นิทราเเห่งความฝันสีเทา
เขียนโดย
P L A Y H A R D
หัวเราะทั้งที่ร้องไห้ ดวงใจราวจะเเตกสลาย ให้ความทุกข์เปลี่ยวเหงาเป็นเพื่อนกาย คล้ายๆว่าข้าเริ่มชินชา
ข้ารู้ดีว่าชะตาไม่อาจเปลี่ยนผัน ข้าเพียงต้องทำใจยอมรับมัน หัวใจชาชินกับความทุกข์ระทม ด้วยการยิ้มเเย้มเเจ่มใส ทั้งที่หัวใจข้ายังคงยับเยิน
ข้าไม่ต้องการหัวใจอีกเเล้ว ถ้าทุกสิ่งที่ข้าทำไปมันช่างไร้ค่า ข้าเพียงไม่อยากให้ตนเองต้องเสียน้ำตา ไม่อยากยอมรับว่า ข้านั้นไม่มีค่าสำหรับใคร
หยุดเเล้ว พอเเล้ว เลิกเเล้ว ถ้าหากไม่มีผู้ใดเห็นความหมายของข้า ข้าก็จะจำยอมอยู่อย่างโดดเดี่ยว ข้าก็จำยอมเก็บดวงใจใส่ลิ้นชัก โดยไม่ต้องให้ใครรู้ว่าข้านั้นมีหัวใจ
ข้านอนฟังเสียงฝนที่ร่วงหล่นจากฟากฟ้า หยาดฝนหรือหยาดน้ำตา ข้าไม่อาจแยกได้ว่าสิ่งใด นี่เป็นเสียงฝนหรือเสียงคร่ำครวญของคนร้องไห้ ความเหน็บหนาวที่ร้าวรานไปถึงหัวใจ เกิดจากสภาพอากาศที่เปลี่ยนไป หรือเป็นเพราะจิตใจของข้าไม่เหมือนเดิม
ข้าไม่อยากรับรู้ ไม่อยากโศกเศร้า เเม้เเต่สุขสนาน ข้าก็ไม่เอา ขอให้ข้าอยู่คนเดียวก็เพียงพอ
ข้าไม่อยากเจ็บปวด ไม่อยากร้องไห้ ข้าเกลียดน้ำตา ข้าชังรอยยิ้ม สิ่งเหล่านี้ทำให้ข้าอ่อนเเอ ข้าไม่ต้องการเป็นคนอ่อนเเอ ข้าจึงต้องสร้างม่านสีเทาปิดกั้นตัวตนของข้าเอง
ข้าไม่อาจหนีอดีต ข้าไม่อาจไปจากปัจจุบัน ข้าไม่อาจหลีกเลี่ยงอนาคต ข้าเพียงต้องเผชิญกับมัน ดั่งเมื่อวันวาน
ข้าเกลียดสายลมที่โอบอุ้มข้ามา ข้าชังนักหนากับรัตติกาลที่มาเยือน ...
เเต่สุดท้าย ข้าก็ยังคงเป็น สายลมสีเทา ที่ไม่อาจเป็นได้ทั้งมนุษย์ ปิศาจ หรือเทวดา อยู่นั่นเอง ...
Password : Ctrl+A
แจ้ง Blog ไม่เหมาะสม
6 เม.ย. 52
188
5
ความคิดเห็น
ข้าอาจไม่มีสิทธิจะพูดอะไร
แต่หากเจ้าคิดว่าตัวเจ้าไร้ฆ่า...ลองตายดูอีกสักครั้งสิ
อดีตมันก็แค่สิ่งที่ผ่านมา ปัจจุบัญ ก็แค่ช่วงเวลานี้ ส่วนอนาคต มันยังอีกไกล....
สายลมยังคงเป็นสายลม ยังไงก็ไม่อาจเป็นได้ทั้ง มนุษย์ ปิศาจ หรือเทวดานั้นแหละ
อย่าเอาตัวเจ้าไปเปรียบใคร อดีตนะ เป็นเพียงบาทแผล ให้เจ็บแล้วก็จำ ไม่ใช่นั้งเสียใจอยู่
ข้าอาจสั่งสอนเจ้าไม่ได้ อายุข้าก็น้อยกว่าเจ้า และข้าก็ไม่เคยทำอย่างที่ข้าบอกเจ้าซะด้วยสิ.....
ว่าเเต่ใครให้เจ้าอ่านตอนนี้? = =
ข้าคลุมเเถบดำอยู่ไม่เห็นเรอะ??