กำเนิดราชันย์ดารา

ตอนที่ 133 : น่าคิดถึงจริงๆ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8280
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 678 ครั้ง
    28 ก.ค. 61

"อ๊าา! อิ่มจัง!"หรงเฟยพรึมพรำออกมาเบาๆพร้อมทั้งร่างของเขาที่ทิ้งตัวนอนลงบนพื้นอย่างรวดเร็ว 


โดยไม่ลืมที่เขาจะหันไปมองทางหลงฉวนที่กำลังกินอยู่อย่างมีความสุขด้วยรอยยิ้มในทันที 


ง่ำๆ ๆ! หลงฉวนเองราวกับว่าไม่สนใจสิ่งใดรอบข้างเลยแม้แต่น้อย ตัวมันยังคงเอาแต่กิน กิน กินและก็กินอยู่อย่างมูมมามและถึงแม้ว่ามันจะกินไปมากขนาดนั้น ท้องของมันกลับพองโตขึ้นมาเพียงเล็กน้อยเท่านั้นเอง 


แต่ทางหรงเฟยก็ไม่รอให้หลงฉวนทานเสร็จแต่อย่างใด ตัวเขาสะบัดมือออกไปทางหลงฉวนอีกครั้ง พร้อมทั้งกองเนื้อมากมายปรากฎขึ้นมาอีกครั้ง


"ข้าจะเริ่มบ่มเพาะพลังแล้ว! อาจจะหลายวันเพราะฉนั้นท่านก็ทานให้มันประหยัดๆด้วย!"หรงเฟยกล่าวออกมาพร้อมทั้งหันหลังให้กับหลงฉวนก่อนจะนำเม็ดยา "ทลายฟ้า" โยนเข้าในปาก1เม็ด 


งึกๆๆ! ส่วนทางหลงฉวนเองในตอนนี้ แววตาของมันกลับเต็มไปด้วยความสุขพร้อมทั้งผงกศรีษะของตนเองรัวๆเพื่อตอบรับคำพูดของหรงเฟย ก่อนจะเริ่มกินต่ออย่างรวดเร็ว


เมื่อหรงเฟนกลืนเม็ดยา "ทลายฟ้า" ไปแล้วนั้น ไม่นานนักคลื่นพลังปราณมากมายก็กระจายออกมาจากเม็ดยาภายในร่างของเขาอย่างรวดเร้ว พวกมันถาโถมคล้ายกับพายุขนาดใหญ่ปั่นป่วนไปมาภายในตัวของหรงเฟยทันที โดยเม็ดยา "ทลายฟ้า" นั้น สรรพคุณของมันก็คือ เม็ดแรกที่ทานเข้าไปจะ ช่วยเพิ่มระดับขึ้นมาถึง1ขั้นทันทีหากมีพลังต่ำกว่าระดับนภาขั้นที่1 จากนั้นเมื่อเริ่มทำการกินเม็ดยา "ทลายฟ้า" เม็ดที่2 3หรือมากกว่านั้นตามเข้าไป 


เม็ดยา "มลายฟ้า" ก็จะไม่ช่วยยกระดับเพิ่มขึ้นอีกขั้นเหมือนเม็ดแรกทันที เพียงแต่มันจะเปลี่ยนเป็นเม็ดยาที่คล้ายกับเม็ดยา "ฟ้าทลวง" ที่ใช้ช่วยบ่มเพาะพลังปราณให้กับผู้ที่กินเข้าไปในปริมาณที่ดีกว่าเพียงเล็กน้อยเท่านั้น 

และนี่เองจึงเป็นสาเหตุให้เม็ดยา "ทลายฟ้า" นั่นกลายเป็นเม็ดยาที่ดีกว่าเม็ดยา "ฟ้าทลวง" สำหรับผู้ฝึกตนที่ยังไม่เคยได้กินมันเข้าไปโดยส่วนใหญ่ 


ทางหรงเฟยค่อยๆดูดซับพลังปราณที่ได้จากเม็ดยา "ทลายฟ้า" อย่างบ้าคลั่ง โดยการดูดซับของหรงเฟยนั้นเป็นดังเช่นเดิมของทุกๆครั้ง เพราะว่าจุนตันเทียนจองหรงเฟยนั้น มันดูคล้ายกับเป็นหลุมดำที่ไม่มีวันสิ้นสุด เนื่องจากหรงเฟยทำการดูดซับพลังปราณจากเม็ดยา "ทลายฟ้า" ไปในจำนวนมหาศาลแล้ว แต่ทว่ามันก็ยังไม่พอที่จะทำให้หรงเฟยก้าวข้ามผ่านไปยังระดับปฐพีขึ้นที่1ได้ 


โดยที่ทุกทีแล้วการที่ผู้ฝึกตนใช้เม็ดยา "ทลายฟ้า" เม็ดแรกนั้น ทุกคนจะได้รับการยกระดับขึ้นมาในทันทีไม่มีข้อยกเว้น แต่หรงเฟยกลับต่างออกมา และเข้าเองก็รู้ตัวดี เพราะดูเหมือนจุดตันเทียนของตนเองจะผิดแปลกออกไปจากทุกคนมาก และการจะเพิ่มระดับได้ในแต่ละครั้งนั้น ตัวของหรงเฟยเองจำเป็นที่จะต้องเพิ่งทรัพยากรในจำนวนที่มหาศาลไม่น้อย ทำให้หรงเฟยค่อนข้างที่จะปลงกับจุนตันเทียนของตนเองแล้ว 


"ลองมาดูกัน! มาเจ้าจะยังตรรกะแค่ไหน" จากนั้นหรงเฟยพลันกล่าวขึ้นมากับจุดตันเทียนของตนเองในใจทันที มือของเขาค่อยๆปรากฎเม็ดยา "ทลายฟ้า" ขึ้นมาอีกหนึ่งเม็ดบนฝ่ามือพร้อมทั้งรีบโยนมันเข้าในปากและกลืนลงอย่างรวดเร็ว


ครืนนน!


ทันทีที่เม็ดยาถูกหรงเฟยกลืนลงคอไป คลื่นพลังปราณมากมายกระจายทั่วทั้งภายในตัวของหรงเฟยอีกครั้งในทันที ส่วนทางหรงเฟยเองก็ไม่รอช้าแต่อย่างใด ตัวเขาพยายามควบคุมกระแสของพลังปราณให้ไหลเข้าไปภายในจุดตันเทียนของตนเองอย่างรวดเร็ว เมื่อพลังปราณจากเม็ดยาไหลบ่าเข้าไปในจุดตันเทียนของหรงเฟยแล้วนั้น 


ปัง! เสียงดังสนั่นคล้ายกับโลกกำลังพลังทลายก็ดังขึ้นมาภายในร่างกายของหรงเฟยอย่างรุนแรงในทันที ร่างของหรงเฟยพลันสั่นสะท้านออกมาอย่างเห็นได้ชัดพร้อมทั้งคลื่นพลังปราณที่เล็ดลอกออกมาจากตัวของหรงเฟยกลับกลายเป็นคลื่นพลังของผู้ที่อยู่ในระดับปฐพีขั้นที่1


'เจ้าเด็กนี่!' แน่นอนว่าหลงฉวนที่อยู่ใกล้ๆกับหรงเฟยสามารถสัมผัสได้ถึงพลังปราณที่เล็ดลอดออกมาจากร่างกายของหรงเฟยได้เช่นกัน และตัวมันเองก็รู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมากที่เห็นเด็กหนุ่มสามารถเลื่อนระดับได้รวดเร็วเช่นนี้ โดยส่วนใหญ่แล้ว มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่ผู้ฝึกตนจะสามารถเลื่อนระดับได้ภายในไม่กี่ชั่วยาม และยิ่งการเลื่อนระดับข้ามขอบเขตจากระดับวิญญาณไปยังระดับปฐพี นั่นก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลยเช่นเดียวกัน 


เพราะการข้ามระดับนั้นจะมีอุปสรรค์มากยิ่งกว่าการเลื่อนระดับขั้นอยู่มากเลยทีเดียวและส่วนใหญ่ผู้ฝึกตนก็มักจะติดอยู่ปัญหาที่เรียกว่าคอขวดนั้นเอง แต่ทว่าหลงฉวนกลับไม่ได้รู้ถึงความลับของหรงเฟยแต่อย่างใดสำหรับเรื่องที่หรงเฟยเองไม่เคยมีปัญหาเรื่องการติดขัดเกี่ยวกับในเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย 


ขอเพียงแค่หรงเฟยมีทรัพยากรที่เพียงพอแค่นั้นก็พอที่จะทำให้เขาเลื่อนระดับได้อย่างสบายใจแล้ว 


วูบ!'มาแล้วสินะ!' 


แต่ในขณะนั้น ทางหรงเฟยก็อุทานขึ้นมาในใจเบาๆพร้อมกับที่จิตของมันจะเหมือนกับถูกบางสิ่งดูดเข้าไปในจุนตันเทียนทันที 


เมื่อหรงเฟยลืมตาขึ้นมาๆอีกครั้ง ภาพที่แสนจะคุ้นเคยก็ปรากฎเข้ามาสู่สายตาของมันในทันที โดยที่เวลานี้ พื้นที่เบื้องหน้าของหรงเฟยคือกลางอากาศที่ตนเองกำลังยืนอยู่ ส่วนด้านล่างนั้นเป็นมหาสมุทรที่กว้างใหญ่ และเหนือหัวของเขาก็เฉกเช่นเดิมเหมือนทุกๆที คือกลุ่มก้อนกลมๆหรือดารา6ดวง6สีกำลังหมุนวนอยู่ด้วยเช่นกัน  


"นี่มันน่าคิดถึงจริงๆ!"หรงเฟยพรึมพรำขึ้นมาเบาๆขณะใบหน้าเงยสูงมองขึ้นไปบนท้องฟ้าอันห่างไกลด้วยความซับซ้อนและถึงแม้ว่าเขาจะกล่าวออกมาเช่นนั้น แต่จริงๆแล้วจะมีใครบางละที่ชมชอบการถูกทรมานหากไม่ใช่....


ครืนนน! 


แต่ขณะนั้น เสียงดังสนั่นคล้ายกับผืนฟ้าจะทล่มทลายสั่นสะเทือนดังขึ้นมาอย่างรุนแรง

ดวงตาของหรงเฟยหดแคบลงขณะที่มองดูกลุ่มดาราทั้ง6สีอยู่อย่างสงบ แต่ถ้าหากสังเกตุดีๆจะเห็นว่าแววตาของหรงเฟยพลันปรากฎอาการสั่นไหวไปมาราวกับว่ากำลังหวาดหวั่นอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่บนท้องฟ้าจะค่อยๆมีดวงดาราสีหนึ่งที่มีขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆมากกว่าสีอื่น


"บัดสบ! มันมาแล้ว!"หรงเฟบสถบดังลั่นขึ้นมาด้วยความตกใจ เพราะถึงแม้เขาเองจะเคยเห็นภาพแบบนี้มาแล้วถึง2ครั้ง แต่หรงเฟยกลับไม่รู้สึกชินกับภาพที่ตรงหน้านี้เสียที 


ร่างกายของหรงเฟยสั่นไหวอย่างรุนแรงยิ่งขึ้นไปอีกเมื่อดวงดาราจากบนท้องฟ้าเริ่มมีขนาดใหญ่ขึ้นมากจนบดบังดวงดาราสีอื่นๆอย่างมิดชิด ทั่วทั้งพื้นที่ถูกครอบครองด้วยแสงสีเขียวที่สว่างจ้าเปล่งออกมาจากดวงดาราที่มีขนาดใหญ่ 


โฮกกกกก! 


จากนั้น ดวงดาราสีเขียวพลันกลายเป็นสิ่งมีชีวิตประหลาดคล้ายทั้งสีดำและสีขาวในตอนที่หรงเฟยเห็น 


แต่ในครั้งนี้ ด้วยความอยากรู้อยากเห็นของหรงเฟย ทำให้หรงเฟยใช้วิชา "เนตรวิถี" ออกมาครอบคลุมดวงตาของตนเองเอาไว้จึงสามารถที่จะมองเห็นรูปลักษณ์ของสัตว์ประหลาดที่ว่านั้นได้ 


"นี่....ตัวอะไรกัน?" 


และถึงแม้ว่าหรงเฟยจะใช้วิชา "เนตรวิถี" ออกมาก็ตาม แต่สิ่งที่เห็นก็ยังค่อนข้างคลุมเครืออยู่ไม่น้อย โดยที่หรงเฟยเห็นอยู่นั้น ก็มีเพียงแค่ดวงตาของมันที่มีสีเขียวเข้มมากกว่าจุดอื่นๆ พร้อมทั้งสิ่งที่ดูเหมือนขา8ขาและเขาที่เรียวยาวออกมากลางส่วนหัวเท่านั้น 


แต่นั่นก็ถึงกลับทำให้หรงเฟยเกิดอาการหวาดกลัวขึ้นมาภายในจิตใจของมันไม่น้อยเช่นกัน 


ฟุบ! อ๊ากกก! 


ไม่นาน สัตว์ประหลาดสีเขียวก็กลายเป็นลำแสงพุ่งเข้าสู่หน้าผากของหรงเฟยอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งความเจ็บปวดที่มากจนเทียบเท่าครั้งก่อนๆหน้าถาโถมเข้าใส่หรงเฟย


หรงเฟยกัดฟันแน่นอดทนต่อความเจ็บปวดที่ได้รับขณะตนเองกำลังชันเข่าอยู่กับอากาศข้างหนึ่ง 


"ไม่ยอมหรอกเว้ย!"หรงเฟยตะวาดดังลั่นออกมาอย่างบ้าคลั่งเพราะในครั้งนี้ตัวเขาจะไม่ยอมให้ตนเองต้องหมดสติไปเหมือนกับทุกๆครั้งเพื่ออยากจะรอดูว่ามันจะเกิดขึ้นอีกหลังจากนี้ที่ร่างกลายของตนกำลังหลอมรวมเข้ากับสิ่งนี้ 


"บัดสบ! นี่มันอะไรกัน...!" 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 678 ครั้ง

1,986 ความคิดเห็น

  1. #1575 klkokikqkkonaid (@klkokikqkkonaid) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 22:16
    แมงกวางแน่เลย
    #1575
    0
  2. #1477 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 11:06
    ขอบคุณ
    #1477
    0
  3. #1326 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 18:22
    จะได้วิชาอะไรมานะ^^
    #1326
    0