ผู้สร้างแห่งโลกคู่ขนาน

ตอนที่ 13 : บทที่ 13 สมาชิกคนที่สาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 730
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    13 ก.ย. 60

บทที่ 13 สมาชิกคนที่สาม


    วันรุ่งขึ้น เมิ่งหยางและเสิ่นยูก็มาพบกันที่จุดนัดพบ ที่บริเวณกำแพงเมือง หลังจากทักทายและเก็บสัมภาระแล้ว พวกเขาก็เดินไปตามแผนที่ จากนั้นไม่นานพวกเขาก็เห็นตั๊กแตนยักษ์จำนวนมาก แต่ที่มากใกล้เคียงกันก็คือนักผจญภัยเหมือนพวกเขาที่มาจากสถาบันหลวง พวกเขามาเก็บแกนสัตว์เวทย์เช่นกัน


    "เมิ่งหยางเจ้าเก็บตั๊กแตนยักษ์ฝั่นนั้น ข้าเก็บฝั่งนี้นะ คอยระวังให้กันและกัน"        

     เสิ่นยู มั่นใจในความสามารถของตนเองมากจึงแยกกับเก็บแกนเวทย์กับเมิ่งหยาง สาเหตุก็เพราะฝีมือของพวกเขานั่นเอง


    "ได้เลย" เมิ่งหยางตอบกลับไปอย่างมั่นคง


    เมิ่งหยางหยิบมีดธาตุไฟออกมาเพื่อเริ่มต้นฆ่าตั๊กแตนยักษ์ หลังจากต่อสู้ไปเรื่อยๆทั้งสองเหนื่อยมากแล้วจึงพากันนั่งพัก 


    "เสิ่นยูเจ้าได้เท่าไหร่แล้ว?" เมิ่งหยางถามด้วยความอยากรู้


   "ข้าฆ่าได้เพียง 3 ตัวเท้านั้น ..... เจ้าล่ะ?" เสินยูทำท่าทางเหมือนเสียใจที่ได้น้อยกว่าที่เขาตั้งใจคือ 5-8 ตัว เมิ่งหยางเองก็ได้ไม่ต่างกันคือได้ เพียง 3 ตัว

   

     ทั้งสองฆ่าตั๊กแตนยักษ์ทั้งวัน จนบาดเจ็บกันมากทีเดียวในระหว่างที่เดินทางกลับมีเสียงต่อสู้เกิดขึ้น เป็นเสียงกระทบกันระหว่างโลหะ ทั้งสองจึงแอบไปดู


    มีชายและผู้หญิงวัยกลางคนกำลังต่อสู้อยู่กับตั๊กแตนยักษ์ที่ใหญ่กว่าปกติมาก น่าจะเป็นนางพญาตั๊กแตนยักษ์ (BOSS) ผู้ชายเป็นผู้พิทักษ์ และผู้หญิงเป็นผู้วิเศษ ทั้งสองทำการโจมตีด้วยความคล่องแคล่ว แต่ที่สำคัญคือ พวกเข้าดูเข้ากันดีมาก การทำงานเป็นทีม ผู้พิทักษ์เองก็โจมตีวงใน คอยดึงดูดความสนใจ ผู้วิเศษเองก็โจมดีระยะไกลแล้วถอยห่างออกมา ทำอยู่แบบนี้มา 20 นาทีแล้ว จนในที่สุดนางพญาตั๊กแตนยักษ์ก็ล้มลง


     จากนั้นทั้งคู่ก็ชะแหละเอาชิ้นส่วนสำคัญต่างๆออกได้แก่ ขาตั๊กแตนที่มีความแข็งมากสามารถเอาไปใช้ทำอาวุธชั้นดีได้ เป็นต้น


    เมิ่งหยางและเสิ่นยูต่างหันมามองหน้ากันอย่างกับได้เห็นบุคคลที่น่านับถือ (ไอดอล) สักพักทั้งคู่ก็หัวเราะขึ้นพร้อมกัน


    "เมิ่งหยางเจ้าคิดเห็นว่าอย่างไร" เสิ่นยูกล่าวขึ้นมาทันใด


    "ข้าคิดว่าเราน่าจะหาคนโจมตีระยะไกลและชวนเขาเข้ามาร่วมปาร์ตี้กับเรานะ" เมิ่งหยางตอบอย่างกระตือรือล้น


    "ได้!!! งั้นเราเข้าเมืองไปสมัครสมาชิกปาร์ตี้กัน"


    จากนั้นทั้งสองจึงไปที่หน้าศูนย์การค้าประจำเมืองเพื่อตั้งป้ายประกาศรับสมัครสมาชิกอีกครั้ง


....................................................


   ศูนย์การค้าประจำเมือง ที่แห่งนี้มีรูปปั้นผู้พิทักษ์ผู้ยิ่งใหญ่ตั้งตระง่านอยู่ที่ตรงกลาง และรอบๆเป็นเพียงพื้นที่โล่ง ที่ถูกตั้งร้านค้าด้วยรถเข็นจากพ่อค้าต่างๆ มากมาย ประชาชนรวมถึงนักผจญภัยต่างๆ เดินจับจ่ายซื้อสินค้ากันให้ทั่วบริเวณ รวมทั้งกลุ่มที่กำลังติดป้ายหาสมาชิกปาร์ตี้ต่างๆ 


     "แร่เข้ามาครับ แร่เข้ามา เนื้อสดๆ ใหม่ๆเลยจ้า


     เสียงโฆษณาสินค้าต่างดังขึ้นทั้วทั้งลาน ชิ้นส่วนสัตว์เวทย์และสัตว์เลี้ยง (อาหาร) ผักต่างๆ มากมายถูกวางอย่างเป็นระเบียบ ผู้คนเดินจับจ่ายใช้สอย


      "หาสมาชิกล่าสัตว์อสูรคราบ ระดับทองแดง เลเวล 1-50 ครับ"


     กลุ่มนักผจญภัยต่างๆก็กำลังร้องหา สมาชิกเพิ่มเติมกันให้ทั่วบริเวณ เมิ่งหยางและเสิ่นยูเองก็กำลังทำเช่นเดียวกัน แต่ว่าทั้งคู่กับไม่ได้ร้องเสียงดังโวยวายเหมือนปาร์ตี้อื่นๆ พวกเขาตั้งป้ายไว้แล้วต่างคนต่างอ่านตำราของใครของมัน (มันจะได้กับเขาอยู่ล่ะ) ผ่านไปจนตะวันกำลังจะลับขอบฟ้า ทุกคนเก็บของเตรียมตัวกลับกันจนเสร็จหมดแล้ว และทยอยเดินกลับไปเรื่อยๆ จนเหลือเพียงกลุ่มของเมิ่งหยางและเสิ่นยูที่ยังนั่งอยู่ (คือนั่งนานจนรู้ตัวช้า)


     "พวกเจ้ายังไม่กลับหรือกระไร" เสียงหวานไพเราะดังมาจากเด็กหญิงหน้าตาจิ้มลิ้มครหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา


      "เอ่อ!! พวกข้ากำลังนั่งรับสมัครปาร์ตี้อยู่" เสิ่นยูตอบอย่างกระตุกกระตัก 


      "ตายล่ะ!!!! นี่กี่โมงแล้วเนี่ย" เมิ่งหยางหลังจากเงยหน้าขึ้น ก็นึกขึ้นได้


      เด็กหญิงที่อยู่ข้างหน้าชี้ไปที่พระอาทิตย์ที่กำลังตกดิน


     "ตายจริงข้านัดน้องสาวไว้ จะทำขนมอบให้ทาน" เมิ่งหยางตัดพ้อทันใดก็รีบเก็บของ แล้ววิ่งจากไป


     "พวกเจ้ารับสมัครปาร์ตี้ แล้วใครเป็นหัวหน้าปาร์ตี้" เด็กหญิงกล่าวขึ้น


     "หัวหน้าแน่นอนว่าย่อมเป็นข้า" เสิ่นยูพูดพร้อมเอากำปั้นเคาะตรงอกอย่างแรง


     "ข้าอยากเป็นนักล่า(ธนู) ขอข้าเข้ากลุ่มเจ้าได้ไหม" เด็กหญิงกล่าวถาม


    "ได้สิ !!! ย้อมได้แน่นอน" เสิ่นยูตอบอย่างรวดเร็ว


    "ข้ามีชื่อว่า หนานกงหยุน เจ้ากับเพื่อนเจ้าล่ะชื่อว่าอะไร"


    "ข้าเสิ่นยู ส่วนเขาชื่อเมิ่งหยาง" เสิ่นยูตอบอย่างรวดเร็ว

     "ตอนนี้เรามีกัน 2 คนและเราก็กำลังหาปาร์ตี้ ราว 3-4 คนเพื่อเก็บเลเวลและประสบการณ์พอดี"


     "งั้นให้ข้าอยู่ด้วยคนนะ"


     "ได้เลย พรุ่งนี้เช้าเราจะไปฆ่าตั๊กแตนยักษ์ อีก 20 ตัว" เสิ่นยูกล่าว


    "อะไรนะ 20 ตัว เยอะไปไหม ปกติกลุ่มหนึ่งเขาจัดการแค่ราวๆ 5 ตัวเท่านั้นแหละ"


    "อะไร ทำไมเจ้าถึงกล่าวเช่นนั้น ข้ากับเมิ่งหยางสองคนแยกกันสู้ยังจัดการได้คนละ 5 ตัวเลยนะ" เสิ่นยูตอบด้วยอารมณ์


    "อะไรนะ พวกเจ้าสองคนแยกกันสู้ ยังฆ่าได้ 10 ตัว" หนานกงหยุนที่เพิ่งเก็บเลเวลได้ไม่นานเริ่มกลัวกับคำพูดของเสิ่นยูว่าเป็นพวกหลอกลวงหรือไม่


     "งั้นพรุ่งนี้เราเจอกันที่ลานน้ำพุด้านนั้นแล้วกัน" เสิ่นยูพูดพลางชี้ไปที่น้ำพุ


หลังจากนั้นทั้งคู่ก็แยกย้ายกันไป


..... จบตอน....

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

26 ความคิดเห็น

  1. #15 iapisitt (@iapisit) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 20:52
    เดัยวนะตกลงรวมทีม ฆ่ามอนสเตอร์แล้วเพิ่มเลเวลได้ด้วยเหรอครับ
    ทำไมก่อนหน้านี้ลุยไปตั้งเยอะไม่ยักกะมีระดับเลเวลเลย
    #15
    0