คัดลอกลิงก์เเล้ว

FIC SNSD [1-Shot] TaengSic - เรื่องที่ผ่านมา

โดย [ภีช]

ผ่านมา อย่าปล่อยผ่านไปเฉยๆ

ยอดวิวรวม

2,394

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


2,394

ความคิดเห็น


10

คนติดตาม


46
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  10 ก.พ. 61 / 20:39 น.
นิยาย FIC SNSD [1-Shot] TaengSic - ͧҹ FIC SNSD [1-Shot] TaengSic - เรื่องที่ผ่านมา | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ผ่านมา อย่าปล่อยผ่านไปเฉยๆ






ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ taeyeon 2015

KIM TAEYEON 
"เรื่องบางเรื่อง ปล่อยผ่านไปเฉยๆ มันก็ไม่โอเคนะ"


ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ jessica jung 2015

JUNG SOOYEON (JESSICA)
"เรื่องบางเรื่อง ผ่านมานานแค่ไหน ถ้ามันมีอิทธิพลกับเรา ยังไงก็จำได้ดี"
.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.





ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ snsd 2014

"9 Forever!!!!!!!!!"






✴แก้ไข 2017/02/10

เนื้อเรื่อง อัปเดต 10 ก.พ. 61 / 20:39


ร่างเล็กเหมือนเด็กประถมตอนปลายก้าวเท้ายาวๆ เข้าตึกสูง แอบแปลกใจเหมือนกัน อยู่ดีๆ เมเนอเจอร์โอปป้าโทรศัพท์มาหาพร้อมออกคำสั่งแกมบังคับ ให้รีบมาบริษัท  




มีเรื่องอะไรฟะ! นึกว่า... วันนี้จะว่างเหมือนทุกวันซะอีก อดนอนอีกแล้ว -_-




เอาดีๆวันนี้เธอเองไม่อยากจะอะไรมากนักหรอก เพราะมันเป็นวันหยุด หลังจากเหนื่อยเพราะช่วงคัมแบค ที่ทำเอาร่างบางๆเหมือนกระดาษA4แทบปลิ้ว ช่วยไม่ได้เหมือนกัน ชีวิตไอดอลที่ใครหลายคนใฝ่ฝัน ไม่ได่ง่ายนะ แทยอนขอบอก... -3-



หลังจากผ่านประตูหน้าตึกที่แตกต่างภายในเข้ามา ก็ทำขาสั้นๆเมื่อยไม่น้อย แต่ก็ต้องรีบนี่หว่า ให้ตายสิ..



"แทแท!" เห.. ใครเรียกคนหน้าตาดี?


ร่างเล็ก หันซ้ายหันขวา ก่อนหันหน้ามาปะกับคนเอ่ยชื่อเธอ... เรียกแบบนี้มีคนเดียวล่ะมั้ง .. "อ้าว.. ไงฟานี่" ทักไปตามระบบประสาทสั่ง ฟังดูหวนๆแต่ก็ดูดีไม่น้อย สำหรับฟังอ่ะนะ เพราะไอ้คนพูดก็แค่ทำหน้า -_- อย่างนี้... แต่ก็ยังดูดีอ่ะ บอกแล้วไง... 'คนหน้าตาดี'




"แทแทมาทำอะไรแต่เช้า?"  ...ฉันควรถามเธอนะ - -

"ก็โอปป้าเรียกอ่ะ ..ไม่รู้มีงานอะไร" ตอบพร้อมทำหน้าเนือยๆ แต่ก็ดูดี... ;)

"อ่อ ฉันเองก็เพิ่งกับโอปป้าเมื่อกี้อ่ะ เค้าบอกว่า มีแบรนด์แฟชั่นตัวนึง อยากให้แทเป็นพรีเซนเตอร์" ...เธอก็รู้นี่ว่าฉันมาทำอะไร แล้วถามทำไมว่ะ? -0-













แบรนด์แฟชั่น? เลือกฉัน? เป็นพรีเซนเตอร์? 














เลือกผิดคนป่าววะ? -_- 
















ถ้าเป็นคนตรงหน้าก็ว่าไปอย่าง...

















เพราะยัยนี้...


















มันมหาศาล!














คิดได้แค่ในใจแหละ... พูดออกไปมีหวัง.. - -'

"อ่า... งั้นเหรอ ให้ตายสิ น่าจะเธอมากกว่านะว่ามั้ย? 555" น้ำเสียงร่าเริงกลบเกลือนความคิดในใจ 
เหอะๆ เพราะถ้าพูดไป จะมีภัยทันที....

"ก็ดีน่ะสิ.. ฉันจะอัพไอจีโฆษณาให้ด้วยเลย ฮ่าาาา" บอกแล้วไง.. มหาศาล - -
 
"ว่าแต่เธอรู้ชื่อแบรนด์มั้ย... " ...อันที่จริงชื่อแบรนด์นี่ก็สำคัญนะ แบรนด์กากล่ะก็ ..คนหล่อไม่รับ!





..พูดไปงั้นแหละ น้องแทรับหมดเคอะ -_-





"ไม่รู้สิ รอถามโอปป้าดูแล้วกันนะ ^^" ..ยิ้มสวยนะยัยนี่ -.,-

"อ่า.. โอเค .... ว้ากกกกกกกกกกกก สายๆๆๆๆๆๆ ไปนะฟานี่ เดี๋ยวเจอกันที่ห้อง! เอ๊ย! ทีหอๆ"


แทยอนที่ดูนิ่งๆในตอนแรก กลายเป็นไอ้คนไร้มารยาท แหกปากโวยวายต่อหน้าเพื่อนสาวคนสวย ก่อนจะวิ่งไปทางลิฟท์ แต่....

'ชำรุด' ... นี่นุ้งแทต้องวิ่งขึ้นบันไดงั้นเรอะ?




เออ... T^T




หลังจากร่างเล็กแสดงอาการกระวีกระวาดต่อหน้าทิฟฟานี่และวิ่งหายขึ้นบันไดไป ก็ทิ้งให้เธอมองตาม และอมยิ้มไปกับความน่ารักแบบแปลกๆ (?) ของแทยอนที่นานแค่ไหน... เค้าก็ไม่เคยเปลี่ยน เพียงแค่ช่วงนี้จะดูเงียบหรือไม่ร่าเริงเหมือนก่อน แต่นิสัยแบบนี้มันก็คือแทยอน...







คนน่ารัก.. ของทิฟฟานี่






พบ้าาาาาาาาาาาาาาาา อะไรก็ไม่รู้.. >///<



ร่างบางบิดตัวไปมาคล้ายกับสาวแรกรุ่นโดนชายหนุ่มในฝันบอกรัก แต่เคสของเธอไมใช่ผู้ชายหน้าหล่อรูปร่างกำยำล่ำสัน ..แต่เป็นผู้หญิงตัวเล็กหน้าตากวนตีน แค่นั้นเอง.... มั้งนะ -3-

.

.

.





















ก๊อกๆ! "ขออนุญาตค่ะ?" แทยอนเปิดประตูเข้าพร้อมกับใบหน้าโคตรจะเหนื่อย! ...นัดกูชั้นห้องประชุมด้วย สูงแค่ไหน.. ถามใจซูมานดู - -'
 
"ทำไมทำหน้างั้นล่ะแทยอน" เมเนเจอร์โอปป้าถามอย่างเป็นห่วง แต่ไอ้คนฟังรู้สึกว่ามันตอกย้ำจิตใจอันเหนื่อยล้ากับขาสองข้างของเธอเหลือเกิน อยากจะพ่นให้ฟังนะ... แต่ไม่มีแรงพูดล่ะ - -

"ลิฟท์ ... เสียค่ะ... เลยต้อง ... ใช้บันได" ตอบพร้อมกับสูดอากาศเข้าปอด ...กูเหนื่อยเห้ยยย ไม่คิดจะเอาน้ำท่ามาให้หน่อยเรอะ?

"เอ้า... ทำไมเธอไม่ใช้ลิฟท์ผู้บริหาร?" ห้ะ!? ...ใช้ได้? แล้วทำไมไม่ติดป้ายบอกกกกกก นุ้งแทเป็นไอดอล ..มิใช่ผู้บริหาร อยากจิตาย... TT


"เอาล่ะๆ มาคุยเรื่องงานกันได้แล้ว... อ่ะนี้แฟ้มรายละเอียดนะแทยอน" แฟ้มเล่มหนาถูกยกมาวางตรงหน้าบุคคลผู้ซึ่งเป็นไอดอลคนสวย แต่ตอนนี้... เป็นอีตัวไหนยังไม่รู้เลย...








เห็นใจกูมั้ย? มาเหนื่อยๆ น้ำท่าไม่มี โยนงานมาเลย... ให้ตายสิยองมิน...



แทยอนสูดหายใจเข้าลึกแล้วผ่อนออกมา กลับมาเข้าสู่โหมดปกติ พร้อมเปิดอ่านเอกสารหน้าแรก... และก็สะดุดกึก




















'BLANC&ECARE'














"ว่าไง... เธอจะ../รับค่ะ!" 

"ฮ่ะๆ .. โอเค งั้นไปเตรียมตัวนะ ..และก็ 'เตรียมใจ' ด้วย"  ..ประโยคที่ผ่านออกมาจากปากผู้บริหารระดับสูง ดูเหมือนจะให้กำลังใจแทยอน แต่เธอคิดว่ามันเป็นการกดดันกันมากกว่า



อ่า.. เธอคิดผิดรึเปล่านะ ที่ตอบตกลง ตาม 'ใจ' ตัวเอง

.

.

.

.

.

.

.

หลังจากที่กลับหอมา แทยอนก็เอาแต่นั่ง...  ใช่ล่ะ นั่ง หน้า นิ่ง -_-  

...แต่ก็ดูดี ;)

เฮ้ย... กำลังดราม่า อย่าพาหน้าม่อ -'-

นั่งนิ่งๆอยู่นี่เกือบครึ่งชั่วโมง และคงไม่คิดจะลุกไปไหน เพราะสมองเธอตอนนี้อ่ะนะ มีแต่เรื่องงานเท่านั้นแหละ  

 ...ฟังดูเหมือนเป็นบุคคลที่ทุ่มเทให้กับหน้าการงาน เหมือนจะต้องการสร้างบ้านในอนาคตเพื่อลูกหลา..   ...เอ่อ ช่างมันเหอะ -*-  

แต่ปกติก็แค่งานถ่ายโฆษณาทั่วไป เพื่อเรียกกระแสตอบรับเท่านั้น  ถ้าไม่ใช้แบรนด์ 'BLANC&ECARE' คิมแทยอนคนนี้คงทำตัวตามสบายจะสายจะเลทเหมือนที่เคยทำ (?) 

'อ่า... เอาไงดี ..จะเริ่มถ่ายอาทิตย์หน้าแล้วด้วย จะทำตัวถูกมั้ยนะเรา...  แล้ว 'เธอ' จะมารึเปล่านะ' นั้นสินะ คำถามสุดท้ายนี้ ยิ่งทำให้คิดหนัก ปกติที่เคยอยู่ด้วยกัน แทยอนเองก็ทำตัวไม่ถูก เงอะงะ เกะกะ จนกระทั่งไม่กล้ายืนใกล้... หรือต้องการจะพูดอะไร...


ก็ไม่กล้า...



ไอ้ขี้เก็ก! ...สมญานามที่แม่ยกชิปคู่เธอและ 'เธอ' ใช่เรียกเธอ ซึ่งก็คือเธอ ไม่ใช่ 'เธอ' และตอนนี้เธอ ก็กำลังปวดหัวเพราะ 'เธอ'




เออ...  เอาที่สบายใจ - -




แทยอนยังจำคำของ 'เธอ' ได้ในรายการเรียลลิตี้ ที่ 'เธอ' ได้ตอบคำถามของพิธีกรที่ว่า ... 'อยู่ใกล้แล้วรู้สึกประหม่า...'


ซึ่ง 'เธอ' ก็เลือกเธอ


แต่ว่า 'เธอ' จะรู้มั้ยนะ... ว่าเธอเองก็ไม่ต่างจาก 'เธอ' หรอก 












เจสสิก้า...















จอง ซูยอน... 













"อ้าวแท... มานั่งทำไรตรงนี้อ่ะ?" ...คำถามที่ทำให้แทยอนหลุดจากภวังและถึงกับสะดุ้งผง่ะ

...ตกใจอะไร แค่คนสวยถามเสียงหวานแค่นี้ ทำสะดุ้ง ชิๆ! -^-

"นั่งเฉยๆแหละ" พูดพลางปรายตามองเล็กน้อย ทำเอาอีกคนเหนี่ยวคิ้วไม่พอใจ

...มันทำเหมือนยูลเป็นตัวดำๆอะไรซักอย่างอ่ะ! --'

คนอุตส่าพูดด้วยทำหน้างอหน้าหงิก เบะปากใส่ไอ้คนหน้าตายที่ยังคงมีหัวจิตหัวใจ ให้เกียรติหันมามองเธออยู่นิดนึง 
เออ... แหนะ มันยังนิ่งอยู่อีก ยูลงอนนะเฟ่ยยยย -3-

"ยูริ..."

"ฮึ..." ทำเสียงขึ้นจมูกแล้วเชิดหน้าหนี ประมาณ...  หนูงอนค่ะ!

"ยูริอาาา" แหนะๆ ...มันอ้อนยูลค่าาาาาา ชาตินึงมั้งจะมี -0-

"เชอะ! ชิ! ชะ!" เล่นตัวหน่อยๆ แค่มาอ่อย อย่าคิดว่าง่าย ...สมาคมเมะเรียบเรียงไว้ แต่ตอนนี้... ใครเคะ-เมะกันแน่ว่ะ!? -'-

"ยูลอาาา" เอาแล้วๆ ยูริที่ที่แกล้งงอนถึงกับนิ่งค้างไประยะหนึ่ง  ...ก็อิหมาหน้าขาวคิมแทยอนตอนนี้มันมาเกาะไหล่ แถมยังเอาหน้ามาถูๆไถๆใกล้ซอกคออีก แอร๊ยยยยยยยยยย ยูลจะไม่ทนแล้วน้าาาาาาาาา







"ทำอะไรกันน่ะ!? O_o" ซวย! ทิฟฟานี่... 


"อุต๊ะ! =O=" ซวยซ้ำสอง! ฮโยยอน...


"โอ้ววววว -O-" ซวยซ้ำซ้อน! ซูยอง...


"เฮ้ยยยย O.o" ซวยซ้ำซวยซ้อน! ซันนี่...


"จว้าย! -.,-" บรมซวย! ยุนอา...


"พ... พี่คะ... =.=" ซวย! ...ซวยหมดหอเลยทีนี้! นุ้งซอ... 




อะเฮือก!!! ...พวกกูควรไปล้างซวย - -


เอาแล้ว... มั้ยล่ะ!


"นี่พวกแกจะกินกันเองเรอะ!?" จะบ้าเรอะอิหยอง! 

"ไม่ใช่เว้ย!!" สองเสียงประสานกัน ยืนยันปฏิเสธอย่างพร้อมเพรียง


เออ...  ก็มันใช่อย่างที่พวกนั้นคิดซะที่ไหนเล่า!


"แล้วทำไมแท.../ฉันแค่! ...ปัดฝุ่นออกจากไหล่ยูริต่างหาก... เนอะยูริเนอะ!" กัดฟันพูดประโยคสุดท้าย และกระทุ้งศอกที่ท้องไอ้คนที่ทำหน้าเหรอหรา...

มึงก็ช่วยกูหน่อยดิเห้ยยยย

"โอ๊ะ!... เอ้อ! ใช่ๆฉันน่ะนะ ขึ้นไปบนห้องใต้หลังคามาล่ะ ฝุ่นเลยก็ตามมาน่ะ" ยิ้มร่าอย่างไม่มีอะไรจริงจริ๊งงงงง แต่ในใจ...  กว่ากูจะหาเรื่องมาต่อจากมันได้! มันโยนเรื่องมั่วๆมาให้ยูลได้ไงวะคะ? 

 
"เดี๋ยวๆ... หอเราไม่มีห้องใต้หลังคาไม่ใช่เรอะ!?"  ...บางทีก็เบื่อความรู้ดีของฮโยยอน - -



แต่...  เห็นมั้ย!? บอกแล้ว... อิหมาหน้าไข่ต้มมันโยนเรื่องมั่วมาให้ยูลค่าาาาาาา T^T



ก็ยูลมันไปบ้านเพื่อนมาเมื่อกี้นี่อ่ะ... ใช่มะๆ?" ยูลไปตอนไหนคะ? -0-

"เพื่อน? ...เหรอยูริ" ซันนี่หันหน้ามาถามผู้ต้องสงสัยอีกคนที่ทำหน้าโคตรน่าเชื่อถือ...

"อ่าใช่ๆ... เพื่อนฉันๆ ว่ะฮ่าาาาๆ" เฮ้อ... ยูลเพลียกับชีวิต

"เอ่อ... พี่คะ ทานข้าวกันเถอะค่ะ ซอว่าแทนนี่เราจะมาเถียงกันเพราะเรื่องแบบนี้ เอาเวลาไปดูแลสุขภาพไม่ดีกว่าหรือคะ?" น้องเล็กพูดใบหน้านิ่งๆ พร้อมกับจัดวางโต๊ะอาหาร

"..." ...เงียบ ...และก็พยักหน้าหงึกๆพร้อมกัน เอิ่ม... โดนสวดไง เลยต้องเงียบฟังไง -.-

"น้องซออออ พี่ยุนช่วยยยย ^^" ยุนอาปรี่เข้าไปถือชามกับข้าวต่อจากซอฮยอนและยิ้มแฉ่งให้อย่างน่ารัก

"ขอบคุณค่ะ ^.^" ซอฮยอนเองก็ยิ้มรับอย่างรู้สึกขอบคุณ ส่วนพวกพี่ๆก็...  -_-





หมั่นไส้แรง!





บรรยากาศโต๊ะอาหารเป็นไปอย่างเรียบง่าย... ซูยองที่นั่งอยู่หัวโต๊ะก็โวยวายบ้างที่ตักกับข้าวไม่ถึง ซันนี่ก็เล่าเรื่องรายการวิทยุของเธอพร้อมกับเม้ามอยแขกรับเชิญ ฮโยยอนก็มีบ้างที่เอาเรื่องนิตยสารของตัวเองมาปรึกษา
ทุกคนต่างหาเรื่องราวต่างมาเล่าสู่กันฟัง เพื่อให้การรับประทานอาหารร่วมกันมีโมเม้นที่น่าจดจำ เว้นก็แต่... แทยอน ที่ไม่ยอมพูดอะไรด้วยเลย

"อื้อ.. แทแท~ เล่าเรื่องที่จะถ่ายโฆษณาให้ฟังหน่อยสิ... แบรนด์น่ะ ชื่ออะไรเหรอ?" ทิฟฟานี่ที่นั่งอยู่ข้างๆ เห็นแทยอนเงียบๆและบวกกับความสงสัยเล็กน้อยของเธอ จึงเอ่ยประโยคคำถามนี้ออกมา และแทยอนเองก็เพิ่งรู้ว่า...  'งานเข้า' มันเป็นแบบนี้นี่เอง













"พี่คะ... พี่!" สาวร่างเพรียวกึ่งเดินกึ่งวิ่ง ในขณะเดียวกันก็ตะโกนเรียกคนที่เดินจ้ำอ้าวออกไปก่อนเธอเสียงดัง


อ่า...  ทำไมเดินเร็วจังเนี่ย!  ยังคุยกันไม่จบเลยนะ!


"นี่! พี่คะ!!! ... " คนเดินตามหลังตะเบงสุดเสียง เพื่อเรียกร้องคนที่ไม่คิดจะสนใจเสียงเธอมาเสียนาน และตอนที่คุยกันตะกี้ยังมาชักสีหน้าเย็นๆใส่กันอีกด้วยละ


แต่เชื่อมั้ย? ไอ้ที่แหกปากเมื่อกี้นี้ ก็ยังไม่สนใจเลย!!


"พี่เจสสิก้า!!!!!!!" อ้าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ~ เอคโค่ประชดแม่ม!


คนที่เดินไปอย่างกะเป้าหมายมีไว้ให้รีบชน (?) สะดุดกึก ก่อนหันหน้ามาพร้อมสายตาเรียบๆดุจดั่งนางพญาผมขาว (ห้ะ?) 

"กว่าจะสนใจกันได้นะ -^-" คริสตัลทำหน้ากระเง้ากระงอนงุ้งงิ้งใส่พี่สาว ที่เอาแต่ทำหน้า ... -_- ... อยู่อย่างนั้น 
ไม่รู้เป็นอะไรของเค้า... ยอดขายแว่นก็พุ่งสูงเฉียดฟ้าทะลุบรรยากาศชั้นโอโซนจนถึงดวงจันทร์ ยังมาทำหน้า ... -_- ... อยู่ได้


"มีอะไรก็รีบพูด... พี่ไม่มีเวลาแล้วนะ หุ้นส่วนเรียกประชุม..." เสียงเย็นมาเลย.... -.-

"ก็... -0-" ก็ไรดี? งื้ออออออออ พี่เจกดดันตัลอ่าาาา ToT

"ไม่มีอะไรใช่มั้ย? ..." 

"อ๊ะ! เดี๋ยวค่ะ! เดี๋ยวๆๆ คือ... เรื่องที่พี่บอกฉันน่ะ พี่คงไม่ทำจริงๆใช่มั้ยคะ?"

"..." ไร้เสียงตอบรับ พร้อมกับร่างบางที่เดินหายลับตาไป


ให้ตายสิ... เธอน่าไม่ถามอะไรบ้าๆอย่างนั้นเล๊ยยยยยย 





ก่อนหน้า...

'พี่คะ... ถ้าจู่ๆพี่ต้องทำงานร่วมกับ 'เพื่อน' ของพี่ พี่จะทำยังไงคะ?' คริสตัลที่คีบเนื้อเข้าปากเคี้ยวตุ่ยๆ อยู่ดีๆก็เปิดประเด็นที่ไม่หน้าเปิดขึ้นมา

'ทำไมถามแบบนั้น?' และแน่นอนคนถูกถามทำสีหน้าไร้อารมณ์ทันที...

'ก็อยากรู้... แต่ฉันว่าพี่ต้องปฏิเสธแน่ๆ' คริสตัลยังคงพูดประเด็นเดิม ที่เพิ่มเติมคือคำท้าทายที่ดูเรียบๆ แต่ก็ทำให้เจสสิก้าเหนี่ยวคิ้วไม่พอใจ

'พี่ไม่ปฏิเสธหรอก' ตอบอย่างหนักแน่น เหมือนต้องการให้รู้ว่า เธอไม่ได้หวั่นไหวแต่อย่างใด แม้แท้ที่จริง... เธอยังคง 'กลัว' ...

'งั้นเหรอคะ? พี่เด็ดเดี่ยวจัง แล้วถ้าเพื่อนนั้นเป็น... พี่ 'คิม แทยอน' ละคะ?' ชิ้ง.. ง~! สายตาตวัดจิกคนน้องอย่างแรง คริสตัลเพิ่งจะรู้สึกตัวว่ากำลังขุดหลุดฝังตัวเอง 


ออมม่าาาาาา~ พี่เจน่ากลัวจัง!


'เอ่อ... ขอโทษค่ะ ... แต่พี่คงปฏิเสธแล้วสินะ' ถึงแม้จะขอประทานอภัยแล้ว คริสตัลยังไม่วาย ต่อท้ายประโยคเสียงอ้อมแอ้ม แต่มันดันชัดเจนในโสตประสาทของเจสสิก้า

'ไม่ พี่ไม่ปฏิเสธแน่ๆ พี่จะแสดงให้เธอดู!' เมื่อนางพญาอย่างจอง เจสสิก้าถูกท้าทายซึ่งๆหน้าจากน้องสาวคนสวยน้อยกว่าเธอ (... -0-) มีหรือที่เธอจะยอม สีหน้าหนักแน่นแสนเข้มแข็งพร้อมเดิมพันครั้งนี้ เธอจะต้องแสดงให้คริสตัลได้เห็น!!




'ห้ะ... ?? -.-' จอง คริสตัลถึงกับมึนงงในท่าทางและสีหน้าแปลกๆของพี่สาว

นี่จริงจังขนาดนั้น? -0-

'เอ่อ... พี่..' ครึ้นนน~ๆ สมาร์ทโฟนเครื่องหรูสั่นสะท้านทั่วโต๊ะไม้ดีไซน์เก๋ ก่อนที่เจสสิก้าจะคว้ามันไปกดรับ...



'ว่าไงคะ? 'ไทเลอร์' 










บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเงียบสนิท  ...เพราะทุกสายตาของเมมเบอร์จดจ้องมาที่แทยอนกันหมด


 อ่า... กดดันกันจริงวุ้ย! -.-


"เอ่อ... แบรนด์..  แว่นตาน่ะ" แทยอนเลี่ยงตอบชื่อแบรนด์  ..ก็แบรนด์นี้รู้จักกันทุกคน บอกออกไป คิดว่าจะเป็นไงล่ะ ...

"อะไรกันแทยอน... ฟานี่เค้าถามชื่อแบรนด์เว้ย ..ชื่อแบรนด์อ่ะชื่อแบรนด์" ซูยองที่แก้มป่องเพราะยัดคิมบับเข้าไปทั้งชิ้น ทำปากจู๋ขัดคนหน้าขาว ..แต่บัดนี้ไม่ใช่แค่ขาว...  


ถึงกับซีด... -0-'


"..." ...ไร้เสียงตอบรับ แน่ล่ะ ถ้าแทยอนตอบออกมาล่ะก็นะ.... เหอะๆ

เมื่อแทยอนเงียบปาก ทุกคนเงียบฟัง บรรยากาศก็กลายเป็นวัง... เวง



อ่า... ให้ตาย เงียบแบบนี้จะต่อเรื่องยังว่ะเนี่ย!?



"... ไม่เป็นไรหรอกแท ยังไม่ต้องบอกก็ได้ ฉัน... จะรอรู้ทีหลังนะ เพราะเธออาจเก็บไว้เซอร์ไพรส์คนอื่นๆใช่มั้ยล่ะ" น้ำเสียงร่าเริงของทิฟฟานี่ ยังคงสามารถดึงบรรยากาศที่น่าอึดอัดกลับคืนมาได้  ...ถึงแม้ทิฟฟานี่เองจะอยากรู้มากก็ตาม


ปึง!

"อปป้า!! ... ย๊าาาา! ซูยอง! เป็นอะไรของเธอ!?" ยูริเหวอเสียงหลงเพราะตกใจไอ้คนยาวๆที่นั่งข้างๆเธอ อยู่ดีก็ตบโต๊ะโป๊ะทึ่งๆ(?)เสียงดัง แล้วยังทำหน้าเหมือนครูห้องปกครองจับผิดนักเรียน  ...แล้วนักเรียนที่ว่าน่ะ คือ เด็กหญิงแทยอน หน้าไข่ต้ม แน่นอน!

"พี่คะ... เสียงดังบนโต๊ะอาหาร มันเสียมารยาทนะคะ" ซอฮยอนกล่าวเสียงเรียบ และตวัดสายตาเรียบๆมองพี่สาวตัวสูง เสียง ชิ้ง!! เหมือนในการ์ตูนอาราเล่(ห้ะ? -0-)

ซูยองยิ้มเจื่อนๆให้น้องเล็ก แบบ.. แหะๆ หนูผิดไปแล้วค่าา ^^' แต่ยังไม่วายส่งสายคาดคั้นแทยอนที่แอบอมยิ้มนิดๆกับเหตุการณ์เมื่อกี้


หนอยย... ยิ้มเย้ยเรอะ!?


"คิม-แท-ยอน! ...เราเคยสัญญากันว่าไง!? จะไม่มีความลับต่อกัน ...นี่อะไร นี่อะไร!?" คนขี้โวยวาย ห้ามยังไง ...มันก็แหกปากได้ แต่... เดี๋ยวนะ? กูสัญญากับมึงตอนไหนคะ.... -.-

แทยอนเหนี่ยวคิ้วมองอย่างสงสัย เพราะเธอจำไม่ได้สักนิดว่าสัญญากับซูยองตอนไหน แต่ที่แน่ๆ ...เธอไม่เคยสัญญากันอะไรเลยมากกว่า


คิดดูสิรีดเดอร์... อิหยองกับแทงคนหล่อ จะเชื่อใคร... ?  (^_<)


"พี่เคยสัญญาอะไรกันงั้นหรอ?" ...เห็นมะ ขนาดยุนอายังไม่เชื่อ แล้วใครจะเชื่อ... 

แทยอนยิ้มมุมปากนิดๆ มือถือแก้วน้ำเปล่าอย่าง... กูชิวมากก~ แล้วค่อยๆจิบมันเหมือนแชมเปญรสเลิศ ... เหมือนเธอจะไม่ตกต้องที่นั่งลำบากแล้วล่ะนะ ... ว่ะฮ่าาาาๆ ^0^



"แต่ฉันมีอีก 'ความลับ' ของเธอนะ... แทงกูอาา~" หึๆ... รอยยิ้มอาบยาฆ่าแมลงถูกส่งมาเยาะเย้ยแทยอน จนเธอถึงกับสำลักน้ำ ...ส่วนละอองน้ำก็ไม่ได้ไปตกอยู่ใคร....


พี่แทงคะ... ที่พ่นมาเนี่ย มึงดูหน้าหล่อๆของกูมั้ยคะ... --'

ยุนอาลูบใบหน้าสวยซ่า(เพราะน้ำสาด)ก่อนเหลือบมองคนข้างๆสายตานิ่งๆ  ...นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นพี่ล่ะก็นะ


"แค่กๆๆ อ.. อ่า... ซูยอง!" สำลักไอสองสามครั้ง จ้องหน้าเพื่อนตัวสูงอย่างวิงวอน  ...แกเป็นทาสรักฉันไม่ใช่เหรออออ T^T

"ความลับอะไรอ่าา *_*" ซันนี่นัยน์ตาวิบวับ และดูจะสนอกสนใจอย่างมาก! ...เรื่องคนอื่นขอให้บอกซันบัน!

"ว่ะฮ่าาาาๆ ... ถ้าเธอไม่บอกนะว่าแบรนด์ชื่ออะไร ... ทุกคนทั้งโลกก็จะรู้ว่า... ว่ะฮ่าาาาๆ *0*" ซูยองหัวเราะเสียงน่าหมั่นไส้เหลือเกิน เหมือนชัยชนะครั้งนี้มันจะอยู่ในกำมือเธอแล้วล่ะ หึๆ -.,-

"..." ...เงียบ แทยอนยังคงเงียบ แม้สถานการณ์ตอนนี้เธอเป็นฝ่ายเสียเปรียบอยู่ก็ตาม 


แล้วจะให้บอกยังไงว่ะเห้ยยยยยย!? ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก....!!!! /สติแตก -..-


"ยังอีก... ยังไม่บอกอีก... ด๊ายยย..." เสียงสูงแหลมปรี๊ด อันน่าขนลุกทำให้แทยอนถึงกับเสียวสันหลัง ...โอ้ยยยยยย อิหยองงงงง


"...1!/..!!!" เสียงตัดสินครั้งแรก ทำเอาแทยอนสะดุ้งเฮือก



"...2!/ เอ่อ...." เสียงเอ่ออ่าอึกอักยิ่งทำให้ซูยองอยากรู้เร็วๆ ..สุดท้ายล่ะนะ แกไม่ล่ะก็...  เพื่อนเอ๊ยย



"...3!/B&E!!!" เสียงของแทยอนดังลั่นโต๊ะ... 




เธอบอกไปแล้ว... เธอบอกออกไปแล้ววว >o<











"B&E.... แบรนด์ใครว่ะ?" ..ห้ะ? -0-












"นั่นดิ... ไม่เคยได้ยิน"  บ..บ้าน่า -0-












"B กับ E นี่ใครเหรอ? ...บียอนเซ่ กับ เอ็กโซ เรอะ?" ...บ้า...  พวกมันบ้าไปแล้ว -0-













แทยอนอ้าปากค้างมองเหล่าเมมเบอร์ ที่ตอนนี้ต่างถกเถียงประเด็นเรื่อง...




'B&E แบรนด์ของใคร!?'




จริงสิ... เธอบอกชื่อย่อไปนี่นา... แทยอนเริ่มโลงใจไปเปราะนึง เพราะโชคดีแค่ไหนแล้ว ที่บรรดาเพื่อนๆของเธออุดอู้อยู่แต่กับงานที่ทางบริษัทป้อนให้ เลยไม่ได้มีเวลาสนใจเรื่องของ 'เธอ' คนนั้น... ต่างจากเธอที่วันเอาแต่อยู่กับบ้าน กับอิขิง กับสมุดภาพระบายสี กับโทรศัพท์... ที่วันๆไม่ได้ทำอะไรนอกจากเล่นเกมและส่องไอจีเหล่าออนนี่สวยๆ เหล่ารุ่นน้องแจ่มๆ .... เอ่อ...ข้ามมันไป --' 
และล่าสุดที่ทำตะกี้ก็ไปเม้นไอจีเพื่อนสนิทอย่างทิฟฟานี่ ทำให้ตอนนี้โทรศัพท์ของเธอสั่นตึ๊ดๆไม่หยุดหย่อน...  ก็จะอะไรล่ะ แฟนคลับของเธอต่างหลั่งไหลมาคอมเม้นตาม อย่างเช่นว่า... 'หมั่นไส้! เมื่อไหร่พี่จะมาเม้นในไอจีหนูบ้าง' 'ยัยสเตฟเม้นเองใช่มั้ย!? พกรี๊ดดดด ไม่ยอมๆ พี่แทขราาา' ...และอีกบลาๆๆๆ ที่เธอจำได้ แต่เธอก็แปลความหมายไม่ออก ...แต่ความหมายมันน่าจะดีนะ (เหรอ?)


สถานการณ์ในตอนนี้เกือบทุกคนบนโต๊ะอาหาร... ต่างสรรหาข้อกังขาต่างๆมาขุดคุ้ย เพราะไอ้ประเด็น... 'B&E แบรนด์ของใคร!?' ยังไม่จบสิ้น ทั้งไม่ว่าจะเป็นซอฮยอนที่เธอดูไม่ค่อยสนใจเรื่องแฟชั่นของใครอะไรเท่าใดนัก แต่เหตุผลที่เธอสรรหามาโต้แย้งกลางโต๊ะอาหาร ดูน่าเชื่อถือกว่าพี่ๆมากกก

แต่คงมีเพียงคนเดียว ที่ขอตัวออกจากโต๊ะอาหาร ตั้งแต่ก่อนเกิดการกลาหลน้ำลาย...



"ทิฟฟานี่ไปไหนนะ..?" ฮโยหยุดการถกเถียงโต้แย้งไว้ ทำให้ทุกคนหุบปากไปตามๆกัน...

"เออ... ใช่ เจ้าแม่แฟชั่นน่าจะมารวมวงด้วยนา.." ยูริเองก็หลุดออกจากบทสนทนาที่ยืดเยื้อ แต่ก่อนหน้านี้เธอก็ยกตัวอย่างเจ้าของแบรนด์ B&E ได้อย่างทึ่ง ...บียอนเซ่กับเอ็กโซนั่นเอง

"พี่หมูไดเอทล่ะม้างงง" ยุนอาจิ้มทาโกยากิที่ซื้อมาจากร้านอาหารญี่ปุ่นกล่องใหญ่ด้วยเงินตัวเองเข้าปาก ..เพราะฉะนั้นกินเท่าไหร่ก็ได้ ว่ะฮ่าาาาๆ

แทยอนมองตามสายเพื่อนๆ เริ่มแปลกใจ ...อ่า ทิฟฟานี่ไปไหน?























ร่างระหงสาวเท้ายาวๆเดินเข้าตึกสูง เนื่องจากเธอโดนเรียกตัวกระทันหัน จากหุ้นส่วนธุรกิจหนุ่ม... แต่ก็นะ ถึงแม้จะไม่มีเวลาว่างเท่าไหร่ แต่การได้รับประทานอาหารเลิศรสกับน้องสาวสุดที่รัก... มันก็รู้สึกดีนะ ไม่ว้าเหว่ ไม่โดดเดี่ยว เพราะความรู้สึกพวกนั้น... มันทำร้ายหัวใจของเธอเสียเจ็บปวด





การก้าวเดินด้วยตัวคนเดียว... ก็ถือเป็นบทเรียนของชีวิต เพราะอย่างน้อย ก็ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองชอบ ...ด้วยตัวเอง  แม้จะมีช่วงเวลาที่อึดอัด หรือ เครียดกับมัน แต่มันก็คือประสบการณ์   ใช่... 'ประสบการณ์'  จอง เจสสิก้า คิดอย่างนั้น...




"คุณมาช้านะครับ... " เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยทักหญิงสาวนิ่งๆ  ...เขามายืนรอเธองั้นเหรอ?

"รถติดนี่คะ... เข้าห้องประชุมเถอะ"  เจสสิก้าตัดบท เพยิดหน้าให้อีกฝ่ายเดินนำเข้าไปก่อน 




เมื่อเปิดประตูเข้ามา เธอก็พบเจอกับสายไม่พอใจอยู่หลายคู่ จากหุ้นส่วนผู้อาวุโสส่วนใหญ่



"คุณจอง... คุณเป็นถึง CEO การมาเลทแบบนี้ ผมว่าไม่ใช่เรื่องที่ควรนะ... " 



หุ้นส่วนรายหนึ่ง อายุอานามประมาณ 45 กว่าปี พูดจาส่อเสียดตำแหน่งของหญิงสาวด้วยสายตาเย้ยหยัน ...เพราะตำแหน่ง CEO ที่เขาได้ตกลงกับหุ้นส่วนรายอื่นๆ ว่านั้นคือตำแหน่งของเขา ..แต่กลับถูกชวดไปโดยหญิงสาวคราวลูก เพียงเพราะเขามีหุ้นน้อยกว่า 10% 





"ฉันมีธุระค่ะ... " 





"ธุระ?  ...การที่คุณไปยุ่งเกี่ยวกับคนของซูมานน่ะหรือธุระ"

เขายังคงหาสาเหตุการมาเลทของเธอขึ้นมาพูดอย่างไร้มารยาท ...เพราะมันไม่เกี่ยวกันกับหัวข้อของการประชุมวันนี้เลยสักนิด





แต่รู้อะไรมั้ย? ..มันยิ่งถูกโยงเรื่องราวไปกันใหญ่ จากสถานที่ประชุม กลับกลายเป็นศาลสอบสวน





"นั้นสิ... คุณไม่ควรที่จะทำแบบนี้นะคุณจอง ถึงเป็นพี่น้องกันก็เถอะ... คุณก็รู้ ว่าเราไม่ถูกกันกับ SM Entertainment"

"ใช่... มันเหมือนกับการทำให้พวกเขาตอกหน้าเราซ้ำอีก"


ผู้บริหารหลายคนต่างสรรหาถ้อยคำที่ฟังดูดีแต่น่าแสยะ  ไม่ว่าจะเรียกสรรพนามเธออย่างมีมารยาท แต่การที่เอาเรื่องของเธอมาขุดคุ้ยกันในที่ประชุมนั้นไม่ต่างจากบุคคลที่ใช้ชีวิตตามตรอกคอกผู้ดีตีนแดงสักเท่าไหร่ ..มันเสียมารยาทสุดๆ







"นั้นเพราะ... มันเป็น 'เรื่องของฉัน' ค่ะ วันนี้นัดประชุมไม่ใช่หรือคะ? หรือนัดฉันมาเพื่อมาฟังพวกคุณคุยกัน ใน 'เรื่องของฉัน' ...งั้นฉันจะได้ขอตัวกลับ" 

เสียบเรียบนิ่งแต่เน้นถ้อยคำชัดเจน ที่ประชุมเงียบกริบ มองหน้ากันไปมาอย่างเจ็บช้ำใจ ที่พวกเขาไม่สามารถมีปากเสียงได้
















"วันนี้ว่างมั้ยครับ?" ชายหนุ่มเดินเข้ามาฉวยแฟ้มเอกสารในมือหญิงสาวไปถือให้อย่างเป็นกันเอง


"ก็น่าจะว่างค่ะ ...ถ้าท่านประธานไม่เรียกประชุมอีก" 
เจสสิก้ายิ้มให้อย่างเป็นมิตร เขาได้แต่หัวเราะฮ่ะๆ เพราะเธอยอกย้อนเขาได้น่ารักมาก


"ฮ่ะๆ ผมคาดว่าไม่มีแล้วล่ะครับคุณ CEO 'เจสซี่' " 
สรรพนามถูกเปลี่ยนมาใช่แบบคุ้นเคย เธอเองก็รู้สึกจะชินกับมันเสียแล้ว


"ฉันคงเรียก 'ชื่อนั้น' ของคุณตอนนี้ไม่ได้หรอกนะ 'ไทเลอร์' และคุณก็คงไม่อนุญาตอยู่แล้วใช่มั้ยคะ?" 


"แน่นอนครับ... ไว้เรียกตอนเรา 'อยู่ด้วยกันสองคน' ดีกว่านะ" 


"ตกลงค่ะ... ฮ่ะๆ" เธอหลุดขำเล็กน้อยเพราะท่าทางของเขาเมื่อกี้มัน ...ดูน่าตลกจัง


"อ่า... อย่าขำผมซิครับ สรุปแล้วว่าว่างนะ งั้นไปกับผมนะครับ"
ชายหนุ่มเผยยิ้มน้อยให้พร้อมกับรอคำตอบจากเธออย่างใจจดใจจ่อ


"ทำไมหรือคะ? ...คุณจะพาฉันไปไหนเหรอ?" เจสสิก้าเอียงคอถามอย่างน่ารัก เขาอดลูบผมเอ็นดูเธออย่างเสียไม่ได้







"ผมแค่อยากปลดปล่อย 'ความรู้สึก' กับคุณแค่นั้นเอง..." รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นมาบนใบหน้าหล่อเหลา เธอก็รับรู้เจตนารมณ์ของเขาได้ทันที







"อื้ออ... ตกลงค่ะ"































"ฟานี่ไปไหนนะ?" แทยอนบ่นพร้อมกับเดินหาเพื่อนสาวในห้องต่างๆของบ้าน ...เธอขอแยกตัวจากโต๊ะอาหารมาเพราะขี้เกียจที่ฟังหัวข้อสนทนาที่ยืดเยื้อไม่มีที่สิ้นสุด



ก็รู้ๆกันอยู่จะให้บอกมั้ย ว่าเรื่องอะไร... --'



"ฟานี่! เธออยู่ในห้องรึเปล่า?" ... เงียบจุง -.-

ก็อกๆๆ!  "ฟานี่... ฟานี่อา..."






......   -..-







"ฟานี่อาาาาา เธออยู่ในนั้นใช่มั้ย? ฉันได้ยินเสียงลมหายใจของเธอนะ"







...... (-_-|||)







"ฉันจะเข้าไปล่ะนะ...."







...... (-0-|||)






เอาวะ!  


แกรก....  หืออออ (-.- )( -.-)








ว่างเปล่า...







ถ่อววววว... อะไรกันอ่าาาา อยู่ดีๆเพื่อนสาวของเธอกลับหายตัวไปอย่างลึกลับ ไร้ร่องรอย ไร้กลิ่นสี


แทยอนทำหน้ายู่เหมือนเด็กน้อย ด้วยความไม่เข้าใจ....


 ทิฟฟานี่เป็นอะไร ทำไมเธอต้องเดินออกจากโต๊ะไปตั้งแต่เธอบอกชื่อแบรนด์.... ชื่อแบรนด์?   
... ใช่! ใช่แน่ๆ!  ทิฟฟานี่ต้องรู้จักชื่อเต็มของ B&E แน่ๆ ...ตายแล้ววววว


จู่ๆก็เบิกตาตี่ๆขึ้นพร้อมกับยี้ผมตัวเอง... ก็จะอะไรเล่า! ถ้าทิฟฟานี่รู้ เมมเบอร์คนอื่นก็ต้องรู้ด้วยอ่ะดิ! 



ไม่ตายหรอกนะ...  แต่วอดวายแน่ๆ! 










แกรก!





"เห้ยยย!!/ว้ายยยย!!"




(  -.,-) --------> (-///- )




"ท... แท... แทเข้ามาได้ไง (  -///-)" ทิฟฟานี่หันหลังกอดอกหน้าแดงในทันทีที่ได้สติ ว่าตัวเองอยู่ในผ้าเช็ดตัวผืนเดียว ...แทเห็นอะไรรึเปล่าเนี่ย ><


"ป... เปิดประตูเข้ามาอ่ะ (-.,-  )"แทยอนก็หันหลังให้และตอบตามความคิดที่มีแค่นี้... เพราะในสมองแทยอนตอนนี้แทบคิดอะไรไม่ออก ...เอ่อ ก็... เยอะดีนี่ -,,-


"ทำไม... ม.. ไม่เคาะเล่า ...เสียมารยาทที่สุดเลย ( -///-)" ยังคงหันหันคุยกับอีกคน แถมยังไม่ขยับเขยือนไปไหน  ...ก็ถ้าผ้าหลุดล่ะย่ะ! กรี้ดดดด ไม่นะ! >///<


"เคาะนะ..ฉ.. ฉันเคาะตั้งนานด้วย... ฉันนึกว่าเธอเป็นอะไรไป ก็เลยเปิดเข้ามา... ไม่คิดว่า... " ไม่คิดว่าจะเห็นอะไรอย่างนี้ >.,<


"อ่ะ... อื้อ... ว่าแต่... มีอะไรเหรอ?" 

"คือ... ฉันเห็นออกมาก่อน เลยแปลกใจ นึกว่าเป็นอะไร ค... แค่นั้นเอง" พอที่จะกล้าหันไปมอง สายตาดันไปสะดุดกับแผ่นหลังขาวๆเนียนๆเข้าให้ ...ถึงกับต้องรีบหันหลังกลับและเสียงสั่นเป็นบางช่วง...





โอ้ยยยยย สติ! แทเว้ยยยย สติ!! นั่นเพื่อน! ..นั่นเพื่อนนนนน!!!! >,,<





"งั้นเหรอ... ไม่มีอะไรหรอก ฉันเหนียวตัวน่ะ เลยขึ้นมาอาบน้ำ ...ส่วนแทอ่ะ ...ไม่มีอะไรแล้วใช่มั้ย?" ทิฟฟานี่เอ่ยกลายๆ เหมือนกับบอกว่าให้แทยอนออกไปได้แล้ว


"ม... ไม่มี.. ไม่มีแล้ว" ...แต่มีหรือที่คนสุดแสนจะซื่อบื้ออย่าง คิม แทยอนจะเข้าใจ เธอยังคงนั่งอยู่กับที่อย่างนั้น ...โดยหลับตาปี๋  ยังไงหันซ้ายหันขวาได้ล่ะวะ!



ทิฟฟานี่หันกลับมา เนื่องจากคิดว่าแทยอนออกไปแล้ว ...แต่ต้องสะดุ้ง เพราะอีกคนยังคงนั่งอยู่ที่เดิมตรงหน้าเธอ




มายบูของเธอนี่เคยเข้าใจอะไรง่ายๆบ้างมั้ยเนี่ย!?




"แท... ทำไมยังไม่ออกไปล่ะ!" 


"ห้ะ!?... อ่ะ... อ่อ.. ฉันลืมไปเลย ฉันต้องออกไปนี่เนอะ แหะๆ" ยกมือขึ้นเกาท้ายทอยแก้เก้อ ...ก็บอกกันตรงๆนี่หว่า










คิดมั้ยว่าจะเกิดอะไรขึ้น?  ...เคยคิดไว้ล่วงหน้าหรือเปล่า?
  ... อะไรที่ไม่เคยคิดไว้ ...มันมักจะเกิดขึ้นเสมอ...










การลุกพรวดพราดขึ้นนมาทั้งที่ยังหลับอยู่.... มันเป็นการตัดสินใจที่ไม่เหมาะสมเอาเสียเลย 


คนที่หลับตาจะมองไม่เห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า.... ส่วนคนที่มีอะไรบางอย่างอยู่ข้างหน้าจะคิดไม่ถึงกับเหตุการณ์ตรงหน้า


ฟึบ! 









ปึก!
ว้าย!/เห้ย!












กรี้ดดดด/ว้ากกกก











ตุบ! (   '.}{.'   )









ติดต่อภาพสโลวโมชั่นได้ที่... ¥¢Π°¢^€•¢`®℅℅=  (-0-)














แกรก...


"เห้ย!! แทยอนจะปล้ำทิฟฟานี่!!!!!!!!!"

"..!!/..!!"













ณ สถานที่บันเทิงแห่ง
เหล่าบรรดานักเที่ยวกลางคืนต่างโยกย้ายส่ายสะโพก ไปกับเสียงเพลงอย่างสนุกสนาน...


ดิ้ง ดิ่ง ด่องลิ่ง ดิ่ง ด่องลิ่ง จั๊กกะจั๊กกะจิก! ~ ¢€°×¶



ใครแต่งเพลงนี้!? -_-
ท่อนฮุคนี่ปวดใจมาก (Ring Ding Dong - SHiNee)



ชายหนุ่ม(?) ร่อนเอวว่อนไปมา ราวกับที่นี้เป็นที่ของเขา พลางร้อง "แอร้ยยยย!!" (-0-) อย่างสนุกสุดเหวี่ยงโลก

"พอได้แล้วมั้ย 'ไทนี่' " หญิงสาวที่มาด้วยอย่างเต็มใจในทีแรกนั้น เธอคิดว่าเธอคิดผิด... เพราะการที่ต้องมานั่งดูชะนีเทียมปลดปล่อยแบบนี้ มันก็ไม่ใช่มั้ยล่ะ! 



ไอ้ท่าทีคุณชายขายถั่วดำตอนนั้น... คงโยนทิ้งไปตั้งแต่เปิดประตูร้านเข้ามา แล้วได้ยินเสียงพรรคพวกของนางร้องเรียกชื่อกันจ้าละหวั่น







'แอร้ยย อิไทนี่!' 

'วี้ดดดด อิหอยไท' 

'มาได้แล้วเหรอยะ นังไทรัชนี!' 

...และอีกสารพัดที่พวก 'หล่อน' ทุกนางร้องเรียกเพื่อนสาวคราบชายหนุ่มของเธอ





ที่จริงเจสสิก้าก็รู้มาตั้งนานแล้วล่ะ เพราะตั้งแต่ตัดสินใจจะลองทำแบรนด์แฟชั่นของตัวเอง เธอก็ได้ใครหลายคนแนะนำให้รู้จักกับเขา ส่วนนึงนั้นอยากให้เราสองคน 'คบหาดูใจ' กันเสียมากกว่า ตอนที่ชายหนุ่มทำเหมือนจะจีบเธอ ความรู้สึกมัน 'ไม่ใช่' ...ไม่ใช่แน่ๆ ก็ไอ้ที่พาไปดูหนัง เขาก็เลือกที่จะชวนเธอไปดู 'หนังรัก' และที่มากกว่านั้นคือ 'หนังชายรักชาย' ที่เขาลงทุนพาเธอบินไปจีน เพื่อดูหนังเรื่องนี้ โดยให้เหตุผลว่า 'มุมมองความรักอีกทางหนึ่ง' ... 



จ้า... อิไทนี่ --'



แต่ถ้าถามว่าเสียดายมั้ย ที่เขาเปิดเผยความจริงออกมาแล้ว ว่าเขาไม่ได้ชอบผู้หญิง

...ก็ไม่นะ

เธอเหมือนได้เพื่อนอีกคนมากกว่า เพราะไม่ว่าเรื่องอะไรที่ผ่านเข้ามาใน 'ตอนนั้น' ก็มีแต่เขานี่แหละ ที่คอยพูดคุยให้คำปรึกษา เป็นเหมือน 'เพื่อนๆ' ของเธอ

แต่ด้วยความที่เขาไม่สามารถทึ่จะเปิดเผยตัวตนได้ ผนวกกับสื่อที่คอยหาเรื่องเกี่ยวกับชีวิตเธอบ่อยๆ เราสองคนจำเป็นต้องตกกระไดพลอยโจนไปพร้อมกัน เพื่อปิดเรื่องนี้เอาไว้ ถึงแม้จะดูไม่วุ่นวายกับพวกสื่อสักเท่าไหร่แล้ว แต่กลับกลายเป็นแฟนคลับบางส่วนที่ไม่พอใจกับเรื่องนี้ ทำเรื่องวุ่นวายเสียจนเธอต้องปวดหัวอยู่หลายรอบ

...ก็เข้าใจว่า 'ห่วง' แต่ควรมี 'ขอบเขต' บ้างมั้ยล่ะ?

ทุกครั้งที่ไทนี่ (เรียกงี้เหอะ) เข้าโซเซียลเพื่อติดตามข่าวสารประจำวัน เธอมักจะแอบเห็นเขาทำหน้าสลดอยู่บ่อยๆ 

เสียใจกับคอมเม้นร้ายๆที่ประดีประดังหลั่งไหลเข้ามา....









เปล่าหรอก... ข่าวเดทโอปป้าในดวงใจนางน่ะ -_-


'ฮึก.. ฮือออออออ เจสซี่~ มินโฮโอปป้าของฉันเดทกับยัยสูสีอ่ะ อะฮึกๆ'




นังหอย... เขาชื่อ ซูจี/ซูซี่ มั้ยล่ะ!




แล้วก็อดยิ้มไม่ได้เมื่อนึกถึงตอนนังไทนี่โอดครวญจะเป็นจะตายเรื่องลีมินโฮ ...มันยังขู่จะโดดน้ำในอ่างกุซซี่ฆ่าตัวตายด้วยนะขอบอก -0-

"เจสซี่ หล่อนยิ้มบ้าอะไรคนเดียวน่ะห้ะ!? โชว์เป็นสาวฟันสวยขาวยาวใหญ่เหรอย่ะ" ...เกลี๊ยดดดดด เกลียดความแซะฟันหน้านี้ 

"เรื่องของฉันมั้ยล่ะ"

"วรั้ย คิดถึงใครอยู่หรอคะ?" เกลียดเสียงสองและหน้าตาที่เหมือนชะนีสวยชอบเม้าท์มอยนั้นชะมัด --'

"เรื่องของฉัน" จะไม่บอกว่าคิดถึงหน้ามันตอนที่มันครวญครางหาลีมินโฮ...

"เอ๋ๆ ครัยอ่าาาาาา" ลองนึกถึงอิกอล์ฟไดอารี่ตุ๊ดซี่ส์พูดคำนี้นะ ฟิลเดียวกัน -_-

"เรื่องของฉัน"

"โอ้ยยยยยยยยย อิเจ็ดสี หล่อนชักจะกวนตีนฉันเกินไปล่ะ" ถ้ามันเกลียดเสียงสองไทนี่ ไทนี่ก็ขอบอกว่าเกลียดความกวนตีนหน้าตายของมันเหมือนกัน!

"ก็ไม่ได้คิดถึงใครมั้ยล่ะ?"

"ทอแหล!"

"อิไทนี่!" ...นี่คือการพามันมาปลดปล่อยหรือพาแกมาปลดปล่อยกันแน่วะเจสสิก้า --'

"เออ! ชิ ก็นึกว่า คิดถึง 'พรีเซนเตอร์คนใหม่' ฮิๆฮุๆฮะๆ" 

"..!!"





นั้นสิ... เธอลืมคิดเรื่องนี้ไปเลย





"วรั้ยตั่ยล้าวว จี้จุด!"

... นังไทรัชนี! 











"ก็บอกว่าไม่ใช่ไงเล่า!"

"ไม่ใช่แล้วทำไมต้องทับขนาดนั้น พื้นห้องด้วยนะ พื้นห้อง!"

"ก็บอกไปแล้วว่าลื่นล้มไง"

"ฟังไม่ขึ้น!"




โอ้ยยยยยย ซูยองควรเลิกเป็นนักร้องเกิร์ลกรุ๊ป แล้วไปอยู่กรมสอบสวนซะ!






ฉันไม่ใช่นักโทษแกนะเว้ย!





จำเลยหน้าขาวนั่งอยู่บนโซฟากลางบ้าน รายล้อมด้วยคณะทนายและลูกขุนที่ต่างพากันจ้องเขาเขม็ง ส่วนด้านโจทย์เรื่องคนสวยได้ก้มหน้างุดซ่อมแก้มแดงๆไว้ 




ก็คนที่ต้องอายมันควรเป็นเธอนะ จะให้มานั่งหน้าสล่อนอยู่ทำไมเล่า! >///<




"เอ่อ ซอว่าพอแค่นี้เถอะนะคะ พี่แทก็ยืนยันแล้วว่าไม่ได้ทำอะไรมิดีมิร้ายพี่ฟานี่แบบนั้น และนี่มันก็ดึกมากแล้วนะคะ วันนี้เป็นวันพักผ่อนของเรา เราควรพักผ่อนให้เต็มที่นะคะ"

สิ้นสุดประโยคยาวเหยียดนั่น เชื่อมั้ย? อย่างกับไทยมุงโดนแก๊สน้ำตา สลายตัวอย่างรวดเร็ว!




น้องซอทำไมไม่พูดตั้งแต่แรกล่ะคะลูก -.-




แทยอนยกยิ้มหน้าตายขึ้นมาอย่างเหนื่อยอ่อน ตอนนี้เหลือเธอคนเดียวที่นั่งอยู่กลางบ้าน แต่ก่อนนั้นซูยองยังส่งสายตาคาดคั้นมาให้จนเธอหายใจไม่ออก ...ก็บอกว่าไม่ใช่ไงเว้ย!

ทุกคนดูเร่งรีบกลับเข้าห้อง และทิฟฟานี่ ดูเหมือนจะเป็นคนแรกที่ปลีกตัวออกไป


อ่า... โกรธรึเปล่าน่ะ?


ก็มันเป็นอุบัติเหตุ ใครจะไปคิดว่ามันจะเกิดขึ้นกัน... เฮ้อ


แต่ว่านะ... อีกกี่วันวะ?


คิดแล้วก็เปิดโทรศัพท์ขึ้นมาดู...


'17/02/17'

เหลืออีกห้าวัน... เท่านั้น














'17/02/22'












เจสสิก้า... เราจะได้เจอกันจริงๆเหรอ?






















ท้องถนนยามวิกาลนั้น ช่างโล่งและเงียบสงัด เป็นเวลาตีหนึ่งกว่าๆ ซึ่งสำหรับใครหลายๆคนอาจจะนอนโก่งตูดอยู่บ้าน หรือบางคนอาจจะต้องแบกรับภาระ โดยการหอบหิ้วเพื่อนสนิทที่เมาปลิ้น โวยวาย ฟาดแขนฟาดขาไปมาจนเกือบถูกหน้าตัวเอง 





นั่นแหละ... สิ่งที่ เจสสิก้า จอง กำลังทำ





"มินโฮโอปป้าขราาาาาาาาาาา! อื้อออออ ไม่เอาสิค้า คิคิ"



โอปป้าพ่องสิ!



บัดนี้เพื่อนสาว(?)คนสวย(?)ของเจสสิก้ากำลังหมดสภาพอย่างหนัก ภาพผู้ชายรูปร่างสมส่วนดีดดิ้นราวกับโดนผู้ใดปลุกเร้าอารมณ์ดิบ กับ... หญิงสาวที่ทุลักทุเลแบกแขนหนักๆของคนข้างๆมาที่รถหรูยี่ห้อดัง คิดว่าควรสงสารใครดี?

"โอ้ย! หยุดพล่ามนะอิไท ถ้าใครมาเห็นแกกับฉันในสภาพนี้ จะทำไงฮะ!?" เจสสิก้าพูดอย่างหัวเสีย เธอคิดผิดจริงๆ ที่พาอินี่มาปลดปล่อย!



ดูมันสิ... ปลดปล่อยจนไม่รู้จะหาอะไรมาปลดปล่อย (-__-)



"หืมมมมม ก็บอกเขาไปสิค้าโอปป้าา ว่าเราเป็นผ-อัว ม-เอียกัลล" ผ-อัว ม-เอีย อะไรของมันนน!!

"อิบ้า! แกจะบ้ารึไง!"

"หืมมมม โอปป้าก็~ ถึงบ้าก็บ้าร้ากน้าาา"




ใครรักมึงโว้ยยยย!!!




"อิไท แกมองหน้าฉัน ฉันเจสสิก้าคนสวย ไม่ใช่โอปป้าอะไรของแก!"

"แหมมมมม โอปป้าค้า ไม่ต้องจ้องตาสิค้า ไทนี่จะละลายล้าวววว" โอ้ย! พอๆๆๆๆๆ

เจสสิก้าเลิกสนใจคำพูดพร่ำเพ้อของคนเมา เธอรีบเอาตัวชายหนุ่มยัดเข้าไปในรถ ซึ่งตั้งนานกว่าจะสำเร็จ เพราะนางเอาแต่ร้องวี้ดๆว่า 'อย่าค่ะโอปป้า น้องไทยังซิง อย่านะค้าา" แต่มือไม้นี่เลื้อยเป็นเถาวัลย์ กอดเกี่ยวร่างบางๆแน่นเสียจนเกือบหายใจไม่ออก แล้วซักพักก็หลับไป จึงทำให้เจสสิก้าหลุดจากพันธนาการของตุ๊ดร่างยักษ์นางนี้

"เฮ้อ... เหนื่อยชะมัดเลย" เล่นเอาปาดเหงื่ออยู่เหมือนกัน การที่ผู้หญิงรูปร่างผอมบางอย่างเธอจะแบกผู้ชายตัวเท่าควายอย่างไทนี่ตัวคนเดียว มันเป็นเรื่องยากอยู่แล้ว แต่จะให้ไปรบกวนคนอื่น มันก็คงไม่ใช่... ทำไมน่ะเหรอ?

เพื่อนนางไทนี่แต่ละคนนั้นสภาพก็ไม่ต่างกัน จะดีหน่อยที่พวกเขาคุ้นเคยกับที่นี่ จึงได้พี่ยามคนดีช่วยแบกไป ในเมื่อพี่ยามได้ไปช่วยพวกนางทั้งหลายนั่นแล้ว มันก็ไม่เหลือยามซักคนน่ะสิ จะให้ใครก็รู้มาช่วย มันก็กระไรอยู่ และมันก็เสี่ยงอยู่เหมือนกัน ถ้าคนแปลกหน้าเห็นเธอกับไทนี่ในสภาพแบบนี้ ...สภาพที่เธอหัวกระเซอะกระเซิงเพราะนางไทนี่ยีหัวเล่น และสภาพของนางไทนี่ที่พูดพล่ามหาลีมินโฮ





มันเสี่ยงต่อ 'ชื่อเสียง' และ 'แบรนด์' ของเธอ





ดังนั้น เจสสิก้าจึงรีบบึ่งรถออกไปจากสถานที่ท่องเที่ยวนี้ทันทีที่คาดเข็มขัดให้เพื่อนเสร็จ

รถคันงามที่แล่นไปตามท้องถนน ถ้ามีใครจะสนใจ ก็คงจะสนใจแค่ตัวรถสีดำเงา หากแต่เพียงคาดเดาคนที่ขับมันเท่านั้น แต่ถ้าใครจะสนใจคนขับ เขาก็คงเพ่งเล็งเห็นใบหน้าสวยสดราวกับนางฟ้านี้นิ่งสงบ อาจมีเพียงคิ้วโก่งโค้งนั้นขมวดน้อยๆ เพราะเจ้าตัวกำลังใช้ความคิด

"แทยอน..." แค่เอ่ยชื่อเขาออกมา หัวใจน้อยๆเท่ากำปั้นของเธอก็เต้นตุบตับๆ เธอคิดถูกแล้วรึไงกัน ที่บ้าจี้ไปกับคำพูดของน้องสาว เอ่ยเสนอตัว 'พรีเซนเตอร์คนใหม่" ด้วยตัวเอง และยังบอกในที่ประชุมไปอีกว่า อาจจะไม่ใช่แค่พรีเซนเตอร์ เธออาจจะให้เขาเป็น 'แบรนด์แอมบาสเดอร์' อีกคน

"บ้าจริง... เฮ้อ" ถอนหายใจเฮือกยาวๆ ให้กับความคิดบ้าบิ่นในตอนนั้น เธอจะทำยังไงดีล่ะ เหลือแค่ห้าวันเท่านั้น ไม่สิ... ตอนนี้ตีสอง เท่ากับหมดไปอีกหนึ่งวัน เหลือแค่สี่วัน แค่สี่วันเองยัยเจเอ้ย

ครืดด~! ครืดด~!

"อ๊ะ..." เสียงสั่นของโทรศัพท์ ทำให้เธอหลุดจากภวังค์



'Soojung'



โทรมาทำไมกัน?



เจสสิก้าเสียบหูฟังบลูทูธและกดรับสาย กรอกเสียงลงไปได้แค่คำแรกเท่านั้น

"ฮัลโ..."

'''พี่คะ ยังไม่นอนเหรอ? เอ๊ะ... เสียงนี่มัน... ขับรถอยู่เหรอ? ไปไหนมาน่ะ?''' เสียงแม่น้องสาวตัวดี ที่แค่พี่สาวยังไม่ทันจะพูดจบดี คุณเธอก็แทรกขึ้น และรัวคำถามใส่ จนคนเป็นพี่ต้องขมวดคิ้วหนัก ...ยัยเด็กปีศาจนี่ --'

"อะไรกันซูจอง เธอเป็นแม่พี่เหรอ? ถามอะไรเยอะแยะ"

'''ไม่ได้เป็นแม่ค่ะ แต่เป็นน้องสาว สวยด้วย และที่ถามเนี่ย เพราะเป็นห่วงนะ ดึกๆดื่นๆมาขับรถอะไร ทำไมไม่หลับไม่นอน''' คริสตัล จอง แค่เป็นห่วงพี่สาวของเธอก็แค่นั้นเอง...

"แล้วเธอล่ะ ดึกๆดื่นๆมาโทรหาพี่ทำไม ทำไมไม่หลับไม่นอน" ...แต่ตอบสวนน้องคืนแบบนี้ก็ได้เหรอ? -0-

'''ก็...''' นั่นไง หาเรื่องมาอ้างแทบไม่ทัน เจสสิก้ายิ้มน้อยๆส่ายหัวให้กับปลายสาย

"นี่ ซูจอง... พี่โตแล้วนะเด็กบ้า พี่รู้หรอกน่าว่าต้องดูแลรักษาตัวเองยังไง และอีกอย่าง ใช่ว่าพี่จะนอนดึกแบบนี้ทุกวันนี่ วันนี้พี่พาเพื่อนไปปลดปล่อยเท่านั้นเอง นี่พี่ก็จะถึงเซฟเฮ้าท์แล้วน่า ไปส่งเพื่อนที่คอนโดไม่ใกล้ไม่ไกลเอง เธอนั่นแหละนอนได้แล้ว" หลังจากเจสสิก้าพูดประโยคยาวๆที่นานๆทีจะพูดจบ น้องสาวคนสวยปลายสายก็เงียบซักพัก แต่ก็ไม่ได้ตัดสายไป

'"ก็แค่เป็นห่วงเอง กลัวคนบางคนจะคิดมาก"' ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงอ๋อยๆ เรียกรอยยิ้มบางๆที่ใบหน้าสวยๆของพี่สาวของเธอทันที

"พี่จะคิดมากเรื่องอะไร?"

'"เรื่อง 'พี่แทยอน' ไงคะ"'

"..."

'''นั่นไง ใช่ ใช่มั้ยล่ะคะ?"' เจสสิก้ารู้สึกเกลียดความรู้ดีของน้องสาว เพราะเธอเพิ่งคิดฟุ้งซ่านเรื่องของ 'อีกคน' ไปเมื่อกี๊เอง

'''เฮ้อ... พี่คะ.. เหนื่อยใจแทนนะ" น้ำเสียงของคริสตัล เจสสิก้ารับรู้ได้ถึงความเป็นห่วงอย่างจริงจัง

"พี่คิดดีแล้วจริงๆน่ะเหรอ? ที่จะเผชิญหน้ากับเขา พี่คิดดีแล้วจริงๆเหรอคะ?" มันเป็นคำถามที่เธอก็ยังถามตัวเองเมื่อกี๊






ใช่... ฉันคิดดีแล้วเหรอ?






เฮ้อ...












เวลาที่ผ่านไป จะว่าไวก็ไว เพราะวันนี้คิมแทยอนต้องไป 'ทำงาน' แล้ว



ไปทำงานในฐานะ 'พรีเซนเตอร์คนใหม่' ของแบรนด์ 'B&E'



ซึ่งเธอปกปิดความลับนี้กับเพื่อนๆได้มาตลอด จนนึกคิดว่า เพื่อนของเธอนั้นเลิกสนใจมันแล้ว เธอจึงได้ออกมา 'ทำงาน' โดยที่ไม่มีซูยองคอยคาดคั้น ไม่มีซันนี่หรี่ตามอง ไม่มียูริเบะปากให้ ไม่มีฮโยยอนคอยสอดส่อง ไม่มีซอฮยอนส่งยิ้มบางๆให้ ไม่มียุนอามาขอร้องอ้อนวอนถึงของฝากที่เป็นของกินโดยเฉพาะ ไม่มีทิฟฟานี่... 

นั่นสิ... ทิฟฟานี่ไม่อยู่แต่เช้า โดยที่แทยอนเองก็ยังงงๆ เพราะปกติ เวลาเธอจะออกไปทำงานที่ไหน จะมี 'เพื่อนสนิท' คนนี้ออกมาโบกไม้โบกมือส่งยิ้มตาหยีให้ตลอด



แต่วันนี้ไม่มี...



"ช่างเถอะ... อาจจะไปธุระมั้ง" พูดกับตัวเองแบบนั้น พร้อมสะบัดหัวไล่ความคิดถึง 'เพื่อนสนิท' ออกไป สิ่งที่เธอควรสนใจในตอนนี้คือ 'การทำงาน' ในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า










"อ้า... สวัสดีค่ะน้องแทยอน" สตาฟฟ์ที่เป็นผู้หญิงร่างอวบคนนึงเอ่ยทักแทยอนทันทีที่เห็นเธอเดินเข้ามา

"สวัสดีค่ะพี่..."

"อ้อ พี่ชื่อฮยอนจีค่ะ เป็นคนที่ต้องดูแลน้องแทยอนวันนี้ เรามาแต่งหน้าทำผมก่อนเนอะ เดี๋ยวค่อยไปบรีพกับพี่ตากล้องนะคะ" พี่สตาฟฟ์คนเจ้าเนื้อร่ายยาวถึงแผนการทำงานในวันนี้ของแทยอน ที่แทยอนทำได้เพียงพยักหน้างึกงักและยิ้มให้น้อยๆ...





อิเจ้นี่เหมือนท่าน(ตาเฒ่า)ยองมินชิบหาย! มาถึงก็โยนงานเลย ไม่มีน้ำมีท่าซักนิด -.-





คิมแทยอนซ่อนใบหน้าเหนื่อยหน่ายภายใต้ใบหน้าขาวๆซื่อๆที่แลดูน่ารักน่าทะนุถนอม ถึงแม้อยากจะเบะปากมองบนซักแค่ไหน ภาพลักษณ์สวยใสต้องมาก่อน

หลังจากที่โดนช่างแต่งหน้า ช่างแต่งตัวมากหน้าหลายตาจับนู่นจับนี่ บิดตัวหันซ้ายหันขวา ทึ่งผมแรงๆเสร็จ แทยอนเพิ่งได้เห็นตัวเองในกระจก ผมซอยสั้นของเธอถูกจัดให้กระเซิงเล็กน้อย แต่คงมีสไตล์หน่อยๆพอดูเท่ บวกกับเสื้อแจ๊คเก็ทสีดำมันทับเสื้อเชิ้ตสีดำสกรีนลายอะไรก็ไม่รู้ที่เธอเดาไม่ออก และกางเกงยีนส์ขนาดพอดีตัวขาดเข่าข้างขวา สีผ้าเก่าๆออกพังค์ๆ ข้างกระเป๋ากางเกงด้านซ้ายมีโลโก้ 'BLANC&ECARE' สีทองประดับอยู่



เท่ดีแฮะ... ดีไซเนอร์ฝีมือดีมาก



ส่องกระจกดูความเรียบร้อยได้ไม่นาน ก็โดนอิเจ้อ้วนฮยอนจีเรียกตัวออกไปเสียแล้ว

"น้องแทยอนคะ เสร็จรึยังเอ่ย?" ไม่เอ่ยได้มั้ยวะ? -__-

"เสร็จแล้วค่ะ"

"งั้นออกมาเลยค่ะ พี่จะเช็คความเรียบร้อยให้อีกที"

แทยอนเดินออกมาโดยที่ไม่ได้สนใจอะไรตัวเองมาก ก้มมองแต่รองเท้าผ้าใบสีดำว่ามันดูหม่นๆมั้ย จนกระทั่งเจ้ฮยอนจีพูดกับใครบางคน

"เป็นไงบ้างคะ? คุณเจ"



เจ? เจไหนวะ?



ไวเท่าความคิด แทยอนหน้าขึ้นมาจะมองหา 'คุณเจ' ที่ว่า และต้องชะงักกึก





'เจสสิก้า...'










คงเป็นอาการตื่นเต้นในรอบหลายปี และคงเป็นวันที่ตื่นเช้ามากๆในรอบหลายเดือนเช่นกันสำหรับเจสสิก้า ที่วันนี้เธอตื่นเช้ามาเพื่อเลือกชุดจะไป 'ทำงาน' ทั้งๆที่ปกติจะหยิบจะจับตัวไหนไปก็ไม่ใช่เรื่องคิดมากขนาดนี้ นึกคอดค้อนตัวเองในใจเหมือนกัน ทำอย่างกับว่าจะไปเจอ 'คนพิเศษ' ยังไงยังงั้น



เอ๊ะ... 'คนพิเศษ' อะไรกัน! -///-



คิดแล้วก็หน้าร้อนฉ่า ทั้งที่วันนี้จะตั้งใจไป 'ทำงาน' แท้ๆ ดันคิดอะไรแบบนี้ได้ยังไง

ใช่! เธอตั้งใจจะไปทำงานต่างหากล่ะ

...แต่คุณเธอก็ยังคงเลือกชุดที่ถูกใจไม่ได้สักที --'

จนเวลาล่วงเลยไป ใกล้ถึงเวลา 'ทำงาน' เจ้าตัวเลยไม่มีเวลามานอนคิดว่าจะเอาชุดไหนดีอีกแล้ว ได้แต่รีบคว้ากระโปรงทรงเอสีดำสั้นเหนือเข่า กับเสื้อเชิ้ตสีฟ้าโปร่ง ...มันโปร่งเสียจนเห็นบราสีดำ



สาบานได้นะ ...ไม่ได้ใส่ไปอ่อยใครจริงๆ 



แล้วจึงกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปที่รถยนต์คู่ใจ ก่อนเจ้ารถคันนี้จะพาเธอไป 'ทำงาน'





ใช่! ก.. ก็ 'ทำงาน' ไง! งานอ่ะ! งานนน!!





พอถึงที่หมายสาวเจ้าก็พาส้นตึกสีดำเดินเข้าไปในกองถ่ายทันที

"ว้าย คุณเจ มาแต่เช้าเลยนะคะ มาสำรวจดูงานเหรอ?" ด้วยความไวแสงเมื่อเห็นบอสสาวคนสวยเดินเข้ามาในกอง ฮยอนจีจึงรีบปรี่เข้าไปทักทาย

"เอ่อ.. ค่ะ งานเป็นไงบ้างคะ?" เมื่ออีกฝ่ายลองอ้างเหตุผลขึ้นมาก่อน เจสสิก้าเลยใช้มันเป็นข้ออ้างจริงจังเสียเลย

"โอ้ยย งานดีค่าา กล้องสวย แสงดี ตากล้องก็หล่อดี ดีเว่อร์" เจ้ใหญ่ทำปากโอเว่อร์ พลางเหล่ตาไปทางพี่ตากล้องฝรั่งฝั่งยุโรป ส่งผลให้เจสสิก้ายิ้มและส่ายหัวให้กับความจริงใจที่ไม่ต้องปิดบังอะไรของฮยอนจี แต่ก็อดถามหาใครบางคนไม่ได้

"แล้ว... เอ่อ..."

"อะไรคะ?" เมื่อเห็นผู้เป็นนายมีท่าทีอ้ำอึ้ง ฮยอนจีก็เสนอหน้าสนใจหันซ้ายหันขวามองตามสายตาเจ้านายที่ล่อกแล่ก

"เอ่อ... พรี..."

"อ๋อ! พรีเซนเตอร์ น้องแทยอนแต่งตัวอยู่น่ะค่ะ จะให้เรียกมั้ยคะ?"

"มะ..."

"โอเคค่ะ เดี๋ยวฮยอนจีจะไปตามให้นะคะ"

"เดี๋ย..."

"รอแปปนะคุณเจ"

...บทสนทนาจบลงแค่นั้น เมื่อเจ้ฮยอนจีกล่าวเอง พูดเอง จบเอง เสร็จสรรพ เจ้าตัวก็หายปรู๊ดออกไป ทิ้งให้เจสสิก้ายืนอ้าปากค้างกับคำพูดของตัวเองที่ยังพูดไม่จบ แล้วก็ต้องหน้าแดงทำตัวไม่ถูกอยู่คนเดียว



ยังไม่พร้อมอ่ะ เธอยังไม่พร้อม...



"เป็นไงบ้างคะ? คุณเจ"

ไวไปมั้ย!?

เจสสิก้าหันไปมองอีกคนข้างๆหญิงสาวร่างอวบ หัวใจที่เต้นแรงในทีแรกมันเต้นแรงขึ้นอีกมากๆ





แทยอนในตอนนี้... 





เขาดูดีมากๆ








"เป็นไงคะคุณเจ ดูดีมากๆเลยใช่มั้ยคะ" ฮยอนจีเอ่ยถามเจ้านายคนสวยที่ยังคงยืนนิ่งมองนางแบบที่หล่อนเป็นคนเลือกมาเอง

เจสสิก้ายืนนิ่งอยู่อย่างนั้น เธอไม่พูดอะไรสักคำ ขณะเดียวกันเอง สายตาของสาวเจ้า ก็เอาแต่ทอดมองใบหน้าของคิม แทยอน


วดฟ... คุณเจตะลึงหรือหูตึงกันแน่คะ?


ฮยอนจีเลิกคิ้วประหลาดมองหน้าผู้เป็นนาย ก่อนจะยื่นนิ้วชี้ที่คล้ายนิ้วโป้งนั่นสะกิดหล่อนเบาๆ

อุ๊ย!

"อ.. เอ่อ ก็ดีค่ะ งั้นเดี๋ยวฉันขอไปดูงานกับทีมช่างภาพก่อนนะคะ" สติมา ปัญญาเกิด แล้วเจสสิก้าก็รีบเตลิดออกไปจากตรงนั้นทันที โดยไม่หันไปสนใจพรีเซนเตอร์หน้าขาวอีกเลย


ช่างแต่งหน้าลงแป้งหนักแน่ๆ


"อะไรของคุณเค้านะ เอ้อออ อ่ะ ได้เวลาแสตนบายแล้วค่ะ น้องแทคะ... น้องแทยอน... น้องแทยอนคะ!/อ.. ค่ะๆ"

แทยอนเองก็เช่นกัน เขารู้สึกตื่นๆ ทั้งยังประหม่า เมื่อได้เห็นใบหน้านิ่งๆของอีกคนที่ไม่เคยได้เจอกันเลยตั้งแต่ตอนนั้น

จอง ซูยอน โตขึ้นเยอะมาก หล่อนดูมีภูมิฐาน ดูเข้มแข็งแตกต่างจากเมื่อก่อนลิบลับ เมื่อเทียบกับเธอแล้ว เจสสิก้าน่ะ ดูเป็นผู้ใหญ่กว่าเขาเยอะเลย ยัยลูกแมวขี้วอแวเธอตอนนั้น โตขึ้นแล้วสินะ





'ยิ้ม'



ทำไมต้องยิ้มล่ะ?



ดีใจที่เห็น 'เพื่อน' ได้ดีเหรอ?



คงงั้นแหละมั้ง...



หรือไม่



ก็ดีใจที่ได้เจอ 'เพื่อน' อีกครั้ง



นั่นแหละ 'น่าดีใจ' จริงๆนะ





"ดี่คับ ดี่หมากคับ... หันค้างนิดหนึ่งคับ ดี่คับ" ช่างภาพหนุ่มชาวยุโรปเอ่ยสำเนียงแปร่งๆชื่นชมคนที่อยู่หน้ากล้องไม่ขาดปาก เขาทิ้งร่างกายลงกับพื้น ถ่ายมุมเสยเพื่อคนตรงหน้านั้นจะได้ดูขายาวขึ้น

เตี้ยหน่อย ก็ลำบากงี้แหละ -.,-

ในเวลาเดียวกัน ซีอีโอผู้จ่ายเงินค่างานก็มองพรีเซ็นเตอร์ขาสั้นไม่กระพริบตาเลยทีเดียว พอเจ้าหล่อนยกยิ้มมุมปากขึ้นหน่อยๆ ก็พาลทำให้หัวใจของเจสสิก้าสั่นระริก บ้าชะมัดเลยแฮะ!

แทยอนแอบลอบมองอีกคนตลอด เขาสังเกตเห็นอาการแปลกๆของหล่อนที่บางทีก็ขมวดคิ้ววุ่น นัยน์ตาลอกแลก บางทีก็เอามือพัดหน้า ราวกับสตูดิโอแห่งนี้ไม่มีแอร์ และบางทีก็หันหน้าหันหลังอยู่ไม่นิ่งสักที


เป็นไรอ่ะ มดกัดตูดอ่อ?


"เหยี่ยมหมากโลยคับ ขุ่นแท้ยอนซวยหมากโลยคับขุ่นเจ" เมื่องานถ่ายภาพเสร็จเรียบร้อยแล้ว ช่างภาพหนุ่มก็ยื่นหน้าจอไอแพดที่มีรูปของแทยอนแต่ละเซ็ตให้เจสสิก้าดู

"..."
"เป็นไหงคับ?"

นิ้วเรียวสวยเลื่อนหน้าจอไอแพดไปเรื่อย บางภาพนั้นทำให้เธออดยกยิ้มขึ้นไม่ได้ แต่พอเลื่อนไปเรื่อยๆ คุณเธอก็หน้าแดงเสียอย่างนั้น


บ้าจริง ทำไมแทยอนถึงเท่ขนาดนี้นะ (-///-)


"ด.. ดีมากค่ะ ยังไงก็รบกวนส่งไฟล์รูปให้ฉันทั้งหมดด้วยนะคะ"
"ได่คับ" เขารับคำและเดินไปคุยกับทีมตัดต่อและตกแต่งภาพทันที

"นี่"

หือ?

"คะ..."

"เอ่อ.. หวัดดี"

"..."

"ส.. สบายดีมั้ย"

"..."

"ฮ.. เฮ้ ด.. ได้ยินป่ะเนี่ย?"

"..."

"ส.. สิก้า สิก้า!"

"อ่า! อันยองฮาเซโย! เจสสิก้าสบายดีค่ะ!"


ว้าย! หลุดๆๆๆๆ!!


"หือ? อ่า 555555555555555555"

"..." กดอัลติปล่อยเอฟเฟคสกิล...

"555 ขอโทษๆ ไม่เห็นต้องทำหน้าอย่างนั้นเลย"

"มีอะไรงั้นเหรอคะ?"

"อ่า... ฉันแค่อยากทักทาย"

"อ่อค่ะ"

เจสสิก้าปรับเปลี่ยนอารมณ์เร็วเกินไปหรือเปล่านะ จากที่ทำหน้าเด๋อๆใส่เขาตะกี๊ ตอนนี้หล่อนกลับมาทำสีหน้านิ่งเย็นใส่เขาเสียอย่างนั้น


นี่ทำไรผิดป่ะวะ?


"ขอตัวก่อนนะคะ"

"เดี๋ยวสิ"

"คะ?"

"ธ.. เธอ ไม่ว่างเหรอ?"

"ค่ะ ฉันมีธุระ"

"อ่า งั้น ไปเถอะ" ให้ตายสิ ลืมไปได้ยังไงกันนะ เจสสิก้าน่ะ มีธุรกิจที่เธอต้องจัดการและบริหารมันให้เติบโตขึ้นเรื่อยๆ จะมีเวลาว่างได้ไงเล่า

"คุณดูเหมือนมีอะไรจะพูดนะคะ" ...เอ๋?

"เอ่อ ช่างเถอะ"

"ทำไมไม่พูดล่ะคะ ฉันต้องไปแล้วนะ"

"ไม่ใช่เรื่องสำคัญหรอก" แค่อยากชวนไปทานข้าว...
"ไม่มีอะไร" แค่จะอยากคุยด้วย...
"ไปเถอะ" แต่เธอคงไม่ว่างหรอก

"นี่ คุณแทยอนคะ คุณทำฉันเสียเวลานะคะ"

อ้าว... ก็บอกให้ไปแล้วป่ะวะ

"ธ.. อ่า คุณก็รีบไปสิคะ"

"ไม่ค่ะ" ...อ้าว

แล้วแต่เหอะถ้างั้น

"น นี่! คุณจะไปไหนน่ะ รีบพูดสิ ฉันรีบนะคะ"

"รีบก็ไปสิคะ ฉันไม่มีอะไรแล้วล่ะค่ะ"








ฟึบ! ฟึบๆ! ฟึบๆๆ!




ภาพเก่าๆ...




ซ้อนขึ้นมาในหัว...




'สิก้า...'

'หือ? มีอะไรเหรอแทงกู' เจสสิก้ากำลังผูกเชือกรองเท้า เธอมีเรื่องด่วนต้องเข้าบริษัท มือบางๆจึงพัลวันวุ่นๆอยู่กับการผูกให้เชือกแน่นตึง
 
'คือ...'

'ฉันรีบนะ รีบๆพูดสิ'

'เอ่อ...'

'อะไรคะ? เร็วๆสิ จะไม่ทันแล้วนะ' แทยอนกลับยืนนิ่ง

'อ่า งั้นช่างเถอะ'

'เอ้า รีบๆพูดสิคะ'

'ไม่มีอะไรหรอก'

'นี่ ฉันรีบจริงๆนะแทงกู!' ด้วยความเร่งรีบ เจสสิก้าเผลอตวาดใส่แทยอน

'รีบก็ไปเถอะ' แล้วเขาก็หันหลังให้เธอ...










"ท แทงกู!"

หมับ!

"ฮ เฮ้... อ อะไรของเธอ" จู่ๆเจสสิก้าก็พุ่งมากอดเขา

แต่...

นี่...




นมเธอดันหลังฉันเว้ย -.,-




"ท แทงกู ฉันขอโทษนะ ย อย่า อย่าหันหลังให้ฉันอย่างนี้เลยนะ น นะ แทงกูนะ ฉันขอโทษ" ร่างบางสั่นสะท้านแปลกๆจนแทยอนต้องรีบหันมาหาเจ้าตัว หล่อนหลับตาปี๋ และดูสติหลุด เหมือนเจสสิก้าพาตัวเองเข้าอยู่ในโลกอีกโลกนึงที่เธอสร้างขึ้น

"สิก้า! เป็นอะไรของเธอ สิก้า!"

อ๊ะ!

"นี่ เป็นอะไรไปน่ะฮะ?"

ค คนมองเต็มเลยอ่ะ (TT)

"ฮ เฮ้ๆๆ จะพาฉันไปไหน"













"..."

"..."

"ท แทงกู คือ..."

"ใช่ ตอนนั้นฉันโกรธ แต่ใช่ว่าฉันจะไม่มีเหตุผลขนาดนั้นมั้ยอ่ะ"

"ขอโทษค่ะ (._.)"

ก็แหม... หน้าตึงขนาดนั้นใครจะกล้าทักเล่า -3-

ต้นเหตุที่ทำให้เธอไม่กล้าคุยกับแทยอนบ่อยๆ เพราะตอนนั้นเธอรีบไปบริษัท แล้วอยู่ดีๆคิม แทยอนดันอยากจะมาชวนเธอไปทานข้าว และเจ้าตัวก็อ้ำๆอึ้งๆ คนรีบๆก็หงุดหงิดมั้ยล่ะ เธอเลยเผลอไปตวาดใส่เขาน่ะสิ จากนั้นเป็นต้นมา เธอก็ไม่ค่อยได้คุยกับเขาเลย บางทีเขาก็หมางเมินกับเธอมากๆ จนเจสสิก้าใจฝ่อ ไม่กล้าทักเขาเลย จนกระทั่งถึงตอนนี้ที่เพิ่งได้เคลียร์กันนี่แหละ

"..."

"ขอโทษนะคะ"

"พอ รู้แล้วน่า"

"(._.)"

"แต่เธอรู้มั้ย ฉันต้องบากหน้าไปขอคำปรึกษากับชเว ซูยองเชียวนะ จนถึงตอนนี้ยัยนั้นยังล้อฉันไม่หยุดเลย" แทยอนชักสีหน้าเบื่อหน่าย เมื่อนึกถึงภาพยัยผู้หญิงขายาวที่ชอบทำตาเหลือกๆใส่เธอ


นึกถึงล่ะก็ไม่โอเค -_-


"แทงกูยังเหมือนเดิมเนอะ"

"อะไร?"

"ขี้บ่น..."

อ้าว... ยัยนี่

"คิคิ"

หัวเราะงี้ได้แสดงว่าคุณเธอโล่งหมดแล้วสินะ

"เว!? อะไร?"

"แทงกูยังเหมือนเดิม"

"..." อ อะไรอ่ะ?

"ใช่มั้ยคะ?"

"..." ท ทำไมต้องทำยิ้มงั้นด้วยเล่า -///-

"ฉันน่ะ..."

"..."

"ยังเหมือนเดิมนะคะ"

อ่า... ให้ตายสิ

"เหมือนเดิมตรงไหน" เธอสวยขึ้นมากๆ จะเหมือนเดิมได้ไง

"ฮะๆ... ก็..."

"..."

"ความรู้สึกของฉันน่ะ ยังเหมือนเดิมนะคะ"

"..." โอเค... ชัด! (-///-)

"แทงกูล่ะคะ?"

ขนาดนี้ยังต้องถามเหรอ?

ต่อให้ 'เรื่องที่ผ่านมา' จะเป็นยังไงก็เถอะ

ฉันน่ะ









"อื้อ เหมือนเดิม ยังรักเธอเหมือนเดิมนั่นแหละ"






















100%
ขอบคุณที่รออ่าน จบแล้วนะ ขัดใจตรงไหนก็ขอโทษด้วยนะครับ

ผลงานทั้งหมด ของ [ภีช]

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

10 ความคิดเห็น

  1. #10 BlackWolfTaetae (@BlackWolfTaetae) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 13:42
    ไร-มา-ต่อ ด้วยค่ะค้างสุดๆไรมาต่อด้วยน้า มาต่อแทงสิกเร็วน้า
    #10
    0
  2. วันที่ 26 เมษายน 2560 / 18:40
    ไรท์รีบมาเถอะ พลีสสสสส
    #9
    0
  3. #8 popopo
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 18:14
    ไรท์มาต่อเร็วๆสิ เค้าอ่านวนหลายรอบแล้วน้าาาา เมื่อไหร่แทงสิกจะเจอกานนนนน>[]<
    #8
    0
  4. #7 you
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 02:15
    รอนะคะ
    #7
    0
  5. #6 เเฟนคลับ
    วันที่ 5 กันยายน 2558 / 15:05
    ติดตามค่า อัพไวๆนะคะ
    #6
    0
  6. #5 you
    วันที่ 24 สิงหาคม 2558 / 15:16
    One shot ไม่ใช่หรอคะ เอ๋ หรือเราเข้าใจผิด แต่รอนะคะ
    #5
    0
  7. วันที่ 15 มีนาคม 2558 / 15:21
    ติดตามค่ะ
    #4
    0
  8. วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 19:53
    ติดตามนะค่ะ 
    น่าจะสนุก
    รีบมาอัพนะ

    #3
    0
  9. วันที่ 11 มีนาคม 2558 / 21:54
    มตามค่ะๆ
    #2
    0
  10. วันที่ 11 มีนาคม 2558 / 21:53
    มตามค่ะๆ
    #1
    0