป็นเรื่องสั้นแต่เขียนบรรยายได้ดีมากเลยพี่ป่าน สุโค่ยย

    #2
    0
  15. วันที่ 15 เมษายน 2554 / 11:57

    สุดยอดมากพี่ป่านนนนนนน
    ไม่น่าเชื่อจากคนที่เคยแต่งคาแรคเตอร์ญี่ปุ่น พอมาเปลี่ยนเป็นไทย ก็ไทยแบบว่ามากๆ
    แต่พี่ตกไปตัวนึงนะ ' หญิงสาหวีดร้อง ' ตก ' ว ' นะพี่ ><

    #1
    0