คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย When a Boy Kisses an Angel

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ฟิคที่แต่งเมื่อ 8 ปีที่แล้ว (ขุ่นพระ....!!) เอามาลงเพราะอยากรวบรวมเก็บไว้ในที่เดียว แหะๆ ^^"



TVXQ Fan Fiction

Status: Short Fiction

Title: When a Boy Kisses an Angel

Pairings: Shangmin X Jaejoong

Genre: Romance

Rating: PG-13

Author: Rain


เนื้อเรื่อง อัปเดต 7 ม.ค. 59 / 12:29


นานแค่ไหนแล้วนะ? ที่ผมฝืนตะเกียกตะกาย...ทำตัวเป็นผู้ใหญ่...เพียงเพราะไม่อยากให้ทุกคนมองว่าผมเป็นภาระ

 

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ? ที่ผมมักฝืนแสดงสีหน้า...ที่ไม่ได้ออกมาจากความรู้สึกจริงๆ

 

แล้วพอรู้ตัวอีกที...สุดท้าย...ผมก็ได้กลายเป็นเหมือนเด็กที่สวมหน้ากากของผู้ใหญ่มานานเกินไป...จนไม่สามารถจะยิ้มออกมาจากหัวใจได้อีกแล้ว........................


----------------------------------------------------------------

When a Boy Kisses an Angel

----------------------------------------------------------------

 

คอนเสิร์ต Five in the Black ที่บูโดกันจบลงท่ามกลางเสียงกรี๊ดดังสนั่นของแฟนๆดงบังชินกิชาวญี่ปุ่น ผมเชื่อว่าคืนนั้นเหล่าสาวกเดนตายของพวกเราคงกลับบ้านและนอนหลับฝันดี แต่สำหรับ 5 หนุ่มขวัญใจของพวกเขาน่ะเหรอ? อย่าว่าแต่จะนอนหลับฝันดีเลย!!? เฉพาะกว่างานเลี้ยงหลังคอนเสิร์ตจะเลิกก็ปาเข้าไปตี 3 แล้ว!!!! คิดดูสิ...ทั้งที่พวกผมทั้งร้อง ทั้งเต้น เอนเตอร์เทนแฟนๆนาน 2-3 ชม.จนเหนื่อยสายตัวแทบขาด แทนที่จะปล่อยให้เรากลับแมนชั่นไปพัก ดั๊นน...มาลากให้ไปสังสรรค์กับสาวๆที่ไหนไม่รู้ ถ้าเป็นพวกโปรดิวเซอร์ หรือสปอนเซอร์ผู้มีบุญคุณก็ว่าไปอย่าง...แต่แม่พวกสาวๆที่นอกจากจะหน้าตาไม่สวยแล้ว ยังพูดแต่เรื่องไร้สาระน่ารำคาญพวกนี้น่ะ....โอ๊ยยย!! มันสุดๆไปเลยครับพระเจ้า!!! สงสัยจริงๆว่าพวกหล่อนเป็นลูกผู้มีอิทธิพลมาจากไหน ถึงอาจหาญมาเบียดเบียนเวลานอนของพวกเราห้าคนอย่างนี้ ในตอนนั้นผมเหลือบมองเหล่าเพื่อนร่วมวงและผู้ร่วมชะตากรรมอันเลวร้าย...และสังเกตเห็นว่าไม่มีใครซักคนที่จะปกปิดอาการไม่พอใจเอาไว้ได้ดีไปกว่าตัวผมเอง...พี่จุนซูนั่งอยู่เก้าอี้ตรงข้าม สีหน้าเบื่อโลกเต็มที (แต่ก็ว่าไม่ได้ เพราะหน้าตาปกติของพี่จุนซูเค้าก็เป็นประมาณนั้นอยู่แล้ว ฮ่าฮ่า) ถัดจากพี่จุนซูไปนิด คือพี่ยูชอนที่กำลังทำหน้าตาเบิกบาน แต่ดูไปดูมา...ผมว่าใจพี่แกคงเคลิ้มฝัน...ลอยละล่องไปถึงเครื่อง Play II ที่แมนชั่นแล้วมากกว่า...ผมไม่รู้จะทำอะไรอื่นนอกจากยิ้มแบบเซ็งๆให้กับภาพตรงหน้า ก่อนจะต้องเหลียวไปมองที่ไหล่ขวาและพบว่าพี่แจจุงคอพับหลับคาโต๊ะไปซะแล้ว...เอ แปลกจัง...ปกติเจ้าพี่ชายตัวดีขึ้นชื่อนักเรื่องคอแข็งนี่นา ทำไมวันนี้มายอมหมดสภาพเอาง่ายๆ? แถมต่อหน้าสาวๆเป็นสิบซะด้วย...เดี๋ยวก็โดนรุมปล้ำหรอก

 

"พี่แจ...พี่แจจุง" ผมเอามือขวาโอบรอบไหล่เล็กมนของพี่แจจุงพลางสะกิดเขาเบาๆ 


"พี่แจจุง...อย่าเพิ่งหลับสิ งานยังไม่เลิกเลยนะ"

 

"อืม...มม ม่ายหวายแล้ว...ชาง..มิน...ชั้น...กินไม่หวายแล้ววว...." พี่แจจุงตอบกระท่อนกระแท่นเสียงยืดยาน ใบหน้าขาวใสเงยขึ้นมองผมช้าๆ...พลางส่งรอยยิ้มกว้างผ่านริมฝีปากสีแดงสดมาให้...ดวงตากลมโตคู่สวยของพี่...ตอนนี้หยีลงจนแทบจะปิด ไม่รู้เจ้าตัวลืมตาไม่ขึ้นหรือยังไง...เป็นภาพที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนเลย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง พี่แจจุงน่ะ...ปกติเคยเมาก่อนใครซะเมื่อไหร่ ผมซะอีกที่มักจะเป็นฝ่ายโดนหามกลับบ้านประจำเลย...

 

มือบางยกขึ้นกำด้านหน้าเสื้อเชิ้ตของผมเอาไว้ ก่อนจะทิ้งน้ำหนักตัวลงมาเต็มๆจนผมเกือบล้มตกเก้าอี้!!

 


"เฮ้ย..!? พี่แจ เป็นไรรึเปล่า...!?"

 


ผมรั้งร่างของพี่ชายที่ตัวเล็กกว่าผมมากเอาไว้ด้วยสองแขน...ยิ่งคิดก็ยิ่งงงแฮะ นี่พวกผู้หญิงมันแอบใส่ยาอะไรลงในเหล้าหรือเปล่าฟะ!!? ผมเหลือบมองไปทางพี่ยูชอน กับพี่จุนซู ทั้งสองคนดูเพลียๆเล็กน้อยแต่ก็ไม่อาการหนักอย่างพี่แจ...ผมกำลังจะหันไปขอความช่วยเหลือจากพี่ยุนโฮที่นั่งอยู่ห่างออกไป ก็พอดีว่าร่างบางในอ้อมแขนดันกระตุกเสื้อผมเบาๆซะก่อน ผมจึงก้มลงมอง และเผลอจ้องดวงตาคู่สวยหวานเยิ้มที่แฝงรอยยิ้มเป็นประกายนั่นอยู่ครู่นึงราวกับโดนมนต์สะกด ก่อนจะรีบผละออกแทบไม่ทันเพราะเสียงกระแอมที่สุดจะดังของพี่ยุนโฮ

 

"อะแฮ่ม อะแฮ่ม!!..." พี่ยุนโฮแกล้งทำเป็นไอแบบเฟคโคตรๆขนาดคนโง่สุดๆยังจับได้ ผมหันไปมองทางซ้ายเกือบสุดปลายโต๊ะ เห็นดวงตาเล็กเรียวดูโหดๆคู่หนึ่งจ้องเป๋งมาทางผม ไม่รู้เคืองเพราะพี่แจจุงมาทำท่าน่ารักออดอ้อนใส่ผม...หรือโกรธโชคชะตาที่ดลบันดาลให้ต้องไปนั่งห่างจากพี่แจจุงคนละโยชน์แบบนั้น!!? ฝ่ายพี่แจจุง จะเมาหรือแกล้งเมาก็ไม่รู้ล่ะ แต่ที่แน่ๆ...ช่างหาเรื่องใส่ตัว (ไม่ใช่ตัวเองนะ...ใส่ตัวผมเต็มๆเลย!!) ได้ถูกจังหวะเหลือเกิน เพราะดันเลือกวินาทีที่พี่ยุนโฮกำลังมองจ้องมาตาไม่กระพริบเนี่ย...หอมแก้มผมซะงั้นเลยครับ!!!

 

"ชางงงง...มินนนนน....แก้มนายมีกลิ่นยากิโทริด้วยล่ะ ห๊อม...หอมมมม.........มมม" พี่แจจุงพูดเสียงย้วยๆเหมือนคนเมา (เออ..ก็เมาจริงๆนั่นแหละ) พลางเอาจมูกโด่งๆที่ใครๆก็หลงใหลนั่นถูไปไถมาอยู่แถวๆหน้าผม...มีอยู่ครั้งนึงที่เฉี่ยวริมฝีปากผมไปอย่างน่าหวาดเสียว ทำเอาไอ้น้องชายคนนี้แทบไม่กล้าหันกลับไปมองพี่ยุนโฮเลย...กลัวจะโดนพี่แกปาแก้วเสยหน้าแหกไปเลยน่ะสิคร้าบบบ!!~

 

"เฮ้ย!! ชางมิน ไปห้องน้ำเป็นเพื่อนหน่อย!" จู่ๆพี่ยุนโฮก็ลุกพรวดขึ้นจากโต๊ะ แถมเจาะจงตัวผมแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย...นี่ถ้าไม่ใช่พี่น้องที่ทำงานร่วมวงกันมานาน ผมต้องนึกว่าพี่จะเรียกผมไปโดนต่อยแน่ๆเล้ยยยย...ก็ดูหน้าเดะ อย่างกับก็อตซิล่ากำลังจะพ่นไฟ ทั้งๆที่ผมไม่ได้ทำอะไรให้เลยแท้ๆ (แค่หลงผิดมานั่งข้างพี่แจจุง ฮือๆๆ)

 

"อ๊า...ชางมิน จะปายหนายยยย.....อยู่ให้ชั้นชิมก่อนสิ.....อยากกิน...ยากิโทริ.........อยากกินอ่าาาาา..........." 

เอาเข้าไป ดูพี่แกทำ...เมื่อกี้ก็เล่นแผลงๆจนเกือบส่งผมลงนรกขุมที่ 18 ไปทีแล้ว ดูมัน...ยังไม่หยุด ผมพยายามสลัดพี่ชายคนสวยออกจากบ่าแต่มันก็ยากเย็นเหลือประมาณ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อพี่แจจุงใช้สองมือโอบรอบคอผมอยู่แบบนี้ โชคดีจริงๆที่ทุกคนในโต๊ะดูเหมือนจะเมามากแล้วก็นัวเนียกันวุ่นวายจนแทบมองไม่ออกว่าใครเป็นใคร แถมไฟในร้านยังสลัวๆ...ไม่งั้นมีหวังข่าวคาวรักฉาวระหว่างผมกับพี่แจจุงคงโดนแพร่ว่อนไปทั่วทุกสื่อให้สาววายชาวยุ่นได้จิ้นเล่น...โอ๊ย แค่คิดก็เครียดแล้ว!

 

"พี่แจคร้าบบ...ปล่อยหน่อยคร้าบบบ...ผมปวดฉี่ จะไปห้องน้ำ" ผมดิ้นไปดิ้นมาอยู่เป็นนาที กว่าจะแกะแขนย้วยๆของพี่แจจุงออกได้ นึกเสียดายอยู่หน่อยๆเหมือนกันเพราะพี่แจจุงตัวหอมชะมัดเลย...นี่ถ้าเป็นพี่ยูชอน หรือพี่จุนซูล่ะก็...คงจะแกล้งทำนัวเนียต่อไปอีกหน่อย ดูอาการพี่ยุนโฮเล่นๆคงสนุกดีพิลึก

 

ผมกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปห้องน้ำด้วยกลัวว่าพี่ยุนโฮจะรอนานแล้วพาลหงุดหงิด (แต่เดิมก็คงหงุดหงิดอยู่แล้ว เพราะใครกันล่ะ...ไอ้พี่แจจุงบ้า!!) ห้องน้ำของร้านอาหารแห่งนี้เป็นแบบชายห้องหญิงห้อง ผมเอื้อมมือไปจับลูกบิดสีทองหรูหราของประตูที่แขวนภาพชายหนุ่มสวมชุดฮากามะและลองบิดดู...ไม่ได้ล็อคไว้...ผมจึงเปิดประตูแล้วเดินเข้าไป เห็นพี่ยุนโฮกำลังยืนส่องกระจกอยู่ตรงอ่างล้างหน้า ผมเผ้าหน้าตาเปียกปอนยังกับคนเพิ่งอาบน้ำเสร็จ

 

"โหย...พี่ยุน ทำไมเปียกไปหมดแบบนี้ล่ะ ดูดิ หน้าเละหมดแล้ว" 

ผมทักอย่างอดไม่ได้ ก็หน้าพี่ยุนโฮตอนนี้มันดูอุบาทว์มากจริงๆ เครื่องสำอางที่พวกเราโปะเข้าไปก่อนจะขึ้นเล่นคอนเสิร์ตน่ะมันน้อยอยู่เมื่อไหร่...แล้วเล่นมาล้างด้วยน้ำเปล่าเอาดื้อๆแบบนี้ ต่อให้หล่อมาจากไหนก็มีอันต้องแพ้ภัยเครื่องสำอางล่ะครับ...

 

"ก็คนมันง่วงนี่หว่า...ไม่รู้เมื่อไหร่จะได้กลับ ชั้นเบื่อแทบจะบ้าอยู่แล้วเนี่ย!!" พี่ยุนโฮหาวอ้าปากกว้างพลางบ่นอย่างตรงไปตรงมาจนผมอิจฉา ทำไมกันนะ?? ทั้งที่ผมต่างหากคือน้องเล็กที่สุดของวง แต่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่...ที่ผมกลายเป็นคนไม่รู้จักบ่น หรืออ้อนอะไรใครเลย พอคิดๆดูแล้วบางทีมันก็...เหงาๆเหมือนกันแฮะ...

 

"ตกลงพี่เรียกผมมา...แค่จะมาบอกว่าเบื่อกับง่วง แค่เนี้ย?" ผมสลัดความรู้สึกโหวงๆในท้องทิ้งไปอย่างรวดเร็วและยิงคำถามใส่พี่ยุนโฮก่อนที่เค้าจะทันสังเกตเห็นอาการของผม

 

"เปล่าหรอก...ยังมีอีกอย่าง" พี่ยุนโฮเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์แบบแปลกๆ ก่อนจะโพล่งออกมาว่า 



"แลกที่นั่งกับชั้นนะ ชางมิน!!!"


 

แล้วไอ้พี่บ้าที่โตแต่ตัวนั่นก็วิ่งปรู๊ดออกจากห้องน้ำไปเฉยเลย!!

 

"เฮ้ย!!? เดี๋ยวก่อน...เดี๋ยวก่อนดิวะ พี่ยุนโฮ ไอ้พี่บ้า!!!~" 

ผมตะโกนไล่หลังไปทั้งที่รู้ว่ายังไงก็ไม่ทัน เวรจริงๆ...พี่ยุนโฮใจร้าย อยากสลัดสาวๆช่างเม้าท์แถวหัวโต๊ะก็ไม่ยอมบอกกันดีๆ ดันใช้วิธีขี้โกงซะได้...แล้วผมจะเอาไงกับชีวิตดีล่ะเนี่ย...จะเดินกลับไปนั่งก็ไม่อยาก ผมเลยตัดสินใจถ่วงเวลาแกล้งทำเป็นผู้ใหญ่ออกไปอีกนิดโดยการทำธุระในห้องน้ำอย่างเชื่องช้าที่สุด (ทั้งที่ไม่ได้ปวด...) เสร็จแล้วแล้วก็ค่อยๆเยื้องย่างไปที่อ่างล้างหน้า เปิดน้ำ ล้างมือ...ถูสบู่ และทำทุกอย่างด้วยความเร็วหาร 10 จากความเร็วปกติ ประมาณว่าถ้าใครมาเห็นต้องนึกว่าไอ้ชางมินเป็นหุ่นยนต์ที่ถ่านกำลังจะหมดแหงๆ แต่สุดท้าย...ช่วงเวลาแห่งการแสร้งลืมมันก็ไม่อาจคงอยู่ได้นาน...ผมคือชางมินแห่งวงดงบังชินกิ ผมมีหน้าที่ต้องเอนเตอร์เทนผู้คน...ไม่ใช่แค่แฟนคลับ...แต่รวมถึงสาวๆที่โต๊ะข้างนอกนั่น ผมจะทำตัวให้พวกเธอเกลียดผม หรือวงของผมไม่ได้...ผมเอามือตบๆแก้มทั้งสองข้างของตัวเอง พยายามคิดถึงหน้าที่ที่ควรรับผิดชอบ แต่แล้ววูบหนึ่ง...ในหัวผมมองเห็นภาพของพี่ยุนโฮ...

 

พี่ยุนโฮ...หัวหน้าวงคนเก่ง...ออกงานทีไรมักทำตัวเป็นพี่ใหญ่ ดูแลน้องๆได้ดียิ่งกว่าใคร...แต่พอกลับแมนชั่นเท่านั้นล่ะ ไอ้มาดที่เคยดีๆ พลันลดระดับลงเหลือแค่ลูกแมวน้อยเชื่องๆของพี่แจจุง...

 

พี่ยุนโฮ...ลีดเดอร์สุดเท่ประจำวง...คนที่สาวๆกรี๊ดเยอะที่สุด คนที่เข้มแข็งที่สุด เป็นผู้ใหญ่ที่สุด...คนเดียวกับที่ชอบทำหน้างอนยามพี่แจจุงไปกระเซ้าเย้าแหย่กับคนอื่น...ไม่ก็แสดงอารมณ์โกรธหรือไม่พอใจแบบไม่ปิดบัง

 


พี่ยุนโฮคนนั้น...ทำไมกันนะ?? ทำไมเค้าถึงได้ทำในทุกสิ่งที่ผมไม่สามารถทำได้...? ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ? ที่ผมมักฝืนแสดงสีหน้าที่ไม่ได้ออกมาจากความรู้สึกจริงๆ...บ่อยเสียจนพี่ๆในวงและใครๆพากันคิดว่าผมเป็นคนแบบนี้จริงๆกันไปหมดแล้ว...ชางมินเก่งจัง ชางมินเป็นผู้ใหญ่จังเนอะ...เมื่อก่อนผมก็เคยภูมิใจเวลาได้รับคำชมเหล่านี้...แต่พอเวลาผ่านไป ดูเหมือนทุกคนต่างเริ่มคาดหวังว่าผมคงจะเป็นคนแบบนี้ไปตลอด...ทำไมล่ะ? ทั้งๆที่บางครั้งผมก็แค่...อยากอ้อน อยากงอแงบ้าง...อยากให้มีคนตามใจบ้าง...

 

แล้วผมก็คิดถึงใบหน้าของพี่แจจุง...ใบหน้าขาวใส ผิวเนียนสุกปลั่ง...แก้มเจือสีแดงระเรื่อ ดวงตากลมโตที่มักส่องประกายหวานเยิ้ม...แล้วก็.......ริมฝีปากอิ่ม...สีสด...น่ามองที่สุด พี่แจจุงใจดีกับน้องชางมินคนนี้เสมอ ไม่ต่างอะไรกับพี่ๆอีกสามคน...ทั้งพี่ยุนโฮ พี่จุนซู และพี่ยูชอน...แต่แปลกจัง ไม่รู้ทำไมผมรู้สึกไม่พอใจเวลาพี่แจจุงใจดีกับพี่ยุนโฮเป็นพิเศษ...เพราะพี่ยุนโฮขี้อ้อนเหรอ? หรือเพราะพี่ยุนโฮน่ารัก...? ชั่วขณะหนึ่ง ผมนึกภาพตัวเองเข้าไปกระเง้ากระงอด อ้อนขอความรักจากพี่แจจุงเหมือนลูกแมวตัวเล็กๆบ้าง แล้วก็ต้องตกใจ...เพราะผมเพิ่งรู้ตัวว่าผมเองก็อยากให้พี่แจจุงทำอะไรที่มันสวีทๆหวานๆกับผมแบบเดียวกับที่ทำกับพี่ยุนโฮบ้างเหมือนกัน!!?

 


อ๊ากกกกกก!!!! คิดอะไรของแกวะเนี่ย!!? ไอ้ชางมิน....?? แกอยากโดนพี่ยุนฆ่าหมกส้วมใช่มั้ย!!!??

 


"ชาง...มิน......." เสียงใสแว่วมาจากแถวประตูห้องน้ำ ผมหันขวับไปมองด้วยความตกใจ...นี่ความคิดมันสามารถเรียกคนมาได้จริงๆเหรอวะเนี่ย!!!?

 

"พี่แจจุง...มาทำอะไรเนี่ย?" 

ผมหลุดปากถามโง่ๆออกไปโดยไม่ตั้งใจ โธ่...ก็คนมันกำลังเบลอนี่ครับ คิดถึงพี่แจ..พี่แจก็ดันมาเสิร์ฟถึงที่...แล้วยิ่งผมกำลังอยู่ในอารมณ์แปลกๆแบบนี้ด้วย...พี่แจจุงเดินเซๆผ่านผมไป แต่ก็เหมือนสวรรค์กลั่นแกล้ง...เพราะพ่อเจ้าประคุณดันเกิดจะมาสะดุดรัก ล้มลงตรงหน้าผมพอดี!! และถ้าผมไม่คว้าไว้ก็คงจะผิดมากใช่มั้ยครับ!!? โอ๊ย...รับก็ได้ๆ พอใจรึยังครับพระเจ้า...!!?

 

"พี่แจ..ระวัง!!" สองมือของผมรั้งตัวพี่แจจุงเข้ามาในอ้อมแขน...เป็นครั้งที่ 2 ของคืนนี้แล้ว...ใบหน้าของเราใกล้ชิดกัน...แม้ไม่ได้มากไปกว่าปกติที่เคยใกล้...แม้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้ใกล้.....แต่ไม่รู้ทำไม...ผมถึงตื่นเต้นจนหัวใจแทบจะหลุดออกมาจากอก...เพิ่งรู้ว่าพี่แจจุงเอวบางขนาดนี้...ตัวเล็กขนาดนี้...ราวกับตุ๊กตาแก้วแสนบอบบาง...ที่ผมอยากจะถนอมรักษาไว้ในอ้อมกอดของผมให้นานที่สุด...

 

"เป็นอะไรรึเปล่า...พี่?" ผมถามด้วยเสียงที่ไม่ดังไปกว่ากระซิบ ไม่ได้ตั้งใจจะสร้างบรรยากาศหรืออะไรหรอกนะครับ...เพียงแต่ผมกลัวว่าถ้าพูดดังกว่านี้ พี่แจคงจะต้องจับหางเสียงที่สั่นสุดๆของผมได้แน่ๆ! (แม้พี่แกจะเมาๆอยู่ก็เหอะ...)

 

"พี่ครับ?" 

ผมลองเรียกพี่แจจุงอีกครั้ง คราวนี้เพิ่มเสียงให้ดังขึ้นอีกหน่อย...เพราะไม่รู้พี่แจจุงเป็นอะไร ไม่ยอมตอบ...เอาแต่ยืนนิ่งอยู่ในอ้อมแขนของผม...หัวของเขาซบอยู่เหนือซอกคอผมเล็กน้อย ทำให้ได้กลิ่นแชมพูที่พี่แจจุงใช้เป็นประจำ...ไอ้แชมพูขวดนั้น...จนถึงตอนนี้มันก็ยังคงวางอยู่ในห้องน้ำที่แมนชั่น แต่ตลอดเวลาที่มันอยู่ตรงนั้นมา...ผมกลับไม่เคยรู้สึกว่ามันหอมแบบนี้เลย...ผมสูดกลิ่นหอมอ่อนๆจากผมของพี่แจจุงเข้าไปเต็มปอด...ให้ความรู้สึกอย่างกับตัวจะลอยได้แน่ะ!!~

 

เกิดความเงียบที่ชวนให้ขัดเขินอย่างบอกไม่ถูกอยู่ครู่หนึ่ง...รอบๆตัวผมกับพี่แจจุงเงียบสนิท ไม่มีแม้แต่เสียงน้ำไหลซักหยด...ขณะที่เสียงพูดคุยและเสียงเพลงด้านนอก...ก็ดูเหมือนจะกลายเป็นเพียงเสียงอันไร้ความหมายที่ดังมาจากโลกอื่นที่ไกลแสนไกล...บางทีอาจมาจากดาวอังคารก็ได้...ผมรู้สึกถึงลมหายใจร้อนๆของพี่แจจุงที่กำลังเป่ารดซอกคอของผม...และมันก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นแม้แต่น้อย...มีแต่จะทำให้ผมยิ่งจมดิ่งลงไปในอารมณ์ด้านมืดนี่มากเข้าไปอีก โธ่!! พระเจ้าครับ...ผมจะห้ามใจไม่ไหวแล้ว...!!

 

สองแขนที่เงอะงะ อ่อนประสบการณ์ของผมค่อยๆกระชับแน่นเข้ากับเอวบางของพี่แจจุง...ผมพยายามขยับร่างกายทุกส่วนอย่างเชื่องช้าและอ่อนโยนที่สุด...เพราะผมกลัว...กลัวว่านี่คือความฝัน อาจจะเป็นผมที่ฝัน...หรืออาจจะเป็นพี่แจจุงที่ฝัน...พี่อาจจะกำลังฝันแล้วหลงคิดไปว่าผมคือพี่ยุนโฮ แต่ถึงเป็นแบบนั้นผมก็ไม่สนใจ สำหรับผมแล้วขอแค่ตอนนี้...พี่อย่าเพิ่งตื่นขึ้นมาก็พอ...พี่แจจุงยกแขนเรียวเล็กทั้งสองข้างขึ้นโอบรอบคอผมทันทีที่ผมกอดเอวเขา...นี่เป็นปฏิกริยาอัตโนมิติของคนเมารึเปล่านะ? หรือว่าจริงๆแล้วพี่แจจุงอาจจะไม่ได้รังเกียจผม...ผมกลัวไปเองจนเผลอทำตัวขี้ขลาดมาตลอดใช่มั้ย?

 

วินาทีแล้ว...วินาทีเล่าที่แสนอึดอัดค่อยๆผ่านไป...จนกระทั่ง...ในที่สุด...เด็กชายชางมินผู้อ่อนประสบการณ์ก็ค่อยๆก้มหน้าลง...สบตากับพี่ชายคนสวย...พี่แจจุงที่ผมเพิ่งรู้ตัวว่าเฝ้ามองมาตลอด...พี่แจครับ พี่จะรู้มั้ย? ว่าพี่ทำให้ผมรู้สึกไม่อยากเป็นผู้ใหญ่อีกต่อไปแล้ว...ผมอยากอ้อนพี่ อยากขอให้พี่กอด อยากขอให้พี่ใจดีด้วย...ผมอยากเป็นฝ่ายมอบความรักให้พี่ เหมือนที่พี่ยุนโฮทำบ้าง...อนุญาตให้ผมทำซักครั้ง...ได้มั้ยครับพี่แจจุง?


 

"พี่แจจุง...ผมจะจูบแล้วนะครับ......." 



ไม่รู้ทำไมผมถึงโพล่งออกไปดื้อๆแบบนั้น ผมเห็นสายตาที่จ้องกลับมาของพี่แจจุง...ดูราวกับจะดุผมว่า อย่าเอาแต่ใจสิ ชางมิน... นี่ถ้าเป็นเวลาปกติ ผมคงรีบยั้งมือไว้แล้วปรับท่าทีให้เป็นน้องชางมินแสนดีคนเดิมโดยไว แต่ที่นี่...ตอนนี้....ผมขอสารภาพว่าผมทนไม่ไหวแล้วครับ

 

ผมหลับตาแล้วใช้ริมฝีปากสัมผัสกับกลีบปากนุ่มๆสีแดงสดของคนตรงหน้าทันที...

 

"ชาง...." พี่แจจุงเรียกชื่อผมค้างเพียงครึ่งคำ...ก่อนจะเหลือไว้เพียงเสียงขลุกขลักในลำคอ เพราะผมจะไม่ยอมปล่อยให้เจ้าพี่ตัวดีคนนี้ปากว่างนานพอจะพูดอะไรขัดคอผมแน่ๆ...ผมซึมซับเอารสหวานละไมจากริมฝีปากของพี่แจจุง...ครั้งแล้วครั้งเล่า...โดยที่อีกฝ่ายไม่ได้ดิ้นรนขัดขืนอะไร...แต่ก็ไม่ได้สนองตอบอย่างโหยหา ผมอดรู้สึกไม่ได้ว่า...พี่แจจุงน่ะดูเหมือนจะเบื่อๆด้วยซ้ำไป!! ความคิดที่ว่าตัวเองลีลาสู้พี่ยุนโฮไม่ได้...ทำให้พี่แจจุงต้องเซ็งแบบนี้นั้นทำเอาผมแทบบ้า!~ ผมก็รู้หรอกน่า ว่ามันต้องสอดลิ้นเข้าไปน่ะ...แต่จะสอดตอนไหนล่ะ...คนมันไม่เคยทำนี่ว้อย!!?

 

"ชางมิน...." พี่แจจุงเรียกชื่อผมเบาๆ ด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน...แหบพร่านิดๆ ทำเอาหัวใจผมสั่นแทบตาย...นี่ถ้าผมเป็นโรคหัวใจ...มันคงจะวายไปแล้ว!!~พี่ยุนโฮครับ...ก่อนตาย...ผมอยากบอกพี่ครับ ว่าพี่เก่งจริงๆที่เคยอยู่ใกล้พี่แจจุงขนาดนี้แล้วยังคงรอดชีวิตมาได้...ส่วนผมน่ะ สงสัยจะเลือดหมดตัวตายภายในคืนนี้แน่ๆ!!

 

"ชางมิน...." 

ผมคงจะมัวคิดบ้าคิดบออะไรอยู่ในใจล่ะมั้ง...เลยทำให้พี่แจจุงรู้สึกเหมือนไม่ได้รับความสนใจเท่าที่ควร เขาจ้องหน้าผมด้วยสายตาดุๆ...ริมฝีปากขบแน่น แถมยังทำแก้มป่อง...ช่างเป็นวิธีแสดงอาการโกรธที่นอกจากจะไม่ได้ดูน่ากลัวเลยซักนิดแล้ว...ยังทำให้ผมซึ่งกำลังยืนจ้องอยู่เนี่ย...แทบจะกดพี่ลงไปนอนแล้วกระชากเสื้อออกมาตรงนี้ เดี๋ยวนี้เลย!!!

 


แต่ช้าก่อน...ได้ข่าวว่าเราอยู่ในห้องน้ำ...ที่ร้านอาหาร...กับแฟนคลับ...ที่สำคัญประตูไม่ได้ล็อค!? จิตสำนึกของไอ้ชางมินที่แสนดีคนเดิมเริ่มกลับมา...นี่ผมมัวมาทำบ้าอะไรอยู่?? ผมจูบพี่แจจุง...แล้วตอนนี้ยังคิดไปไกลถึงขนาดจะทำมิดีมิร้ายกับเขาอีกด้วย...!!? ให้ตายสิ! เขาเป็นพี่ชายของผมนะ...แล้วเขาก็...กำลังเมา....ผมจะฉวยโอกาสกระทั่งคนเมาเชียวเหรอ?


 

"พี่แจจุง...ผม...เอ่อ........คือผม..........." พอสติกลับคืนมา ผมถึงเพิ่งรู้ว่ามันยากแค่ไหนที่จะมองตาผู้ชายคนนี้ พี่แจจุงมีดวงตาที่มีเสน่ห์มาก...สวยมาก...แต่ในขณะเดียวกันก็...ทรงพลังมากๆ ราวกับจะสามารถจ้องทะลุไปถึงจิตใจของคนอื่นได้ สถานการณ์มันยิ่งเลวร้ายก็ตรงที่ผมไม่นึกอยากให้เขามารู้หัวใจข้างในของผมเอาซะเลยน่ะสิครับ! ผมยืนอยู่อย่างนั้น...ได้แต่ก้มหน้านิ่ง สายตาจดจ่ออยู่กับพื้นห้องน้ำที่ปูด้วยหินอ่อนสีดำมันวาว...สีเดียวกับตาของพี่แจเลย...โอ๊ย!! ไอ้บ้าชางมิน...!!! อุตส่าห์หลบตาเค้า...แต่ยังจะไปคิดถึงตาเค้าอีก...บ้าชะมัด!!!

 

"นายอะไร? ชางมิน....จะบอกอะไรฉันงั้นเหรอ...?" พี่แจจุงถามเมื่อเห็นผมเงียบไป ผมพยายามขยับปาก...แต่ไม่มีเสียงเล็ดรอดออกมา ร่างกายของผมสั่นสะท้าน...ไม่รู้เป็นเพราะความหนาว หรือเพราะผมรู้สึกถึงไออุ่นจากร่างเล็กๆตรงหน้า...ที่กำลังขยับเข้ามาแนบชิดกับผม...จนแทบจะกลายเป็นคนๆเดียวกันอยู่แล้วกันแน่...!?

 

"เอ่อ...พี่แจ...ทำไม...?" 

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม ผมรู้สึกว่าการที่เราสองคนอยู่ใกล้ชิดกันขนาดนี้ ยังไงๆมันก็ออกจะมากเกินไปหน่อย...พี่แจเองก็ดูเหมือนจะรู้ทันความคิดของผม เพราะเขายิ่งเบียดตัวเข้ามาหาผมมากกว่าเก่า...ผมทั้งถอยหนีก็แล้ว ผลักออกก็แล้ว...(ถึงจะใช้ความพยายามน้อยไปนิดก็เหอะ ก็แหม..!? ผมไม่อยากทำให้ตุ๊กตาตัวนี้บาดเจ็บนี่ครับ) แต่พี่แจก็ไม่สนใจ...เหมือนเขาอยากจะแกล้งผม อยากเห็นผมทำอะไรไม่ถูกงั้นแหละ...พี่แจจุงดันผมไปจนมุมตรงอ่างล้างหน้า...สองมือที่ดูบอบบางแต่แข็งแกร่งของเขาดันขอบอ่างเอาไว้...พระเจ้า!! ผมหนีไปไหนไม่ได้แล้วครับ...!!!

 

พี่แจจุงเขย่งปลายเท้าขึ้น...และผมรู้ทันที่ว่าพี่กำลังจะทำอะไร ผมโน้มใบหน้าลงตอบรับสัมผัสที่ถาโถมเข้ามานั้นอย่างรวดเร็ว...ไม่อยากจะให้พี่แจจุงรู้สึกว่า ผมนี่ช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน จูบครั้งที่สองนี้ทั้งเร่าร้อน...และรุนแรงกว่าครั้งแรกมาก ทั้งๆที่ตัวผมเป็นฝ่ายเริ่มมันขึ้นก่อน แต่ตอนนี้ทั้งหมดที่ผมทำได้...ก็มีแค่ขยับริมฝีปากให้ไปตามจังหวะเดียวกับพี่แจจุงเท่านั้น

 

"อึก...พะ...พี่แจ...อืมม....." กลีบปากหวานนุ่มของพี่แจจุง...ให้ความรู้สึกที่ดีเกินคาดจริงๆ ปลายลิ้นของพี่ไล้เลียไปทั่วริมฝีปากของผมอย่างดุเดือดจนผมแอบกลัวว่ามันจะไหม้...!! นี่พี่ยุนโฮจะมีความสุขซักขนาดไหนกันนะ...!? ได้เป็นเจ้าของริมฝีปากที่มีเสน่ห์ชวนลุ่มหลงแบบนี้!! ผมกอดพี่แจจุงแน่น...ลืมไปหมดแล้วทั้งเรื่องแฟนคลับ...เรื่องดงบังชินกิ และเรื่องประตูห้องน้ำไม่ได้ล็อค...ใครจะไปสนเรื่องพวกนั้นกันล่ะ? ถ้าแลกกับการได้ลิ้มรสสัมผัสอันหวานล้ำที่สุดในโลกนี่ต่อไปอีกหน่อย...พี่แจจุงครับ ผมน่ะ...ผม...

 

ผมยกมือขึ้นแตะริมฝีปากสีแดงสดที่ตอนนี้บวมช้ำนิดๆ พี่แจจุงจ้องหน้าผม...ดวงตาสีดำสนิทคู่สวย...เวลานี้มันเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม...ทอประกายอ่อนโยนอยู่เบื้องหลังใบหน้านิ่ง ผมอดยิ้มกว้างออกมาไม่ได้ ดีใจจัง..พี่แจไม่ได้รังเกียจผมเลย...เขาใช้หลังมือนุ่มๆลูบไล้ที่แก้มผมเบาๆ พลางพึมพำว่า 



"ยิ้มแล้วสินะ...ชางมิน.....ดีจังเลย..."

 


"ผมขอโทษครับพี่แจ" ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ ถึงแม้จูบระหว่างพี่กับผมจะให้ความรู้สึกดีเพียงใด...แต่ผมก็อยากให้พี่รับรู้ไว้ว่าผมไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนี้... แล้วก็ขอบคุณนะครับ...ที่พี่ยอมตามใจผม

 


กลีบปากสีสดค่อยๆคลี่ออกเป็นรอยยิ้ม...ที่....ไม่รู้สิ...บางทีอาจจะเรียกได้ว่าสวยที่สุดล่ะมั้ง...?

 


"ฉัน...รัก.......รักนายนะ...ชางมิน" พี่แจจุงกระซิบบอกผมเบาๆ ราวกับกลัวว่าจะมีใครแอบมาได้ยิน...



"รัก...มากกว่า...ไอ้บ้ายุนโฮนั่นอีก..."

 


ผมหัวเราะ ก่อนจะเสียหลักทรุดตัวลงไปนั่งเพราะพี่แจจุงทิ้งร่างลงบนอกของผม!! ผมลองเขย่าตัวเขาดู...แล้วก็พบว่าพี่ชายคนสวยสลบเหมือดไปซะแล้วครับ!!~

 


"หึหึ...พี่แจจุง...พี่นี่บ้าจริงๆ" 

ผมพึมพำกับตัวเอง สองมือยังคงกระชับแน่นอยู่รอบเอวของคนที่ผมทั้งรัก...ทั้งหลงใหล และเทิดทูนยิ่งกว่าใครๆบนโลกนี้...พี่แจจุงครับ พี่จะรู้มั้ย? ว่าพี่ทำให้เด็กผู้ชายคนนี้ได้เรียนรู้รสชาติของผู้ใหญ่...และเป็นเด็กไปได้พร้อมๆกัน...สุดท้ายแล้ว มันไม่สำคัญเลยว่าผมจะสวมหน้ากากอะไรอยู่...เพราะผมมีคนที่เข้าใจ...และจะคอยถอดหน้ากากพวกนั้นให้ผมแล้ว...ผมก้มลงมองร่างบางที่คงกำลังหลับสนิท...ใบหน้าสวยซบอยู่บนไหล่ของผม...นึกอยากจูบอีกสักครั้งเหมือนกัน แต่ว่า...คงยังไม่ใช่ตอนนี้หรอก...เพราะวันนี้...พี่แจจุงตามใจผมมามากพอแล้วครับ ช่วงเวลาที่ได้กลับเป็นเด็กเอาแต่ใจอีกครั้ง...เพียงไม่กี่นาทีในห้องน้ำ...แค่นั้นก็ทำให้ผมสามารถลุกขึ้นยืนอย่างเข้มแข็งต่อไปได้แล้ว ผมล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง...และหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ก่อนจะต่อสายหาพี่ยุนโฮ...เพื่อบอกให้เขา...มารับเอาหัวใจของเขาคืนไปได้แล้ว

 


จูบที่แสนวิเศษของนางฟ้าที่ชื่อว่า แจจุง คนนี้น่ะ...มีเจ้าของซะแล้ว

 


แต่เชื่อเถอะ...ว่าอีกไม่นาน...เด็กชายชางมินคนนี้ก็จะหานางฟ้าเพียงคนเดียวของเขาให้เจอจนได้เหมือนกัน

 

และเมื่อถึงวันนั้น...ผมจะต้องสามารถยิ้มออกมาจากหัวใจ....ได้อย่างจริงใจยิ่งกว่าวันนี้อีก...!!

 


สำหรับวันนี้...ขอบคุณมากนะครับ!!

 


 

 

END

 

 

 

 

 

 

 

Omake...ด้านหน้าประตูห้องน้ำ ขณะที่ชางมินกำลังโทรศัพท์หายุนโฮอยู่

 


ครืด...ครืด...

 

เสียงโทรศัพท์ที่ตั้งแบบสั่นเอาไว้ดังครืดคราดอยู่ในกระเป๋าเสื้อ แต่ชายหนุ่มร่างสูงกลับยืนพิงผนังห้องน้ำนิ่ง ไม่สนใจ...ยุนโฮยืนกอดอก ใบหน้าก้มต่ำ...แต่หากสังเกตดีๆจะเห็นว่าริมฝีปากบางยกขึ้นน้อยๆ ทำมุมเป็นรอยยิ้ม

 

...

 

...

 

...

 

หึ...แจจุง...ไอ้บ้านั่น...เล่นละครได้ขนาดนั้น...เอาออสการ์ไปเลยเหอะ!!

 


แล้วเขาก็หัวเราะอยู่กับตัวเองคนเดียวอย่างนี้ไปอีกครู่ใหญ่ๆ พลางนึกว่าแจจุงจะตอบว่ายังไงถ้าเขาพูดไปแบบนี้...ใช่แล้วล่ะ แจจุงคงตอบว่า...เพื่อน้องชายที่แสนดี ทำไมแค่นี้จะทำไม่ได้เล่า!!?

 

...

 

...

 

แจจุงเป็นคนดีจริงๆครับ...และถึงแม้ผมจะไม่มีโอกาสได้เห็นมัน...แต่ผมก็เชื่อว่า...รอยยิ้มจากหัวใจของชางมิน...ที่แจจุงเป็นคนดึงออกมานั้นน่ะ...มันจะต้องน่ารักมากแน่ๆ!!

 

 

 

จบจริงๆแล้ว~

 

ผลงานอื่นๆ ของ Kylo Rain

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น