นิทราเเห่งฝันสีเเดง

ข้าได้ตื่นขึ้นจากนิทราเเห่งฝันร้าย ความทรงจำที่คอยหลอกหลอนอยู่ห้วงคำนึงเเห่งรัตติกาลสีเเดง

ในความฝันสุดเเสนทรมาน หยาดโลหิตสีชาดเเปดเปื้อนนิ้วมือของข้า กลิ่นคลุ้งคาวเหล็กของโลหิตสีเข้มทำให้ข้าเวียนหัว ความรู้สึกคลื่นเหียนทำให้ข้าอยากจะอาเจียร

ข้ายืนนิ่งเพ่งมองไปยังความมืดมิดเบื้องหน้า รอบกายข้าปราศจากเเสงสว่าง เสียงกระดูกหักดังอยู่ข้างหน้า ข้ากระพริบตาเพียงเพื่อให้เห็นว่าเสียงนั้นมาจากที่ใด

ข้าเห็นใบหน้าเฉยชาของชายหนุ่ม เห็นเส้นผมสีเงินชุ่มด้วยหยาดโลหิต เห็นดวงตาสีฟ้าที่ปราศจากเเววตากำลังเหม่อมองมาทางข้า ริมฝีปากหยักโค้งได้รูปกำลังเเย้มรอยยิ้มให้

มองต่อไปข้าพบร่างกายเปลือยเปล่าของเขา ร่างกายที่ปกคลุมด้วยสีเเดงของเลือดสีเข้ม ผิวกายสีซีดถูกใครบางคนลูบคลำด้วยหาใช่จิตเสน่หาหรือเคียดเเค้นไม่ หากเเต่เป็นจิตเเห่งความว่างเปล่า ปราศจากความรู้สึกนึกคิดใด

ความรู้สึกคลื้นไส้ทำให้ข้าต้องเอามือประกบปิดปากตัวเอง ข้ารู้สึกถึงหยาดน้ำที่ค่อยๆไหลรินจากดวงตา

ข้าตระหนักได้ว่า ชายตรงหน้าหาใช่ผู้ใด นอกจากตัวข้าเอง

ข้าเห็นตัวข้าเองสิ้นสูญความรู้สึก สิ้นสูญวิญญาณ ด้วยมีเพียงร่างกายที่เเน่นิ่งอยู่ตรงนั้น ราวตุ๊กตาไร้ความรู้สึกใด

ข้ากรีดร้องด้วยความตระหนกตกใจ เมื่อมือเรียวยาวที่เคยลูบคลำร่างกายของข้า จิกทึ้งลงไปบนชายโครงจนผิวเนื้อของข้าเเตกออกจากกัน เลือดที่ไหลรินจากตัวข้าครั้งนี้ หาใช่สีเเดงด้วยเหมือนเลือดธรรมดา หากเเต่เป็นหยาดเลือดสีบริสุทธิ์ที่กำลังเเปรเปลี่ยนเป็นสีนิลเมื่อผ่านพ้นผิวหนังของข้า

ข้าขยับเท้าหมายจะหนีไปให้ไกล หากเเต่มือเรียวสีซีดของร่างตรงหน้าหรือตัวข้าเองนั้นกลับสะบัดมาฉุดรั้งข้อเท้าข้าไว้ ข้าร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว ร้องไห้โดยปราศจากเสียงสะอื้นด้วยเหตุที่ลำคอเเห้งผาก ข้าจ้องมองริมฝีปากที่เเห้งผากของตุ๊กตามีชีวิตตรงหน้า ริมฝีปากขยับหากเเต่ไร้สุ้มเสียงใดๆเล็ดรอดออกมา

ข้าเห็นตัวข้ายิ้มให้กับข้าเอง ก่อนที่มือเรียวที่จิกทึ้งลงไปในผิวกายของร่างไร้ความรู้สึกนั่นจะฉีกทึ้งเรียวขายาวที่ชุ่มโชกด้วยเลือดขาดออกจากลำตัว เสียงกระดูกที่ถูกหักทำให้หัวใจของข้าพลอยเจ็บปวดไปด้วย

หัวใจ .. ของข้า .. เต้นระรัวขึ้น ข้าเจ็บหน้าอก เจ็บเจียนตาย น้ำตาที่เคยไหลเป็นสายน้ำใสอุ่น กลับกลายเป็นน้ำตาสีเลือดที่หลั่งรินไม่ขาดสาย หัวใจของข้าราวถูกฉีกออกจากกันเป็นสองส่วน ข้ารู้สึกถึงกระเเสไฟฟ้าที่เเล่นปลาบผ่านกล้ามเนื้อเเข็งขันของดวงใจ

ดวงตาสีท้องนภาของข้าเเปรเปลี่ยนเป็นสีเเดงของโลหิตด้วยพันธสัญญาเเห่งปิศาจเจ้าอเวจี เเผ่นหลังของข้าร้อนผะผ่านราวต้องเพลิงไหม้ มีไอร้อนลอยตัวขึ้นมาราวไอลาวาที่กำลังไหลริน

ข้ากรีดร้องพร้อมๆกับร่ำไห้ออกมาเมื่อเเผ่นหลังรู้สึกถึงกระดูกส่วนใหม่ที่ทิ่มเเทงงอกออกมาจาก ผิวหนัง ไอ้ยินเสียงดังกร๊อบเมื่อกระดูกสันหลังปรับตัวให้เข้ากับกระดูกชิ้นใหม่ที่ใหญ่โต ปีกเเห่งปักษาสีพิสุทธิ์หนึ่งคู่ที่ส่วนปลายเป็นสีดำด้วยจะคล้ายกับถูกเผาปรากฎขึ้นบนเเผ่นหลังของข้า

ข้าลืมตาขึ้นอีกครั้ง เมื่อรู้สึกถึงความร้อนทั่วทั้งร่างกาย รอบตัวเเปรเปลี่ยนเป็นเปลวไฟที่ลุกโชน สายลมที่พัดโบกร้อนระอุราวเปลวเพลิงก็มิปาน ข้าหลับตาลง กัดฟันเเน่นด้วยความทรมานเมื่อผิวกายต้องไฟ

ข้าได้กลิ่นเนื้อไหม้คละคลุ้งทั่วบริเวณ เนื้อที่ไหม้เกรียม หาใช่ผู้ใด หากเเต่เป็นตัวข้าเองที่กำลังเเตกสลายกลายเป็นเถ้าธุลี ปลิดปลิวไปกับสายลมสีเทา

ข้ากลายเป็นสายลมที่พัดโบกไปได้ทุกเเห่งหน ข้าปรากฎตัวขึ้นอีกครั้งพร้อมปีกสีพิสุทธิ์ที่มีปลายขนสีไหม้ ข้าจ้องมองภาพเบื้องหน้า ใครบางคนที่ข้าคุ้นเคยหลากหลายคนกำลังยืนอยู่ตรงนั้น

ภาพเบื้องหน้าตัดเป็นฉากๆ ทำให้ข้าจำต้องเบิกตาโพลงจ้องมองใบหน้าของเเต่ละคนไว้

กริสซาส เดอ ดาร์ก บุคคนเเรกที่ภาพตัดให้เห็น ตามด้วย มิคาเอล ลูซิเฟอ ลูฟาเอล ราฟาเอล เเละใครอีกหลากหลายคนที่ข้าเคยพบเจอ หากเเต่มีเพียงหนึ่งคนเท่านั้นที่ข้าไม่อาจจำชื่อได้

ใครอีกคนที่ข้าคำนึงหา หากเเต่ไม่สามารถจดจำรายละเอียดใดๆเกี่ยวกับเขาได้ ใครอีกคน.. ที่ข้าลืมไป ทั้งๆที่มันคือความทรงจำที่ดีที่สุดของข้าเอง... เขาคือใครกันนะ?

นับจากนั้น ข้าก็ตื่นขึ้นจากนิทรา...

ข้าไม่อาจจดจำทิศทางได้เลย ที่ตรงนี้ที่ข้านอนอยู่ คือที่เเห่งใด เเละที่เเห่งนี้คือที่ไหน ความทรงจำของข้าเหมือนค่อยๆเลือนหายไป ข้ากำลังจะสูญเสียความทรงจำ ถูกต้องหรือไม่? ด้วยที่เป็นเช่นนั้น ข้าจึงต้องโดดเดี่ยวตลอดไปใช่ไหม? เหตุด้วยข้าจะไม่อาจจดจำผู้ใดได้เลย...

นิทราเเห่งฝันสีเเดง

ความคิดเห็น