กำเนิดราชันย์ดารา

ตอนที่ 140 : ตัวอะไรอีกละเนี้ย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7660
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 496 ครั้ง
    8 ส.ค. 61

"เนื้อหมูป่าก็หมดแล้ว! เห็นทีข้าคงต้องไปหาสัตว์อสูรมากักตุนเอาไว้อีกแล้วสินะ!"เสียงพรึมพรำของหรงเฟยดังขึ้นมาอีกครั้งขณะสายตาของเขาเหลือบไปมองทางพื้นที่อยู่ข้างๆที่มีแต่กระดูกของหมูป่าของก่อนนี้  


อึก! หรงเฟยพลันหยิบเม็ดยาฟื้นฟูออกมาพร้อมทั้งนั่งโคจรเพิ่มพลังปราณที่เสียไปกลับมา  และไม่นานนัก พลังปราณของเขาก็คืนกลับมา ก่อนที่หรงเฟยจะลุกขึ้นและเดินออกจากถ้ำไป


"วันนี้คงต้องหาสัตว์อสูรเยอะหน่อยแล้ว!"หลังจากที่ออกมาจากถ้ำได้ไม่ไกล หรงเฟยก็บ่นพรึมพรำออกมาในทันทีขณะวิ่งด้วยวิชา "ย่างก้าวอัสนี" หลบหลีกต้นไม้เบื้องหน้าของตนอย่างรวดเร็ว โดยที่วันนี้หรงเฟยตั้งใจเอาไว้ว่าอย่างน้อยต้องหาสัตว์อสูรให้ได้สักสามตัวเพราะเขาไม่อยากที่จะเสียเวลาออกมามากนัก จึงทำให้หรงเฟยต้องตามหาอาหารเพื่อกักตุนเอาไว้เยอะๆในคราวเดียว


"โอ้! ....วันนี้ดวงดีจัง!"ในขณะนั้นเอง หรงเฟยพลันสัมผัสได้ถึงสิ่งมีชีวิตที่อยู่ห่างจากเขาประมาณ200เมตร และพวกมันทั้ง3ตัวเองก็มีพลังเพียงระดับนภาขั้นที่4เท่านั้น แถมยังมีถึง3ตัว นี่หากไม่เรียกว่าโชคดีก็คงไม่รู้จะเรียกว่าอะไรแล้ว เพราะหรงเฟยในตอนนี้ยังไม่มีความมั่นใจที่จะสังหารสัตว์อสูรในระดับที่สูงกว่านี้ได้มากนัก แต่หากจำเป็นจริงๆเขาเองก็คงคิดว่าสัตว์อสูรระดับนภาขั้นที่5ก็คงจะเต็มกลืนแล้วสำหรับตอนนี้ เพราะจากการต่อสู้กับหมูป่าสายฟ้าเมื่อครั้งก่อน หรงเฟยจึงมั่นใจว่าสามารถที่จะสังหารสัตว์อัสูรระดับสูงขึ้นมาหนึ่งขึ้นได้อย่างแน่นอนแม้จะลำบากหน่อยก็ตาม


"ตัวอะไรอีกละเนี้ย?"หลังจากที่หรงเฟยพุ่งตัวมาหาในจุดที่มีสัตว์อสูร เบื้องหน้าของเขาห่างออกไราวๆ100เมตรก็ปรากฎวัวกระทิงขนาดใหญ่กว่า3เมตรขึ้นมาในทันที แต่ทว่าวัวตัวนี้กลับยืน2ขาเหมือนดั่งมนุษย์อีกทั้งรูปลักษณ์ของมันก็ดูราวกับว่าเกือบเหมือนมุนษย์ตัวใหญ่อย่างไม่มีผิด 


หรงเฟยที่แอบมองอยู่สังเกตุเห็นมือของมันยกถือต้นไม้ยาว4เมตรพาดเอาไว้บนบ่าด้วยเช่นกัน นี่จึงทำให้หรงเฟยค่อนข้างที่จะสนใจไม่น้อย และดูเหมือนวัวกระทิงตัวนี้กำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่ดีเอาเสียเลย เพราะข้างๆตัวของวัวกระทิงราวกับว่ากำลังถูกล้อมอยู่โดยเสือขนาดใหญ่สีขาวลายดำ2ตัวสูง2เมตรอีกทั้งเขี้ยวของพวกมันยังดูน่ากลัวเป็นอย่างมากลากยาวลงมาเกือบ1เมตรในทุกๆซี่ 


ทางหรงเฟยที่เห็นเช่นนั้นจึงไม่คิดที่จะเข้าไปยุ่งก่อน เพราะหากเข้าไปตอนนี้ คงเป็นเขาเองที่ต้องตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากแทนเจ้าวัวกระทิงตัวนั้นอย่างแน่นอน ไหนเลยจะสู้รอให้พวกมันห่ำหั่นกันเองดีกว่าอีก 


แฮร่กกก!* 


เสือทั้ง2ตัวค่อยๆเดินวนรอบตัวของวัวอย่างช้าๆ โดยสายตาของมันเต็มไปด้วยความกระหายฆ่าฟันอย่างชัดเจน  


มอออร์ 


วัวกระทิงถือต้นไม้เองก็พลันส่งเสียงขู่ออกมาเบาๆเช่นกันและแววตาของมันเต็มไปด้วยความอาฆาตอย่างสุดขีดขณะสลับไปมาจ้องมองเสือทั้ง2ตัวอย่างระมัดระวัง 


แฮร่กก! กรรร! ฟุบ! 


แต่ในขณะนั้น ทันทีที่วัวกระทิงละสายตาไปมองทางเสืออีกตัว เสือตัวที่มันไม่ได้มองก็กระโจนเข้าใส่ร่างของมันอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นโอกาส 


ฟิ้วว! 


ราวกับว่าวัวกระทิงรู้อยู่ก่อนแล้วว่าเสืออีกตัวจะพุ่งเข้ามาหามัน มือที่ถือต้นไม้อยู่พลันขยับอย่างรวดเร็วฟาดลำต้นเข้าหาเสือที่กระโจนเข้ามา 


เอ๋ง! กรรจ์! ฟุบ! 


เมื่อเสือที่พุ่งเข้าถูกไม้ในมือของวัวฟาดเข้าใส้อย่างรวดเร็ว แต่ทว่าในขณะเดียวกันเสืออีกตัวก็พลันอ้าปากพุ่งเข้าหาวัวกระทิงพร้อมทั้งกัดเข้าที่แขนของมัน


มออออ! 


วัวกระทิงกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเมื่อโดนเสืออีกตัวกัดเขาที่แขนของมัน วัวกระทิงรีบสะบัดเสือที่กัดอยู่อย่างสุดแรงเกิดก่อนที่จะให้เขาบนหัวของมันจะงัดขวิดเสือ


เอ๋ง! ตุบ 


เสือที่กัดอยู่พลันถูกเขาของวัวกระทิงแทงที่ชายโครงทำให้มันจำเป็นต้องอ้ากปากส่งเสียงร้องออกมาอย่างเจ็บปวดพร้อมทั้งร่างที่กระเด็นออกมา 


มอออ! วืดดด! 


วัวกระทิงไม่รอช้าพลันง้างต้นไม้ในมือฟาดซ้ำออกมาอย่างรวดเร็ว แต่เสืออีกตัวที่ไม่ได้ถูกเล็งก็กระโจนเข้ามากัดที่แขนของมันเอาไว้ทำให้การฟาดของมันโจมตีพลาดเป้าเสืออีกตัว


"อืม...ดูท่าจะเลวร้ายนะเนี้ย!"หรงเฟยที่มองดูอยู่กล่าวพรึมพรำออกมาเบาๆ โดยที่เขาเองก็รู้สึกสงสารวัวกระทิงอยู่เล็กน้อย เพียงแต่สัจธรรมของโลกนี้ที่ว่าผู้แข็งแกร่งกลืนกินผู้ที่อ่อนแอ่ย่อมมีให้เห็นอยู่ถมเทไป หากวัวกระทิงไม่ตายในวันนี้ วันหน้ามันก็อาจจะต้องตายหากยังพบเจอสัตว์ที่แข็งแกร่งกว่าอยู่ดี 


มออออ!  


ในขณะนั้น เสียงกรีดร้องของวัวกระทิงดังขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับร่างของมันที่พยายามดิ้นรนจากเขี้ยวของเสือทั้ง2ตัวอยู่ในทันที ทางเสือทั้ง2ตัวก็กัดแน่นไม่ปล่อยถึงแม้จะถูกแรงเหวี่ยงของวัวกระทิงเท่าไหร่ พวกมันก็ไม่ยอมอ้าปากออกมาเลยแม้แต่นิดเดียว 


แต่ในขณะนั้นเอง จู่ๆลำแสงสีดำก็พลันพุ่งแหวกอากาศเข้ามาในวงของทั้ง3อย่างรวดเร็ว ก่อนที่ลำแสงนั้นจะพลันพุ่งทะลุกระโหลกของเสือขาวดำตัวหนึ่งจนกลายเป็นร่างไร้ชีวิตหล่นลงพื้นไป


เอ๋ง! 


เสืออีกตัวที่เห็นเพื่อนของตนล้มลงไปบนพื้นแล้วนิ่งสนิท ตัวมันก็พลันอ้าปากปล่อยวัวกระทิงพร้อมทั้งกระโจนถอยหลังออกไปตั้งหลัก  


แฮร่กกก!  


เสียงคำรามของเสือขาวลายดำดังขึ้นมาพร้อมทั้งแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นจ้องมองไปทางต้นตอของแสงที่พุ่งแหวกอากาศมาอย่างรวดเร็ว


"โอ้! ดูเหมือนว่าเจ้าจะโกรธนะนั่น!"ในขณะนั้น เสียงกล่าวก็พลันดังลอยออกมาจากทิศทางของลำแสงที่พุ่งออกมาเมื่อกี้ ก่อนที่ร่างของเด็กหนุ่มผมสีดำผู้หนึ่งจะค่อยๆสาวเท้าก้าวเดินเข้ามาปรากฎตัวอย่างช้าๆ 


"นี่เพื่อนของเจ้าตายง่ายขนาดนี้เชียวหรือ?"เด็กหนุ่มผมสีดำกล่าวออกมาอย่างเย้ยหยันขณะสายตาของเขาจับจ้องมองไปที่ศพเสือขาวดำที่นอนอยู่ที่พื้น


แฮร่ก! 


ราวกับว่าเสือขาวดำสามารถเข้าใจในคำพูดของเด็กหนุ่มผมสีดำ เสียงขู่คำรามของมันดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง แต่มันเองก็ไม่ได้พุ่งเข้าหาเด็กหนุ่มอย่างบ้าคลั่งเพราะมันเข้าใจได้ว่าเด็กหนุ่มผู้นี้อันตรายอยู่ไม่น้อย 


"นี่! แกจะยืนอยู่หาพระแสงอะไร?"ในขณะนั้น เด็กหนุ่มหรือหรงเฟยพลันกล่าวออกมาขณะเหลือบไปมองทางวัวกระทิงที่จ้องมองมาทางตนอย่างระวังในทันที  


มออออ! 


วัวกระทิงที่ได้ยินพลันส่งเสียงร้องออกมาก่อนที่มันจะหันหลังวิ่งหนีไปอย่างกับว่าเข้าใจในสิ่งที่หรงเฟยพูดยังไงยังงั้น


"เหลือแต่แกกับข้าแล้วนะเสือน้อย!"หรงเฟยกล่าวออกมาอีกครั้งพร้อมทั้งหันไปมองทางเสืออีกตัวที่ยังมีชีวิตอยู่ด้วยรอยยิ้มชั่วร้ายที่ปรากฎขึ้นมาบนใบหน้าของเขาอย่างรวดเร็ว


โดยก่อนหน้านี้ที่หรงเฟยกำลังนั่งมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่นั้น ตัวเขาที่เห็นว่าการต่อสู้นี้2ลุม1มันไม่ค่อยแฟร์กับวัวกระทิงมากนัก หรงเฟยเลยคิดที่จะทำให้เสือสักตัวบาดเจ็บจนหมดสภาพสู้ไปจะได้ทำให้วัวกระทิงต่อสู้1-1กับเสือขาวลายดำอีกตัวอย่างเท่าเทียม แต่ทว่าหรงเฟยกลับคิดผิด! 


เพราะวิชา "ลำแสงแห่งสวรรค์" ของเขาที่ใช้ออกมานั้นกลับพุ่งทะลุศรีษะของเสือตัวนั้นจนตกตายไปได้อย่างง่ายดาย ทั้งที่หรงเฟยไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดหนังของเสือตัวนี้จึงเปราะบางเช่นนั้นกันทั้งที่ก่อนหน้านี้วิชา "ลำแสงแห่งสวรรค์" ของหรงเฟยที่ใช้ใส่หมูป่าในระดับเดียวกันกับเสือตัวนี้กลับทำได้เพียงแค่สร้างรอยแผลที่ไม่ได้สาหัสอะไรเลยให้กับหมูป่าเลยก็เท่านั้น นี่จึงทำให้หรงเฟยค่อนข้างที่จะแปลกใจอยู่ไม่น้อย


และเมื่อเสือตัวหนึ่งได้ตกตายไปการต่อสู้ก็ยุติลงในทันที เพราะเสืออีกตัวนั้นเลิกสนใจวัวกระทิงและหันมาสนใจหรงเฟยแทนทำให้เขาต้องออกมาปรากฎตัวเช่นนี้ 


"เสือน้อย! แกจะเข้ามาก่อนหรือจะให้ข้าเข้าไปดีละ?"


.............................

กลุ่ม กำเนิดราชันย์ดารา ในกลุ่มมีฟรีอีก2ตอน

ส่วนปัจจุบันมีถึงตอนที่370ครับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 496 ครั้ง

1,990 ความคิดเห็น

  1. #1921 jamcom546 (@jamcom546) (จากตอนที่ 140)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 15:40
    เอ้ยเสือมันแมวเว้ยย ร้อง เอ๋งเป็นหมาเลยเห้ย
    #1921
    0
  2. #1484 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 140)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 20:47
    ขอบคุณ
    #1484
    0
  3. #1355 MasaakiHana (@MasaakiHana) (จากตอนที่ 140)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 20:30
    พึมพำเขียนแบบนี้นะ
    #1355
    0
  4. #1333 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 140)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 19:26
    ท่าเท้าอัสนี มันไม่พัฒนาขึ้นบ้างเหรอครับ เห็นวิ่งสู้ฟัดมาก็ตั้งนานแล้ว
    #1333
    0