LOVE SICK : ชุลมุนหนุ่มกางเกงน้ำเงิน [YAOI]

ตอนที่ 6 : 6th CHAOS - MEET

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 47,112
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 215 ครั้ง
    22 มี.ค. 63


6th CHAOS - MEET

"โน่! ตกลงเรื่องค่ากลองเป็นไงวะ!"  โห สุดยอด...รักผมกันสุดพลัง โผล่หน้ามาห้องชมรมปุ๊บ ถามถึงเงินก่อนเลย

"ก็ไม่เป็นไงว่ะ ไม่ตาย แค่บาดเจ็บสาหัส นี่หนีตำรวจมานะ เดี๋ยวกะจะไปกบดานแถว ๆ ภูเก็ต"

ผัวะ!

"ไอ้ควาย ตลกไม่เข้าท่า กูหมายถึงค่ากลอง ไม่ใช่ฆ่ากลอง...ระวังนะมึง ไปภูเก็ตเสร็จทุกราย"

"นั่นมันเสม็ดพี่"  ถึงตอนนี้ผมไม่ค่อยแน่ใจว่ามุกใครควายมากกว่ากัน...

ผมเดินหัวเราะหึหึผ่านตัวพี่นนท์ที่เพิ่งโบกหัวผมมา ก่อนจะเหวี่ยงกระเป๋า(ไอ้ปุณณ์) ลงโซฟาข้างเปียโน แล้วสอดส่ายสายตาหาเจ้าตัวปัญหาที่ตอนนี้ก้มหน้าหลบสายตาผมวูบ แม่งก็รู้ตัวนี่หว่า

"ร...เราไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ"  มันจะหนีครับ หน็อยแน่ะ! คิดว่าพ้นเหรอออ

"ไม่ต้องเลยไอ้ง่อย มึงทำกูเดือดร้อน!"  แน่นอนว่าไอ้ห่านี่ไม่ไวไปกว่าผมหรอกครับ ตัวเปี๊ยกแค่นี้น่ะ ผมตะครุบคอเสื้อมันไว้ทันก่อนที่จะหลบหนีสำเร็จ แล้วดำเนินการลากคอมาเสียบประจานกลางห้องชมรม

"ไอ้ห่านี่ไปนั่งหน้าเซ่อวันพิจงบฯ ให้พี่อั๋นวรรณศิลป์ตัดเงินชมรมเรา ทำไงกะมันดี"  อะฮ้า ดูเหมือนจะมีแนวร่วมแค้นไอ้ง่อยเพิ่มขึ้นตามลำดับแล้วครับ

"ถอดกางเกงออกแล้วเอาเมจิกเขียนช้างน้อยมัน"  หูยยย เรื่องเหี้ย ๆ อย่างนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าความคิดไอ้เป้อ มึงจะหวาดเสียวไปหน่อยมั้ง อีกอย่าง กูไม่อยากดูช้างน้อยมัน

"ให้มันเต้นไก่ย่างหน้าเสาธงตอนเช้า"  อันนี้ก็จะออกแนวนันทนาการบันเทิงใจเกินไป

"ให้มันทำการบ้านเพื่อนทุกคนในชมรมเป็นเวลา 1 เดือน"  ไม่เกี่ยวแล้วแหละ!

"เอามันเป็นเบ๊ดีกว่า หลังจากนี้ไปจนกว่าจะหมดเทอม ไอ้ง่อยต้องเป็นเบ๊ชมรมเรา ทำตามทุกอย่างที่ทุกคนสั่ง"  อืม...

"โอเคเลย โอม คบกันมา 11 ปี วันนี้มึงพูดถูกใจกูสุด"  ผมหันไปตบบ่าชมมัน มันยิ้มรับคำพูดผมได้แป๊บนึงแล้วก็หุบยิ้มทันที

"แล้วเมื่อ 11 ปีที่ผ่านมากูเป็นไงวะ"

"กูครุ่นคิดมาตลอดเลยว่าจะไปขอซื้อตะกร้อต่อจากคนงานก่อสร้าง จะได้เอามาครอบปากให้มึง"  เรียกเสียงฮาได้ทั่วทั้งห้องชมรม เว้นแต่ไอ้โอมปากหมา ที่โดนผมหลอกด่าไปเมื่อครู่

"ไอ้ควาย มันคนละอันกัน ฝากไว้ก่อนเหอะมึง คราวหน้ายูริโทรมากูจะจีบให้เข็ด"

"แล้วใครห้ามมึงไม่ให้จีบวะ ขอให้จีบติดนะ"  สาธุ ผมอวยพรส่งให้เลย อย่าหาว่าโง้นงี้ ยูริน่ารักดีก็จริง แต่เรื่องจริงยิ่งกว่านั้นคือผมไม่ได้ชอบเธอ

"โห ไอ้ขุนแผนนน มีสาวสวยมาก้อร่อก้อติกหน่อยละทำเป็นหยิ่ง เขาทิ้งไปจะรู้สึก"

"เหอะ กูน่ะโรมิโอ"

"แล้วไม่ไปหานางวันทองรึไง ไหนว่านัดไว้เย็น ๆ"  ไอ้สัดนี่ โรมิโอบ้านพ่อมึงสินัดกับวันทอง แต่เออว่ะ...พูดแล้วนึกออก ผมบอกว่าจะไปตอนเย็น ๆ ก็จริงอยู่ แต่ในชมรมมันดูไม่มีอะไรให้ผมช่วยเลยนี่หว่า รุ่นน้องตรงหน้ามันรอซ้อม Marching Band สำหรับงานบอลก็จริง แต่โต้โผงานนี้เป็นไอ้ฟิล์ม(รัฐธรรมนูญ) ไม่ใช่ผม

"เออ จะไปละ สรุปว่าเรื่องเงินชมรมอีกสองหมื่นกูไปคุยกับสภาฯ แล้วนะ เดี๋ยวทางนั้นเขาจะจัดการให้ ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง...มั้ง"  ผมพูดพลางจะหันหลังกลับ แต่เสียงเห่าหอนของไอ้โอมยังคงดังไม่หยุดปาก

"แหงละสิ โน่ลงทุนไปขายตูดให้ไอ้ปุณณ์นี่หว่า"  ใครแม่งเหยียบหางไอ้ห่านี่วะ หอนจัง กุเพิ่งพูดอยู่แหม็บ ๆ ว่าอยากเอาตะกร้อครอบปาก หลังจากวันนี้ไปคงต้องหามาครอบจริง ๆ แล้วละมั้ง ผมคิดไปพลางหันซ้ายขวาหาที่มัดปากชั่ว ๆ ของมันไป

"จริงเหรอฮะพี่โน่!"

"เชื่อมันก็ออกลูกเป็นจามรีแล้วละครับน็อต เออ สรุปว่าจัดการเรื่องเงินให้แล้วนะ วันนี้ไม่มีอะไร ทุกคนนั่งรอไอ้ฟิล์มไป กูขอกลับก่อนละ ไอ้ง่อย! มึงอยู่ปิดห้องด้วย ถ้ารู้ว่าเหตุการณ์ไม่เรียบร้อยหรือของหาย มึงตาย!"  ผมสั่งแกมขู่มันเอาไว้ เห็นหน้าขาว ๆ นั่นเหงื่อแตกซีดแล้วไม่วายขำ โกรธมันก็จริงอยู่ แต่เรื่องของเรื่องคืออยากแกล้งแม่งมากกว่า

"เออ บาย เจอกันพรุ่งนี้"  หลังจากร่ำลากับทุกคนเสร็จ ผมก็มุ่งหน้าออกไปยังประตูโรงเรียนทันที


***

 

จริงอยู่ที่ว่าผมไม่ได้ออกจากโรงเรียนเย็นเท่าที่โม้กับยูริไว้ แต่กว่าจะฝ่ากำแพงรถติดหน้าถนนเจริญกรุง (หลับไปแล้วเป็นสิบตื่น) รอดออกมาลัดเลาะในเมืองหลวงจนถึงสยามได้นี่ก็หนักหนาเอาการเลยทีเดียว

กระทั่งเวลาฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้ม ๆ ที่รถแท็กซี่โทนแดงแรงฤทธิ์ของผมจอดหน้าลานเซ็นเตอร์พ้อยท์อย่างนิ่มนวลประทับใจ ผมงก ๆ เงิ่น ๆ ควักแบงค์สีเดียวกับรถจ่ายก่อนจะเดินลากขาตามทางผู้คนพลุกพล่านผ่านหน้าจอ Screen Shake ขนาดใหญ่

ว่าแต่...มันไม่ยังเย็นเท่าไหร่เลยว่ะ โผล่ไปตอนนี้ยูริจะคิดเอาเองรึเปล่า ว่าผมรีบออกมาหาเธอด้วยเพราะมีใจปฏิพัทธ์เนี่ยยย

แต่ก็ช่างเหอะ ถ่อมาถึงแล้วก็ไม่รู้จะทำอะไร ไอ้จะให้ไปเดินเที่ยวช็อปปิงในซอยสยามนี่ก็ไม่ใช่วิสัยผมซะด้วย รีบ ๆ ไปหาจะได้รีบ ๆ กลับไปนอนเล่นเกมดีกว่า

คิดได้เช่นนั้นผมก็พาตัวเองมุ่งหน้าไปยังร้านบ้านหญิงทันที

 

เสียงพนักงานต้อนรับเจื้อยแจ้วทักทายผมที่เปิดประตูเข้ามา พร้อมกับเสนอบริการหาที่นั่งให้เสร็จสรรพ อืมมม บริการดีเหมือนเดิม เพียงแต่วันนี้คนที่ผมนัดไว้คงนั่งหัวเราะร่าอยู่บนชั้นสองของตัวร้านเรียบร้อยแล้ว

"ไม่เป็นไรครับ นัดเพื่อนไว้"  ผมตอบพวกพี่เขาสั้น ๆ พร้อมผงกหัวแค่นั้นก่อนจะปลีกตัวขึ้นชั้นสองของร้านไป แน่นอนว่าโต๊ะของยูริหาไม่ยากเลย ในเมื่อเป็นกลุ่มหญิงล้วนต่อโต๊ะยาวซะขนาดนั้น

แล้วนั่นแห่กันมาทั้งโรงเรียนเลยเหรอครับเนี่ย!

"โน่! มาเร็วจัง!"  วันทอง เอ้ย! ยูริเห็นผมทันทีที่ปรากฏตัวบนชั้นสอง ตาไวจริง ๆ พับผ่า ผมผงะไปชั่วครู่ก่อนจะเกิดความลังเลว่าควรเข้าไปแจมโต๊ะหญิงล้วนขนาด 20 คนโต๊ะนี้ดีหรือไม่

"อ้าวโน่"  แต่เดี๋ยวก่อนนะ เสียงนี้คุ้น ๆ ว่ะ ไม่ใช่เสียงผู้หญิงซะด้วย

แล้วถ้าความจำผมไม่ผิด มันคือ...

"เฮ้ย!"  โผล่มาอยู่นี่ได้ไงวะ!!!

"มาด้วยก็ไม่บอก จะได้ออกมาพร้อมกัน"  ยังมีหน้ามาพูด แค่เจอมึงนอนอยู่ข้าง ๆ ทั้งคืนกูก็เซ็งจะตาย Ha อยู่แล้ว ยังต้องมาเจอแม่งหลังเลิกเรียนอีกเหรอวะเนี่ย! ชาติที่แล้วกูกับมึงไปทำบุญร่วมกันมาที่วัดไหน กูจะได้ไปอธิษฐานล้างซวยถูก ผมโวยวายในใจไป มองหน้าไอ้ปุณณ์ไปอย่างบรรยายไม่ถูก ว่ากำลังทำหน้าตกใจ หรือเซ็ง หรือเบื่อ ไม่น่าลืมเล้ยยยว่ายูริกับเอมเขาเป็นเพื่อนกัน ถ้าลองนัดกลุ่มใหญ่ขนาดนี้แล้วจะเจอไอ้ปุณณ์พ่วงมาด้วยก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

"โน่มานี่สิ ยูสั่งมันเบรกแตกที่โน่ชอบไว้ให้ด้วยนะ"  เสียงยูริเจื้อยแจ้วมาจากหัวโต๊ะเบื้องหน้าผม เรียกให้มองใบหน้าขาว ๆ นั้นที่ฉีกยิ้มให้ผมอยู่ ผมยิ้มกลับไปพลางคิดว่าถ้าต้องไปนั่งตรงนั้นสงสัยจะเซ็งยิ่งกว่า คิดได้ดังนั้นผมก็เบียดตัวเองลงนั่งข้างปุณณ์ทันที  "อ้าว?"  มันส่งเสียงร้องเบา ๆ อย่างฉงน
 

"เออน่ะ ขอนั่งด้วย ตรงนั้นน่ากลัว"  ผมกระซิบตอบพร้อมพยักพเยิดไปทางหัวโต๊ะที่ยูรินั่งอยู่ ตรงนั้นมีเพื่อนผู้หญิงรายล้อมนับสิบ จนไอ้ปุณณ์ต้องหัวเราะร่วนราวกับกำลังชอบอกชอบใจ

"ฮะฮะฮะ ตอนแรกผมก็กลัวว่ะ ดีใจนะเนี่ยที่ได้โน่มาเป็นพวก"  มันได้ทีพูดเสียงใส เหอะ! ไม่ใช่สถานการณ์แบบนี้ กูไม่มานั่งอิงแอบแนบชิดกับมึงให้เสียวตูดหรอกโว้ย

"ปุณณ์กับโน่สนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่คะเนี่ย"  เออ ผมเกือบลืมไปเลยว่าปุณณ์มันมากับแฟนมัน จนสำเนียงรื่นหูของเอมดังขึ้นจากฝั่งตรงข้ามที่ผมนั่งอยู่นั่นแหละถึงได้นึกออก เอ...ตูนี่ก็มานั่งเบียดแฟนชาวบ้านเขาอยู่ได้ แย่จริง

"เฮ้ย ลืมไปว่ามากับแฟน งั้นเราเฟดดีกว่า โทษทีว่ะ"  ผมไม่ได้ตอบคำถามนั้นของเอม (ไม่รู้จะตอบไงวะ) แต่หันไปผงกหัวปลก ๆ ให้ปุณณ์ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเตรียมทำใจไปนั่งข้างยูริที่กวักมือชวนผมยิก ๆ

แล้วก็คงเดินไปถึงนั่น นั่งกินมันเบรกแตกสบายไปแล้ว ถ้าไอ้ปุณณ์ไม่ได้คว้าข้อมือผมเอาไว้ซะก่อน

"เฮ้ย คิดมากไรวะ นั่งนี่ก็ได้ถ้าอึดอัด"  ปุณณ์ไม่รั้งผมไว้เปล่า ยังฉุดให้ล้มลงมานั่งเก้าอี้ตัวเดียวกับมันแบบเดิมอีก แน่นอนว่าหน้าผมเหวอแดก ขณะที่ยูริกวักมือเก้อ แถมเริ่มขมวดคิ้วทำท่าจะงอน

เฮ้ย ๆๆ ไม่ง้อนะบอกไว้ก่อน

"เมื่อคืน เพื่อนที่ปุณณ์บอกว่ามาค้างที่บ้านคือโน่เองเหรอคะ"  เสียงหวาน ๆ ของเอมยังคงป้อนคำถามให้ผมต่อ ทำเอาผมอึกอัก พูดลำบากเหมือนมีตะกร้อครอบปากไอ้โอมมาครอบปากผมเลยว่ะ เอ่อ...จะตอบว่าไงดี มันจะดูแปลก ๆ รึเปล่าถ้าพูดไปตามจริง ผมชักระแวงใจตงิด ๆ

"อื้อ นี่ไง ยังใส่เสื้อผมอยู่เลย เห็นเปล่า"  แต่คนที่ชิงตอบเป็นไอ้ปุณณ์ซะงั้น! ไม่พูดเปล่าแล้วยังเอามือมาทาบ ๆ เลขประจำตัวบนเสื้อผมให้เอมดูอีก! นี่มึงไม่กลัวแฟนสงสัยเลยรึไงวะ ถ้าใครรู้ว่ากูไปนอนบ้านมึงในฐานะอะไรละก็...โอ๊ย รู้ถึงไหนอายไปถึงนั่น

ระหว่างที่ผมกำลังนั่งเหวอให้ไอ้ปุณณ์โชว์เสื้อนักเรียนที่ผมใส่ว่าเป็นของมันอยู่ เสียงคนเดินด้วยรองเท้านักเรียนก็ดังเข้ามาประชิดตัวผมอีกแรงอย่างไม่ยอมแพ้

"โน่ใจร้ายจัง ไม่ยอมไปนั่งกับยู"  วันไหนว่างกูจะหาเวลาไปทำสังฆทานสักที ผมคิดพลางเกาหัวแกรกที่โดนเพื่อนตัวเองกวนตีนไม่พอ ยูริยังจะมายืนยิ้มเผล่อยู่ข้างหลังผมอีก (เอาไงกับกูวะ!) ถ้าโดดน้ำในแก้วแล้วว่ายออกไปโผล่มหาสมุทรอินเดียได้ตอนนี้ ผมคงทำว่ะ

"เอ่อ...ก็ยูมีเพื่อนนั่งด้วยเยอะแล้วนี่ โน่ไม่กวนดีกว่า"

"ใครบอกว่ากวนล่ะ ยูอยากนั่งกับโน่นะ ไม่ได้เจอกันตั้งเป็นอาทิตย์ หรือถ้างั้นยูมานั่งตรงนี้ก็ได้นะ โน่จะได้นั่งกับปุณณ์ด้วยไง ดีไหม"  อุตส่าห์ถามว่าดีไหม แต่ไม่เห็นหยุดฟังคำตอบ  เธอวิ่งกลับไปลากเก้าอี้มานั่งข้างผมแล้วครับ เอาเข้าไปชีวิตกู...

"ผมเพิ่งรู้ว่าโน่คบกับยูริอยู่"  ปุณณ์กระซิบเบา ๆ ระหว่างที่ยูริกำลังเดินหาเก้าอี้ว่างเพื่อจะมานั่งกับผม จนผมได้แต่ยิ้มแหะ ๆ ให้กับประโยคนั้นของมัน แล้วทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ดีกว่า ขี้เกียจอธิบายยาว เรื่องของเรื่องก็คือ เดี๋ยวฝ่ายหญิงเขาจะดูไม่ดีนั่นเอง

"มาแล้ว ๆๆ นี่! ไปนั่งเบียดปุณณ์อยู่ทำไม มานั่งกับยูสิ สงสารปุณณ์เค้า เมื่อยแย่"  ยูริที่ได้เก้าอี้วิ่งร่ามานั่งข้าง ๆ พวกผมพลางเอ็ดผมใหญ่ แถมยังตีไหล่อีกแน่ะ (อูยยย เจ็บ) ว่าแต่ให้ไปนั่งเก้าอี้ตัวเดียวกับยูริแบบนั้นนี่จะดีกว่าจริงเหรอ

"ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมไม่ได้เมื่อยอะไร"  โห้...ไอ้ปุณณ์ ทำเป็นแมน ผมเหล่มองพ่อพระเอกตลอดกาลอย่างหมั่นไส้ (ทั้งที่เขาอุตส่าห์ให้นั่งด้วยแท้ ๆ)

"ไม่ได้หรอกปุณณ์ โน่มานั่งนี่เร็ว ๆ"  แต่อย่าฝันว่ายูริจะยอมแพ้ เฮ้อ...อยากทำอะไรก็เชิญ ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเชือกที่เขาใช้ชักเย่อ ยื้อไปทางโน้นที ทางนี้ที สุดท้ายทำได้แค่ถอนหายใจปลง ๆ แล้วย้ายตัวเองไปนั่งเบียดเก้าอี้ตัวเดียวกับยูริ ท่าทางเธอมีความสุขยิ้มร่าดีนะครับ (แต่ปกติเธอก็ยิ้มเก่งอยู่แล้ว) กุลีกุจอหาสารพัดของกินที่สั่งมาประเคนให้ผมใหญ่

"ยี้...หมั่นไส้คนมีความรักมากเลยอะ สวีตกันไม่เห็นใจเพื่อนโสด ๆ อย่างพวกฉันเลยนะยะยู"  แว่วเสียงเพื่อนสาวของยูริแซวกันระงมจนผมเหงื่อตก แต่ดูท่าทางยูริจะมีความสุขดีที่ได้ยินคำพูดแบบนี้ เพราะเธอยิ้มน้อยยิ้มใหญ่จนแก้มแทบปริ

"ก็หาแฟนมั่งสิ"  เอ้า ไปตอบเพื่อนแบบนั้นทำไมล่ะครับ! ว่าแต่ผมต้องอยู่ในสภาพนี้อีกนานเท่าไหร่เนี่ย T__T

 

***

 

เป็นเวลานาน กว่าที่พลพรรคสาว ๆ โขยงใหญ่จะทั้งกินและเมาท์กันจนสะใจพระอาทิตย์ก็ตกเดินไปหลายชั่วโมงแล้ว ผมมองซากอารยธรรมที่เหลืออยู่บนโต๊ะยาวของพวกเธอแล้วก็ต้องกลืนน้ำลายอย่างเหลือเชื่อ

กระเพาะผู้หญิงนี่ช่างน่ากลัวจริงๆ ขนาดว่าบริกรมาเก็บจานออกไปบ้างแล้วนะเนี่ย

เราเดินออกจากร้าน ลัดเลาะไปตามแหล่งช็อปปิงของสยามที่เปิดไฟสว่าง มาจนถึงป้ายรถเมล์หน้าโรงหนังสยาม รอส่งสาว ๆ ให้กลับบ้านที่อยู่ทางช่วงถนนพญาไท

"ยูริจะกลับยังไงล่ะ ดึกแล้ว"  ผมถามไปเป็นมารยาทตามประสาแฟน(?)ที่ดีควรจะถาม จนเธอหันมายิ้มหวานอวดเขี้ยวน่ารักให้ผมด้วยดวงตาปิติ

"โน่จะไปส่งยูเหรอ"  เอ่อ...เอางั้น?

แต่ก็อย่างที่ผมบอกนั่นแหละ ยูริไม่ใช่ผู้หญิงประเภทนั้นหรอก เธอหัวเราะหลังจากที่พูดจบประโยคทันที  "ล้อเล่นน่ะ! ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ยูริกลับแท็กซี่กับเมย์ แล้วเจอกันใหม่วันหลังนะ"  ได้ยินแบบนั้นค่อยโล่งใจไปนิดหน่อย ไม่ใช่โล่งที่ไม่ต้องไปส่งยูรินะครับ แต่ผมโล่งใจที่มีคนกลับบ้านเป็นเพื่อนเธอต่างหาก

"ถึงบ้านแล้วก็โทรมาบอกด้วยนะครับ"  ผมเองก็ไม่ใช่แฟนที่แย่นักหรอกน่า

หลังจากที่ร่ำลากับยูริและเพื่อน ๆ จนส่งเธอขึ้นรถแท็กซี่ไปเรียบร้อยแล้ว (ไม่ลืมจะถ่ายรูปทะเบียนรถแท็กซี่ไว้ในมือถือ) ก็ถึงตาผมบ้างละที่จะกลับบ้าน แต่แค่หันหลังมายังไม่ทันจะก้าวขาไปไหน ก็เสือกประจันหน้ากับไอ้ตัวป่วนชีวิตผมในช่วงหลัง ๆ มานี้เสียก่อน

"เฮ้ย!!!"  มึงหล่อขนาดไหน แต่ดึก ๆ ดื่น ๆ มายืนเงียบ ๆ ข้างหลังกูก็นึกว่าผีเหมือนกันนะโว้ย! อูยยย เง็กเซียนฮ่องเต้ช่วยข้าน้อยด้วย ขวัญเอ๊ยขวัญมา

แน่นอนว่าผมร้องเสียงหลงที่หันกลับมาเจอหน้ามันรออยู่ แต่สิ่งที่น่าระแวงยิ่งกว่านั้นคือการปล่อยให้มันมายืนซ้อนหลังนาน ๆ อูย...ไม่ปลอดภัยแน่ ๆ รีบหันหน้าไปคุยกับมันดี ๆ ดีกว่า

"โน่เป็นแฟนที่ดียิ่งกว่าที่ผมคิดอีกนะเนี่ย"  มันพูดทั้งรอยยิ้มทะเล้น แต่ผมรู้สึกเหมือนถูกหลอกด่าปะแล่ม

"หมายความว่าไง"

"เฮ้ย ไม่ใช่อย่างนั้น หมายความว่าโน่ก็ดูแลยูริดีเหมือนกันนะ นึกว่าจะใจร้ายกว่านี้ซะอีก"  นี่มึงแก้ตัวแล้วเหรอวะ

"เป็นผู้ชายก็ต้องดูแลเขาหน่อยสิ นึกว่าปุณณ์จะไปส่งเอมซะอีกนะ"  ผมพูดพลางเดินไปด้วยเพื่อขึ้นบันไดเลื่อนข้ามฝั่งไปยังป้ายรถเมล์หน้าสยามเซ็นเตอร์ แน่นอนว่าปุณณ์เดินตามผมติด ๆ เพราะจะว่าไปบ้านเราก็อยู่ใกล้กัน

แต่อย่ามาเดินอยู่ข้างหลังกูได้ไหมเนี่ยยย เข้าใจไหมว่ากูรู้สึกแปลก แปลกกก

"ปกติก็ไปส่งนั่นละ แต่วันนี้ต้องพาโน่ไปที่บ้านนี่"

มึงพูดอะไรนะ!

"เฮ้ย! ให้ไปทำไมอีกวะ!!!"  กูเป็นแฟน(ในนาม)แต่ไม่ได้แต่งเข้าบ้านมึงนะโว้ย จะให้ไปอยู่กินด้วยเลยรึไง!

"อ้าว แล้วโน่ไม่เอามอ'ไซค์ที่จอดทิ้งไว้บ้านผมเหรอ"  เออว่ะ เกือบลืม อะไรวะเนี่ย วันนี้ผมเบลอจริง ๆ

"เออว่ะ เอา ๆๆ แล้วแป้งอยู่บ้านปะ"  ต้องถามถึงตัวปัญหาก่อนเลยเป็นดีที่สุดครับ

"ไม่อยู่บ้านจะให้อยู่ไหนล่ะ ฮะฮะ"  มันตอบผมกลั้วหัวเราะเหมือนผมถามคำถามโง่ ๆ แต่คำถามของผมมันก็โง่จริง ๆ นั่นแหละ

ว่าแต่...หลังจากเป็นแฟนกับยูริ ก็ต้องไปเป็นแฟนไอ้ปุณณ์ต่ออีกเหรอวะ! ชีวิตผมจะมีอิสระบ้างไหมเนี่ยยย

 

TBC.

Postscript (Since 2008) : ขอบคุณสำหรับคอมเม้น+คะแนนโหวตในตอนที่แล้วมาก ๆ เลยค่ะ ^^ มีแต่คนชอบน้องแป้งเต็มไปหมดเลย (555+) ก็ถ้าไม่มีน้องแป้ง ปุณณ์กับโน่คงไม่ได้เล่นอะไรพิเรนท์ ๆ กันแบบนี้เนอะ เห็นมีคนเชียร์ให้ยูริ ยูริ กับ เอม (งงปะ?) ด้วย 55555+.. อันนี้เดี๋ยวจะรับไว้พิจารณานะคะ 555+

โน่จะทำไงดีล่ะเนี่ย.. ไม่อยากโผล่ไปบ้านนั้นบ่อย ๆ แต่ก็ดันลืมมอไซค์ไว้ซะนี่... จะมีอะไรเกิดขึ้นอีกรึเปล่า.. อุอุอุ เดี๋ยวต้องติดตาม

ขอโทษด้วยนะคะที่มาต่อทีละสั้น ๆ T__T (เป็นนิสัยแย่ ๆ ไปแล้วอะ) แต่ยังไงจะพยายามมาต่อให้ถี่ที่สุดเท่าที่จะทำได้นะคะ ตอนนี้ก็ขอคอมเม้นกับคะแนนโหวตอีกหน่อยเนอะ (ชอบมากโหวตมาก ชอบน้อยโหวตน้อย ไม่ว่ากันเน้อ) ยังยินดีรับฟังคำติชมเหมือนเดิมค่ะ ^^

 

ปล. ตอนนี้อีโมติค่อนเยอะหน่อยต้องขอโทษด้วยแรง ๆ ไอ้โน่มันหลายอารมณ์เกิน เอาใจมันไม่ถูกเหมือนกัน เฮ้อ...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 215 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

31,673 ความคิดเห็น

  1. #31631 Alljae (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 15:08
    555555555
    #31,631
    0
  2. #31610 Cream-o444 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 22:49

    เรื่องราวมีความวุ่นวายมากกกกกก55555

    #31,610
    0
  3. #31601 Chakyy59 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 22:14

    โน่มีความบ่น😂😂😘😘

    #31,601
    0
  4. #31597 pung_poon2 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 00:47
    ขำโน่..บ่นเก่งมาก..😂
    #31,597
    0
  5. #31554 maleexlion (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มีนาคม 2563 / 22:12
    โน่ก็คือไม่ได้พัก5555555 รับงานต่อ5555
    #31,554
    0
  6. #30945 Think_out (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2557 / 14:40
    ระแวงเกินไปแล้วโน่ รึเปล่า 555
    #30,945
    0
  7. #30851 lalalahunny (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 เมษายน 2557 / 15:08
    ยูริเหมือนเพื่อนสาวมากกว่านะ
    #30,851
    0
  8. #30822 Bean_6 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 เมษายน 2557 / 17:20
    น่าร้ากกกกกกกกกกกก~ รู้สึกอยากเป็นแป้ง
    #30,822
    0
  9. #30749 Pokkokikku (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มีนาคม 2557 / 02:14
    ยุริเนี่ย....น่ากลัวเนอะ 5555
    #30,749
    0
  10. #30665 Lucia Eve (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มีนาคม 2557 / 14:28
    ยูริเราเลิกกันเถอะ  ผมมีสามีใหม่แล้ว =.,= //โน่ไม่ได้กล่าวไว้ (ข้ามเม้นนี้ไป)
    #30,665
    0
  11. #30522 mitake (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 มกราคม 2557 / 20:16
    คบซ้อนไม่ดีนะโน่ เลิกกับยูริซะนะ 5555555555
    #30,522
    0
  12. #30411 ลูกหลานป๋าเจ๊ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มกราคม 2557 / 17:32
    เอิ่มโน่นี่อย่าหาว่าไรเลยนะปากมีอ่ะพูดบ้างดิ

    โอ้ยยยยยยยยยยยยยจะฮาหรือสงสารดี

    5555555555555555555555555555555
    #30,411
    0
  13. #30336 pinpin (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มกราคม 2557 / 14:45
    คบซ้อนไม่ดีนะๆ เลิกกับผญ.คนนั้นซะ 55555555
    #30,336
    0
  14. #30331 wie-mc (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มกราคม 2557 / 03:00
    ปุณณ์แกมีซัมติงรองอะไรกับโน่ใช่ไม?
    #30,331
    0
  15. #30045 แรมน้อย (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2556 / 21:59
    เหยยยยยยยย ทำไมรู้สึกว่าปุณณ์ มันแปลกๆกับโน่ๆจริงๆนะเนี่ย

    ชอบเอมจริงป่ะเนี่ยปุณณ์

    ปล.เพื่อนโน่แม่มจ้องจะให้โน่เป็นเมียปุณณ์ให้ได้เลยใช่ป่ะ ฮ่าๆ
    #30,045
    0
  16. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  17. วันที่ 21 ตุลาคม 2556 / 12:42
    โน่นี่นะ 555555
    #29,964
    0
  18. #29875 Iจ้ๅจoม--หลี่ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2556 / 02:13
    โน่ถ้าไม่ชอบยูริ ก้ออย่าตีสนิทนักซี่ เดี๋ยวจะแยกยาก
    #29,875
    0
  19. #29840 ParKris0627 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2556 / 00:21
    แกกกกฉันสงสารโน่โดนมัดมือชกตลอดดดดด
    #29,840
    0
  20. #29818 Namexofan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2556 / 14:02
    ปุนณ์น่ารัก
    #29,818
    0
  21. #29719 三千代 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2556 / 02:02
    ปุณณ์ชอบโผล่มาหลังโน่ตลอด =   =;;
    น่าสงสารเคะน้อยของเฮาจุงเบย กร๊ากกก
    แอคติ้งเป็นแฟนหนุ่มที่ดีกับเมียที่น่ารักได้เยี่ยมมาก
    #29,719
    0
  22. #29660 Dark of days (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2556 / 14:04
    ชอบน้องแป้ง 55
    #29,660
    0
  23. #29618 ยัยเเก้มใส (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 09:55
    น้องแป้งตัวชงประจำเรื่อง
    #29,618
    0
  24. #29592 ชานมไม่ใส่ไข่มุก (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2556 / 23:58
    ได้ยินชื่อน้องแป้งทีไร ตื่นเต้นทุกที 5555 ต้องมีอะไรอีกแน่ๆ  ><
    #29,592
    0
  25. #29491 Nut (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 23:50
    เลิกๆๆๆๆ มาคบกับปุณดีกว่าโน่ๆ
    #29,491
    0