คัดลอกลิงก์เเล้ว

SFic [NURARIHYON NO MAGO] Let me kiss you [Rikuo x Tsurara]

โดย YOH

หลังสงครามเซย์เมย์ ท่านริคุโอะและพ้องเพื่อนก็กลับมาใช่ชีวิตอย่างสงบสุขอีกครั้ง แต่จู่ๆ คุณคานะก็มาบอกความในใจของเธอต่อท่านริคุโอะกับเธอซะงั้น เธอจะทำยังไงดี

ยอดวิวรวม

3,542

ยอดวิวเดือนนี้

29

ยอดวิวรวม


3,542

ความคิดเห็น


17

คนติดตาม


77
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  16 พ.ค. 59 / 18:54 น.
นิยาย SFic [NURARIHYON NO MAGO] Let me kiss you [Rikuo x Tsurara]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
...

นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายที่เขียนขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียนทั้งสิ้น โดยมิได้อ้างอิงของ บุคคล หรือ สถานที่ได้
ผู้อ่านโปรดใช้จักรยาน ในการ วิเคราะห์ สังเคราะห์ และอนุเคราะห์

นิยายเรื่องนี้ แนวเรื่อง เป็นความสัมพันธ์ระหว่าง ชาย x หญิง

...

แนะนำตัวละคร
1. นูระ ริคุโอะ
นายน้อย รุ่นที่สามผู้สืบสายเลือดปีศาจ หนึ่งในสี่ จากปีศาจนูระริเฮียง ผู้นำขวบภูตร้อยอสูร




2. โออิคาวา ซึราระ
ปีศาจหิมะ ซีราระ ผู้อาศัยอยู่ในตระกูลนูระมาเป็นเวลาเนิ่นนานเ เป็นผู้ดูแลของนูระริคุโอะมาตั้งแต่สมัยอีกฝ่ายเป็นเด็ก ปัจจุบันรับหน้าที่เป็นหัวหน้ากลุ่มผู้ดูแลนูระ ริคุโอะ



3. เออิกาวา คานะ
เพื่อนสมัยเด็กของนูระ ริคุโอะ ซึ่งเป็นมนุษย์ธรรมดา ปัจจุบันเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนกับนูระ ริคุโอะ เธอเคยได้พบกับริคุโอะตอนกลางคืน และทำให้สนใจริคุโอตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา




ตัวละครประกอบอื่นๆ
เคะโจโร - ปีศาจผู้ใช้ผม รู้จักกับแม่ของ ซึราระ (ซ้าย)
คุบินาชิ - ปีศาจผีหัวขาด ผู้ใช้เชือกในการต่อสู้ (กลาง)
วาคานะ นูระ - คุณแม่ของ นูระ ริคุโอะ เป็นมนุษย์ธรรมดา (ขวา)

เนื้อเรื่อง อัปเดต 16 พ.ค. 59 / 18:54


 

Short Fic [NURARIHYON NO MAGO] Let me kiss you [Rikuo x Tsurara] 

By Chromosome ZZ

 

 

ไม่ว่าจะใช้เวลานานแค่ไหน เจ้าก็ต้องช่วงชิงริมฝีปากของสายเลือดนูระริเฮียงมาให้ได้นะ ซึราระ

 

"...คุณโออิ...ค...ซัง"

 

"...คุณโออิคาวา"

 

"คุณซึราระ!"

 

เสียงเรียกจากคนตรงหน้าทำให้เด็กสาวที่แม้ว่าตอนนี้จะเป็นฤดูร้อน แต่เธอก็ยังสวมผ้าพันคอสีอ่อนทับลงบนเครื่องแบบนักเรียนมัธยมปลาย ซึราระ โออิคาวา สะดุ้งหลุดจากพะวังรีบเงยหน้ามองคู่สนทนาที่จ้องเธออยู่

 

คุณคานะ อิเอนากะ

 

"ได้ฟังที่ฉันพูดอยู่หรือเปล่าคะ คุณโออิคาวา"

 

เด็กสาวเรือนผมสีน้ำตาล เธอรู้จักอีกฝ่ายดีในฐานะ เพื่อนสมัยเด็กของนายน้อย ท่านริคุโอะ และยังเป็นเพื่อนร่วมชั้น และเพื่อนร่วมชมรมของท่านริคุโอะ ตอนนี้ด้วย เด็กสาวเรือนผมสีน้ำเงินเหลือบฟ้าพยักหน้าตอบคำถามของอีกฝ่าย หลังจากถูกอีกฝ่ายนัดพบบนดาดฟ้าโรงเรียน ช่วงเวลาพักกลางวัน

 

อา... เพราะได้ฟังน่ะสิ เธอถึงได้หลุดใจลอยแบบนี้

 

"ฉันชอบริคุโอะคุงค่ะ" อิเอนากะ คานะ เอ่ยขึ้นเมื่อคู่สนทนาของเธอปรากฏตัวขึ้นบนดาดฟ้าโรงเรียนซึ่งตอนนี้มีเพียงแค่เธอกับอีกฝ่ายเท่านั้น ดวงตามุ่งมั่นสีน้ำตาลจับจ้องไปยังปีศาจหิมะสาว ลูกน้องคนสนิทของผู้ชายที่เธอหลงรักตรงหน้า และเธอมั่นใจว่าอีกฝ่ายคิดกับนายตนเองมากกว่าความเคารพ

 

หลังจากจบสงครามกับเซย์เมย สถานะปีศาจของท่านริคุโอะ ซึราระ หรือกระทั่งการมีตัวตนของขบวนปีศาจก็ถูกเปิดเผยให้กับเพื่อนชาวมนุษย์ของท่านริคุโอะได้รับรู้ แน่นอนว่าคานะก็รู้ตัวตนที่แท้จริงของท่านริคุโอะแล้วเช่นกัน ด้วยปณิธานของท่านริคุโอะที่ได้ตั้งกฏสำหรับปีศาจห้ามทำร้ายมนุษย์สำหรับขบวนปีศาจของเขาขึ้น ทำให้พวกเราได้กลับมาใช้ชีวิตอย่างสงบสุข จนตอนนี้ท่านริคุโอะได้ศึกษาอยู่มัธยมปลายปีสองแล้ว 

 

"ละ...ละ แล้วมาบอกฉันทำไมล่ะคะ ดะ ดิฉันไม่ใช่ริคุโอะคุงสักหน่อย.. โฮะ โฮะ โฮะ" ปีศาจหิมะที่ตกใจกับอีกฝ่ายโบกมือไปมา หัวเราะกลบเกลือนพลันวัน เธอพอจะรู้มานานแล้วว่าเด็กคนนี้สนใจท่านริคุโอะ แต่คิดว่าอีกฝ่ายชอบท่านริคุโอะตอนกลางคืนเท่านั้น... ไม่สิ คุณคานะรู้ตัวจริงของท่านริคุโอะแล้ว เพราะงั้น...

 

"คุณโออิคาวาชอบริคุโอะคุงใช่ไหมคะ" ยังไม่ทันตั้งสติได้ คำถามถัดไปก็โดนยิงมาทันทีแถมยังมีพลังรุนแรงกว่าครั้งแรกด้วย ทำเอาใบหน้าสีขาวของปีศาจหิมะเปลี่ยนเป็นสีชมพูทันที 

 

"มะ...ไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องรู้สักหน่อยนี่คะ!! หวา...คุณต้องการอะไรคะเนี้ย ถึงได้มาพูดเรื่องน่าอายแบบนี้" เด็กสาวโบกมือพัลวัน

 

"ฉันแค่อยากจะบอกคุณว่า ฉันน่ะไม่สนใจหรอกนะคะ ว่าริคุโอะคุงจะเป็นมนุษย์ หรือปีศาจ ฉันรู้แค่ว่าฉันอยากจะอยู่เคียงข้างเขาเท่านั้น คุณโออิคาวาเข้าใจที่ฉันพูดไหม" น้ำเสียงจริงจังกับถ้อยคำที่ชัดเจนทำให้ปีศาจหิมะที่แตกตื่นเมื่อครู่นิ่งฟัง ร่างกายของมนุษย์ที่ชื่อว่า ซึราระ โออิคาวา ค่อยๆ เปลี่ยนคืนเป็น ปีศาจหิมะ ซึราระ

 

"แล้ว...ยังไงหรอคะ" ดวงตาสีทองจ้องมองดวงตาสีน้ำตาลที่จ้องเธอเขม็ง ชายกิโมโนสีขาวถูกยกขึ้นปิดปังริมฝีปากขึ้นด้วยความเคยชิน ขณะที่อุณหภูมิของอากาศรอบด่าฟ้าค่อยๆ ลดต่ำลงอย่างรวดเร็วจนเห็นลมหายใจสีขาวของคู่สนทนา "คุณคานะกำลังจะบอกว่า คุณจะพาท่านริคุโอะออกไปจากโลกของปีศาจงั้นหรอคะ"

 

"มะ.. ไม่ใช่นะ ฉันแค่บอกว่าจะอยู่เคียงข้างเขาต่างหาก" คานะ ร่างกายสั่นเทิ่มไปหมดโดยที่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความหนาวหรือความกลัวกันแน่

 

"เคียงข้างกับคุณรู้จักพวกเรามากว่าสี่ปีแล้วยังกลัวจนตัวสั่น หากไม่พาท่านริคุโอะออกไปอยู่กับท่านที่โลกของมนุษย์ ยังมีทางอื่นอีกหรอคะที่จะอยู่เคียงข้างเขาได้" ความรู้สึกโกรธที่คิดว่าหญิงตรงหน้าตั้งใจจะมาทำลายขบวนปีศาจ ทำลายครอบครัว และแย่งชิงท่านริคุโอะไป ทำให้ปีศาจหิมะขาดสติ ดวงตาสีทองสว่างวาบพร้อมกับลมหายใจเข้าที่ถูกสูดเข้าไปจนเต็มปอด 

 

ต้องจัดการเสียตั้งแต่ตอนนี้... ก่อนที่จะ

 

"กรี้ด" ภาพโออิคาวะ ซึราระที่กลายเป็นปีศาจหิมะซึ่งกำลังจะจะฆ่าเธอตรงหน้า ทำเอาคานะกรีดร้องสุดเสียง  

 

ตายซะ

 

"ซึราระ อย่านะ!!"

 

ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป ประตูด่าฟ้าก็ถูกเปิดออกพร้อมกับเด็กหนุ่มในชุดนักเรียนพุ่งตัวออกมาขวางระหว่างเด็กสาวทั้งสองคน จังหวะเดียวกับปีศาจหิมะพ่นลมหายใจออกมา พายุหิมะเย็นจัดถูกปลดปล่อยออกมาแช่งแข็งดาดฟ้าโรงเรียนในพริบตา รวมถึงริคุโอะด้วย

 

"ระ...ริคุโอะคุง ริคุโอะคุง!!" คานะร้องเสียงหลงเมื่อเห็นว่าคนที่มาช่วยเธอถูกแช่กลายเป็นน้ำแข็ง ขณะที่ผู้กระทำก็ตกใจไม่แพ้กัน

 

"ทะ ท่านริคุโอะ!" สติกลับมาอีกครั้ง ดวงตาสีทองเบิกกว้างกับสิ่งที่เกิดขึ้น เธอตั้งใจฆ่าเพื่อนของท่านริคุโอะ ... เธอทำร้ายท่านริคุโอะ 

 

ทั้งที่ต้องปกป้องแท้ๆ

 

"ท่านริคุโอะ!!" เสียงทุ้มของชายร่างยักษ์ ซึ่งเป็นหนึ่งในปีศาจอีกตนที่แฝงตัวมาในคราบของมนุษย์ อาโอ ดังขึ้นพร้อมกับอีกฝ่ายที่วิ่งเข้าไปหาริคุโอะที่ยืนนิ่งถูกแช่แข็ง ก่อนจะหันมาสั่งปีศาจหิมะสาวที่ตะลึงงันอยู่ "ปีศาจหิมะ ทำให้ท่านริคุโอะหายสิ!"

 

"คะ...ค่ะ" ซึราระปลดพลังของตนเองทันที ใบหน้าขาวซีดมองร่างของท่านริคุโอที่ล้มลงในอ้อมแขนของอาโอ ขณะที่คานะที่เข้าไปช่วยประคองอีกฝ่ายอย่างเป็นห่วง เพราะเธอเอาจริงและร่างกายของท่านริคุโอะตอนโดนโจมตียังเป็นร่างของมนุษย์ ทำให้อีกฝ่ายได้รับผลกระทบของความเย็นจนริมฝีปากเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ ร่างกายสั่นเทาไปหมด

 

เธอ... ทำร้ายท่านริคุโอะ

 

"ซึ..ราระ เป็นอะไรน่ะ" เด็กหนุ่มเงยหน้าสบดวงตาสีทองของปีศาจหิมะสาวอย่างอ่อนแรง ตอนที่กินข้าวกล่องอยู่ที่ห้องเรียน จู่ๆ เขาก็จับได้ถึงความเกรงขามของซึราระได้บนดาดฟ้า เป็นครั้งแรกจริงๆ ที่อีกฝ่ายปลดความเกรงขามของตนเองในที่แบบนี้ เขาจึงรีบขึ้นมาดู

 

ทั้งที่...เธอทำแบบนั้นกับเขา

 

"ขะ..ขอโทษค่ะ ขอโทษจริงๆ ค่ะ" เกล็ดหิมะใสร่วงจากดวงตากลมโตสีทองของปีศาจหิมะกราวเต็มพื้น ขยับตัวถอยจากมือของเด็กหนุ่มที่เอื้อมมา ขณะที่ตนเองถูกประคองไว้ด้วยอาโอหวังจะจับมืออีกฝ่าย "ฉัน...ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะท่านริคุโอะ" ร่างเล็กเลือนหายไปจากดาดฟ้าทันที

 

"ซึราระ!!" ริคุโอะพยายามจะตะโกนรั้งอีกฝ่ายไว้ แต่ไม่ทัน เขาได้แต่ถอนหายใจอย่างไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นขณะที่หงุดหงิดที่ร่างกายสั่นเทิ้มเพราะความเย็นไปหมด ... ให้ตายสิ เป็นการโจมตีที่สุดยอดจริงๆ

 

"ริคุโอะคุง" เสียงเรียกจากเด็กสาวอีกคน คานะมองริคุโอะอย่างเห็นห่วง เมื่อกี้ริคุโอะคุงถูกคุณโออิคาวาแช่แข็งจริงๆ ถูกปีศาจหิมะตนนั้น

 

"อา... ผมไม่เป็นไรหรอกครับ คานะจังไม่ต้องห่วงนะ" ริคุโอะว่า พยายามยันตัวลุกขึ้นจากอ้อมแขนของอาโอที่ประคองอยู่ แต่ร่างกายที่เพิ่งถูกแช่แข็งแทบควบคุมไม่ได้จนล้มลงไปอีก

 

"ริคุโอะคุง!! / ท่านริคุโอะ!" คานะและอาโอร้องตกใจพร้อมกัน และคนเจ็บก็พูดพาตัวไปห้องพยาบาลในที่สุด

 

.....

 

"ซึราระ ออกมากินข้าวได้แล้ว เธอจะขังตัวเองอยู่ในห้องอีกนานเท่าไหร่กันหืม" ปีศาจสาวแสนสวยเคะโจโรเอ่ยหน้าห้องนอนของเจ้าของชื่อซึ่งปิดเงียบมาตั้งแต่ตอนบ่าย หลังจากพบว่าเด็กคนนี้หนีงานดูแลท่านริคุโอะกลับมาตั้งแต่ช่วงเที่ยงและขังตัวเองอยู่ในห้องนอนตลอดทั้งวัน แถมไม่ไปช่วยท่านวาคานะ กับพวกเธอเตรียมอาหารเย็นอีก ซึ่งไม่ใช่วิสัยของเด็กนี่เลย

 

"... ข้าไม่หิวค่ะ" เสียงของปีศาจหิมะดังตอบกลับมาแผ่วเบา ขณะที่ปีศาจสาวอายุมากกว่าได้ยินเสียงเสียงเคลื่อนไหวห่างออกไปของคนในห้อง

 

"อา... ถ้าไม่อยากกินตอนนี้ฉันก็ไม่บังคับหรอกนะ แต่อย่าลืมออกมาหาอะไรกินด้วยล่ะ เดี๋ยวจะไม่สบายเอานะ" 

 

ซึราระเงี่ยหูฟังเสียงฝีเท้าของปีศาจสาวแสนสวยซึ่งเหมือนกับพี่สาวของเธอเดินห่างออกไป เด็กสาวในชุดกิโมโนสีขาวนั่งกอดเขาตัวเองอยู่มุมหนึ่งของห้อง สิ่งที่เกิดขึ้นบนดาดฟ้าเมื่อตอนกลางวันยังคงชัดเจนอยู่ในความทรงจำ

 

เธอทำร้ายท่านริคุโอะ

 

ฉันชอบริคุโอะคุง

 

ตาย...

 

ไม่มีทางที่จิตสังหารแบบนั้นท่านริคุโอจะไม่รู้ ท่านริคุโอะคงจะเกลียดเธอแล้วแน่ๆ ที่ไปทำร้ายเพื่อนคนสำคัญของเขา

 

เธอละเมิดกฏของขบวนปีศาจของท่านริคุโอะ ไม่มีทางอีกแล้วที่เธอจะอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไป

 

"ฮรึก"

 

คิดแล้วผลึกน้ำแข็งใสก็พรั่งพรูออกมาจากดวงกลมโตอีกครั้ง เด็กสาวได้แต่ขอโทษกับสิ่งที่ตัวเองทำซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในใจจนกระทั่งพล็อยหลับไป

 

แซ่ก แซ่ก 

 

เสียงลมกระทบประตูเลื่อนปลุกให้เด็กสาวที่เผลอหลับไปในท่านั่งกอดเข่ารู้สึกตัว ซึราระขยี้ตาที่แดงเจ็บของเธองัวเงีย ก่อนจะมองผ่านไปยังทิวทัศน์ลานกว้างที่ตอนนี้มีกลีมซากุระสีชมพูที่บานตลอดปีปลิวว่อน

ซากุระที่ท่านริคุโอะชื่นชอบ

 

คงจะไม่มีโอกาสได้ชมซากุระที่สวยงามแบบนี้อีกแล้ว

 

"..." ความเสียใจที่เกาะกุมทำเอาเม็ดน้ำแข็งร่วงผล็อยจากหางตา เด็กสาวปัดมันออกไม่สนใจก่อนจะรีบขยับตัวลุกไปยังโต๊ะหนังสือของตนเองอีกฟากของห้องพร้อมกับหยิบกระดาษและปากกาขึ้นมาเขียนจดหมายลาทันที

 

หลังจากใช้เวลาไม่นานจนหมายลาจากขบวนปีศาจ และท่านริคุโอะก็เขียนเสร็จ ซึราระมองกระดาษสีขาวที่ตนเองบรรจงพับมันอย่างปราณีเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นพร้อมกับก้าวออกจากห้องของตนเอง

 

เด็กสาวเดินเอื่อยเฉื่อยไปยังประตูใหญ่ซึ่งกลางดึกตอนนี้ไม่มีใครเฝ้ายาม มีเพียงคบเพลิงที่ถูกจุดให้แสงสว่างไว้ตลอดทางเดินเท่านั้น ซึราระที่เดินไปจนถึงประตูทางออกค่อยๆ หันกลับไปมองบ้านที่เธออาศัยอยู่มาหลายสิบปีเพื่อหวังว่าจะเก็บภาพมันเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนดวงตาสีทองจะเบิกกว้างเมื่อภาพบ้านที่เธออยากจะเก็บเอาไว้ ถูกบดบังด้วยร่างของเด็กหนุ่มที่เธอรักและเคารพอย่างที่สุดยืนขวางอยู่ ในมือมีจดหมายสีขาวของเธอ

 

"นี่หมายความว่ายังไง ซึราระ" นูระ ริคุโอะในร่างกลางคืนเอ่ยถามเสียงเรียบ เขารู้สึกคาใจตั้งแต่เมื่อตอนกลางวันแล้วจึงได้เข้าไปนั่งรออีกฝ่ายที่หลับอยู่ในห้อง แต่พอเธอตื่นขึ้นมานอกจากเหม่อลอยไม่รู้สึกถึงเขาแล้ว เขาเขียนจดหมายบ้าๆ นี่ แล้วก็เดินออกมาที่ประตูใหญ่นี่อีก

 

"ท่าน...ริคุโอะ" ดวงตาของซึราระรื้นไปด้วยน้ำตาอีกคครั้ง ปีศาจหิมะยกมือขึ้นปิดริมฝีปากกลั้นเสียงสะอื้นของตนเองขณะที่อีกฝ่ายเดินตรงเข้ามาใกล้

 

"จดหมายนี่ ข้าไม่ยอมรับหรอกนะซึราระ เจ้าคิดว่าการแลกจอกเหล้าของข้าสามารถตัดขาดได้ด้วยกระดาษแผ่นเดียวหรือไง" ริคุโอะว่าพลางฉีกกระดาษสีขาวเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ปีศาจหิมะได้แต่เบิกตากว้างกับการกระทำเหล่านั้นก่อนข้อมือบางทั้งสองที่ปิดริมฝีปากที่สะอื้นไว้ถูกจับรั้งให้เปิดริมฝีปากออก "เรื่องเมื่อกลางวัน อธิบายมาซะ"

 

"ฮรึก ข้า...ข้าขอโทษค่ะท่านริคุโอะ ข้า...ข้าไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายท่าน" ร่างเล็กๆ ของปีศาจหิมะสั่นเทิ้มไปด้วยความรู้สึกผิด ความรู้สึกเสียใจ เม็ดน้ำตาใสจะถูกปาดออกจากแก้มสีจางด้วยมือของปีศาจหนุ่มตรงหน้า ริคุโอะยกมือขึ้นปาดน้ำตาเย็นของปีศาจหิมะแผ่วเบาก่อนจะประคองใบหน้าหวานของเด็กสาวที่ใกล้ชิดกับเขาที่สุดเอาไว้ 

 

"ข้าแค่ต้องการให้เจ้าอธิบาย... ข้าแค่อยากรู้ ไม่ได้โกรธเจ้า" หัวหน้าแห่งภูตพรายเอ่ยเสียงอ่อนลง เขาไม่เคยเห็นซึระราร้องไห้แบบนี้ ...และไม่ต้องการจะเห็นมัน "เอาล่ะ บอกข้าซึราระ ...เกิดอะไรขึ้น"

 

"คือ...คือ...ฉ ฉันโมโหจนขาดสติจนได้ใช้พลัง..ทะ...ทำร้าย คุณคานะ เพราะ..." จู่ๆ ก็ถูกพูดอย่างอ่อนโยนแบบนั้น ซึราระที่ใบหน้าถูกจับบังคับให้สบกับดวงตาสีแดงของหัวหน้าแห่งภูตพรายก็ถึงกับปากคอสั่นพูดตะกุกตะกักชักช้าจนคนฟังเริ่มหงุดหงิด

 

"ทำร้ายเพราะ.."

 

"พะ..."  

 

ฉันชอบริคุโอะคุงค่ะ

 

และคำพูดของคุณคานะในตอนกลางวันก็ทำให้ปีศาจหิมะเงียบไป เธอจะบอกสาเหตุกับท่านริคุโอะได้อย่างไรมือสีขาวซีดจับซ้อนทับกับมือใหญ่ของอีกฝ่ายที่จับประคองใบหน้าของเธออยู่ก่อนจะจับดึงมือของหัวหน้าภูตพรายออก

 

"ฉันได้ตั้งใจทำร้ายคานะ โออิคาวาจริงๆค่ะ ท่านริคุโอได้โปรดลงโทษฉันด้วยการไล่ฉันออกจากขบวนปีศาจด้วยค่ะ" ปีศาจหิมะสาวคุกเข่าลงตรงหน้าอีกฝ่ายที่เบิกตากว้าง ส่งเสียงไม่พอใจในลำคอ

 

"ซึราระ นี่เจ้า..."

 

"นายน้อย! มาทำอะไรอยู่ตรงนี้ครับ" ผีหัวขาด คุบินาชิ ซึ่งเป็นเวรตรวจยามวันนี้ปรากฏตัวขึ้น มองไปยังริคุโอะ และ ซึราระที่อยู่ที่หน้าประตู ถ้าจะพูดให้ถูกคือยืนอยู่นานแล้วแต่เพิ่งจะส่งเสียงแสดงตัวต่างหาก

 

"...ความผิดที่เจ้าละเมิดกฏที่ข้าตั้งนั้นบทลงโทษที่สมควรคือการขับไล่ออกจากขบวนร้อยภูตนั่นถูกแล้ว... แต่จนกว่าเจ้าจะยอมบอกเหตุผลที่ทำแบบนั้น ข้าจะตัดสินลงโทษโดยการปลดเจ้าออกจากตำแหน่งหัวหน้าผู้ดูแลของข้า และสั่งห้ามเจ้าออกจากบ้านหลังนี้"

 

"..." ซึราระโค้งหัวรับเงียบเชียบ พร้อมกับริคุโอะที่หันหลังให้อีกฝ่ายก่อนจะเดินกลับเข้าไปในบ้าน ทิศทางที่คุบินาชิยืนอยู่

 

"กระจายทำตัดสินใจของข้าเมื่อกี้ให้ทุกคนรับรู้ด้วยล่ะ" ทิ้งไว้เพียงเสียงกระซิบที่ได้ยินเพียงแค่คุบินาชิเท่านั้น ก่อนร่างของเจ้าแห่งภูตพรายจะจางหายไป

 

...

 

เพราะคำสั่งอันเป็นเด็ดขาดของท่านรุ่นที่สาม ทำให้ซึราระอยู่คอยช่วยเหลืองานบ้านกับดูแลท่านวาคานะมานานกว่าสองสัปดาห์แล้ว ไม่ว่าท่านรุ่นที่หนึ่ง หรือท่านวาคานะจะพูดอย่างไร ท่านริคุโอะก็ไม่ยอมยกเลิกคำสั่ง และ ซึราระก็ไม่ยอมบอกเหตุผลที่ทำแบบนั้น บรรยากาศในบ้านแย่ลงเรื่อยๆ 

จนกระทั่งวันหนึ่งในสัปดาห์ที่สาม

 

"ขอรบกวนหน่อยนะคร้าบ" คิโยสึกุ หัวหน้าหน่วยสืบสวนปีศาจ คิโยจูจิ เอ่ยทักทายขึ้นที่หน้าประตูใหญ่ พร้อมกับเสียงของคนในหน่อยอีกหลายคน

 

"อ้าว... ยินดีต้องรับจ๊ะ" วาคานะยิ้มแย้มต้อนรับเหล่าเพื่อนๆ ของลูกชาย เด็กหนุ่มสาววัยม.ปลายโค้งหัวทักทายเธออย่างเป็นกันเอง

 

"พอดีได้ยินว่าคุณโออิคาวาไม่สบายน่ะครับ พวกเราก็เลยมาเยี่ยม" จิโร ชิมะเอ่ย พลางสอดส่ายสายตาหาเจ้าของชื่อที่เขาพูดถึง

 

"อ้อ...ซึราระน่ะหรอจ๊ะ" วาคานะเหลือบสายตาไปทางลูกชายของตนเองที่ยืนเงียบอยู่หลังคนอื่นไม่ยอมสบตาเธอ "ซึราระนอนพักอยู่ในห้องของเธอน่ะจ๊ะ ทุกคนเข้ามาก่อนสิจ๊ะเดี๋ยวฉันจะเตรียมชาให้นะ"

 

"ขอบคุณค่า / รบกวนหน่อยนะค๊า" ซึราระที่แอบฟังทุกคนคุยกันอยู่เบิกตากว้าง นะ...นี่มันอะไรกันน่ะ เด็กสาวมองซ้ายมองขวาทำอะไรไม่ถูกก่อนจะหันไปสบตาท่านวาคานะที่บุ้ยใบ้ไล่เธอให้ไปนอนพักตามที่เธอบอกจริงๆ ปีศาจหิมะรีบหายตัวไปอย่างรวดเร็ว

 

"อ้าว... มาเยี่ยมซึราระกันหรอคะ...ขอโทษนะ ซึราระเพิ่งหลับไปเมื่อกี้นี้เอง" เคะโจโรซึ่งได้ถูกซึราระขอร้องให้มาต้มตุ๋นหน่วยสืบสวนปีศาจ คิโยจูจิ ปีศาจสาวหันไปยิ้มแย้มทักทายเหล่าเพื่อนๆ ของท่านริคุโอะที่ปรากฏตัวที่หน้าประตูห้องนอนของซึราระซึ่งนอนแกล้งหลับอยู่ใต้ฟูกผ้าห่ม

 

"อา... น่าเสียดาย" คิโยสึกุ ว่า

 

"คุณโออิคาวะไม่เป็นอะไรมากใช่ไหมครับ ผมทำโน้ตเรียนมาให้ด้วย" ชิมะล้วงเอาสมุดโน้ตของตนเองออกมาจากกระเป๋าส่งให้เคะโจโรที่ยิ้มหวานรับสมุดโน้ตมา

 

"มีเรื่องหรอ ปกติปีศาจไม่สบายไม่ได้นี่" ยูระจ้องไปยังซึราระที่นอนนิ่งอยู่ ฮืออออ คุณยูระ... อย่าพูดออกมาแบบนั้นสิคะ ตามน้ำไปกับเขาสักหน่อยก็ได้

 

"มีเรื่อง... ริคุโอะคุงไปต่อสู้กับปีศาจมาอีกแล้วหรอ" คานะหน้าเสีย หันไปหาเด็กหนุ่มที่ยืนเงียบอยู่ข้างหลังพวกเขา และไม่ได้พูดอะไรมาตั้งแต่พวกเขาก้าวเข้ามาในบ้านของตนเองแล้ว

 

"..." ริคุโอะไม่ตอบ เพียงแต่จับจ้องไปยังร่างของคนที่นอนนิ่งอยู่เท่านั้น

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่ถูกต้องหรือไม่ เธอก็จะเดินไปบนเส้นทางของเขา ติดตามแผ่นหลังของชายที่เธอแลกจอกเหล้าด้วยตลอดไป เพราะงั้นไม่ว่าท่านริคุโอะจะวางแผนอะไรอยู่ เธอก็มีหน้าที่ทำตามเท่านั้น

 

ซึราระที่ตะโกนบอกตัวเองแบบนั้นได้แต่กัดฟันนอนนิ่งเหมือนคนหลับทั้งๆ ที่ห้องของตัวเองคนเอะอะคุยกันเสียงดังขนาดนี้

 

"ริคุโอะคุง พวกเราเป็นเพื่อนกันไม่ใ่ช่หรอ ... ถ้ามีเรื่องอะไรนายก็ควรจะบอกกันบ้างสิ" นานที คิโยสึกุ จะมีบทพูดหล่อๆ กับเขาบ้าง แต่คำพูดดังกล่าวก็ทำให้บรรยากาศในห้องแย่ลงไปอีก ความอึดอัดคับแน่นเหมือนมวลแป้งลอยอัดกันอยู่กลางอากาศ เหมือนหมอกของเช้าฤดูร้อนที่หนาชื้นแทบหายใจไม่ออก

 

"นั่นสิ ริคุโอะคุง...ถึง ถึงพวกเราจะเป็นแค่มนุษย์ แต่ฉัน... ฉันก็อยากจะเป็นกำลังให้เธอนะ ฉันอยากจะอยู่เคียงข้างเธอ ฉันรักเธอริคุโอะคุง!!" และสิ่งที่ถูกโยนที่โยนไม้ขี้ไฟ โยนระเบิดที่พัดเป่ามวลอากาศพวกนั้นให้สลายหายไปก็คือคำพูดของ อิเอนากะ คานะ ที่... เผลอสารภาพรักนายน้อยของเหล่าภูตพราย กลางบ้านใหญ่ของเหล่าภูตพราย

 

"อะ!!" และเหมือนเธอจะเพิ่งรู้สึกตัวกับสิ่งที่ทำลงไป ใบหน้าหวานของเด็กสาวเรือนผมสีน้ำตาลแดงก่ำ พอๆ กับใบหน้าของนายท่านริคุโอะที่เห่อขึ้นสีจัด พร้อมกับสายตาเบิกกว้างของเคะโจโร ท่านวาคานะ หน่วยสืบสวนปีศาจ คิโยจูจิ ทุกคนในห้อง ยกเว้นแต่ปีศาจหิมะที่ได้แต่ดึงชายผ้าห่มขึ้นปิดบังใบหน้าของตนเอง

 

เอ๋!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

"แหม แหม ไม่คิดเลยนะจ๊ะว่าแม่จะได้ว่าที่ลูกสะใภ้หน้าตาน่ารักแบบนี้ ยูคิโอะนี่โชคดีจริงๆ" วาคานะหัวเราะคิกคักขณะที่เธอหน่วยสืบสวนปีศาจ คิโยจูจิ ยูคิโอะ ร่วมกันนั่งทานอาหารกับเหล่าปีศาจที่เปิดเฉลิมฉลองที่นายท่านรุ่นที่สามของพวกเขาจะมีคู่ครองเสียที

 

"คะ คือ หนูชอบยูคิโอะคุงแค่ฝ่ายเดียวค่ะ แล้วพวกเรายังไม่ได้เป็นอะไรกันด้วย" คานะหน้าแดงโบกมือปฏิเสธพลันวัน แต่สายตาก็แอบเหลือบมองไปทางเด็กหนุ่มในชุดกิโมโนสีดำคลุมทับด้วยฮาโอริสัญลักษณ์ของกลุ่มสีน้ำเงินเข้มจิบนั่งนิ่งทานอาหารสำรับของตนเองอยู่

*
Haori - เสื้อแจ๊คเกตสำหรับสวมทับกิโมโน ใส่ได้ทั้งชายและหญิง มักจะสวมเมื่อต้องออกไปข้างนอก เนื่องจากกิโมโนราคาแพงจึงต้องสวม Haori เพื่อป้องกันกิโมโนเปื้อน สาบเสื้อด้านหน้าจะไม่ผูกให้ชนกัน แต่จะมีเชือกสำหรับผูกอยู่ด้านหน้า*

 

"แหม แหม ไม่ต้องเกรงใจไปหรอกนะจ๊ะ คนกันเอง คนกันเอง" วาคานะว่าก่อนจะขอตัวไปยกอาหารมาให้เหล่าปีศาจเพิ่มก่อน เด็กสาวมองตามอีกฝ่ายไปอย่างชื่นชม อีกฝ่ายเป็นมนุษย์เหมือนกับเธอแต่กลับอาศัยร่วมกับปีศาจในบ้านเดียวกันอย่างไม่หวาดกลัว ...บางทีเธอ...

 

"อ้าว รุ่นที่สามหายไปไหนแล้วล่ะ" เสียงปีศาจตนหนึ่งว่า พร้อมกับคานะที่หันไปทางที่นั่งของยูคิโอะที่เคยมีคนนั่งอยู่ว่างเปล่า และไม่มีวี่แววว่าอีกฝ่ายจะอยู่ในห้องนี้ 

 

...

 

ตึก ตึก ตึก

 

"..." ท่ามกลางเสียงเฉลิมฉลองเฮฮากันในห้องอาหารใหญ่ของเหล่าปีศาจขบวนร้อยภูต ปีศาจหิมะซึราระก็ได้ปลีกตัวมายืนจ้องมองต้นซากุระที่ผลิดอกบานสะพรั่งสวยทั่วสนามด้านหลัง ดวงตาสีทองเหม่อมองจันทร์กลมโตที่ส่องสว่างอยู่เบื้องหลังต้นซากุระอย่างเศร้าสร้อย

ท่านริคุโอะได้รับรู้ความรู้สึกของคุณคานะแล้ว และดูเหมือนท่านริคุโอะจะตอบรับความรู้สึกของอีกฝ่ายด้วย

 

"...ฮ" และก่อนที่เม็ดน้ำตาใสจะหล่นออกมา จอกสาเกอุ่นก็ถูกนาบเข้าที่แก้มข้างหนึ่งของเด็กสาวจนเธอต้องส่งเสียงร้องตกใจออกมาพร้อมกันหันไปหาผู้กระทำ ร่างกลางคืนของ "ท...ท่านริคุโอะ"

 

"มาดื่มเป็นเพื่อนข้าหน่อยสิ ซึราระ"

 

ทั้งๆ ที่ก็ปฏิเสธได้แต่ซึราระก็เลือกที่จะมานั่งรินสาเกใส่จอกให้กับหัวหน้าแห่งภูตพรายซึ่งทอดกายนอนบนกิ่งใหญ่ของซากุระสวยพลางเหม่อมองไปยังจันทร์เพ็ยดวงโตที่ส่องสว่างอยู่ ปีศาจหิมะหมุนขวดสาเกไปมาขณะที่บรรยากาศของพวกเขาสองคนโรยตัวเข้าสู่ความเงียบ

 

"... ที่เจ้าลงมือกับคานะในเที่ยงวันนั้น เพราะความรู้สึกของนางที่มีต่อข้าหรือเปล่า ซึราระ" ริคุโอะเอ่ยขึ้นเงยหน้าสบตาเด็กสาวที่นั่งเคียงข้างอยู่บนกิ่งซากุระกิ่งเดียวกัน ก่อนจะยื่นจอกเล็กที่ว่างเปล่าใส่ให้อีกฝ่าย

 

"เติมเหล้าให้หน่อยสิ"

 

"ค่ะ" ซึราระพึมพำตอบ ก่อนนะค่อยๆรินเหล้าใส่จอกของอีกฝ่ายที่ยื่นอยู่ตรงหน้าด้วยมืออันสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ท่านริคุโอะนี่สุดยอดจริงๆ เลย เด็กสาวรินสาเกให้อีกฝ่ายจนเต็มจอกอย่างไม่มีหกบกพร่องก่อนจะค่อยๆ ดึงขวดสาเกห่างออกมาจากจอกเหล้าของอีกฝ่ายท่ี่ถือค้างอยู่ ก่อนมือที่สั่นเทานั่นจะถูกจับไว้ด้วยมือของหัวหน้าภูตพรายตรงหน้า

 

"ทำไมถึงสั่นล่ะ ... หรือเพราะข้าทายถูก ซึราระ" ริคุโอะกระซิบ จอกเหล้าเล็กถูกจ่อที่ริมฝีปากของปีศาจหิมะสาวที่เบิกกว้าง "ดื่ม"

 

"ตะ..แต่ข้าดื่มไม่เก่ง อื้ม อึกอึก" ปากร้องปฏิเสธแต่จอกเหล้าที่จ่ออยู่ก็โดนดันแนบริมฝีปากก่อนจะยกขึ้นรินให้สาเกหวานไหลลงคอปีศาจสาวไปอย่างรวดเร็ว ซึราระผ่อนลมหายใจออกอย่างแรงเพราะรสแอลกอฮอล์ที่บาดคอ จ้องเขม็งไปยังปีศาจหนุ่มตรงหน้า "ทำไมต้องบังคับกันด้วยล่ะคะ"

 

"เพราะเจ้ามันดื้อ" ริคุโอะตอบก่อนจะยื่นจอกเหล้าเปล่าให้อีกฝ่ายอีก "เติมเหล้าให้ข้าหน่อย"

 

"..." สาเกถูกรินให้จนเต็มจอกเหล้าอีกครั้ง และจอกเหล้านั่นก็ถูกจับจ่อปากปีศาจหิมะที่ได้แต่ตามใจกลืนสาเกหวานที่หัวหน้าภูตพรายป้อนให้สลับกับอีกฝ่ายครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งสาเกขวดสุดท้ายที่มีหมดลง

 

"งืมงำ" ขวดเหล้าทั้งหมดถูกวางทิ้งไว้ที่โคนต้นซากุระ ขณะที่ปีศาจหิมะที่ตอนนี้ลดอุณหภูมิตัวเองให้ต่ำลงจนเหมือนน้ำแข็งเพื่อต่อสู้กับความร้อนในตัวนั่งหน้าแดงก่ำอยู่ในอ้อมแขนของริคุโอะที่ก้มมองเด็กสาวเอ็นดู

 

"สรุปว่าบอกข้าได้หรือยังว่าเมื่อเที่ยงวันนั้นเกิดอะไรขึ้น" เป็นแผนชั่วร้ายของหัวหน้าภูตพรายนั่นเองที่ใช้สาเกมอมปีศาจหิมะเพื่อให้เธอคลายความลับที่ปิดบังมาตลอดสองสัปดาห์ หลังจากก่อนหน้านั้นได้พยายามทำทุกท่างกระทั่งเอาพวกหน่วยสืบสวนปีศาจ คิโยจูจิ มาที่บ้าน แต่ผิดแผนไปหน่อยเรื่องที่...โดนสารภาพรักกลางบ้านตัวเองนี่แหละ

 

"...งึมงำ... บอกไม่ได้หรอกค่ะ ถ้าบอกล่ะก็ท่านยูคิโอะชอบคุณคานะมากกว่านี้แน่ๆ แล้วถ้าเป็นแบบนั้น ฉัน...ฉัน..." เม็ดน้ำตาใสรั่วพราวออกมาจากดวงตากลมโตสีทองของปีศาจหิมะที่ก้มหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นในอ้อมแขนของหัวหน้าภูตพรายที่ก้มมองอย่างอ่อนใจ ซึราระของเขากลายเป็นปีศาจอ่อนไหวตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ

 

"ฉันชอบมากขึ้นยังไงก็คงไม่มากไปกว่าที่ฉันชอบเธอหรอก ซึราระ เพราะงั้นหยุดร้องไห้ แล้วอธิบายมาเถอะ" มือใหญ่ลูบหัวปลอดโยนแผ่วเบาขณะที่ซึราระพยักหน้าหงึกหงักกับคำพูดอีกฝ่าย

 

"ฮรึก... ไม่มากกว่าชอบฉันหรอคะ เข้าใจแล้วค่ะฉันจะหยุดร้องไห้แล้ว" ปีศาจหิมะสาวที่เมามายทำตามอย่างว่าง่าย เหมือนจะไม่ได้สนใจใจความสำคัญในประโยคก่อนหน้าแม้แต่น้อย ซึราระที่นั่งก้มหน้านิ่งสูดลมหายในเข้าแผ่วเบามือเล็กกำกิโมโนของตัวเองแน่น ท่านยูคิโอะบอกว่าไม่ว่าเธอจะเล่ายังไง ท่านยูคิโอะก็ไม่มีทางชอบคุณคานะมากว่าฉัน มือเล็กๆ กำกิโมโนของตัวเองแน่นก่อนสมองมึนงงจะเริ่มประมวลผลกับข้อความก่อนหน้า

 

"ทะ..ทะ ท่านยูคิโอะ เมื่อกี้!" ดวงตาสีทองกลมโตเบิกกว้างเท่าไข่ห่าน ขณะที่ริมฝีปากเล็กสั่นระริกไปหมด ทำเอาหัวหน้าภูตพรายหัวเราะขบขันกับใบหน้าของเด็กสาวในอ้อมแขนในลำคอ ก่อนเขาจะค่อยๆ โน้มใบหน้าลงมาหาปีศาจหิมะสาว... ใกล้ขึ้น ใกล้มากขึ้น จนกระทั่งริมฝีปากของหัวหน้าภูตพรายแตะลงบนริมฝีปากของปีศาจหิมะแผ่วเบา 

 

"ฉันรักเธอซึราระ"

 

"ค..คะ?"

 

"ฉันรักเธอ"

 

ปีศาจหิมะสาวที่จับต้นหาปลายไม่เจอเบิกตาโตค้างทั้งๆที่ริมฝีปากของตนเองถูกปีศาจตรงหน้าช่วงชิงซ้ำไปเป็นครั้งที่สอง เพิ่งจะรับรู้ว่าตนเองอยู่ในอ้อมแขนของอีกฝ่ายอย่างสมบูรณ์แค่ไหน ใบหน้าหล่อเหลาที่ยิ้มเพียงมุมปาก กับสายตาเอ็นดูหลังจากผละริมฝีปากออกจากเธอทำเอาหัวใจที่เต้นแรงเพราะฤทธิ์แอลกอฮอร์อยู่แล้ว เต้นเร็วขึ้นจนแก้มสีขาวสีขึ้นสีแดงก่ำไปหมด ก่อนจะแดงไปทั้งหน้าเมื่อปีศาจหนุ่มโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้กระซิบ

 

"แล้วเจ้าล่ะ...ชอบข้าหรือเปล่า หืม"

 

"ขะ...ขะ" หัวใจเต้นระส่ำ มือไม้ปะป่ายหาที่วางไม่ถูกจับมาวางไว้บนอกของอีกฝ่าย ใบหน้าแดงก่ำกับริมฝีปากที่สั่นระริกไปหมด ปีศาจหิมะรู้สึกว่าตนเองควบคุมร่างกายไม่ได้ ในขณะที่แอลกอฮอร์ที่ไหวเวียนอยู่ในเลือดก็ได้กระทืบข้อห้ามบางข้อที่เธอมีไว้กับตัวเองแหลกจนหมดสิ้น จนทำให้สมองของเธอคิดได้แค่ว่าตอนนี้คือ โอกาส... โอกาสที่เธอจะบอกความรู้สึกของตนเองให้ท่านริคุโอะได้รับรู้เสียที

 

"ข้า... ข้า..."

 

"ข้า?" ถึงจะตะกุกตะกักแต่ปีศาจหนุ่มก็รอฟังอย่างอดทน ปีศาจหิมะสาวที่ทนสบตาของอีกฝ่ายไม่ไหวหลับตาลง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึกตั้งสติ ดวงตากลมโตสีทองค่อยๆ ปรือขึ้นอีกครั้งก่อนจะสบกับดวงตาสีแดงก่ำของปีศาจหนุ่มตรงหน้า

 

"ข้าก็รักท่านค่ะ ท่านริคุโอะ"

 

ริมฝีปากเล็กๆ ของปีศาจหิมะแตะที่ริมฝีปากของหัวหน้าภูตพรายแผ่วเบา ยูคิโอะชะงักเล็กน้อย ก่อนจะยกมือข้างหนึ่งแตะริมฝีปากที่เย็นเชียบไปชั่ววูบหนึ่งที่ถูกปีศาจหิมะจูบ รอยยิ้มบางคลี่ออกมาอย่างพอใจกับผลลัพธ์ที่ได้รับ ก่อนจะเงยหน้าไปหาอีกฝ่ายพบว่า 

 

ตูม!! ได้ระเบิดสติกระเจิดกระเจิงด้วยความอายไปเสียแล้ว

 

"เฮ้อ" ก้มมองสภาพปีศาจหิมะที่หมดสติตัวแดงก่ำในอ้อมแขนก็ได้แต่ถอนหายใจเอ็นดู ริคุโอะช้อนร่างเด็กสาวก่อนจะทิ้งตัวลงมาจากต้นซากุระแผ่วเบา ชานเรือนที่ห่างออกไปมีเด็กสาวคนหนึ่งยืนนิ่งอยู่ คานะ

 

"อย่างที่เห็นนั่นแหละ ขอโทษนะ ฉันคงตอบรับความรู้สึกของเธอไม่ได้" ยูคิโอะในร่างปีศาจเอ่ยกับเด็กสาวที่จ้องมองเขานิ่ง ดวงตากลมโตสีน้ำตาลกำลังคลอไปด้วยหยาดแววของน้ำตาเขามองภาพนั้นก่อนจะก้มลงไปยิ้มให้ปีศาจสาวที่นอนไม่ได้สติในอ้อมแขน "ความรู้สึกของฉันให้ยัยนี่ไปหมดแล้ว"

 

"ทั้งๆ ที่ฉันก็รักยูคิโอะคุงเหมือนกัน... ทั้งๆ ที่อยากอยู่เคียงข้างแท้ๆ" น้ำตาใสที่พยายามกักไว้ไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ คานะร้องไห้ออกมาแผ่วเบา มองแผ่นหลังที่เดินจากไปของผู้ชายที่เธอมีใจให้ พยายามที่จะยอมรับความเจ็บปวดจากความรู้สึกที่มอบให้ไปไม่ได้การตอบรับกลับมา

 

...

 

ปีศาจหิมะสาวตื่นขึ้นอย่างงัวเงียในตอนเช้ามืดที่อาทิตย์ยังไม่ขึ้น ก่อนในหัวจะลั่นแปร๊บจนเด็กสาวทรุดตัวลงไปร้องครางด้วยความเจ็บปวด อ๊า! เมาค้าง

 

"น้ำไหมซึราระ" เสียงให้ความช่วยเหลือแว่วมาไกลๆ เด็กสาวครางร้องตอบรับความช่วยเหลือทันที พร้อมกับแก้วน้ำสะอาดแก้วหนึ่งจะส่งมาให้ในมือ ให้เด็กสาวยกขึ้นดื่มอย่างรวดเร็ว "ฮ้า... อีกแล้วได้ไหมคะ"

 

"..." น้ำแก้วที่สองถูกส่งมาให้อีกคครั้ง พร้อมกับเด็กสาวที่ยกมันขึ้นดื่มอย่างรวดเร็ว สติค่อยๆ กลับมาแล้ว เธอที่ตั้งใจจะหันไปขอบคุณคนที่ช่วยเหลือก็ต้องชะงักค้างเมื่อพบว่าท่านริคุโอะร่างกลางคืนนั่งอยู่บนฟูกนอนข้างๆ เธอ

 

"เอ๋!" ร่างของปีศาจหิมะลุกพรวดหมุนตัวคลานหนีออกจากฟูกนอนดังกล่าวอย่างรวดเร็ว แต่ไม่ก็ไม่เร็วเท่าอีกคนที่อยู่บนฟูกเดียวกันที่คว้าข้อเท้าของอีกฝ่ายจนเสียหลักล้มหน้าทิ่มไว้ได้ "ปะ...ปล่อยนะคะ ท่านริคุโอะ" 

 

"ไม่ ... จนกว่าเราจะคุยกันจบ" ริคุโอะว่า

 

"คะ...คุย คุยอะไรกันคะ" ซึราระกวาดตาล่อกแล่กระแวง เธอจำเรื่องหลังจากที่เธอเมาไม่ได้มากนักรู้แค่ว่าท่านริคุโอสารภาพ...ร...รักเธอ ละ...แล้วเธอก็...สะ...สารภาพ ร...รักกลับ ละ...แล้วก็ จ...จะ ...จูบ ...จูบกัน... ซ้ำแล้วซ้ำเล่า โอ้ว คุณพระ เธอทำอะไรไปบ้างเนี้ย

 

"ฉันจะบอกว่า ฉันยกเลิกคำสั่งกักบริเวณเธอแล้ว ซีราระ แล้วก็ให้เธอกลับไปประจำตำแหน่งกลุ่มผู้ดูแลฉันด้วย" ยูคิโอะพูดเนิ่บช้าปล่อยมือจากข้อเท้าของปีศาจหิมะที่กระพริบตาปริบๆ พลิกตัวมานั่งตรงหน้าเขา

 

"ทำไมจู่ๆ ถึงยกเลิกล่ะคะ... ก็ท่านริคุโอะบอกว่า คำสั่งจะมีอยู่จนกว่าฉันจะบอกสาเหตุ... ไม่จริงน่ะ" ดวงตากลมโตสีทองเบิกกว้างจ้องดวงตาสีแดงก่ำที่หรี่เล็กลงพร้อมกับรอยยิ้มบางบนริมฝีปากของหัวหน้าภูตพราย "ฉันพูดไปหมดแล้วหรอคะ .. ตอนเมา"

 

"อย่างละเอียดเลยล่ะ" ปีศาจหนุ่มตอบ

 

"เรื่องที่ฉันลงมือทำร้าย คุณคานะ อิเอนากะ หลังจากได้ยินความรู้สึกของเธอต่อท่านริคุโอะ จนทำให้ฉันคิดว่าเธอจะมาพาคุณริคุโอะออกจากบ้าน ทำลายขบวนปีศาจ แย่งท่านริคุโอะไปจากฉัน ฉันพูดหมดเลยหรอคะ"

 

"อื้ม" ซึราระขมวดคิ้วกับสีหน้ายิ้มแย้มของปีศาจหนุ่มตรงหน้ามากขึ้นก่อนจะไล่ตามอุบายอีกฝ่ายทันเสียที "ท่านหลอกให้ข้าพูดออกมาหรอคะ!"

 

"อา... ซึราระ เจ้านี่หวงข้าจริงๆ นะ" ร่างเล็กๆ ถูกสวมกอดโดยปีศาจหนุ่มที่หัวเราะหึๆ ชอบใจเมื่ออีกฝ่ายดิ้นขลุกขลักต่อต้าน

 

"ปล่อยข้านะคะ.. คนหลอกลวง คนเจ้าเล่ห์ ตอนเด็กยังน่ารักขนาดนั้นแท้ๆ ทำไมพอโตขึ้นมาแล้วถึงกลายเป็นแบบนีไปได้กันล่ะคะ" ปีศาจหิมะสาวโวยวายพยายามดิ้นสะบัดออกจากอ้อมแขนของหัวหน้าภูตพรายไม่หยุดแต่ก็ทำไม่ได้ สุดท้ายก็ได้แต่นั่งหอบหายใจหมดแรงในอ้อมกอดของเขา สภาพกิโมโนหลุดหลุ่ย

 

"ไม่เรียบร้อยเอาเสียเลย ... แบบนี้ก่อนจะได้รับตำแหน่งนายหญิงของกลุ่มนูระ เจ้าอาจจะต้องเสียมากกว่าจูบให้ข้านะ ซึราระ" ริคุโอะแกล้งถอนหายใจขณะที่ประคองกอดปีศาจหิมะสาวในอ้อมแขนอย่างเอ็นดู เด็กสาวที่กุลีกุจอรีบจัดแจงเสื้อผ้าของตนเองให้เรียบร้อย ซ้ำด้วยพองแก้มงอนใส่เขาอีกหน แต่ก็ไม่ได้หนีออกไปจากอ้อมแขนของเขาที่โอบกอดอยู่ อา... ทำไมถึงได้ทำตัวน่ารักแบบนี้นะ

 

"ทะ...ท่านริคุโอะ" ซึราระที่ถดตัวถอยห่างจากปีศาจหนุ่มที่โน้มใบหน้ามาใกล้ ก่อนจะค่อยๆ ปรือตาลงเพราะสายตาสีแดงก่ำของอีกฝ่าย พลับตาลงพร้อมกับความรู้สึกอุ่นจากริมฝึปากของท่านริคุโอะที่แตะลงบนริมฝีปากของเธอแผ่วเบาก่อนจะค่อยๆ กดน้ำหนักลงมามากขึ้น ถูกสูบอากาศไปจนหมดจนต้องเผยอริมฝีปากขอแบ่งอากาศหายใจจากชายตรงหน้าทำให้จูบของพวกเธอทวีความลึกซึ้งมากขึ้น ซึระราสั่นระริกไปด้วยความรู้สึกวาบหวามเล็กๆ ริคุโอะมอบให้ สองแขนเล็กเอื้อมโอบรอบคอชายหนุ่ม ขณะที่ริคุโอวางแขนรวมกอดเอวบางของปีศาจหิมะไว้แน่น 

 

"..." พวกเขาค่อยๆ ผละออกจากกันช้าๆ และภาพตรงหน้าหลังจากเธอลืมตาขึ้นก็คือท่านริคุโอะในร่างมนุษย์ที่ส่งยิ้มบางให้เธอ

 

"ฉันรักเธอนะ ซึราระ ไม่ว่าฉันจะเป็นฉันตอนกลางวัน...หรือฉันตอนกลางคืน ฉันก็รักเธอ"

คำสารภาพรักทำให้หัวใจของปีศาจหิมะที่เคยหนาวเย็น อุ่นวาบและเต้นกระตุกมีชีวิตอีกครั้ง รอยยิ้มสดใสจากเด็กสาวค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ พร้อมกับคำตอบรับแสนหวานที่มอบให้แก่ชายที่เธอรักแต่เพียงผู้เดียว

 

"ค่ะ...ซึราระก็รักท่านริคุโอะเหมือนกัน ไม่ว่าจะเป็นร่างตอนไหนก็ตาม"

 

....

 

ถึงท่านแม่

ท่านแม่คะ ในที่สุด หนูก็สามารถบอกรักท่านริคุโอะได้สำเร็จ และ... และช่วงชิงริมฝีปากของสายเลือดนูระริเฮียงมาได้ตามความฝันของท่านแม่ได้แล้วล่ะค่ะ

-ซึราระ-

 

-จบ-

 

 

 

 

TALK : ถ้าอ่านมาถึงตรงนี้ ก่อนอื่นขอขอบคุณมากๆ เลยนะคะที่อ่านมาจนจบ 

หวังว่าจะถูกใจกับสาวก นูระ x ซึราระ กัน 

เราชัดเจนว่าถือธงของซึราระชัดเจนนะคะ แต่ก็ไม่ได้ตั้งใจจะกล่าวร้ายตัวละครอื่นๆ 

เพื่อให้เกิดความเสื่อมเสีย ทั้งหมดเกิดเพื่ออรรถรสของเรื่องราวเท่านั้น 

หากการเล่าเรื่องราวทำให้สาวกของคานะผิดใจไป ก็ต้องขออภัยตรงนี้ด้วยนะคะ _/l\_

ติดชมผลงานได้เหมือนเดิม หรือเข้าไปพูดคุยกันได้ที่ @in2cent (twitter) นะคะ

 

 

 

 

ผลงานอื่นๆ ของ YOH

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

17 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 17:52

    ฟินมากกกกกกก-//////-

    #17
    0
  2. #16 vampir (@vampir) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 22:37
    ริคุโอะ. ซึราระ
    #16
    0
  3. #15 vampir (@vampir) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 22:37
    ชอบมากคะ
    #15
    0
  4. #14 vampir (@vampir) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 22:37
    ต้องอย่างนี้
    #14
    0
  5. วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 22:03
    สนุกมาก น่ารักมาก ฟินสุดๆ ไปเลยค่า >/////<
    #13
    0
  6. #12 First Second (@kawintip45) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 14:14
    พระเอกชื่อริคุโอะนะคะไม่ใช่ยูคิโอะ555
    #12
    0
  7. #11 prayfarsipang (@prayfarsipang) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 04:01
    น่ารักกกกกก
    #11
    0
  8. วันที่ 28 กันยายน 2561 / 01:40
    ดีงามค่าา
    #10
    0
  9. #9 ggg05
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 14:48
    ชอบมากๆเลยค่าาาาา อ่านไปฟินไป❤❤❤
    #9
    0
  10. วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 22:01
    ชอบค่าาาาา สนุก น่ารักกก
    #8
    0
  11. #7 Story of DarkLord
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 19:13
    ผลออกมาแล้ว ซึราระเป็นนางเอกในเรื่องจริงๆครับ เย้ พราะกวงอวยมั้งนะครับ
    #7
    0
  12. #6 โออิคาวะ
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 12:19
    สนุกมากค่ะ ถือธงข้างเดียวกัน อิอิ



    ส่วนเรื่องการพิมพ์กับสรรพนามแทนตัวติดนิดหน่อยจ้า

    เช่น ริคุโอะ เป็น ยูคิโอะ แล้วก็มี สรรพนาม ดิฉัน ทำให้อ่านแล้วรู้สึกติดนิดเดียวจ้า



    สู้ๆ นะคะ ปรับไปเรื่อยๆ เด๋วก็เก่ง เพราะเนื้อเรื่องแต่งได้สนุกมากอยู่แล้วจ้า ^^
    #6
    0
  13. วันที่ 12 มิถุนายน 2559 / 18:03
    ฟินหนักมาคะ อร๊าย~ >///<
    #5
    0
  14. #4 ซึราระ
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 19:44
    หนุกค่า
    #4
    0
  15. วันที่ 17 พฤษภาคม 2559 / 11:07
    ถูกใจมาก~~~~~~ สนุกสุดๆๆๆๆ
    #3
    0
  16. วันที่ 17 พฤษภาคม 2559 / 11:07
    ถูกใจมาก~~~~~~ สนุกสุดๆๆๆๆ
    #2
    0
  17. วันที่ 15 พฤษภาคม 2559 / 10:45
    ถูกใจมากค่ะไรท์!!!///ถือธงทีมเดียวกันค่ะ....คู่นี้แหละเหมาะสุดแล้ว>///<
    #1
    0