คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย FIC BLACKPINK [1-SHORT] LISOO I JENLISA I CHAELISA - Ἱ FIC BLACKPINK [1-SHORT] LISOO I JENLISA I CHAELISA - แผน | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

































'ยัยเด็กดื้อ'




'ยัยเด็กนิสัยไม่ดี'




'คนบ้า'















เค... ก็ได้




















































เรื่องนี้ลงในบอร์ดบพ.แล้วนะคะ ขอนำมาลงใหม่เผื่อใครยังไม่ได้ลองอ่าน

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ
ภีช

เนื้อเรื่อง อัปเดต 14 พ.ค. 61 / 21:33
















แผน





























"งั้นอันนี้/ไม่อ่ะ มันคอลึกไป"







"ตัวนี้/ไม่ คอเต่ามันน่าหงุดหงิดคอ"







"อ่ะนี้/คอกว้างขนาดนี้ซื้อเสื้อเปิดไหล่ดีกว่าอ่ะ"







"นี่/เชิ้ตไม่สวย"









แล้วจะบอกให้นุเลือกให้ทำไมวะ?









"งั้นฉันไปนอนละ" ร่างสูงก้าวขายาวๆข้ามโซฟาไปทันทีที่พูดจบ ทิ้งให้หญิงสาวสองคนที่นั่งอยู่โซฟาอีกตัว และหญิงสาวอีกคนที่นั่งพื้นนอนพิงโซฟาตัวนั้นมองตามเงียบๆ ดูเหมือนพวกเธอกำลังคิดจะทำอะไรสักอย่าง เพราะหลังจากแผ่นหลังของลลิษาพ้นประตูห้องนั่งเล่นไป ทั้งสามก็หันมามองหน้ากันอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรต่อดี


"หนูว่ามันไม่สนุกจริงๆนะคะ" ร่างบางๆกลิ้งไปกับพื้นห้อง เงยหน้ามองพี่สาวทั้งสองที่เอกเขนกกองกันดูนิตยาสารแฟชั่นอยู่บนโซฟาเบด พลางแก้มป่องๆนั่นก็อมลม คิ้วบางก็ขมวดมุ่น


"อะไรกัน แชยองอา นี่เพิ่งเริ่มนะ" ต้นตอความคิดแปลกๆ พยายามดึงความมั่นใจของคนน้องกลับมา หากแผนนี้มีคนสมรู้ร่วมคิดเพียงสองคน มันก็ไม่ราบรื่นน่ะสิ และถ้าเกิดเรื่องมันไปกันใหญ่ คนสามคนจะต้องช่วยกันแก้ปัญหาได้ดีกว่าสองคน ถูกมั้ยล่ะ


"แต่ว่านะชูว ฉันก็รู้สึกไม่โอเคแล้วอ่ะ" แค่ยัยเด็กนั่นทำหน้านิ่งๆ เมินพวกเธอ และเดินหนีไปแบบเมื่อกี๊ เจนนี่ก็รู้สึกไม่โอเค ไม่โอเคมากๆด้วย


"นี่ ตอนแรกเธอก็เป็นคนเห็นดีเห็นงามกับฉันนะ เจนนี่อา อดทนหน่อยสิ" จีซูพยายามดึงสติทั้งสองคนที่เริ่มไม่มั่นใจกับแผนนี้ที่พวกเธอช่วยกันคิด แผนจะแกล้งใครอีกคนที่ไม่ได้อยู่ในวงสนทนานี้













แผนที่จะแกล้งลลิษา มโนบาล























"ออนนี่คะ ออกรถเลย"


"อะไรจีซู ลิซ่ายังไม่ออกมาเลยนะ"


"ลิซ่าบอกพวกเราว่าเธอจะไปรถอีกคันกับดงฮันโอปป้าน่ะค่ะ"


"งั้นเหรอ?"


"จริงค่ะ ตอนลิซ่าบอกเจนนี่ออนนี่ หนูก็อยู่ด้วย"


"โอเค งั้นไปกัน"


"ค่ะ"


ประตูรถยนต์ยี่ห้อหรูถูกปิด พร้อมกับเครื่องยนต์ถูกสตาร์ท และแล้วก็เคลื่อนตัวออกไปในที่สุด












"มาแล้วค่าาา.... เอ๋?"




รถหายไปไหนวะ?




"เฮ้ๆๆ ลืมฉันกันงั้นเหรอ? ไม่ได้ดิ!" แล้วนุจะไปยังไงล่ะเว้ย!




โทรศัพท์! ใช่! ต้องโทร!














"ออนนี่คะ ฉันอยากดูร้านไก่ทอดเปิดใหม่แถวฮงแดอ่าา แต่ไม่มีอินเตอร์เน็ตเลย"


"เอาไปสิ"


"ขอบคุณค่าา"














อห!



ตัดสายนุทัมมัย!? (TT)



โอปป้า! ต้องโทรหาโอปป้า!
















"ทำไมเค้าถึงลืมเธอไว้ล่ะ?"





นุก้อมั่ยลู้ (._.)





"ไม่รู้ค่ะ ฉันก็ไม่ได้นานนะ อยู่ดีๆก็ทิ้งกันเฉยเลย"


"อะไรกัน ถ้าจะให้ฉันมารับเธอ น่าจะโทรมาหาก่อน หรือไม่ก็น่าจะถามเธอตรงๆซักหน่อยนะ" เมเนเจอร์โอปป้าที่รีบมารับลลิษาทันทีที่เจ้าตัวบอกโดนทิ้ง(?) รู้สึกไม่เข้าใจเพื่อนร่วมสายงานของเขา การมารับไอดอลไปงานแบบนี้ มันต้องเตรียมพร้อมทุกอย่างไม่ใช่เหรอ ถ้าลืมแต่งเสื้อผ้าหน้าผมจะไม่แปลกใจ แต่นี่คนตัวเป็นๆที่ต้องไปงานจริงๆ อีกคนซึ่งก็มีประสบการณ์พอ ไม่น่าจะละเลยไปได้นี่นา







BLACKPINK ออกงานแค่ 3 คน มันจะครบวงตามที่เขาเชิญมาได้ไง






"ช่างเถอะค่ะ แต่โอปป้า กี่โมงแล้วเนี่ย?"


"ไอ้หยา!" แปลว่า 'ฉิบหาย' ถูกมะ (=_=)


"ร้อยยี่เลยโอปป้า! ร้อยยี่เลย!!" ไม่ได้แว๊น ก็ต้องแว๊น! ลืมบอกไปใช่มั้ย ว่าเมเนเจอร์โอปป้าน่ะ






เอาบิ๊กไบค์มารับนุจ้า!






ถอดวิญญาณลลิษา! สวมวิญญาณสก๊อยสาว! ซิ่งเรยค้ะพรี่!!





















"ชักช้า! มัวทำอะไรอยู่ลิซ่า!"



หากฉันบอกออกไป... มันจะต่างอะไรกับการแก้ตัว



"ขอโทษค่ะ"



"เพิ่งโทรหาดงฮันรึไง"



คร่ะ โอปป้าเรยบิดล้อยยี่มา



"ทำไมไม่เตรียมพร้อมก่อน" 



ทัมมัยมั่ยหั้ยนุเตียมจัยก่อนจะดนทิ้งล่ะค้ะ



"อย่าให้มีแบบนี้อีกนะ" 



อย่าทิ้งนุอีกจิค้ะ



ทำได้เพียงแอบเถียงในใจเท่านั้น ลลิษาไม่อยากจะพูดออกไป เพราะนอกจากจะดูเสียมารยาทกับผู้ใหญ่แล้ว เรื่องมันอาจจะยาวไปมากกว่านี้ ยังไงซะตอนนี้เธอก็มาทัน




ถึงสภาพจะกระเซอะกระเซิงหน่อยก็เถอะนะ เฮ้อมมมมมมมม (-0-)




"ทำไมช้าล่ะ น่าจะดูเวลาด้วยนะ" โอเค... ไม่แปลกใจ ถ้าหากคนตรงต่อเวลาอย่างเจนนี่จะเคืองเธอ


"ขอโทษค่ะ"


"เธอนี่เริ่มไม่มีความรับผิดชอบแล้วจริงๆ" อ่าฮะ... มันเป็นธรรมดาอยู่แล้วล่ะมั้ง ที่พี่ใหญ่อย่างจีซูจะต้องตำหนิตักเตือนน้องเล็กอย่างเธอ


"ขอโทษอีกครั้งค่ะ"


"ไปทำผมใหม่เถอะลิซ่า" คนนุ่มนิ่มน่ะ ก็เหมือนเดิมแหละ หล่อนคงไม่ชอบต่อความยาวสาวความยืด


"ขอโทษนะ"








ให้ตายสิ รู้สึกผิด ทั้งๆที่ไม่ผิดก็ได้เหรอวะ?






















งานประกาศรางวัลปลายปีที่ต้องเต็มไปด้วยความยิ่งใหญ่อลังการ มันน่าปวดหัวสำหรับลลิษา เธอชอบงานที่มันเรียบง่ายกว่านี้มากกว่า เธอไม่ชอบที่ต้องนั่งเงียบๆคนเดียวในขณะที่เอฟเฟคประกอบพวกนั้นพุ่งไปพุ่งมา แต่เดี๋ยวนะ...






นั่งเงียบๆคนเดียว?






ทั้งๆที่เพื่อนร่วมวงทั้งสามคนนั่งอยู่ด้วยกัน?






ใช่ ที่ลลิษารู้สึกอย่างนี้คงเป็นเพราะพวกหล่อนไม่หันมาคุยกับเธอเลย ต่างคนต่างคุยกันงุ้งงิ้ง เหมือนกับว่าไม่เห็นเธอเลยซักนิด






เค ก็ไม่ได้อยากคุยด้วยเหมือนกัน โคฟเป็นแฮรี่ พอตเตอร์ที่กำลังสวมผ้าคลุมล่องหนของเขาอยู่ก็ได้






"ลิซ่าคะ" เห?





Who is sh.. sh"t!





"ซ.. ซูจีออนนี่"





มิสเอในตำนาน คนสวยในตำนาน และที่สำคัญ





เลิกกับลีมินโฮโอปป้าแล้ว! อิอิ (-.,-)





"สวัสดีค่ะ ทำไมมานั่งอยู่คนเดียวล่ะคะ?" นั่งคนเดียว?



อ้าว... ชิบหาย หนีกันไปตอนไหนวะ?



ลลิษากวาดสายตามองหาเมมเบอร์ทั้งสามคน ปรากฏว่าพวกหล่อนย้ายไปนั่งกับ REDVELVET และทิ้งเธอไว้คนเดียวอีกแล้ว พอทำท่าจะตามไปนั่งด้วย เก้าอี้ที่ว่างก็โดนสตาฟฟ์ลากไปให้โต๊ะอื่นเสียอย่างนั้น 





ชีวิตแค่โดนทำร้าย...





"ลิซ่าคะ/อ... ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะออนนี่ ฉันชอบวิวตรงนี้น่ะค่ะ" แต่ก็นั่นแหละ นั่งอยู่ตรงนี้ก็ได้วะ วิวก็ดีจริงๆนะเว้ยเฮ้ย ใต้เวทีหน่อยๆอ่ะจ่ะ Oops! (-.,-)


"เหรอคะ งั้นพี่นั่งด้วยคนนะ" ว่าแล้วหญิงสาวก็หย่อนสะโพกลงข้างๆลลิษา ข้างๆแบบอีกนิดจะเกยตักได้แล้ว แต่คนบื้อก็คือคนบื้อ หาได้รับรู้ถึงจุดประสงค์ของการเข้ามาทักทายของออนนี่คนนี้ และหาได้รับรู้ว่าบุคคลทั้งสามที่ทอดทิ้งเธอไป ได้หันสายตาขวางๆจ้องมองเธออยู่


"เพลงของ BLACKPINK พี่ชอบมากๆเลยนะคะ โดยเฉพาะท่อนของลิซ่าน่ะ พี่ฟังวนจนแร็ปตามได้เลยล่ะ" ประโยคชื่นชมของรุ่นพี่ ทำให้ลลิษายังยกยิ้มขำได้อยู่บ้าง อย่างน้อยๆเธอก็ขอให้ตัวเองไม่ได้นั่งคนเดียวไปจบงานแล้วกันล่ะนะ


"จริงเหรอคะ ร้องให้ฟังดูหน่อยสิคะถ้างั้นอ่ะ"


"หืมมม เอาจริงๆเหรอคะ พี่ก็เขินอยู่นะ" มือบางจับผมทัดหูอย่างเขินๆ กิริยาของหล่อนไม่ได้เสแสร้งทำ ซูจีเขินรอยยิ้มของลลิษาจริงๆ รอยยิ้มที่ดูผ่านๆเหมือนเด็กกำลังอยากจะเห็นหรืออยากจะเล่นอะไรสนุกๆ แต่พอมองดูจริงๆ ซูจีกลับเห็นความโตสมวัยที่ดูอบอุ่นในแบบของลลิษา






เด็กคนนี้น่าสนใจมากจริงๆ





"อยากฟังจริงๆนะคะ ซักหน่อยก็ได้อ่ะ" คนสวยแร็ปท่อนของนุ หาดูดั้ยยากน่ะค้ะ


"อ่า... ตายจริง อ../สวัสดีค่ะซูจีออนนี่ และก็ขอโทษนะคะ"




อ่ะ ละมาทำมะ? มาทำมะอ่ะ? (-0-)




"ลิซ่า ทำไมไม่ไปนั่งกับพวกเราล่ะ"




อ้าว ก็เห็นอยู่ว่าเก้าอี้ไม่มีป่ะ จะให้ไปยืนหัวโด่รึไง




"เก้าอี้ไม่มีนี่นา ฉันเลยนั่งกับซูจีออนนี่ตรงนี้"


"สวัสดีค่ะโรเซ่ คือ ที่จริงพี่มาขอนั่งกับลิซ่าเองแหละค่ะ เพราะเห็นว่าอยู่คนเดียว พี่เลยมาขอนั่งด้วย แต่ไม่เป็นไรใช่มั้ยคะ ถ้าพี่อยากให้ลิซ่านั่งอยู่ตรงนี้กับพี่ต่อ พี่เองก็ไม่อยากนั่งคนเดียวน่ะค่ะ" ประโยคยาวเหยียดของรุ่นพี่ทำให้โรเซ่หน้าชา เพราะหล่อนพูดถึงเรื่องลิซ่าต้องนั่งอยู่คนเดียว พูดให้เธอรู้สึกถึงคำถามที่หล่อนต้องการจะสื่อว่า ทำไมถึงปล่อยให้เมมเบอร์นั่งอยู่คนเดียว แล้วเพื่อนร่วมวงอย่างเธอหายไปไหนกันหมด และโรเซ่ยังรู้สึกถึงข้อความเอ่ยขออ้อมๆ ที่ทำให้เธอแอบหงุดหงิดเล็กน้อย





แต่ว่าเธอจะตอบกลับอย่างไรดีล่ะ





โรเซ่ไม่อยากเสียมารยาทตอบปฏิเสธ





เธอจะทำยังไงดี














"ลิซ่า กลับกันได้แล้วนะ อ้าว สวัสดีค่ะซูจีออนนี่ พวกเราขอตัวกลับก่อนนะคะ รับรางวัลเสร็จแล้วน่ะค่ะ มาสิลิซ่า กลับหอได้แล้ว" พลันโรเซ่กำลังจะตอบตกลง จีซูกับเจนนี่ก็เดินเข้ามาเสียก่อน พวกหล่อนกล่าวทักทายรุ่นพี่เล็กน้อย ก่อนส่งสายตาเรียบๆเรียกลลิษาให้ลุกขึ้นและเดินออกมา


"อ่อ ค่ะ กลับดีๆนะคะ บ๊ายบายลิซ่ายา"


"บ๊ายบายค่ะออนนี่" ลลิษายิ้มให้ออนนี่คนสวยด้วยท่าทีร่าเริง ซึ่งก้อมั่ยดั้ยลับลู้เรยว่า คนสามคนชักรู้สึกหมั่นไส้ และหงุดหงิดเธอเอามากๆซะแล้ว











บ๊ายบาย... ลลิษา มโนบาล บ๊ายบาย...












รู้ตัวบ้างมั้ย ว่าโดนหมายหัวน่ะ เด็กบ้าเอ๊ย!






















"..."




โว้ะ!




"..."




เป็นห่าอะไรกันก็ไม่รู้




"..."




จะยืนจ้องหน้ากันอีกนานป่ะ?





"มีอะไรคะ" มีปันหาอัลไลกะนุค้ะ?


"..."





เอ้อ ละก็เงียบอ่ะ เค ได้





"จะไปไหนน่ะ!? จะไม่กลับหอรึไง!?"


"อยากให้กลับด้วยเหรอคะ?"





ทีตอนมายังไม่อยากให้มาด้วยเลยนี่





"อย่าทำตัวเหลวไหลนะลาลิซ่า!"


"ฉันเหลวไหลยังไงคะ?"





เป็นแม่อ่อมาสั่ง?





"เธอกำลังจะไปไหน เราต้องกลับหอพร้อมกันนะ"


"ฉันจะกลับกับโอปป้า"


"จะลำบากคนอื่นทำไม! กลับพร้อมกันนี่แหละ"


"ไม่ลำบากหรอกค่ะ"





เพราะตอนมา นุก็ลำบากแบบนี้แหละ





"อย่าดื้อได้มั้ย! โตๆแล้วรู้จักคิดซะบ้างว่าอะไรควรทำยังไง!"





นุมั่ยเคยโตหลอกคร่ะ





"ฉันโทรเรียกโอปป้าแล้วค่ะ"


"ลิซ่า.../ช่างเถอะแชยอง ถ้าคิดจะทำอะไรก็ทำ ก็ช่างเขาเถอะ!"





โอ้โห ใครกันแน่วะ ที่คิดจะทำอะไรก็ทำ โดยไม่นึกถึงความรู้สึกของคนอื่นน่ะฮะ!





"..." รู้สึกแย่ชิบหาย บ้าชะมัด!

น้ำตาที่ลลิษากลั้นเอาไว้ตั้งแต่นั่งอยู่คนเดียวในตอนนั้น ตอนนี้มันเริ่มเอ่อล้นออกมาเรื่อยๆ






คิดจะทำอะไรกันวะ!?






สนุกงั้นเหรอ!?






เล่นบ้าเล่นบออะไรกันอยู่อ่ะ!?






นุมั่ยโอเคแร้วน้ะ (TT)






"ลิซ่าจะกลับกับดงฮันใช่มั้ย?" เมเนเจอร์ออนนี่เดินเข้ามาหาคนตัวสูงที่ยืนก้มหน้านิ่งๆ ราวกับเจ้าตัวตัดขาดตัวเองออกจากการรับรู้ถึงคำพูดของเพื่อนร่วมวงที่กำลังบ่นให้ไม่หยุด


"ค่ะ" เพียงเสียงตอบรับเบาๆ เธอก็รู้สึกถึงความเปลี่ยนไป น้ำเสียงที่ไม่คุ้นหูนั่น ทำให้คิ้วของเธอกระตุก






ลิซ่ามาถามทุกอย่างถึงตอนที่ตัวเองโดนทิ้งจากเธอหมดแล้ว...






แล้วเธอก็บอกเด็กนี่ไปหมดแล้วเช่นกัน






อดทนทั้งๆที่งงๆว่าเกิดอะไรขึ้น มันคงจะรู้สึกแย่






ก่อนหน้าลิซ่ากลับเก็บอารมณ์เหล่านั้นได้ดี






แต่ตอนนี้... ไม่น่าจะไหวแล้วจริงๆสินะ






"งั้นกลับกัน จีซู เจนนี่ โร../แล้วจะให้ยัยเด็กดื้อนี่ไปเถลไถลเหรอคะ!?"




เฮ้อ พวกหล่อนนี่นะ ไม่รู้จริงๆน่ะเหรอ ว่าแกล้งน้องแรงเกินไปแล้วน่ะ




"ไปๆ กลับๆ/แต่ออนนี่คะ!"


"จีซูออนนี่ เจนนี่ออนนี่ กลับกันเถอะค่ะ ลิซ่าก็จะกลับอยู่แล้วแหละ"




น้ำน้อยๆที่ยอมอ่อนโอนไปกับเปลวไฟ ยังไงก็ยังเหลือไอน้ำอยู่ดี พัค แชยองก็คือพัค แชยองนั่นแหละ




เมเนเจอร์ออนนี่หันไปมองหน้าลลิษาเล็กน้อย แล้วหันกลับไปมองหญิงสาวสามคนที่เพิ่งก้าวขึ้นรถไป ก่อนจะยกยิ้มออกมา







งั้นก็... ไปรับมือกับร่างอวตารเอาเองละกันนะยัยแสบทั้งสาม




















"เอาอย่างนี้จริงๆเหรอ"


"ค่ะ ขอบคุณสำหรับชุดนะคะ"


ลลิษาเปลี่ยนมาอยู่ในชุดสบายๆอย่างกางเกงยีนส์ขาดๆและเสื้อฮู้ดสีดำ ส่วนชุดตัวเดิมนั้น เจ้าตัวก็จัดการยัดมันไว้ใต้เบาะหนังของพาหนะคันใหญ่แล้วเรียบร้อย


"อ่า ก็ได้ๆ อย่าเหลวไหลเกินไปแล้วกัน"


"ยืมรถนะโอปป้า"


"อือๆ ขับดีๆ"


"จะไม่ทำให้เป็นห่วงค่ะ"


"หมายถึงรักษารถฉันดีๆ"




เอ่อ... เค (=_=)




"ค่ะๆ" ร่างสูงก้าวขาคร่อมบิ๊กไบค์คันใหญ่ ท่าทีที่ดูทะมัดทะแมงของเธอ ทำให้เมเนเจอร์โอปป้าทึ่งอยู่หน่อยๆ เพราะเขาไม่เคยเห็นมุมนี้จริงๆ นอกจากตอนที่ลลิษาถ่ายแบบกับโนนากอน เขาคิดว่าเธอเก่งที่สามารถเปลี่ยนบุคลิกเพื่องานได้ แต่ไม่ใช่ มันเป็นอีกด้านของลลิษา อีกด้านที่เธอไม่ค่อยได้นำมันออกมา






ลิมาริโอ้โอปป้าไม่ได้มาเพราะโชคช่วยจริงๆ






แล้วโชคที่ไหนจะช่วยคนดวงซวยล่ะวะ โว้ะ! (-0-)




















"โทรไปก็ไม่รับ! ยัยเด็กนี่จะเหลวไหลเกินไปแล้วนะ"


คนโตที่สุดเดินวนไปมาพร้อมในมือก็จิ้มหน้าจอโทรศัพท์อย่างหงุดหงิด เพราะยัยเด็กดื้อเหลวไหลนั่นแหละ ทำไมไม่กลับห้องกลับหอเสียที!


"หยุดเดินได้มั้ยล่ะชูว ฉันปวดหัวแล้วอ่ะ" เจนนี่หลับตาลงเอนตัวพิงพนักโซฟาด้วยความเหนื่อยอ่อน ทั้งเป็นห่วงอีกคน ทั้งกังวลในแผนบ้าๆนี่ ถ้าเกิดน้องรู้เรื่องที่พวกเธอโกหกเมเนเจอร์ออนนี่ แล้วทิ้งน้องไว้ ยัยเด็กนั่นจะเป็นยังไง จะโกรธกันมากหรือเปล่า เธอกังวลไปหมด


"ลิซ่าหายไปไหนนะ นี่เที่ยงคืนจะตีหนึ่งแล้วนะ" โรเซ่ทำได้แค่พูดเบาๆกับตัวเอง เธอไม่อยากจะพูดคุยกับพี่สาวอีกสองคน เพราะพวกหล่อนก็รู้สึกไม่ดีแล้วเหมือนกัน กลัวว่าถ้าหากยิ่งระบายความกังวล และความเป็นห่วงพร้อมกันทั้งสามคน ความรู้สึกแต่ละคนอาจจะยิ่งดาวน์ลงไปมากกว่านี้






ก๊อกๆ!






ยัยเด็กดื้อ! เจอดีแน่!!






"เหลวไหลที่สุด! หายไปไหนมา!?"

"..."




แปลกไป...




"ลาลิซ่า! ฉันถามได้ยินมั้ย!"

"..."




ไม่ชิน... โรเซ่รู้สึกไม่ชิน




"ย่าห์!/เจนนี่ออนนี่คะ พอเถอะ" โรเซ่เดินเข้าไปห้ามปรามพี่สาวที่หล่อนกำลังสาดอารมณ์ขุ่นมัวจากความเป็นห่วงทั้งหมดใส่ลลิษา ขณะที่พี่สาวอีกคนยืนมองนิ่งๆ แต่คนที่เป็นต้นเหตุกลับไม่ได้สนใจ เขาเดินผ่านหน้าพวกเธอไปเฉยๆ ราวกับพวกเธอไม่มีตัวตน และกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ลอยผ่านจมูกไปนี่มัน...


"หยุดนะลาลิซ่า!" จีซูเริ่มใช้เสียงแข็ง เธอเริ่มหมดความอดทน




แต่เขาไม่สนใจ...




"ฉันบอกให้หยุด!"




เดินเข้าห้องไปและล็อกประตูเสร็จสรรพ




"อ.. ออนนี่คะ มันแปลกๆแล้วนะ"




ลลิษาไม่เคยแตะแอลกอฮอล์ แล้วทำไมถึง...




"ชูว ฉันคิดว่ามันล่มแล้วล่ะ"




ผ.. แผนล่มงั้นเหรอ?




"ลิซ่าเมินพวกเราแบบนี้ หนูคิดว่าใช่ ล.. แล้วเราจะทำยังไงกันดีล่ะคะ"

"..."




คิดไม่ออก จีซูคิดไม่ออกแล้วล่ะ




"เงียบทำไมล่ะชูว จะทำยังไงก็พูดสิ/ฉันไม่รู้"


"แล้วจะให้เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆเหรอคะ?/เธอก็เข้าไปคุยกับลิซ่าเองสิแลยอง" โรเซ่กัดปากแน่น ใครจะกล้าเข้าไปคุยกับลลิษาโหมดนี้ โหมดปิดสวิตช์ความร่าเริงทิ้งแบบนี้ มันไม่ดีต่อความรู้สึกของเธอ มันไม่ดีเลย







"งั้นก็ให้มันเป็นแบบนี้ ไปเรื่อยๆเถอะ"







แต่พวกเธอ... จะรับมือไหวหรือเปล่าล่ะ?
























"ลิซ่าไปก่อนแล้วแล้วเหรอคะ?"


"ใช่ เธอเอาบิ๊กไบค์ดงฮันมาขับน่ะ เลยออกไปคนเดียวก่อนแล้ว"




ย.. ยัยเด็กนั่น ขับมอเตอร์ไซค์เป็นด้วยเหรอ?




"เอ้าๆ รีบๆกันได้แล้วนะ ถึงปก NYLON จะวางแผงเดือนหน้า แต่ก็ไม่ได้ถ่ายเดือนหน้านะ"


แม้จะยังกังวลอยู่บ้างที่อีกคนหลบหน้าพวกเธอ แต่ทั้งสามก็ต้องเตรียมใจให้ไหว เพราะยังไงซะ ก็ต้องเจอกันอยู่ดี






















"ครับ! สวยครับ! หันซ้ายอีกหน่อยครับ!" ช่างภาพมืออาชีพกดรัวชัตเตอร์เร็วๆ เพื่อเก็บภาพหญิงสาวตรงหน้าให้ได้มากที่สุด เขาหวังว่าทุกรูปที่ถ่ายออกมา แค่ใช้นิ้วจิ้มๆไปก็ต้องลงหนึ่งหน้าเดี่ยวๆได้ เพราะคนที่อยู่หน้ากล้องน่ะ หล่อนสวยมากๆ


"ดีมากเลยครับจีซู ต่อไปถ่ายเดี่ยวเจนนี่นะครับ"


ร่างระหงสมส่วนเดินไปเปลี่ยนคิวกับเพื่อนร่วมวงที่ก่อนหน้านี้ได้ถ่ายเดี่ยวไปแล้ว คิม จีซูในชุดเดรสขาวสวยเข้ากับหล่อน สวยพอๆกับเจนนี่ในชุดแซกสีดำที่เหมาะสมกับเรือนร่าง







นางพญาลงแล้วจย้า!







แอบมองเธออยู่นะจ๊ะ แต่เธอไม่รู้บ้างเลย แอบกำเดาไหลนิดๆ แต่ฉันต้องทำเฉยเมย (-.,-)


"น้องลิซ่าคะ"




sh*t! /เช็ดเลือดแป๊บ




"อ่า ค.. ค่ะ"

"แต่งหน้าเสร็จแล้วเนอะ งั้นไปแต่งตัวกันค่ะ" แล้วโคดี้ออนนี่ก็ลากแขนยาวๆของลลิษาให้เดินตามไปทันทีที่พูดจบ จะรีบอะไรขนาดนั้นอ่ะ



แต่ข้องใจอยู่อย่างนะ?



ช่างแต่งหน้าเกลียดนุหรอม?



ตะไมแต่งให้คนอื่นโทนสวยหวานเช้งแซ่บ



ละตะไมของนุมันโทนดำๆมืดๆค้ะ?



นุมั่ยเข้าจัย...





















"สวยมากเลยครับโรเซ่ ดีมากเลย" ช่างภาพเอ่ยชมด้วยความจริงใจ คนนุ่มนิ่มในชุดสีแดงเพลิงก็ขยับริมฝีปากสีแดงสดยกยิ้มรับอย่างน่ารัก ใครกันช่างสรรสร้างให้พัค แชยองสามารถเป็นได้ทั้งคนสวยและคนแซ่บ




บ้าชริงๆเรยยย (-///-)




"ต่อไปสตาฟฟ์เปลี่ยน background ด้วยครับ นูน่าครับ ลิซ่าเสร็จเรียบร้อยรึยัง?"


"แต่งหน้าเสร็จแล้วล่ะ เหลือแค่เสื้อผ้า"


"โอเค จัดไฟขวาใหม่ เปลี่ยนเป็นสีม่วงนะ"


ท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวายในการปฏิบัติงานของสตาฟฟ์ จีซู เจนนี่ และโรเซ่ ได้แต่มองอย่างงุนงง เพราะทำไมคอนเซ็ปต์มันแปลกๆล่ะ




จีซูเดรสขาว




เจนนี่แซกดำ




โรเซ่ชุดแดง




แล้วลลิษา?




"เสร็จแล้วค่าา มาแล้วๆ" หญิงสาวทั้งสามคนหันไปมองต้นเสียงที่เดินมาพร้อมกับใครบางคน






ลลิษา...






กับชุดสูทสีน้ำเงิน






ดูดีเป็นบ้า!







"แจ่ม! เข้าฉากเลยๆ"


ทันทีร่างสูงเดินเข้ามาในฉาก ใบหน้าคมที่ถูกแต่งเติมให้ดูเข้ม ยิ่งไฟสีม่วงจางๆสาดส่องใส่ ยิ่งทำให้หญิงสาวทั้งคมและเข้มขึ้น บวกกับชุดสูทสีน้ำเงินเรียบๆ และรองเท้าขัดมันเงาวับ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าลลิษาดูมีภูมิฐาน เธอเหมาะกับสูทจริงๆ




อย่างป๋าเรยคร่ะพรี่ริดดดด




"แกรรร น้องลิซ่าดีมากกกกก" ช่างแต่งหน้าของกองหันไปหวีดร่างสูงกับเพื่อนโคดี้ คนที่จัดแฟชั่นเซ็ตนี้มาให้ลลิษาใส่นั่นเอง


"ฝีมือฉันเองแหละ เป็นไงๆ นี่ขนาดจับแต่งให้เอง ยังอยากได้เองอ่ะ" ถึงเซ้นส์แฟชั่นของเธอจะดีมาก แต่เธอก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า ไม่ใช่แค่เพราะเซ้นส์ของเธอ มันต้องมีแบบอย่างลลิษาด้วย ชุดสูทตัวนั้นถึงช่วยทำให้เขาดูดี และเรือนร่างของเขาก็ทำให้ชุดสูทดูดีเช่นกัน


"เบาก่อนนน ขอดูอีกชุดดีกว่า"


"รับประกันได้เลย หล่อนจะอยากได้จนตัวสั่นแน่ๆ"


"โหยย เจ้คะ แค่นี้มดลูกหนูก็สั่นแล้วอ่ะ มีอีกชุดเหรอ" แค่นี้บรรดาผู้หญิงเกือบทั้งกองก็พร้อมถวายตัวให้เด็กสาวคนนั้นแล้วนะ 


"รอดูได้เลย คิคิ"







'เสน่ห์แรงจังนะ ยัยเด็กดื้อ!'

'น่าหงุดหงิดชะมัดเลย!'


หญิงสาวในชุดเดรสสีขาวและหญิงสาวอีกคนในชุดแซกสีดำ ชักสีหน้าหงุดหงิดทันทีที่เสียงหัวเราะเล็กๆของโคดี้ออนนี่ดังแว่วเข้าหู หันไปทางไหนก็เจอแต่สายตาแปลกๆของผู้หญิงในกองถ่าย และพอหันไปมองอีกคนที่อยู่หน้ากล้อง...






หงุด! หงิด! 






"ลิซ่าเท่จังเลยนะคะออนนี่" ต่างจากหญิงสาวในชุดสีแดงเพลิงอีกคน หล่อนจ้องมองลลิษาด้วยสายชื่นชมอย่างปิดไม่มิด


"ก.. ก็ธรรมดาอ่ะ ใช่มั้ยชูว?/ใช่! เท่ตรงไหนก็ไม่รู้" ก็ได้แต่เชิดหน้าหนีไปอีกทาง


โรเซ่ส่ายหน้ายิ้มๆให้กับพี่สาวทั้งสอง ก่อนจะกลับไปสนใจคนตัวสูงที่ยืนเก็กท่าอยู่ตรงนั้น




อ่ะ... ตาฝาดรึเปล่า?




ท.. ทำไมต้องมองกันด้วยสายตาแบบนั้นล่ะคนบ้า! (>///<)




"เหลือ group shot กับ couple shot นะคะ จัดเสื้อผ้าหน้าผมนางแบบใหม่ด้วยค่ะ"


ผู้จัดที่นั่งอยู่หน้าจอใหญ่เริ่มสั่งการแบบเป็นการเป็นงานเสียที เพราะก่อนหน้านี้มีเพียงแค่ช่างภาพหนุ่มที่เอ่ยสั่งนู่นนี่นั่น


"ออนนี่คะ พวกเราต้องจับคู่กันยังไงเหรอ" จีซูเลยได้โอกาสเข้ามาถามในเรื่อง couple shot เพราะแน่นอนว่าหนึ่งในสามของพวกเธอจะต้องคู่กับลลิษา ซึ่งยังไม่มีใครเตรียม(ใจให้)พร้อมกับงานถ่ายคู่ครั้งนี้


"อ๋อ คืออย่างนี้จีซู คอนเซ็ปต์ของเราพวกเธอก็รู้อยู่ใช่มั้ย GENTLE(wo)MAN สุภาพสตรีที่ดูดีเหมือนกับผู้ชาย ซึ่งตอนนี้คือ 'ลิซ่า' และเมื่อผู้ชายดูดีก็ต้องมี 'หญิงสาวรุมล้อม' พี่เลยอยากให้พวกเธอถ่ายรูปคู่กับลิซ่าทีละคน"




หา!?




"..."


"ว่าไงคะ? พอเข้าใจใช่มั้ย"


"...ค่ะ" ตอบตกลงทั้งๆที่ยังมองหน้ากันไม่ติด จีซูและเจนนี่มีสีหน้าหนักใจอยู่พอสมควร พวกเธอยังไม่พร้อมจะเจอลลิษาโหมดนี้ อย่างเมื่อวานแค่จะไปหาของกินในครัวที่ต้องเดินผ่านหน้าห้องของลลิษา ยังต้องชวนกันไป จะเว้นก็แต่...


"ออนนี่คะ เราจะได้ถ่ายคู่กับลิซ่าทุกคนเลยเหรอ?" นัยน์ตาใสฉายประกายแวววับระคนดีใจ ถ้าได้ถ่ายคู่กับลลิษา อย่างน้อยก็ต้องได้คุยกันบ้าง จากสายตาแพรวพราวของคนในชุดสูทเมื่อกี๊ ก็พอจะเดาได้ว่า เขาไม่ได้โกรธเคืองเธอมากมายเกินไปนัก เลยทำให้โรเซ่รู้สึกดีขึ้นจากความกลัวที่มีต่ออีกคน 


"ก็ฟังอยู่ด้วยกันไม่ใช่เหรอ ตามนั้นแหละ" พี่คนโตก็ยังไม่วางทิฐิที่กองสูงอยู่บนบ่า เธอยังเคืองที่เด็กดื้อเถลไถลและยังไม่พร้อมรับมือกับบุคลิกอีกแบบของลลิษา


"ใครก่อนดี? ฉันก็ได้นะ" เจนนี่เสนอตัวเองให้เป็นคนแรกที่ต้องถ่ายภาพคู่ เพราะว่าเธออยากจะดัดนิสัยเด็กไม่ดีเสียหน่อย





แอบมองคนอื่นจนเค้าจับได้นี่น่าตลกมากนะลาลิซ่า





แต่อย่าคิดนะว่าจะไม่เห็นตอนที่ทำสายตาเจ้าเล่ห์แบบนั้นให้โรเซ่น่ะ!





เจอดีแน่ยัยเด็กนิสัยเสีย!!





"งั้นหนูต่อจากออนนี่ก็ได้ค่ะ"

"ยังไงก็ได้เหอะ"

"โอเค ตามนี้"





















"ชิดอีกนิดครับ เอียงหัวให้ชิดอีกสิครับ"





ชิดอีกนิดเหรอคะ?





แค่นิน่านุก้จาทิ่มโนมพิเค้าแร้วนั้ล (-.,-)






ลลิษาที่กำลังนั่งเก้าอี้ตัวใหญ่ถูกคร่อมด้วยร่างของหญิงสาวคนหนึ่ง ซึ่งหล่อนหันหน้าเข้าหาเธอ และทิ้งน้ำหนักลงที่ตักของเธอทั้งหมด ทั้งยังเบียดเสียดเรือนร่างเข้ามาแนบชิด มือเล็กทั้งสองข้างก็รวบต้นคอของเธอเอาไว้ บางครั้งก็ออกแรงรั้งศีรษะให้ชิดอีก ชิดอีกในชนิดที่ว่าอีกนิดใบหน้าของลลิษาจะจมลงไปกับหน้าอกหน้าใจของเจ้าตัวแล้ว






นะโมตัสสะ ภะคะวะโต โอ้โห โตจริงๆ... 





"ดีมากครับ นั่นแหละครับ"




ดีอะไรวะ!?




ห.. หายจายม่ายออกเว้ยยย (@.,@)




หมดความอดทนแล้วนะ! ได้!!





"ไม่ใกล้ไปหน่อยเหรอคะ?" ลลิษาเอ่ยถามเสียงเรียบ และคีพสีหน้านิ่งๆไว้ได้ดี


"ก็เค้าบอกให้ใกล้เธอไม่ได้ยินรึไง" เจนนี่เองก็เช่นกัน หล่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ที่เคยใช้ตักเตือนเด็กดื้ออยู่หลายๆครั้ง แต่ว่าครั้งนี้ลลิษากลับไม่สะทกสะท้าน ทั้งยังจะป่วนประสาทเธอด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์


"งั้นก็... ใกล้ๆไปเลยแล้วกันเนอะ" เสียงแหบพร่าที่ไม่เคยได้ยิน ดังอยู่ที่ข้างหูของเจนนี่ ลมร้อนที่เด็กเจ้าเล่ห์พ่นออกมาพร้อมกับประโยคนั้น ทำให้ร่างบางสั่นวาบไปหมด มือหนาค่อยๆขยับรั้งเอวคอดให้เข้ามาชิดกับเขามากกว่าเดิม เจนนี่รู้สึกถึงท่าทางที่เริ่มล่อแหลม หล่อนกำลังจะหันไปว่าเด็กนิสัยไม่ดีให้หยุดการกระทำแบบนี้เสีย แต่ดันลืมไปว่าตอนนี้หล่อนอยู่ใกล้เขามากแค่ไหน ใบหน้าที่เริ่มเหวี่ยงหันไปหมายจะเอ่ยปากด่ากลับต้องหยุดชะงัก 







ก.. ใกล้... ใกล้เกินไป






สันจมูกโด่งเฉียดแก้มนวลไปเล็กน้อย แม้จะแอบตกใจตอนที่คนพี่หันหน้ามาแบบกระทันหัน ซึ่งทำให้ปลายจมูกของทั้งสองแตะกันหน่อยๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ สีหน้าของลลิษายังคงเรียบนิ่ง และมุมปากก็ยกยิ้มขึ้นช้าๆ เหมือนจะป่วนให้อีกคนใจสั่นเล่นๆ และมันก็ได้ผล



พลั่ก!



"โอ๊ย!/ว้ายตายแล้ว!"


"เจนนี่เป็นอะไรรึเปล่า ผลักน้องทำไมล่ะ" เมเนเจอร์ออนนี่ปรี่เข้ามาหาทันทีที่คนด้านบนกระเด้งตัวออกมาพร้อมกับผลักหน้าอีกคนซะหัวทิ่มเกือบตกเก้าอี้! 


"เปลี่ยนคู่ได้แล้วค่ะ! ฉันจะไปเปลี่ยนชุดแล้ว มันอึดอัด!" ว่าแล้วก็เดินเหวี่ยงออกไปนอกฉากทั้งๆที่ใบหน้ายังแดงระเรื่อ จะโกรธก็โกรธ จะเขินก็เขิน ให้ตายสิ






ย.. ยัยเด็กโรคจิต! ยัยเด็กนิสัยไม่ดี! ยัยเด็กบ้า! บ้าที่สุดเลย!!














หยั่มมาแหยมกะนุสิค้ะ คิคิ (-.,-)


















"โรเซ่เอามือโอบคอลิซ่าครับ ครับ ดีครับ"


ถึงคราวของคนต่อไปทันทีที่จัดการเสื้อผ้าหน้าผมของลลิษาใหม่ เนื่องจากตัวเอกของคอนเซ็ปต์โดนผลักหน้าซะหัวหมุน ผมยุ่งเหยิงไม่เป็นท่า


"เกร็งไปนะแชงอา" ลลิษาผ่อนคลายสีหน้าลงมาบ้าง เพราะคนที่อยู่ในอ้อมแขนตรงนี้ดูนุ่มนิ่มเกินไป หากทำหน้านิ่งๆใส่ ก็กลัวว่าหล่อนจะน้ำตารื้นขึ้นมาน่ะสิ


"อะไร ไม่ได้เกร็งซะหน่อย มั่ว" ร่างบางเสหน้ามองไปทางอื่น และแก้มกลมๆก็เผลอพองลมให้คนที่หล่อนกำลังโอบคออยู่ได้ยกยิ้มบางๆขึ้นอย่างเอ็นดู




ฮืออออ นุหยักกัดแจ้มยัยนี่จุงเรย (-..-)




"งั้นก็หันหน้ามาสิ" ปลายนิ้วเรียวช้อนคางมนให้หันหน้ามามองตากันเสียที ก็เจ้าหล่อนเอาแต่มองกล้อง หรือไม่ก็มองไปทางอื่น ทิ้งให้ลลิษาเอาแต่จดจ้องใบหน้าสวยๆแบบนี้อยู่ฝ่ายเดียว มันก็ไม่แฟร์เลย


"..."


โรเซ่แน่นิ่งไปทันทีที่ดวงตาของเธอสบกับสายตาแพรวพราวของคนเจ้าเล่ห์ เธอเหมือนถูกสะกดมนต์ให้จ้องมองดวงตาโตๆนั่นไว้นานๆ เธอเหมือนถูกสาปให้ดวงตาแน่นิ่ง ไม่สามารถขยับเขยื้อนไปมองสิ่งอื่นได้ เธอเหมือนถูกเขย่าหัวใจแรงๆจนสั่นไปหมด เกินไปแล้ว เกินไปแล้วลลิษา






ม.. ไม่ไหว






"อ่า.../เป็นอะไรไปน่ะ เวียนหัวเหรอ? ออนนี่คะ!" ลลิษาประคองคนในอ้อมแขนอย่างรวดเร็วเมื่อรู้สึกว่าอีกคนกำลังจะเซล้ม และเรียกเมเนเจอร์ออนนี่เข้ามาช่วยพยุงหล่อนไปนั่ง


"แชยองเวียนหัวเหรอ กินข้าวเช้าน้อยแน่ๆเลย" คนตัวเล็กที่โตที่สุดเดินเข้ามาเบียดร่างสูงออกจากโรเซ่ และเป็นฝ่ายพาน้องมานั่งที่เก้าอี้ของเธอที่นั่งอยู่ก่อนหน้านี้



"ไม่เป็นไรค่ะ หนูแค่มึนๆน่ะ" มือบางยกขึ้นมานวดขมับให้ตัวเองเบาๆ โรเซ่ส่ายหัวเรียกสติให้ตัวเองอีกครั้ง แล้วหันไปมองตัวต้นเหตุที่กำลังมองหน้าเธอยิ้มๆ







ค.. คนบ้า! ทำให้เธอเป็นถึงขนาดนี้ได้ยังไงกันนะ!?

















นุมั่ยดั้ยตั้งจัยส้ะโหน่ย หุๆ (-..-)
























"กอดหลวมๆแบบนั้นก็ได้ครับ ดีครับ"


จีซูถอนหายใจเนือยๆ เธอได้เป็นคนสุดท้ายที่ต้องถ่ายภาพคู่กับคนนิสัยไม่ดี แต่ก็โอเคที่เขาต้องหันหลังให้เธอ BACK HUG มันโอเคมากๆ เพราะเธอจะได้ไม่ต้องประสาทปั่นแบบสองคนก่อนหน้านี้


จีซูเห็นหมดนั่นแหละว่าเด็กนี่ทำอะไรเจนนี่กับโรเซ่ ได้แต่กัดฟันทนไม่ให้เดินเข้าไปฟาดหัวแรงๆให้เด็กดื้อหยุดป่วนประสาทคนอื่นเล่นสักที และไอ้ท่าทีกอดทางข้างหลังแบบนี้ อาจจะเป็นหนทางที่ดีในการเอาคืนแทนน้องอีกสองคนก็ได้





"โอ๊ย!"


"เป็นอะไรอีกลิซ่า ร้องทำไม" เมเนเจอร์ออนนี่เริ่มปวดหัวกับพฤติกรรมของเด็กในการควบคุม ทำไมวันนี้มีแต่เรื่องนะเนี่ย!


"ม.. ไม่มีอะไรค่ะ"




หึ สมน้ำหน้า!




"มันเจ็บนะออนนี่ ทำบ้าอะไร!?" ลลิษากัดฟันถามคนข้างหลังที่อยู่ๆมือบอนมาหยิกเอวเธอเสียแรง


"แล้วเธอทำบ้าอะไร สนุกรึไงปั่นหัวคนอื่นเล่น" จีซูถามกลับด้วยความโกรธในใจที่กำลังเริ่มปะทุออกมาเรื่อยๆ


"ใครกันแน่ที่เริ่มก่อน ใครกันแน่ปั่นหัวคนอื่น ใครกันแน่คิม จีซู" ลลิษาปล่อยให้ความรู้สึกแย่ๆที่ก่อตัวมานาน เอ่ยออกมาเป็นคำถาม ให้คนพี่ได้รับรู้ว่าเธอไม่โอเคกับอะไรบางอย่างที่พวกหล่อนคิดจะทำมันกับเธอ


"ใครจะทำอะไร"

"เหอะ ไม่รู้เหรอ ไม่รู้จริงๆน่ะเหรอ"



งั้นเหรอ? คิม จีซู



"เธอพูดอะไรของเธอน่ะลิซ่า"

"..."


"ใครทำอะไรงั้นเหรอ"

"ก็ได้"











"จะโง่ให้ก็ได้ จะทำอะไรก็ทำเถอะ"

"..."













"ขอบคุณมากนะคะ งานวันนี้ดีมาก หวังว่าจะได้ร่วมงานกันอีกครั้งนะคะ กลับดีๆนะคะ" ผู้จัดเดินเข้ามาทักทายทั้งสามเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนเจ้าตัวจะหันไปยุ่งอยู่การเก็บของต่างๆภายในกอง

"ขอบคุณค่าา(×3)"






"เหนื่อยมั้ยวันนี้ ไปๆ กลับกัน" เป็นอย่างเคยที่เมเนเจอร์ออนนี่จะถามไถ่อาการว่าหนักหนาสาหัสแค่ไหน แล้วก็ไล่กลับหอพร้อมกัน แต่ที่ไม่เหมือนเดิมนั่นก็คือ เหลือแค่พวกเธอสามคนอีกแล้ว






ภายในรถเงียบแปลกๆ หญิงสาวทั้งสามต่างจมอยู่กับความคิดของตัวเอง



'ทำไมอยู่ดีๆถึงหายซ่า แล้วเมินกันแบบนี้ล่ะ นิสัยไม่ดีจริงๆ'

'ตอนนั้นยังทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่กันอยู่เลยนี่คนบ้า พอเข้าไปคุยด้วยทำไมเงียบนะ'

'นี่ฉัน... เล่นแรงไปเหรอ'










"ใช่สิ"


"อ.. ออนนี่ มีอะไรเหรอคะ?"


"ยังจะถามอีก ไปทำอะไรไว้ล่ะ"


อ่า... "ออนนี่... ร.. รู้เหรอ/ใครบ้างจะไม่รู้? ใครบ้างจะดูไม่ออก?"


"เมื่อวานน่ะ น้องได้โทรหาดงฮันให้มารับจริงๆเหรอ?"

"..."


"ตอนไปนั่งกับเรดเบล พวกเขาไม่ถามหาลิซ่าเลยเหรอ?"

"..."


"ตอนไปไหนมาไหนกันแค่สามคน มีความสุขจริงๆเหรอ?"

"..."


"แล้วตอนลิซ่าเมินใส่ ไม่รู้สึกอะไรจริงๆน่ะเหรอ?"

"..."


"ไม่สงสัยจริงๆน่ะเหรอว่าทำไมเมื่อวานฉันลงไปซื้อไก่เร็วจัง ไม่คิดว่ามีคนโทรจองไว้ให้เหรอ?

"..."


"ไม่สงสัยจริงๆน่ะเหรอว่าทำไมอาหารคุมะกับดัลกอมไม่หมดซักที แล้วฉันก็ไม่ได้ว่างพอที่จะมาเอ็นดูลูกๆของพวกเธอตลอดๆนะ ไม่รู้จริงๆเหรอ?"

"..."


"ไม่สงสัยจริงๆเหรอ ว่าช่วงหลังๆมาทำไมพี่อลิซของโรเซ่โทรมาหาบ่อยๆ ไม่สงสัยจริงๆเหรอเนี่ย"

"..."


"เฮ้อออ ช่างเถอะ ฉันเป็นคนขี้สงสัยเองแหละ"

"..."





ก็ถ้าร่ายยาวมาขนาดนี้แล้วไม่คิดจะรับรู้อะไรเลย ก็ช่วยไม่ได้แล้วล่ะนะ




























ลลิษายังไม่กลับหอ...


เธอนั่งเงียบๆอยู่บนเบาะหนังสีเข้มของมอเตอร์ไซค์ราคาแพงที่จอดอยู่ข้างถนนบนสะพานข้ามแม่น้ำฮัน สายตาว่างเปล่าทอดยาวไปข้างหน้า สะท้อนแสงสีส้มนวลของไฟจากตึกสูงต่างๆยามค่ำคืนที่ไม่ได้เงียบสงัด 



อยากทอดทิ้งความรู้สึกน้อยใจบ้าๆนี่ชะมัด



แต่ทำไมมันยากจังวะ!



"เฮ้อออออ บ้าชะมัดเลยลลิษา แค่นี้ก็ทนไม่ได้รึไงนะ"

ภาษาไทยที่ไม่ค่อยได้ใช้ แต่กลับมาใช้เวลาอยากบ่นอะไรบ้าๆคนเดียวแบบนี้ก็ได้เหรอ



ต้องได้สิ นี่ปากของเธอนะ



"ฮ่ะๆ" หัวเราะแห้งๆให้กับอาการสติไม่เต็มของตัวเอง เวลาสมองเถียงกันเองมันก็ตลกดี แต่...




'โตๆแล้วนะลาลิซ่า ทำไมชอบคิดอะไรไม่เข้าท่า'

'มีคอนเซ็ปต์อีกแล้วอ่ะ ย่าห์!'

'หยุดได้แล้วน่า'




เฮ้อ เมื่อไหร่จะโตนะลลิษา





























ก๊อกๆ



...



ทำไมเงียบวะ?

หลับกันหมดแล้วเหรอ?






ก๊อกๆๆ






เงียบ...


เค เปิดเข้าไปเองก็ได้





แกร็ก


ความมืดในห้องใหญ่เป็นคำตอบได้ดีว่าพี่สาวทั้งสามของเธอเข้านอนแล้ว





ดีเหมือนกัน ทำใจอยู่นานกว่าจะกล้ากลับหอมาเนี่ย





ร่างสูงค่อยๆย่องผ่านหน้าห้องของโรเซ่และจีซู ก่อนจะเร่งสปีดเท้าเบาไปที่ห้องของตัวเอง เมื่อถึงหน้าห้อง ลลิษาไม่รอช้า ค่อยๆเปิดประตูเบาๆ แล้วทำตัวเองให้ลีบเล็กพอที่จะสอดแทรกร่างกายผ่านบานประตูที่เปิดไว้น้อยๆเข้าไปในห้อง





ฟู่วววว ไปอาบน้ำดีก...




"กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"




ผี! ผีนอนอยู่บนเตียงนุ (TT)




"ย่าห์! แหกปากทำไม!"




ผ.. ผีตวาดนุอ่ะ




"เป็นอะไรฮะยัยบ้า! เกรงใจคนอื่นบ้างสิ ดังไปทั่วตึกแล้วมั้งเนี่ย!"




ผ.. ผีบ่นนุด้วย




"อ่าา ปวดหูเลยอ่ะ เพิ่งกลับมาเหรอ"




ผ.. ผีถามนุ?




ด.. เดี๋ยวสิ!





ปึก!



ร่างสูงรีบตรงดิ่งเอาหน้าผากไปโขกสวิตช์ไฟตรงข้างประตูทันทีที่สติมา



พรึ่บ!



สว่างจ้าเลยทีนี้!



"ท.. ทำไมพวกเธอมาอยู่ในห้องของฉันล่ะ!?"

"..."






เข้ามาทำไมวะ?






อ่อ จะทำอะไรอีกงั้นสิ






เค ออกไปก็ได้






"จะไปไหนน่ะ!?"


คนตัวสูงที่หันหลังกำลังตั้งท่าจะเดินออกไปหยุดชะงัก แต่เขาก็ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น ไม่ตอบอะไร


"คือ.."


หญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงกว้างมองหน้ากันไปมา ในพวกเธอต้องมีใครสักคนพูดกับเขา


"ลิซ่า... คือว่า ย.. ย่าห์! เดี๋ยวสิ"


เขาไม่รอฟังพวกเธอเลย










"นี่! เดี๋ยว!"


"..."


"..."


"..."


"คือ..."


"..."


"ฉัน..."


"ไปนอนซะ"



อ่า... ฮะ?



"เอ่อ.../ไปนอนได้แล้ว"


"แล้วเธอล่ะ?"


"จะไปอาบน้ำ"


"ม.. ไม่ใช่"


"..."


"หมายถึงว่า เธอจะนอนมั้ย?"


"ก็ต้องนอนสิ"


"..."



พอเงียบหน่อยเขาก็ทำท่าจะเดินหนีไปอีกแล้วอ่ะ!



"ด.. เดี๋ยว!/อะไรอีก?"


"จ.. จะนอนไหน"


"..."


"ไม่ได้ยินรึ../โซฟา"



น้ำเสียงที่ดูเหนื่อยหน่ายทำให้ใจดวงน้อยๆกระตุกวูบ



"ทำไมไม่มานอนด้วยกันล่ะ?"


"..."


"จะหนีหน้ากันไปถึงไหน?"


"ก็เตียงมันแคบ จะมานอนเบียดกันทำไม"


"..."


"ไปนอนได้แล้วออนนี่น่ะ"


"ไม่ เธอต้องไปนอนกับพวกเรา"


"จะให้ไปนอนเบียดทำไมวะ!?"


"..."


"ฉันอาจจะไปทำให้ออนนี่รำคาญเปล่าๆ"


"..."


"เข้าไปนอนได้แล้ว ฉันจะไปอาบน้ำ"


"..."







หมับ!







"ไม่เอาแบบนี้สิ ฮึกก ไม่เอาอ่ะ"


"..."


"ขอโทษที่ทำให้รู้สึกแย่"


"..."


"ฮึกก ขอโทษที่ทิ้งเธอเมื่อวาน"


"..."


"ขอโทษ ฮึก ท.. ที่ฉันว่าให้เธอ"


"..."


"ขอโทษลิซ่า ฉันขอโทษ"


"..."


"จะว่าฉันคืนก็ได้นะ"


"..."


"จะด่าฉันก็ได้"


"..."


"ต... แต่ขออย่างเดียว"


"..."



"ฮึก... ย.. อย่าเมินกันแบบนี้ได้มั้ย"
"อย่าเงียบใส่กันเลยนะ"
"อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นเลย"
"ม.. มัน มันจุกไปหมดเลยอ่ะ ฮือออ"



ร่างสูงยืนแน่นิ่งให้คนตัวเล็กกอดเธอจากทางข้างหลังและซุกหน้าลงกับแผ่นหลังของเธออย่างนั้น ถึงแม้เมื่อช่วงกลางวันเธอจะเคยถูกหล่อนกอดแบบนี้แล้ว แต่มันแตกต่างจากตอนนี้มาก เพราะวงแขนของพี่สาวตอนนี้มันรัดเอวของเธอเสียแน่น แน่นเหมือนกับว่าหล่อนกลัวจะสูญเสียเธอไป


"ปล่อย"


"ม.. ไม่เอาอ่ะ ไม่"


"ปล่อยก่อน"


"ไม่!"


"จีซูยา ปล่อยฉันก่อน"


"บอกว่าไม่ไง!"


"อย่าดื้อได้มั้ย"


"ไม่ปล่อย!"




เออ! ไม่ปล่อยก็ได้วะ!




"กรี้ด! ยัยบ้า! จะวิ่งทำไม!?"


"ก็ปล่อยกันก่อนเด้! จะมาเกาะเป็นปลิงทำไมเล่า!"


"ไม่!"


"เฮ้อออ จะไม่ปล่อยจริงๆใช่มั้ย?"

"..."


เค...


"โอ๊ย!"




หลุดซะที!




"ย่าห์! ลิซ่า! จะมาล้มทับฉันทำไม! ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้เลยนะ!"


ลลิษารีบลุกออกจากตัวจีซูทันทีที่เจ้าหล่อนโวยวายค้านโทษเธอ ทำไงได้อ่ะ กอดแน่นชห. บอกให้ปล่อยก็ไม่ปล่อย มันก็ต้องเจอหงายหลังทับเลยเซ่! ดีหน่อยที่เธอกะตำแหน่งของโซฟาถูก ไม่งั้นคนตัวเล็กใต้ร่างคงเจ็บหนักกว่านี้


"จะไปไหน!?"

"อาบน้ำไง"

"เธอต้องไปนอนกับพวก../ก็ได้ๆ พอใจยัง?" ลลิษาหันมาแยกยิ้มกวนประสาทให้กับจีซู แต่แทนที่หล่อนจะหงุดหงิด กลับทำหน้าอึ้งๆใส่เธอ




โง้ยยยย น่ารัก ขอหน่อยได้เป่าาาา






.

ฟอด!!









"ย.. ย่าห์! ลาลิซ่า! ยัยเด็กบ้า! ย่าห์ๆๆๆๆๆๆๆ!!!!"

"โอ๊ย! จีซูยาอย่าเขวียงหมอนดิ เฮ้ยๆ! นั่นแจกันเว้ย!!"




























สาบานว่านี่ห้องของนุ




โอยย ข่าหยับมั่ยดั้ยเรย




"อึดอัดเหรอ" คนข้างซ้ายที่นอนแนบแก้มย้วยๆกับหัวไหล่ของลลิษาเอ่ยถามเจ้าตัวที่ยังนอนไม่หลับ


"นิดนึงอ่ะ"


"..." อ้าว... ถามแล้วก็หลับเลยเนี่ยนะ?


"มันคือการลงโทษที่เธอกลับดึกไง" คนข้างขวาที่กอดแขนเธอแน่นเสียจนแขนข้างขวาส่วนนึงจมหายไปกับเจ้านุ่มนิ่มสองก้อนนั่น เอ่อ... นั่นแหละ หล่อนเงยหน้าตาปรือๆมาทักท้วงความผิดของเธอ

"ง่วงก็นอนได้แล้ว ฝันดีค่ะออนนี่" ใช้ปลายจมูกเขี่ยกลุ่มผมพี่สาวเบาๆ เหมือนกับจะกล่อมหล่อนให้หลับไปได้แล้ว

"อย่าดิ้นสิ"



แหมะๆ การที่นอนอยู่บนตัวคนอื่นแบบนี้ มีสิดอาไลมาบกหั้ยคลอื่นอย่าดิ้น



"ฉันรู้สึกหนักแล้../ช่วยไม่ได้ เธอเลือกให้แชยองกับเจนนี่นอนขนาบข้างเธอเอง"



ก็คิดว่าแม่นางจะยังโกรธกันอยู่ไง เลยให้อีกสองคนมานอนข้างๆแทนอ่ะ



"เธอมีความผิดอยู่นะจีซูยา"

"สองคนนั้นก็สมรู้ร่วมคิด"

"แต่เธอเป็นคนคิดแผน.../ก็ใครใช้ให้เธอเมินพวกเราบ่อยๆล่ะ พวกเราก็แค่อยากเอาคืนบ้างก็เท่านั้น!" เวลาเถียงนี่เสียงแข็งจังแม่คุณ

"นี่เรียกว่าเมินเหรอ ทำอะไรๆให้ตั้งเยอะนี่คือเมิ../ง่วงแล้ว!"



ถถถถ ก็ได้ๆ ยอมก็ได้












"ฝันดีนะทุกคน"












































ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ

ผลงานทั้งหมด ของ [ภีช]

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

10 ความคิดเห็น

  1. #10 สเปสบาร์ (@Sven1) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:10

    ชอบอะเรื่องยาวเลยได้ไหม อ่านวนๆ
    #10
    0
  2. #9 เม็ด_sray_ในขวดโหล
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 01:17

    สุดยอด ฮาเร็ม ที่แท้ทรู อิอิ

    #9
    0
  3. #8 bambooss (@bambooss) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 19:23
    น่ารักจังเลยค่ะ
    #8
    0
  4. วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 22:10
    น่ารักมากเลย พี่จีนี่มีความน่าหมั่นเขี้ยวมากเลย คิดแผนไม่พอแถมนอนบนตัวน้องอีก
    #7
    0
  5. #6 gifzyTNT (@gifzyTNT) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 20:53
    ชอบ~ น่ารักมากกกก ///ฟิน
    #6
    0
  6. #5 KOONIslamic (@KOONIslamic) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 17:42
    พี่ลิซลุคนี้ ชอบ
    #5
    0
  7. วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 01:19
    ฮาเร็มสุดๆ55555555
    #4
    0
  8. #3 tx2k (@tx2k) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 13:08
    ขำ5555
    #3
    0
  9. #2 Beemamaku (@Beemamaku) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 21:37
    มีอีกไหมค่ะ เอาแบบนี้
    #2
    0
  10. วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 20:45
    อย่าลืมhock wizard นะคะ 555
    #1
    1
    • 14 พฤษภาคม 2561 / 21:04
      ง่าาาาาา -3-
      #1-1