นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

[SEONHO] beautiful memory.ความทรงจำของผม

คุณเคยนั่งคิดถึงเรื่องเก่าๆไหม? เรื่องสมัยเด็กที่เป็นเรื่องราวเล็กๆเเต่พอนึกถึงก็ยังคงสร้างรอยยิ้มประทับไว้ที่ใบหน้าเหมือนตอนนี้..

ยอดวิวรวม

122

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


122

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


3
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  2 ต.ค. 60 / 23:03 น.
นิยาย [SEONHO] beautiful memory.çӢͧ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
คุณเคยนั่งคิดถึงเรื่องเก่าๆไหม? เรื่องสมัยเด็กที่เป็นเรื่องราวเล็กๆเเต่พอนึกถึงก็ยังคงสร้างรอยยิ้มประทับไว้ที่ใบหน้าเหมือนตอนนี้..


เนื้อเรื่อง อัปเดต 2 ต.ค. 60 / 23:03


คุณเคยนั่งคิดถึงเรื่องเก่าๆไหม? เรื่องสมัยเด็กที่เป็นเรื่องราวเล็กๆเเต่พอนึกถึงก็ยังคงสร้างรอยยิ้มประทับไว้ที่ใบหน้าเหมือนตอนนี้..



ช่วงมัธยมตอนต้น ผม'ยู ซอนโฮ'เด็กผู้ชายธรรมดาคนฟนึ่งที่อาศัยอยู่กับเเม่เเละน้องชายกันเเค่3คนครอบครัวของผมถ้ามองจากภายนอกก็ดูเหมือนจะไม่สมบูรณ์ เพราะพ่อเเละเเม่ของผมเเยกทางกันตั้งเเต่ตอนที่ผมอายุ 10 ขวบ เเต่พวกเขาก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันอยู่นะซึ่งทั้งผมเเละน้องชายก็ไม่ได้รู้สึกขาดอะไรไปเพราะพวกเราก็จะติดต่อกันอยู่เหมือนปกติ ซึ่งผมก็ต้องไปพบกับพ่อทุกอาทิตย์..อาทิตย์ละครั้ง เขาอาศัยอยู่ที่คอนโดใหญ่ใจกลางเมืองเเห่งหนึ่ง มีสระว่ายน้ำที่ดึงดูดใจให้ผมไปพบพ่อบ่อยๆ ทุกครั้งที่ไปผมจะไปว่ายทุกครั้งไม่มีขาดเเละทุกครั้งสระว่ายน้ำนั้นก็จะมีผมที่ว่ายอยู่คนเดียวมันถือเป็นสระส่วนตัวของผมเลยล่ะ จนวันหนึ่งตอนลงมาจากห้องผมได้ยินเสียงน้ำที่กระเด็นออกจากสระ

       มีคนเล่นด้วยเหรอ? 
 
นั้นคือความคิดเเรกในหัวผมก่อนจะเปิดประตูที่กั้นตัวภายในอารคารกับภายนอกไว้ออก
เด็กผู้ชายผิวขาวสองคนว่ายน้ำไล่จับกันทั่วสระ ท่าทางคงจะเป็นพี่น้องที่อายุไล่เลี่ยกัน เเละอายุคงราวๆเดียวกันกับผม คนหนึ่งมีหน้าตาที่ออกตี๋ๆผิวขาวพอตัว มีรูปร่างที่เหมือนนายเเบบ ส่วนอีกคนดูเด็กกว่าเเต่ก็ไม่มากน่ะ มีผิวที่สวยไม่ต่างจากเด็กผู้หญิงที่ดูเเลตัวเองอย่างดี ส่วนสูงไม่ต่างจากเด็กหน้าตี๋อีกคนมาก พวกเขาสองคนดูเพอร์เฟคเหมือนหลุดออกมาจากนิตยสารเเฟชั่นชุดว่ายน้ำเล่มนึ่งเมื่อมาเทียบกับผมที่มีผิวสีน้ำผึ่งเหมือนเด็กผู้ชายทั่วไป ส่วนสูงที่อยู่เเค่ 170 เซนแถมหน้าตาไม่ได้ดีเด่นอะไรมากเเล้วมันช่างหน้าอิจฉาซะจริงๆ ผมมองพวกเขาสักพักจนทั้งสองหันมองมาที่ผมที่ยืนอยู่ตรงเก้าอี้ริมสระเเต่ก็เพียงครู่เดียวเเล้วก็หันไปเล่นกันต่อ ผมจึงไม่ได้สนใจอะไรเเล้วลงไปว่ายน้ำเหมือนประจำ
      'นี่นายมาว่ายน้ำคนเดียวไม่เหงาเหรอ?'
เด็กผู้ชายหน้าตี๋ๆคนนั้นตะโกนถามผมที่อยู่อีกฝั่งของสระ เเล้วค่อยๆว่ายน้ำมาใกล้ๆ
'ก็นิดหน่อย..เเต่ก็ชินเเล้ว'ผมตอบไปตามตรง การว่ายน้ำคนเดียวมันไม่ได้สนุกเท่าไร การมีเพื่อนเล่นด้วยมันต้องดีกว่าอยู่เเล้ว เเต่ถ้าไม่ลงมาว่ายน้ำผมก็ต้องนั่งเบื่ออยู่บนห้องกับพ่อ ไม่ใช่ว่าผมเบื่อพ่อนะ เเต่เขาทำงานตลอดเวลาจนไม่ได้พูดคุยกับผมมากนะ การเลือกลงมาว่ายน้ำข้างล่างจึงเป็นสิ่งที่เเก้เหงาของผมอย่างหนึ่ง
       'งั้นเหรอ..นายอยากมาเล่นกับเราไหม?'
เด็กอีกคนถาม พวกเขายิ้มให้กับคนที่พึ่งจะเจอกันครั้งเเรกอย่างผมจนตาหยี๋ ทำเอาผมไม่กล้าปฎิเสธ เลยพยักหน้าตอบตกลงไป
สิ่งที่เราเล่นกันก็เหมือนเด็กทั่วไป ไล่จับ ว่ายน้ำเเข่งกัน ดำน้ำให้ได้นานที่สุดพวกเราไม่ต้องกลัวว่าจะรบกวนใครเพราะในสระก็มีกันอยู่เเค่ 3 คนเท่านั้น พวกเราเล่นกันจนถึงเย็นทั้งๆที่ผมคิดว่ามันพึ่งจะผ่านไปสิบนาทีเเท้ๆ เราดูสนิทกันมากเหมือนรู้จักกันมานาน ผมรู้ว่าคนที่หน้าตาออกตี๋ๆชื่อ ฮยอนบิน ส่วนคนผิวสวยอีกคนชื่อควานลิน พวกเขาอาศัยอยู่ตึกตรงข้ามกับพ่อผม เเละเขาสองคนก็เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน เขาอยู่ด้วยกันเเค่ 2 คนเพราะบ้านที่พวกเขาอยู่ไกลจากโรงเรียนมากเเม่ๆเลยให้พวกเขาย้ายมาอยู่ด้วยกัน

      'นายขนตายาวจัง เหมือนเด็กผู้หญิงเลย'
ควานลินขยับตัวเเล้วยื่นหน้ามามองขนตาผมจนหน้าพวกเราห่างกันไม่มากนัก ตายเเล้ว หัวใจผมมันเต้นเเรงจนแทบจะหลุดออกมาเเล้วละ ทำไมเป็นเเบบนี้กัน พวกเราเป็นผู้ชายทั้งคู่นะ
       'เห้ยๆใกล้ไปๆ'ฮยอนบินที่มองอยู่นานเริ่มจับญาติของตัวเองให้ห่างจากผม ทั้งสองมองหน้ากันซักพักก่อนที่ควานลินจะเป็นฝ่ายสาดหน้าเข้าหน้าฮยอนบินก่อน สงครามน้ำเริ่มขึ้นอีกครั้งผมเลยว่ายไปร่วมวงอีกคน
       'คะ..เเค่กๆ'ผมไอจนตัวโย่งเพราะน้ำที่ถูกสาดมาเข้าปากผมจนสำลัก
        'เป็นไรมากมั้ย'ฮยอนบินว่ายมาดูอาการผม'ไอหน้าเหนอเเดงไปหมดเเล้ว'ไม่พูดเปล่าพอเห็นว่าผมหยุดไอเเล้วเขาเลยเอื้อมมือมาหยิกเเก้มผมเบาๆ อ่า..ให้ตายเถอะครับผมใจเต้นให้กับการกระทำเเบบนี้อีกเเล้ว
        'เยอะละๆ'ครั้งที่เเล้วฮยอนบินเป็นคนดึงตัวควานลิน คราวนี้ควานลินเป็นฝ่ายดึงฮยอนบินให้ออกห่างจากผมบ้าง การกระทำของพวกเขามันน่าขำจนผมเผลอหัวเราะใส่ทั้งสอง ฮยอนบินกับควานลินมองหันมาหน้ากัน หน้าของทั้งสองคนเหมือนคล้ายสงสัยว่าผมหัวเราะทำไมยิ่งทำผมหัวเราะเสียงดังกว่าเดิมเข้าไปใหญ่วันนี้ผมใช้เสียงหัวเราะพร่ำเพรื่อไปเเล้วนะ ไม่ไหวเเล้วๆ

พวกเราเล่นด้วยกันจนถึงค่ำ..จนถึงเวลาที่ผมต้องขึ้นจากสระ
       'เราต้องขึ้นเเล้วละนี้เล่นมานานพอแล้ว'ผมบอกเเล้วก้าวขึ้นจากสระ ก่อนจะหันไปยิ้มให้ทั้งสองคน
       'เราจะได้มาเล่นด้วยกันอีกไหม?'พวกเขาว่ายมาเกาะขอบสระเเล้วถามผม 
       'ได้เจอสิถ้าพวกนายมาเล่นน้ำ เรามาที่นี้ทุกอาทิตย์นั้นเเหละ '
       'อื้อ..งั้นเจอกัน วันนี้สนุกมาก ไว้มาเล่นกันอีกนะ:)'
        'อื้ม ไว้มาเล่นกันอีกนะ :)'
เราบอกลากันด้วยยิ้มจางๆ ผมหันหลังเเล้วเดินเข้าไปในตัวคอนโด วันนี้เป็นวันที่ผมสนุกมากจนอารมณ์ดีเผลอยิ้มตลอดเวลาจนพ่อถามผมเลยเล่าให้ฟังว่าผมเจอเพื่อนใหม่เเถมยังนัดกันเเล้วว่าจะมาว่ายน้ำเล่นด้วยกันอีก พ่อที่ได้ยินก็ยิ้มโล่งใจที่ผมไม่ต้องมานั่งเบื่อเวลามาหาพ่อที่คอนโดเเล้วซึ่งผมก็คิดเหมือนกัน หลังจากวันนั้นผมจะจะคอยนับวันรอที่จะไปหาพ่อที่คอนโดอีก ไม่ใช่เพราะอยากเจอพ่อมากหรอกนะ เเต่อยากไปเล่นน้ำกับสองคนนั้นมากกว่า ผมนี่เป็นลูกที่เเย่จริงๆ ฮ่าๆ

จนวันก็วนครบหนึ่งอาทิตย์ผมมายืนอยู่บนรถเมล์พร้อมกระเป๋าเป้ที่มีชุดว่ายน้ำตัวโปรดใส่ไว้ รถกำลังมุ่งหน้าไปคอนโดของพ่อผมตามปกติเเต่ครั้งนี้ผมรู้สึกตื่นเต้นเป็นพิเศษเพราะจะได้เจอพวกเขาสองคนเเล้ว นี่ผมยังตกใจตัวเองเลยนะว่าทำไมถึงอยากเจอพวกเขาขนาดนี้ เมื่อมาถึงผมกล่าวทักทายพ่อตามปกติเเล้วนั่งเล่นโทรศัพท์รอเวลาที่ผมลงไปว่ายน้ำให้ตรงกับครั้งที่เเล้ว ผมมั่นใจมากว่าต้องเจอทั้งสองคนเเน่ๆเเต่ก็ต้องผิดหวัง พอผมลงมาที่สระน้ำผมไม่เจอใครเลย ตอนเเรกก็คิดว่าคงลงมากันช้าผมเลยไปว่ายรอก่อนเเต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่เจอเขาทั้งสองคนจนถึงเวลาที่ผมต้องขึ้นก็ยังไม่เห็นเเม้เเต่ปลายผมของพวกเขาด้วยซ้ำ มันน่าน้อยใจชะมัด นัดกันไว้เเล้วเเท้ๆ ผมได้เเต่เก็บความรู้สึกน้อยใจไว้เเล้วขึ้นมาจากสระ พร้อมคิดว่าฮยอนบินกับความลินคงไม่ว่างวันนี้ อาทิตย์หน้าก็คงเจอทั้งสองคน เเต่หลังจากวันนั้นเราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย เเม้จะไปว่ายน้ำเวลาเดิมวันเดิมเเต่ก็ยังไม่เจอ จนเวลาผ่านไปหลายเดือนผมก้าวเข้าสู่มัธยมปลายเป็นเด็กม.4 เต็มตัว ร่างกายเปลี่ยนเเปลงไปกว่าเดิมร่างกายโตเต็มวัย ส่วยสูงเพิ่มขึ้นจนตอนนี้ผมกลายเป็นเด็กที่สูงที่สุดในห้องเเถมยังพ่วงด้วยหน้าตาที่ดูดีขึ้นจนมีสาวๆหนุ่มๆมาติดพลันไม่มีขาด เเต่การเข้าสู่ช่วงมัธยมปลายทำให้ผมยุ่งมากขึ้นจนไม่ค่อยมีเวลาไปเยี่ยมพ่อบ่อยเหมือนต้องม.ต้น เเทบจะไม่ได้ไปเลยด้วยซ้ำเเต่เรายังคงคุยกันผ่านโทรศัพท์เหมือนเดิม ส่วนเรื่องของฮยอนบินกับควานลินนั้นผมเก็บเข้าลิ้นชักไปแล้วเเหละ มันนานมากเดล้วที่พวกเราไม่ได้เจอกันเลยทำให้ผมล้มเลิกความพยายามที่คิดว่าจะได้เจอเขาทั้งสองคนเเล้วไม่เเน่เขาอาจจะย้ายออกไปเเล้วก็ได้ ใครจะรู้
ผมใช้ชีวิตนักเรียนตามปกติจนถึงวันปิดเทอมฤดูร้อน โดยที่ผมไม่ลืมโทรนัดเเนะกับพ่อว่าจะเข้าไปหา ท่านดีใจมากที่เจอหน้าผมหลังจากที่ไม่ได้เจอมาสักพัก เเต่ทุกอย่างก็เหมือนเดิมพ่อต้องทำงานให้เสร็จก่อน ผมเลยขอลงไปนั่งเล่นที่สระว่ายน้ำเหมือนตอนสมัยก่อน เเต่ผมไม่หยิบชุดว่ายน้ำตัวโปรดติดมือลงมาด้วยมันยังคงเเขวนทิ้งไว้ในตู้เสื้อผ้าตั้งเเต่หลายเดือนก่อน มีเเค่หนังสือนิยายเล่มหนาอยู่ในมือผมเท่านั้น

ผมลงมาข้างล่าง ทุกอย่างดูเหมือนเดิมโดยเฉพาะเรื่องที่ไม่มีคนมาว่ายน้ำเลย ทุกอย่างดูเงียบสงบจนผมเคลิ้มหลับ หนังสือที่หยิบลงไปแต่ไม่ได้อ่านทำหน้าที่ปิดหน้าผมที่นอนอยู่บนเก้าอี้เเสนสบาย ลมอ่อนพัดมาจางๆ เเต่เสียงที่เคยเงียบสงบตอนนี้กลับมีเสียงน้ำที่กระเด็นไปมา
มีเด็กมาเล่นเเล้วเหรอ?
ผมหยิบหนังสือออก เเล้วมองไปที่สระว่ายน้ำ ผู้ชายสองคนที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันผมซัดน้ำใส่กันเหมือนเด็กที่ผมเคยรู้จัก พวกเขาหันมามองที่ผมเเล้วยิ้มกว้าง
    'นั่งคนเดียวไม่เหงาเหรอ มาเล่นด้วยกัน'อีก'มั้ย:)'
ฮยอนบินตะโกนถามผม คำพูดที่คุ้นเคยทำให้ผมยิ้มกว้างขึ้นอีกครั้ง พวกเขาว่ายเขามาเกาะข้างสระใกล้ๆกับที่ผมนั่ง
    'พวกนายหายไปไหนมา'ผมถาม ใจผมเริ่มสั่น ผมคิดว่าจะไม่ได้เจอพวกเขาอีกเเล้วเเท้ๆ'เรามารอพวกนายที่นี้ตั้งหลายครั้งอ่ะ'
    'ขอโทษ มีเรื่องนิดหน่อยอ่ะ เลยต้องกลับไปอยู่ที่บ้าน'ควานลินตอบ พวกเขาทำหน้ารู้สึกผิดจนผมไม่กล้าถามอะไรต่อ พวกเราเงียบกันไปสักพักก่อนที่จะเป็นผมที่เริ่มพูด
    'เราไปเอาชุดว่ายน้ำก่อนนะ'
    'เร็วๆเลย'ควานลินย้ำ เเถมยังสาดน้ำมาที่ผมจนเสื้อตัวเก่งผมเปียกเป็นย่อมๆ
    'เห้ย ไอ้นี่นิ'ผมทำท่าจะโยนหนังสือในมือใส่เเต่ก็เเค่ทำท่า เล่มนี้เเพงจะตายเก็บเงินตั้งนานกว่าจะซื้อได้
    'ไปเอาได้เเล้ว เดี๋ยวก็อดเล่นหรอก'ควอนบินเตื่อน
    'เออๆ'ผมลุกเเล้วหันหลังเตรียมวิ่งเข้าไปเอาชุดว่ายน้ำที่ห้อง'อย่าไปไหนอีกนะ'ผมไม่ลืมที่จะหันมาย้ำ ผมกลัวพวกเขาหายไปดื้อๆอีก
    'สัญญา ครั้งนี้ไม่หายไปไหนเเล้ว'ควานลินตะโกนกลับมาพร้อมยิ้มโชว์เหงือก โดยมีฮยอนบินที่ยื่นส่งยิ้มกว้างไม่เเพ้กันอยู่ข้างๆ ผมส่งยิ้มให้พวกเขาอีกครั้งเเล้วเปิดประตูเตรียมเขาไปในตัวอาคารถ้าไม่มีเสียงจากด้านหลังเรียกขึ้นซะก่อน
    'ซอนโฮ!'
    'อะไรอีกละ เราจะได้ขึ้นไปชุดมั้ยเนี้ย'
    'คิดถึงนะ!!'ควานลินเเละฮยอนบินตะโกนขึ้นมาพร้อมกัน พวกเขามองหน้าผมที่ตอนนี้คงกำลังจะเปลี่ยนสีเป็นลูกมะเขื่อเทศสดเป็นที่เรียบร้อยเเล้ว เขาสองคนทำใจผมเต้นเเรงอีกครั้งเเล้วครับ
    'คะ...คิดถึงเหมือนกันนั้นเเหละ!'พูดจบผมรีบวิ่งเข้าไปในตึกทันที ผมกลัวว่าพวกนั้นจะรู้ว่าเสียงหัวใจผมเต้นเเรงขนาดไหน

ผลงานอื่นๆ ของ harleydayvison

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 YhoSLuv (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 18:26
    อ๊ายยย ฮยอนบินกับควานลินชอบน้องป่ะๆ เขินมากง่ะ ไรต์มาต่อเน้อ เราพบเจอฟิคสนุกๆแล้ววว
    #1
    0