คัดลอกลิงก์เเล้ว

[SF B.A.P] EAT YOU (DAEJAE)

จองแดฮยอน!! ฉันรู้ว่านายเป็นคนกินเก่ง กระเพราะเป็นหลุมดำเหมือนสีผิว(?) แต่ที่นายบอกจะกินฉันนิ มันใช่ป่ะ? ฉันไม่ใช่ชีทเค้กของโปรดนายน้าาา

ยอดวิวรวม

850

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


850

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


13
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  3 ก.ค. 56 / 15:17 น.
นิยาย [SF B.A.P] EAT YOU (DAEJAE) [SF B.A.P] EAT YOU (DAEJAE) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 3 ก.ค. 56 / 15:17


 

EAT YOU 





  
        

          


             ตึกๆๆๆ

            

 

   
         เสียงฝีเท้าที่เบาจนแทบไม่ได้ยินกำลังเดินเข้ามาในห้องนอนของผม  ถ้าเป็นคนปรกติ เขาคงไม่ตื่นเพราะเสียงฝีเท้าเบาๆอย่างนี้กันหรอก   แต่ไม่ใช่กับ “ยูยองแจ” คนนี้ เพราะผมเป็นคนตื่นง่าย  เสียงอะไรนิดๆหน่อยๆ  ผมก็ตื่นแล้ว..


 

            เสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆ คงจะเป็น“จองแดฮยอน”  ที่มักจะตื่นแต่เช้ามาวอร์มเสียง และจะเป็นคนคอยปลุก
เมมเบอร์ในวงเสมอ  แต่วันนี้เมมเบอร์คนอื่นๆกลับบ้านกันหมด   เพราะพี่เมเนเจอร์อยากให้เราพักบ้าง  หลังจากการ
โปรโมตเพลง one shot  จบลงได้ไม่นาน  ตอนนี้เหลือแค่ผมกับแดฮยอนสองคน แดฮยอนบ้านไกลครับ   ส่วนผม..ก็แค่ขี้เกียจ
กลับเท่านั้นเอง ..

            
 

            “ยองแจอ่า” เสียงแดฮยอนดังอยู่ข้างๆหูผม ผมทำเป็นไม่ได้ยินแล้วนอนต่อ   เพราะเวลาที่แดฮยอนเรียกผมหวานๆแบบนี้
ก็คงไม่พ้นเรื่อง...

            
 

            “ไปกินเค้กกันเถอะ” นั้นไง กะแล้วเชียวว่าต้องเรื่องของกิน  ทำไมซื้อหวยถึงไม่ถูกมั่งน้า..

            
 

            “ไม่เอา ขี้เกียจ” ผมบอกอย่างปัดๆความรำคาญแล้วพลิกตัวหนี   แม้ผมจะตื่นแล้ว แต่ผมก็เพลียเกินกว่าจะไปไหน
ผมเพิ่งจะได้นอนแค่สามชั่วโมงเองนะ!!   เมื่อคืนก็อยู่แล้วซ้อมร้องเพลงต่อถึงตีสาม  นี้ก็เพิ่งหกโมงเช้าด้วย   จะไปช่วยเขาเปิดร้านหรอครับไอ้คุณแด้!!

            
 

            “นะๆ ไปด้วยกันเถอะยองแจอ่า ”แดฮยอนเขย่าตัวผมไปมา  ว้ากกก   คนจะนอนโว๊ยยย ผมดึงผ้ามาคลุมโปงแล้วนอนต่อ

            
 

            “ยองแจอ่า.. ถ้านายไม่ไปกับฉัน

            ฉันจะเปลี่ยนจากกินชีทเค้ก.. มากินนายแทนนะ”   แดฮยอนกระซิบที่หูของผมเพียงอย่างแผ่วเบา แต่เพียงแค่นั้นล่ะครับ

 ผมรีบกระเด้งตัวหยิบผ้าขนหนูแล้ววิ่งเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวทันที   ไม่ใช่ผมกลัวจะถูกกินหรอกนะ ผมก็แค่ขี้เกียจนอนต่อแล้วเท่านั้นเอง..

 

            จริงๆนะ!!  เชื่อผมสิครับทุกคน!!

            
 

            “จะไปกินก็รีบไปสิ ชักช้าว่ะ”  พอแต่งตัวเสร็จ   ผมก็รีบหยิบกระเป๋าตังค์แล้วรีบเดินนำหน้าแดฮยอนมาก่อน   ผมกลัวเขาจะเห็นแก้มที่เปลี่ยนสีของผมที่ไม่ยอมหายแดงสักที   แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังได้ยินเสียงหัวเราะไล่หลังตามมาอยู่ดี
ผมยกมือขึ้นปิดหูเสียงหัวเราะนั้นไปตลอดทาง

           

              อ๊ากกกกก จอง แดฮยอน อย่าให้ถึงทีฉันบ้างก็แล้วกัน!!

            

            
 

            @ร้านเบบี้คาเฟ่

            

 

            กินอีกแล้ว ... กิน กิน กิน กินทั้งวัน ทำไมถึงไม่อ้วนมั่งน้า..

 

            ผมได้แต่ทำปากมุบมิบบ่นแดฮยอนเบาๆอยู่คนเดียว   ตอนนี้ผมทั้งสองคนกำลังนั่งทานเค้กที่คาเฟ่เล็กๆข้างหอพัก
พอนั่งปุ๊บแดฮยอนก็จัดการสั่งชีทเค้กของโปรดของเขาและสั่งเค้กชาเขียวให้ผมเสร็จสับ  เพราะเวลาที่ผมมากินเค้กกับ  
แดฮยอนทีไร   ผมมักจะสั่งแต่เมนูเดิมๆจนเขาจำได้แล้วล่ะ

            

            ผมล่ะสงสัยจริงๆว่ากระเพราะของแดฮยอนเป็นกระเป๋าสี่มิติแบบโดเรมอนรึป่าว?    กินเข้าไปเท่าไหร่ทำไมถึงหายไป
ไหนหมด   ต่างจากผมที่แทบไม่ได้กินอะไรเลยกับบวมเอาๆ...

            

            ผมทานเค้กชาเขียวไป ก็จ้องใบหน้าคมเข้มของแดฮยอนไป   แม้แดฮยอนจะไม่ใช่คนขาว แต่เขาก็หล่อตามแบบฉบับคนผิวสีแทน   ดวงตาที่คมโตบวกกับจมูกที่เป็นสันได้รูปทำให้เขาดูมีเสน่ห์จริงๆ    ผมเผลอจ้องแดฮยอนอยู่นาน จนเขาจับได้ว่าผมมองเขาอยู่

        
    

            “มองอะไรของนายห้ะ ไอ้หมูแจ”  และเขาคงจะหล่อมากกว่านี้   ถ้าไม่ติดที่ปากสุนัขสี่ขาของเขา..  พอด่าผมเสร็จ
ก็ก้มหน้าก้มตาซัดชีทเค้กต่อ

            
 

            “ย่า!! จอง แดฮยอน นายนั้นแหละที่จะเป็นหมู”

            
 

            “นายก็รู้อยู่ว่าฉันกินเท่าไหร่ก็ไม่อ้วน ไม่เหมือนกับนาย หึหึ”    แดฮยอนชะโงกหน้ามามองที่วันแพ็ค(?) น้อยๆของผม

แล้วก็ขำออกมาเบาๆ

          
  

            “อ้ากกกกกก ไอ้แด้ดำ นายๆ นายมัน ฮึ้ย! งั้ม”   ผมตักเค้กชาเขียวเข้าปากคำใหญ่ระบายความหงุดหงิดที่ทำอะไร
แดฮยอนไม่ได้


 

            เขาชอบทำให้ผมโมโหอยู่เสมอ

 

            พูดมากเป็นที่หนึ่ง กวนบาทาก็ไม่เป็นที่สองรองใคร

 

            แต่ทำไม...ผมถึงชอบคนอย่างจองแดฮยอนได้น้า..

 

            เฮ้อออ ผมล่ะไม่เข้าใจตัวเองจริงๆ ผมชอบแดฮยอนตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้  รู้ตัวอีกทีก็ชอบไปซะแล้ว   แม้ผมจะทำเป็น
รำคาญทุกครั้งที่แดฮยอนมาป้วนเปี้ยนใกล้ๆ    แต่เอาเข้าจริงๆผมกลับรู้สึกชอบให้เขาคอยอยู่ข้างผมๆ คอยดูแลผม   ผมใจเต้นแรงทุกครั้งที่ถูกสัมผัส บางครั้งก็ผมคอยแอบมองเขาเงียบๆ  แค่นี้ผมก็มีความสุขแล้ว..

            

            ผมอยากจะบอกความรู้สึกของผมให้เขาได้รับรู้ แต่เราเป็นเพื่อนกันมานาน    ผมไม่อยากเสียมิตรภาพดีๆไปถ้าเขาไม่
คิดเหมือนกันกับผม   แล้วไหนจะหน้าที่การงานของพวกเราอีก


 

            ผมคิดว่ามันคงเป็นไปได้ยากที่เราจะรักกัน..

            

            

            “ฮ่าๆๆๆๆ” เสียงหัวเราะของแดฮยอนปลุกผมให้ตื่นจากภวังค์   เขามองมาที่ผมแล้วก็หัวเราะออกมาเสียงดังลั่นร้าน
 จนแขกคนอื่นๆเริ่มหันมามอง

         
   

            “เบาๆหน่อยสิแดฮยอน ฉันอายนะ แล้วนี้หัวเราะอะไรของนายห้ะ?   เมาชีทเค้กไง๊”  อะไรของเขา อยู่ๆก็หัวเราะ
 นี้ผมทำอะไรตลกๆออกไปรึป่าวนะ?

           
 

            “ก็ดูหน้าตัวเองก่อนดิ ฮ่าๆๆ” ผมรีบหันไปมองกระจกที่ติดอยู่ข้างๆร้าน

 

            ว้ากกกกก!!

 

            สงสัยเพราะเค้กคำโตที่ผมเพิ่งกินไป  ตอนนี้ทั้งริมฝีปากทั้งจมูกของผมเต็มไปด้วยเค้กชาเขียว   ผมยกชายเสื้อขึ้นกะ
จะเช็ดปากและจมูก  เพราะขี้เกียจเดินไปหยิบทิชชู่ที่เคาเตอร์ของร้าน   แต่แดฮยอนเอื้อมมือมาจับข้อมือผมไว้ซะก่อน   ผมมองหน้าเขาเป็นเชิงถามว่ามีอะไร

           
 

            “สกปรกน่า มานี้เดี๋ยวเช็ดให้”  พูดจบแดฮยอนก็โน้มใบหน้าของเขาเข้ามาหาผมจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของเขา 
ใบหน้าของผมเริ่มร้อนผ่าว ผมทำอะไรไม่ถูก ได้แต่นั่งตัวแข็งทื่อ  หลับตาปี๋ทันที แดฮยอนขำออกมาเบาๆกับท่าทางประหลาดๆของผม   แล้วค่อยๆใช้ลิ้นเล็มเลียเค้กที่ปลายจมูกของผมอย่างแผ่วเบา   จากนั้นก็ไล่มาที่ริมฝีปากของผม ในตอนนั้นหัวใจผมเหมือนจะหยุดเต้น   สัมผัสที่เปียกชื้นและท่าทางที่อ่อนโยนของแดฮยอนทำให้ผมแทบคลั่ง
           

             นี้อยากให้ฉันตายใช่มั๊ยห้ะจองแดฮยอนนน!!

            
 

            “หวานจัง หึหึ”   ผมรู้สึกตัวอีกทีก็ตอนแดฮยอนกลับไปนั่งที่เดิมของเขาแล้ว  ผมได้แต่กระพริบตาปริ๊บๆแล้วยกมือขึ้นมา
ปิดปากอย่างไม่เชื่อกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นะ   ผมไม่คิดว่าเขาจะกล้าขนาดนี้   ดีนะที่เราเลือกที่นั่งในสุดของร้านจึงไม่มี
คนเห็น  แล้วเมื่อกี้เขาพูดว่าอะไรนะ หวาน? หวานนี้คงหมายถึงเค้กใช่มั๊ย?  ผมขอให้เขาหมายถึงเค้กทีเถอะ..

            

            “ถ.. ถ้านายอยากกินเค้กชาเขียวก็บอกกันดีๆสิ   แล้วความจริงฉันก็เช็ดเองได้น่า -///-”  เสียงของผมสั่นอย่างควบคุม
ไม่อยู่  ผมรู้ว่าแดฮยอนคงไม่ได้อย่างกินเค้กชาเขียวหรอก   แต่ผมก็ไม่รู้เหตุผลเหมือนกันว่าทำไมเขาถึงทำแบบนี้

         
   

            “ฉันไม่ได้อยากกินเค้กชาเขียวซะหน่อย...”

            .

            .

            .

            .

            .

            .

            .

            .

            .

            “แต่ฉันอยากกินนายต่างหาก” ตู้มมมมม ระเบิดเป็นโกโก้ครั่น(?)  ใบหน้าของผมร้อนผ่าว   ตอนนี้ผมคงแดงเป็น
มะเขือเทศเชอร์รี่ที่จุนฮงชอบกินแน่ๆ   ส่วนไอ้คนพูดก็ไม่ได้อายบ้างเลย กลับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ซะอีก  ผมจะบ้าตายกับ
จองแดฮยอน นี้ฉันกะจะตัดใจจากนายนะ   อย่าทำให้ฉันหวั่นไหวสิ..

            
 

            “ย่า!! อย่ามาล้อเล่นกันแบบนี้นะจองแดฮยอน  -///-”

            
 

            “แล้วใครบอกว่าฉันล้อเล่นล่ะ” แดฮยอนส่งยิ้มกวนประสาทมาให้ผม

            
 

            “อ.. อ.. ไอ้.. ไอ้.. ฮึ้ย!!” ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่าดี  ผมว่างเงินค่าเค้กบนโต๊ะ แล้วเดินหนีออกมาจากร้านทันที  ผมทั้ง
อายทั้งหงุดหงิดเกินกว่าจะนั่งสบายอารมณ์ค่อยๆละเมียดกินเค้กต่อได้แล้วล่ะ

            
 

            “อ้าว ยองแจ! ยองแจอ่า! รอฉันด้วยสิ” แดฮยอนพยายามตะโกนเรียกผม   แต่ผมทำเป็นไม่สนใจแล้วรีบเดินให้เร็วกว่าเดิม
เขารีบวางเงินค่าเค้กแล้วตามผมออกจากร้านทันที

     
       

            พอผมกลับมาถึงหอ แดฮยอนก็ไล่หลังผมมาติดๆ แค่เห็นหน้าของเขา   ภาพที่คาเฟ่ก็ฉายเป็นฉากๆ อายๆๆอายจน
ยูยองแจคนนี้อยากจะแทรกแผ่นดินหนี


 

            “หนีกลับมาคนเดียวก่อนแบบนี้ได้ไง”ผมกำลังจะเดินหนีแดฮยอนเข้าห้องนอน   แต่เขาเดินมาจับข้อมือผมไว้ ทำให้ผม
ต้องหยุดมาเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง  สายตาของแดฮยอนที่จ้องมองผมทำผมหายใจลำบาก

           
 

            “ค..ใครบอกว่าฉันหนีล่ะ คนอย่างยูยองแจ ม.. ไม่เคยหนีอยู่แล้วว”  ผมพูดด้วยเสียงสั่นๆ แม้ผมจะพูดออกไปอย่างนั้น
 แต่เอาจริงๆผมก็ทำปากดีไปงั้นแหละ ไม่งั้นก็เสียฟอร์มแย่สิ..

            
 

            “แน่ใจหรอออ” แดฮยอนจ้องมาที่ผมแล้วยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์  ผมพยายามจะหลบสายตาของแดฮยอน 
สายตาของเขามันอันตรายต่อการเต้นของหัวใจผมมากเกินไป...

            
 

            “น.. แน่.. แน่ใจสิ” ผมพูดออกไปทั้งๆที่ยังหลบตาอยู่   ใบหน้าของเริ่มผมร้อนผ่าวอีกครั้ง  วันนี้ใบหน้าของผมร้อนเพราะ
แดฮยอนกี่ครั้งแล้วนะ

            
 

            “ยองแจอ่า นายอย่าไปทำแบบนี้กับใครนะรู้มั๊ย”

            
 

            “หื้อ? ฉันทำอะไรหรอ?” ผมเอียงคอถามด้วยความสงสัย   นี่ผมไปทำอะไรให้ใครตอนไหนกัน ผมงงไปหมดแล้วนะ 

            
 

            “ก็ทำตัวน่ารักแบบนี้ไง...”

            
 

            “ห้ะ?” ผมได้แต่ยืนอึ้งกับคำพูดของแดฮยอน โดยไม่ทันตั้งตัว   แดฮยอนก็เข้ามาประชิดตัวผมซะแล้ว ผมถอยหนีจน
หลังชนฝาผนัง   เขายกแขนขึ้นมากันไว้ทำให้ผมหนีไปไหนไม่ได้  แดฮยอนประคองใบหน้าผมแล้วค่อยๆกดจูบลงมาอย่าง
แผ่วเบา ผมพยายามขัดขืน   แต่ไม่อาจสู้แรงแดฮยอนได้เลยแม้ตัวของผมจะพอๆกับแดฮยอนกับตาม   ไม่รู้เรี่ยวแรงมันหาย
ไปไหนหมด..


 

            แดฮยอนกดจูบผมซ้ำๆ  เหมือนเป็นต้องการย้ำความรู้สึกบางอย่างให้ได้ผมรับรู้   ลิ้นหนาเล็มเลียที่ริมฝีปากบาง
ค่อยๆรับรสความหวานของกันและกัน   ก่อนจะลุกล้ำเข้ามาจนผมรับรสของชีทเค้กของเขาได้  ลิ้นหนากวาดหาความหวานจากร่างบางไปทั่วโพรงปาก ผมได้แต่หลับตาพริ้ม  ปล่อยให้แดฮยอนเป็นคนครอบครอง  ผมคงหลงไปกับจูบรสชีทเค้กนี้
ซะแล้วล่ะ..


            จูบที่รสชาติเหมือนขนมหวาน ยิ่งลิ้มลองยิ่งหลงใหล ..


 

            พอผมเริ่มประท้วงเพราะใกล้จะหมดลมหายใจ   แดฮยอนต้องถอนจูบอย่างนึกเสียดายความหอมหวานจากร่างบาง
 เขากัดเม้มเบาๆที่ริมฝีปากของผมอีกครั้ง ก่อนจะถอนจูบ


 

            ผมได้แต่มองหน้าแดฮยอนอย่างไม่เข้าใจ ทำไมเขาต้องทำอย่างนี้ด้วย..    ผมไม่อยากให้ความหวังลมๆแล้งๆกับตัวเอง
ว่าเขาก็คิดเหมือนกันกับผม   เพราะถ้าสุดท้ายแล้วมันไม่ใช่ คนที่เจ็บก็คือตัวผมเอง..

            
 

            “นายทำอย่างนี้ทำไมแดฮยอน? นายอาจจะแค่อยากแกล้งฉันเล่น แต่ฉันไม่ขำนะ”    ผมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง มือของผมกำแน่น น้ำตาเริ่มเอ่อคลอเบ้าจนตาพร่า เขาไม่รู้หรอกว่าผมมีความสุขแค่ไหน  แต่ในความสุขผมก็ทรมาณกับความไม่ชัดเจนของเขา..

            
 

            “ฉันไม่เคยล้อเล่นกับความรู้สึกของนาย  ที่ฉันทำไปทั้งหมดก็มาจากความรู้สึกจริงๆของฉัน   อย่าร้องไห้เพราะฉัน
เลยนะ”   แดฮยอนค่อยๆจูบซับน้ำตาของผมที่ไหลริน  จนกระทั่งน้ำตาของผมเหือดแห้ง

            
 

            “ยองแจอ่า ตั้งใจฟังความรู้สึกของฉันดีนะๆ”  ผมกลืนน้ำลายเหนียวลงคออึกใหญ่อย่างลำบาก   ตอนนี้หัวใจของผม
เต้นแรงยิ่งกว่าเวลาที่ฮิมชานฮยองตีกลองจังกูซะอีก

            
 

            “ฉัน..” ฉันอะไรก็พูดมาสิจองแดฮยอน ลุ้นจนตัวผอม(?)แล้วเนี่ย

            
 

            “ฉันรักนายนะ” อึ้งสิครับอย่างนี้ ผมได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อ  มองไปที่คนที่ผมแอบรัก ผมคิดมาตลอดว่าผมรักเขาอยู่
ฝ่ายเดียว   ในที่สุด..วันนี้ผมก็ได้รู้แล้วว่าผมไม่ได้คิดไปเองคนเดียว

            
 

            “ฉันก็รักนายแดฮยอน” แดฮยอนเผยรอยยิ้มกว้าง แล้วโอบกอดผมทันที   ตอนนี้ผมไม่ขออะไรอีกแล้ว ขอแค่มีแดฮยอนข้างๆแค่นี้ก็พอแล้ว..

            
 

            “ยองแจอ่า ช่วยมาเป็นชีทเค้กให้ฉันได้มั๊ย?”   ผมยกมือขึ้นมากลั้นขำคำขอแปลกๆของเขาทันที เอ่อ...จองแดฮยอน
 นี้คือคำขอเป็นแฟนของนายใช่มั๊ย? หมดกัน.. คนกำลังซึ้งๆเลย

            
 

            “จะให้ฉันไปเป็นชีทเค้กของนายเนี่ยนะ - -”

            
 

            “ก็ฉันกินชอบชีทเค้กนิ แต่ตอนนี้..ชอบกินนายมากกว่า หึหึ”  แดฮยอนพูดพร้อมกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น   จนตอนนี้
ใบหน้าของผมกับเขาห่างกันไม่ถึงคืบ 

        
    

            “ย่า!! นายนี้มันกวนประสาทจริงๆ”   ผมตีเขาที่แขนที่โอบกอดผมอยู่ไปทีนึงด้วยความหมั่นไส้   แต่ถึงนายจะกวนฉัน
แค่ไหน ฉันก็หลงรักนายไปแล้วล่ะ   จะเป็นแฟนหรือชีทเค้กก็ยอมหมดแหละจองแดฮยอน

        
    

            “แต่เอาเถอะ จะเป็นอะไรก็ได้ทั้งนั้นแหละ   ขอแค่ได้มีนายอยู่ข้างๆ...ก็พอแล้วล่ะ” แดฮยอนส่งยิ้มอบอุ่นมาให้ผม
 แล้วพรมจูบเบาๆที่หน้าผากของผมอย่างอ่อนโยน

            
 

            “รักยองแจที่สุดเลย ชีทเค้กของผม” ฉันก็รักนาย แดฮยอนของฉัน..

            
 

            “แต่ยองแจอ่า..

             ฉันขอกินนายเลยได้มั๊ยอ่ะ? เมื่อกี้ได้แค่ชิมเอง ”   แดฮยอนพูดทีเล่นทีจริง พร้อมส่งสายตาแปลกๆมาให้ผม
ทำเสียบรรยากาศอีกแล้วนะจองแดฮยอน เฮ้อออ ฉันจะทำยังไงกับนายดีนะ

            
 

             “งั้นก็เชิญกลับไปกินชีทเค้กของนายต่อไปเถอะ!! ไอ้หื่นแด้”   ก่อนที่จะถูกแดฮยอนกินจริงๆ   ผมพยายามดิ้นออกจาก
อ้อมกอดของเขาอย่างสุดกำลัง แล้วมันก็สำเร็จ   ผมรีบวิ่งเข้าห้องนอน แล้วล็อคประตูทันที

            
 

            “ยองแจอ่า จะรีบไปไหนล่ะครับที่ร้ากกก ฮ่าๆๆ”  ขนาดอยู่กันคนล่ะด้านของบานประตู   แต่ก็ยังไม่วายได้ยินเสียง
หัวเราะดั่งลั่น   ตามแบบฉบับคนปูซานจากไอ้ดักแด้ตัวดำๆที่อยู่นอกห้องอยู่ดี


 

            สงสัยผมคงต้องซื้อชีทเค้กให้แดฮยอนกินทุกวันแล้วล่ะ   เพื่อความปลอดภัยของตัวผมเองที่จะถูกกินแทนที่จะเป็นชีทเค้ก
นี้แหละครับ...

            

 

            THE END.

             

 

            จบไปแล้วกับ  short fic ของเหล่ากระต่ายเกรียนเรื่องแรก
             ยอมรับว่าไรเตอร์หวังกับเรื่องนี้พอสมควร
            (มากเลยล่ะ) 55555555555
            อาจจะกากๆเกรียนๆไปบ้าง
             แต่ช่วยเม้นและติมตามไรเตอร์เปโรโระคนนี้ด้วยน้าา
             ลีดเดอร์ทีน่ารักทุกคน ><

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ เปโรโระ จากทั้งหมด 6 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 12 ตุลาคม 2556 / 11:21
    อ๊ากกกกก ฟินนนน ><
    น่ารักมากอ่ะ
    แด้ก็... ไม่หื่นเท่าไหร่(?)5555555555555
    #5
    0
  2. วันที่ 4 กรกฎาคม 2556 / 22:48
    เหมือนจะเฉยๆเพราะอิงจากเรื่องจริง
    โหยย แต่อ่านมาถึงแด้จูบแจ้เท่านั้นแหละ
    ฟินนนนนนนนนนนนน >3<
    ถ้าใส่ความจิรนของเราไปเยอะๆก็สนุกเลยอ่ะ
    สู้ๆต่อไปนะคะไรท์เตอร์ แต่งแด้แจมาอีกเยอะๆเลย ^^
    #4
    0
  3. วันที่ 2 กรกฎาคม 2556 / 20:38
    โอ้วววววววว น่ารักอ่ะๆๆๆๆๆๆ
    #3
    0
  4. #2 เค้กเยเย่
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2556 / 20:02
    เรื่องแรกจริงอ้ะ O-o แต่งดีมากเลยนะคะ เราชอบอ่า

    แบบ..บรรยายดีอะ เราชอบนะ >__< (เข้าเนื้อเรื่องเถอะ)

    แด้แอบหื่นเบาๆ(?) เป็นคนที่ทำอะไรรวดเร็ว(ทันใจเรา)เหลือเกิน

    ตั้งแต่วิธีปลุกล่ะ ไม่ค่อยจะ... แจนี่ก็กลายเป็นหมูน้อยในอวย(?)

    โดนดำไล่ต้อนอะ (เริ่มหลุดออกนอกวงโคจร)

    เราอยากจะบอกแจเหลือเกินว่าอย่าซื้อชีทเค้กให้แด้กินทุกวันเลยนะ

    ทุกคนเขาคาดหวังอะไร เราก็รู้ๆกันอยู่อะนะ -..-



    ไรต์ค่ะ แต่งเรื่องยาวบ้างจิ เราเสนอโล่ออบ แดแจ... (สรุปไรต์ชอบบังโล่่ .____.)

    ปล.ขอโทษที่เม้นสั้นนะคะ พอดีเราไม่ค่อยมีเวลาแล้วง่ะ(สรุปวันนี้อ่านได้เรื่องเดียว) ไว้วันหลังจะล็อกอินเม้น+โหวตให้นะคะ

    เราจะรอติดตามเรื่องยาวน้า~ >o
    #2
    0
  5. #1 BOXXBLE (@bubble-be) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2556 / 10:48
    แดฮยอนนน ยองแจน่ะของฉันนนนน #ผิด 55555555 จะกินอะไรกันนนนน กินด้วย -..- #ผิดอีก 55555555 น่ารักดีครับ ไรท์สู้ๆ
    #1
    0