กำเนิดราชันย์ดารา

ตอนที่ 134 : เช่นนั้นจงดู

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9461
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 745 ครั้ง
    28 ก.ค. 61

"บัดซบ! นี่มันอะไรกัน...!" ในขณะนั้น หรงเฟยที่กัดฟันแน่อดทนต่อความเจ็บปวดอยู่ภายใน สายตาของเขาพลันเหลือบไปเห็นบริเวณหลังมือของตนที่ปรากฎสิ่งที่ดูคล้ายกับเกล็ดอะไรบางอย่างสีเขียวขึ้นมา


หรงเฟยไม่เข้าใจว่ามันคืออะไร แต่ทว่ายิ่งเกล็ดนั้นเพิ่มขึ้นมากเท่าไหร่ ความเจ็บปวดก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้นเกือบเท่าตัวขึ้นเรื่อยๆเท่านั้น


"ไม่...ข้ายัง...!"ฟุบ เพียงไม่นานหรงเฟยที่กัดฟันแน่นพยายามกล่าวกับตัวเอง แต่ด้วยความเจ็บปวดที่มากมายทำให้สติของหรงเฟยพลันเลือนลางก่อนที่ร่างของเขาจะล้มฟุบลงไปนอนแผ่อยู่บนอากาศอย่างไร้สติ


เวลาค่อยๆผ่านไปอย่างช้าๆ เกล็ดสีเขียวก็ลามเลียจนเข้าปกคลุมร่างกายของหรงเฟยในทุกๆส่วนอย่างรวดเร็ว 


จากนั้นผ่านไปอีกนานเท่าไหร่ไม่รู้ พวกมันก็ค่อยๆผลิตัวออกจากผิวหนังของหรงเฟยพร้อมทั้งสลายหายไปกับสายลมเบาๆ

ผิวพรรณของหรงเฟยที่ค่อยๆเผยออกมาจากที่ตอนแรกซีดเซียวกลับดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง จนในที่สุด ผิวพรรณของหรงเฟยก็กลับมาเป็นปกติหรือบางทีอาจจะมากกว่าปกติจากก่อนหน้านี้ก็เป็นได้ 


เพราะในตอนนี้ ผิวหนังของหรงเฟยกลับดูนุ่มลื่นและขาวพ่องคล้ายอิสตรีมากกว่าเก่าเกือบเท่าตัว แถมใบหน้าของหรงเฟบยังดูเรียวลงและหล่อเหลามากยิ่งขึ้นเช่นกัน 

เมื่อเกล็ดสีเขียวได้หายออกไปจากร่างกายของหรงเฟยแล้ว กลุ่มก้อนดาราอีก5สีพลันค่อยๆหยุดหมุนลงและนิ่งค้างไว้ในตำแหน่งเดิมอย่างรวดเร็ว 

ไม่นานมากนักหลังจากนั้น ร่างของหรงเฟยค่อยๆเรืองแสงออกมาราวกับว่าร่างกายของเขากำลังจากหายไปจากโลกแห่งนี้อยู่ยังไงยังงั้นทันที แต่ไม่ทันไรร่างกายของหรงเฟยก็หายวับไปอย่างรวดเร็วเหลือทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าที่อยู่ในบริเวณรอบๆเท่านั้น


ณ สถานที่แห่งหนึ่ง 

ในสถานที่แห่งนี้ปรากฎร่างของเด็กหนุ่มผู้หนึ่งที่กำลังนอนอยู่บนพื้น โดยที่รอบๆตัวเขานั้นราวกับถูกแบ่งแยกออกเป็น3โลกคือ โลกแห่งสีดำ สีขาวและสีเขียว 


โดยโลกทั้ง3ที่ว่ามาต่างถูกปกคลุมไปด้วยสีทั้ง3ทำให้พื้นที่แห่งนี้ที่เด็กหนุ่มกำลังนอนอยู่ ราวกับเป็นพื้นที่จุดตัดของโลกทั้ง3ก็ว่าได้ 


"อืออ!..." ขณะนั้น ร่างของเด็กหนุ่มค่อยๆเปิดตาออกมาอย่างช้าๆก่อนที่เขาจะหันมองรอบๆด้วยความงุนงง


"ที่นี่ที่ไหนกัน?" เด็กหนุ่มกล่าวพรึมพรำออกมาอย่างสงสัยเบาๆ เพราะตอนนี้ตัวเขาเองไม่รู้ว่าทำไมถึงมาโผล่ที่นี่ได้ 


"อ้ะ...แสง3สีพวกนี้หรือว่า.."เด็กหนุ่มหรือก็คือหรงเฟยทันทีที่เขาครอบครองสติกับมาได้ไม่น้อยและเห็นแสงสีทั้ง3ที่ราวกับแบ่งตัวออกจากกัน ตัวเขาก็พลันนึกถึงบางสิ่งขึ้นมาได้ในทันที เพราะก่อนหน้านี้เขาเองก็เคยปรากฎตัวในสถานที่มืดมิดมาแล้ว และดูเหมือนว่าสถานที่แห่งนั้นและที่ๆเขาอยู่ในตอนนี้จะเป็นที่ๆคล้ายกัน 


"ใช่แล้ว! สถานที่แห่งนี้คือดินแดนภายในจิตใจของเจ้า!"แทบจะในทันทีที่หรงเฟยกล่าวจบ เสียงที่ฟังดูเก่าแก่และทรงอำนาจก็ดังขึ้นมาจากทางฝั่งพื้นที่สีดำในทันที 


"ใครกัน?"หรงเฟยหันควับไปมองทางต้นเสียงอย่างรวดเร็ว แต่ทว่าเขาก็พบเพียงความมืดมิดในเขตสีดำเท่านั้น 


"เจ้ายังไม่มีสิทธิ์รู้ในตัวตนของพวกเรา!"จากนั้นเสียงที่ฟังดูเก่าแก่เช่นเดียวกันแต่ทว่ากลับฟังดูอ่อนโยนก็ดังขึ้นมาอย่างรวดเร็ว


"ใคร?"หรงเฟยหันควับไปทางต้นเสียงเช่นเดิม แต่ทว่าก็เป็นดั่งเช่นก่อนหน้านี้ เพราะเขาเองก็พบแต่เพียงพื้นที่สีขาวเท่านั้นที่เสียงที่กล่าวดังออกมาอยู่เบื้องหน้า


"พวกข้าเป็นใครเจ้ายังไม่ต้องรู้! สิ่งที่พวกข้าเรียกเจ้ามาคือต้องการให้เจ้าฝึกฝนบางสิ่ง!"ขณะนั้น เสียงอีกเสียงก็ดังขึ้นมาอีกเช่นกันเพียงแต่ครั้งนี้มันกลับดังขึ้นมาในพื้นที่สีเขียว 


"ฝึกฝนอะไร?"หรงเฟยกล่าวถามออกมาอย่างสงสัยและสับสนในเวลาเดียวกัน ตัวเขาเองแทบไม่เข้าใจเลยว่าเสียงพวกนี้ต้องการอะไรกันแน่ แต่ที่แน่ๆเลยก็คือ เสียงของสีดำนั้นหรงเฟยพอจะจำได้ว่ามันคือเสียงๆเกียวกันกับที่ก่อนเขาจะถูกบางสิ่งเข้าควบคุมแทบจะทุกๆครั้งนั่นเอง 


"อย่าได้ถามให้มากความ! พวกข้าแค่ต้องการให้เจ้าฝึกฝนในที่แห่งนี้เป็นเวลา1ปี!"เสียงจากพื้นที่สีดำกล่าวออกมาอย่างเคร่งครัดทำให้หรงเฟยที่ได้ยินพลันสะท้านเบาๆอย่างรวดเร็ว 


"1ปี...พวกท่านจะให้ข้าฝึกอะไรบอกมา!"หรงเฟยรวบรวมความกล้ากล่าวถามออกมาในทันที โดยที่ตัวเขาเองก็พอจะเข้าใจว่าเสียงที่กล่าวออกมาทั้ง3เสียงนี้คือดวงดาราที่หลอมรวมเข้ากับตัวเขาแล้ว เพราะฟังดูจากเสียงของที่ดังมาจากพื้นที่สีดำ และแสงสีทั้ง3 นั้นก็พอที่หรงเฟยจะได้เดาออกไม่ยาก แต่เนื่องจากเวลาที่ใช้คิดมีน้อย ทำให้เขาเข้าใจเพียงเท่านี้เท่านั้น


"พวกข้าอยากให้เจ้าฝึกฝนวิชาของพวกเราทั้ง3 โดยที่เจ้าต้องใช้เวลาสำเร็จพวกมันเพียง1ปีเท่านั้น และหากเจ้าทำได้ นั่นก็จะส่งผลดีให้กับเจ้าเอง!"เสียงของพื้นที่สีขาวดังขึ้นมาอย่างอ่อนโยน แต่ทว่าหรงเฟยกลับรู้สึกไม่อ่อนโยนตามน้ำเสียงนั้นที่กล่าวมาเลยสักนิด 


จากนั้น หรงเฟยพลันทำสีหน้าครุ่นคิดอยู่สักพักก่อนจะหันมองรอบๆและกล่าวถามออกมาอย่างสงสัย


"แล้วพวกท่านจะให้ข้าฝึกฝนอะไร?...อ้ะ! เดี่ยวก่อน!"แต่หรงเฟยไม่ทันที่จะกล่าวจบ ร่างกายของเขาพลันรู้สึกเหมือนถูกบางสิ่งฉุดกระชากไปอย่างรวดเร็ว 


ก่อนที่เขาจะรู้สึกตัวอีกที หรงเฟยก็มาอยู่ในพื้นที่ๆรอบๆต่างมีแต่ความมืดมิดแล้ว 


"ข้าจะเป็นผู้แรกที่สอนเจ้า!"จากนั้นเสียงที่ทรงพลังที่หรงเฟยคุ้นเคยก็ดังขึ้นมาอย่างรวดเร็ว 


"โปรดบอกข้าด้วย! ข้ายังไม่เข้าใจมากนัก!"หรงเฟยพลันรีบลุกขึ้นยืนในทันทีก่อนจะโค้งตัวกล่าวถามออกมาด้วยความร้อนใจ เพราะตัวเขาที่ไม่รู้ความอะไร อยู่ๆก็ถูกบังคับให้ฝึกฝน จะมีใครเล่าที่จะยอมทำตามอย่างงายดายเช่นนั้น 


"สิ่งที่ข้าจะให้เจ้าฝึกฝนนั้นคือ วิชา"ดาราดับตะวัน"..."เสียงที่ทรงพลังกล่าวตอบหรงเฟยอย่างช้าๆ พลันหรงเฟยขมวดคิ้วเข้าหากันในทันที 


"วิชา "ดาราดับตะวัน"? ไม่ใช่ว่าข้าฝึกฝนมันจนสมบูรณ์แล้วหรอกหรือ!"หรงเฟยกล่าวถามออกมาอย่างสงสัย เพราะหรงเฟยเองก็คิดว่าวิชา "ดาราดับตะวัน" นั้น ตัวเขาสามารถใช้ออกมาได้อย่างสมบูรณ์แล้ว เหตุใดยังต้องฝึกฝนอีกเล่า? 


"หึ! สิ่งที่เจ้าใช้นั้นเรียกว่าสมบูรณ์เช่นนั้นหรือ? เจ้าเด็กน้อย! เจ้ารู้หรือไม่ว่าวิชา "ดารากับตะวัน"นั้น หากใช้ออกโดยสมบูรณ์มันจะเป็นเช่นไร?"เสียงอันทรงพลังกล่าวตอบด้วยความเย้ยหยันเมื่อได้ยินที่หรงเฟยกล่าวออกมา  


"แล้วมันเป็นเช่นไรเล่า?"หรงเฟยพลันรู้สึกไม่พอใจในทันทีที่ถูกเสียงลึกลับเหยียดหยาม ตัวเขารีบกล่าวถามออกมาเสียงดัง


"เช่นนั้นเจ้าจงดู!" ครืนนน! เมื่อเสียงอันทรงพลังกล่าวจบ พื้นที่รอบๆตัวของหรงเฟยพลันสั่นไหวอย่างรุนแรงจนหรงเฟยต้องชันเข่าตัวลงกับพื้นเพราะทรงตัวไม่อยู่


จากนั้นเบื้องหน้าของหรงเฟยก็พลันปรากฎกรอบสีเหลี่ยมสีขาวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ทำให้หรงเฟยต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ 


"นี่...นี่มันอะไรกัน?"หรงเฟยกล่าวถามออกมาอย่างสงสัย แต่เสียงอันทรงพลังกลับไม่ได้กล่าวตอบอะไรออกมา เพียงแต่หรงเฟยที่กำลังสงสัยอยู่นั้น ภายในกรอบสี่เหลี่ยมสีขาวก็ปรากฎรูปร่างของบุคคลผู้หนึ่งขึ้นมา


"ตัวข้า..?"หรงเฟยอุทานออกมาอย่างประหลาดใจเพราะในตอนนี้ ร่างที่ปรากฎอยู่ในกรอบสี่เหลี่ยมนั้นมันคือเขาซึ่งมีขนาดเท่ากับนิ้วมือของตนในทันที และทางหรงเฟยเองก็จำไม่ได้ว่าเขาเคยไปทำอะไรแบบนั้นตอนไหนกัน 


จากนั้นไม่นาน เบื้องหน้าร่างของหรงเฟยในกรอบสี่เหลี่ยมสีขาวก็พลันปรากฎสัตว์อสูรรูปร่างประหลาดมากมายขึ้นมาอย่างรวดเร็วจนทำให้หรงเฟยเองที่คิดว่าภาพในกรอบสี่เหลี่ยนสีขาวนี้มีชีวิตยังไงยังงั้น


จากนั้นร่างของหรงเฟยในกรอบสี่เหลี่ยมก็ค่อยๆขยับมือยกขึ้นมาเบื้องหน้าของตนเองเรื่อยๆ ก่อนที่รอบๆตัวของเขาจะปรากฎบางสิ่งที่คล้ายกับพลังปราณสีดำขึ้นมารอบๆตัว


ครืนนน! 


คลื่นพลังปราณสีดำที่ปรากฎขึ้นมาต่างถูกดูดไปรวมกับอยู่บนฝ่ามือของเขาก่อนที่มันจะก่อตัวกันจนมีรูปลักษณ์คล้ายกับดวงไฟอย่างรวดเร็ว  


"ไฟนั่น...!"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 745 ครั้ง

1,987 ความคิดเห็น

  1. #1559 KIZUkinada (@Haruhi13) (จากตอนที่ 134)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 07:04
    ถามอยู่นั้นแหละมิงเป็นเจ้าหนูจำไม รึไง โว้ะ
    #1559
    1
    • #1559-1 KIZUkinada (@Haruhi13) (จากตอนที่ 134)
      6 พฤศจิกายน 2561 / 07:05
      นี่ถ้าเป็นไอตัวที่อยู่ในร่างน่ะ ตูชวน เพื่อนทั้ง 7 ออกไปอยู่กับคนอื่นหล่ะ มันขี้สงสัยเกิ้น
      #1559-1
  2. #1478 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 134)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 11:10

    ขอบคุณ
    #1478
    0
  3. #1327 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 134)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 18:30
    หรงเฟย สมองปลาทอง ความจำสั้นจริงๆ นี่ขนาดเคยเข้ามาก่อนตั้ง 2 ครั้งแล้ว ยังไม่ชินอีก?
    #1327
    0
  4. #1144 chalor13101967 (@chalor13101967) (จากตอนที่ 134)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 12:37

    รอค่ะไรท์ มีค้างๆๆๆๆ

    #1144
    0
  5. #1143 chalor13101967 (@chalor13101967) (จากตอนที่ 134)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 18:21

    ขอบคุณค่ะไรท์

    #1143
    0
  6. #1142 pumiput8724 (@pumiput8724) (จากตอนที่ 134)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 11:49

    ค้างงงงง

    #1142
    0
  7. #1140 kacu (@mucu) (จากตอนที่ 134)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 09:38
    รออ่านนะคะ
    #1140
    0
  8. #1139 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 134)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 09:05
    ขอบคุณครับ ได้เวลาเติมทร฿ละ
    #1139
    0