(Fic one piece) Training two years of Zoro /Var/

ตอนที่ 22 : Chapter seventeen

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 525
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    12 เม.ย. 63

ราตรีที่มืดมิดค่อยๆถูกกลืนกินจากแสงสว่างของรุ่งอรุณไปทีละน้อย

 

 

 

โซโลลุกขึ้นมาจากเตียง ทั้งๆที่ไม่ใช่เวลาปกติที่เจ้าตัวจะตื่นเลยแม้แต่นิด เขาจัดการตัวเองให้เรียบร้อยในวันนี้ ผ้าพันแผลที่ยุงเยิงถูกถอดออกไปหมดพร้อมเปลี่ยนใหม่ด้วยฝีมือของคนบาดเจ็บเอง โซโลเป็นอดีตนักล่าค่าหัวโจรสลัด ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่บาดเจ็บซักครั้ง และเพราะตรงจุดนี้เอง เขาถึงสามารถพันแผลให้ตัวเองได้ แต่มันก็ยุ่งยากเพราะแผลที่เขาเป็นตอนนี้คือรอบตัว แม้ปกติจะไม่ได้สนใจพวกบาดแผลมากนัก แต่ครั้งนี้จำต้องทำอย่างเลี่ยงไม่ได้

 

 

ในเมื่อมันดันออกมาจากปากของคนที่เขาได้ก้มหัวขอฝึก

 

 

 

 

 

 

 

 

โซโลมองตัวเองในกระจกอีกรอบ ก่อนจะเบื่อที่จะได้ตรวจสอบความพร้อมของตัวเขาเอง ซึ่งก็ไม่ใช่วิสัยของเขาอยู่แล้วด้วย ที่ต้องมาสนใจกับเรื่องละเอียดละอ่อนแบบนี้

 

 

 

ร่างโปร่งเท้าสาวออกไปอย่างว่องไว เพื่อไปหาเจ้าของปราสาทบุคคลที่รับคำว่าจะฝึกให้แก่เขา ทั้งๆที่ตั้งใจจะไปหาอีกคนที่ห้อง แต่ตัวเขาเองกลับโผ่ลมาห้องอาหารเสียอย่างนั้น

 

 

 

 

"กินข้าวก่อนค่อยฝึก" ทันทีที่เปิดประตู เขาก็พบคนที่ตามหา ด้วยความโชคดีที่เดินมาห้องอาหาร เขาไม่ได้หลง เพียงจะมาหาอะไรกินเตรียมตัวก่อนฝึก

 

 

 

เด็กหนุ่มยักหน้าตอบรับ เขามองอาหารที่ถูกเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว แต่พอมองรอบๆเขากับไม่พบกับสาวเจ้าปัญหาที่สร้างเรื่องเมื่อวานเลยแม้แต่เงา เจ้าตัวก็ไม่ได้เอ่ยปากถามออกไป พร้อมความคิดที่ว่าอีกคนอาจจะยังไม่ตื่นก็เป็นได้

 

 

 

"ฉันกินได้ใช่ไหม ?" โซโลมองอาหารและคนที่นั่งกินอยู่

 

 

 

"หรือถ้าเธออยากทำเองก็ตามใจ" เมื่อได้ยินอีกคนตอบ โซโลก็ถือว่าตนได้รับอนุญาตแล้ว เขานั่งลงโดยไม่ต้องคิดทางเลือกที่สองที่อีกคนยื่นให้เขา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อาหารเช้ากำลังจะหมดลง แต่ผู้หญิงคนเดียวในปราสาทกลับพึ่งปรากฏตัวขึ้น โซโลหันไปหาเธอครู่เดียว ก่อนจะกลับมากินข้าวเช้าต่อ

 

 

 

"ตื่นสาย" ไม่ลืมที่จะพูดลอยๆให้คนที่พึ่งเข้ามาใหม่ได้ยิน

 

 

 

 

 

"ไม่อยากได้ยินคำนี้จากปากนายหรอกนะ" เพโรน่าเบปากไม่พอใจ เธอเดินดุ่มๆตรงมายังโต๊ะอาหาร

 

 

 

"วันนี้มีทามาโกะยากิกับผักดองหรอ ?" เด็กสาวมองด้วยสายตาเป็นประกาย เธอนั่งลงเก้าอี้ข้างๆโซโลทันที

 

 

 

"ถึงฉันจะไม่ชอบผักดองก็เถอะนะ" พูดจบเธอก็คีบทามาโกะยากิจุ่มลงบนโซยุ รอยยิ้มปรากฏขึ้นแสดงถึงอารมณ์ที่ดีอย่างชัดเจน

 

 

 

"นี่นายตาเหยี่ยว ทำเค้กบ้างสิ เค้กสตอเบอร์รี่นะ" เธอหันไปหาเจ้าของอาหารเช้ามื้อนี้ทันที มิฮอว์ครวบตะเกียบของตัวเอง ก่อนจะพูดกับหล่อน

 

 

 

 

"ทำเองสิ" กล่าวจบเขาจะลุกขึ้นเพื่อนำจานไปทำความสะอาด แต่ก็ต้องหยุดลงเมื่อมือของเด็กนักดาบเอื้อมมาจับจานที่ตนถือ

 

 

 

"ฉันจัดการเอง มื้อนี้นายทำให้พวกเราแล้ว" โซโลรับอาสา เขาไม่ได้หันไปมองคนที่ตนไปแย่งจาน มืออีกข้างคีบผักดองชิ้นสุดท้ายเข้าปาก

 

 

 

"เอาอย่างงั้นก็ได้"มิฮอว์คปล่อยจานให้อีกคน

 

 

 

"เธอก็รีบกินเถอะ ชักช้าจริง" โซโลหันไปพูดกับเด็กสาว เธอหน้างอออกมาทันที

 

 

 

"ถ้านายรีบมากนักก็เชิญไปล้างก่อนเถอะยะ ฉันไม่ได้ขอให้ช่วยซักหน่อย" เพโรน่าตอบกลับ ทั้งๆที่ยังเคี้ยวทามาโกะยากิสีเหลืองทองอยู่ในปาก ก่อนประโยคคุ้นหูจะดังขึ้น

 

 

 

 

"ฉันก็ไม่อยากติดบุญคุณเธอซักเท่าไหร่หรอกนะ" โซโลเบนสายตาไปทางอื่นขณะที่ตนกล่าวประโยคในใจออกมา

 

 

 

คนได้ยินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันมามองเจ้าตัวปัญหา เธอจิ๊ปาก ก่อนจะตอบกลับไป

 

 

"ก็ได้ย่ะ ถ้านายรอไหวล่ะนะ" เพโรน่ายิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วกินอาหารตรงหน้าต่อ เด็กสาวใช้เวลากินค่อนข้างนานราวกับแกล้งคนรอ แม้ปกติเธอเองก็ใช้เวลานานอยู่แล้ว เธอบอกไม่ชอบกินผักดอง แต่มันก็หมดจานอยู่ดีนั่นแหละ โซโลไม่ได้เปิดบทสนทนาต่อเมื่ออีกคนกินอาหารเช้าตรงหน้าเสร็จ เขาก็เดินไปคว้าจานของหล่อนทันที

 

 

ขณะที่ร่างโปร่งเดินไป สาวที่นั่งอยู่ก็พึ่งสังเกตบางสิ่งได้

 

 

 

"เห๋ นายเอามาให้ฉันหรอ ?" ดวงตาของหญิงสาวเป็นประกายพร้อมมองตุ๊กตาหมีที่วางอยู่แทนจานข้าวเมื่อครู่

 

 

 

คนที่วางไว้ไม่ได้ตอบกลับรีบตรงดิ่งไปล้างจานเพราะวันนี้เขามีเรื่องสำคัญต้องทำและไม่รู้จะตอบสาวเจ้าอย่างไร

 

 

 

หากแต่หลังจากเชาล้างจานเสร็จ เด็กสาวก็ทั้งดึงทั้งลากเขาเข้าห้องพร้อมกับผ้าพันแผลในมือของหล่อน

 

 

 

"หัวนายยังเจ็บอยู่สินะ ฉันจะช่วยพันให้เอาบุญแล้วกันย่ะ" เธอพูดแหมจะดูเหมือนไม่เต็มใจ แต่ก็รู้ได้ว่าลึกๆเธอก็อยากจะทำให้คนตรงหน้า

 

 

 

"ตามใจเธอ แต่รีบหน่อย" โซโลไม่ได้ปฎิเสธ แม้ไม่อยากเสียเวลาแต่เพราะเหตุผลหลายๆอย่างเขาก็จำยอมอย่างเหลี่ยงไม่ได้ คนพันแผลพยักหน้ารับพร้อมเสียงขานในลำคอ

 

 

 

 

 

 

เพียงครู่เดียงทั้งสองคนก็เดินลงมาชั้นล่าง ซึ่งมีว่าที่อาจารย์ยืนอยู่

 

 

 

"มีเวลาเท่าไหร่ก็คงไม่พอ มาเริ่มกันเถอะ" โซโลมองอีกคนอย่างแน่วแน่ คนได้ยินยกยิ้มขึ้นอย่างพึ่งพอใจ

 

 

 

"เธอน่ะ เคยบอกว่าล้มลิงบาบูนพวกนี้ได้งั้นแล้วสินะ" ภาพตรงหน้าเป็นเหล่าฟูงลิงบาบูน ในมือก็ต่างถืออาวุธอย่างเตรียมพร้อม

 

 

"อย่างที่ฉันบอก บาบูนพวกนี้จะเลียนแบบท่าทาง รวมวิชาดาบทั้งหมดที่เจอมา แน่นอนเจ้าบอกนี้ก็พวกที่ฝีมือช่ำชอง เป็นหัวหน้าฝูงของเหล่าบาบูนที่อาศัยอยู่บนเกาะนี้" เสียงเรียบพูดขณะที่เหล่าลิงบาบูนทั้งหลายค่อยๆถอยออกไปทางซ้ายและขวาเพื่อเปิดทางให้หัวหน้าที่คนพูดกล่าวถึง เสียงคำรามของมันค่อยๆดังขึ้นใกล้เคียงกับขนาดตัวที่ใหญ่ของมัน

 

 

 

โซโลสังเกตเห็นบางอย่างที่มันแบกได้ด้านหลัง

 

 

 

"ดาบนั่น ?" ซึ่งเป็นดาบขนาดใหญ่และรูปร่างคุ้นตาเสียจนอดเอ่ยปากถามไม่ได้

 

 

 

"มันเลียนแบบฉัน รวมถึงพยายามขัดเกลาวิชาดาบ แน่นอนว่าระดับของพวกมันต่างจากระดับที่ต่างมา" ตาเหยี่ยวอธิบาย พร้อมจ้องมองลิงบาบูนขนาดใหญ่ตรงหน้า

 

 

 

"น่าสนุกดีนี่" โซโลรับคำท้า มือซ้ายของเขาคว้าดาบขึ้นมา พร้อมตัวเตรียมพร้อมที่จะใช้วิชาสามดาบ เขาเดินไปอย่างมั่นคง

 

 

'เราจะต้องเก่งให้มากกว่านี้ เพื่อที่จะเป็นกำลังให้กับลูฟี่' ความคิดบวกความทะเยอทะยาน ร่างโปร่งกระโจนตัวโดนขึ้นเพื่อปะทะกับลิงตัวโต มันรับคมดาบของเขาได้

 

 

 

โซโลเอี่ยวตัวพลักดาบใหญ่ออกไป ความใหญ่ของดาบและแรงของลิงทำให้ตัวเขาต้องพลักถอยหลังออกมา โซโลวิ่งไปทางซ้ายมือของตนรอบตัวลิงตัวนี้ มันยืนอยู่เฉยๆ แต่ราวกับรู้หรือกะได้ ดาบยักษ์ถูกฟันมาดักหน้าคนวิ่ง โซโลทันทีที่รู้สึกของของคมตรงหน้า ร่างของเขาก็กระโดดหลบสิ่งที่ขวางทาง ซึ่งเจ้าลิงถึงแม้จะดูตัวใหญ่เทอะทะ แต่ความเร็วและว่องไวก็ดีมากจนน่าพอใจ หลังจากที่มันฟันลงไปกับดินที่ไม่โดนเป้าหมาย มันก็ยกขึ้นมาอย่างไม่อิดออด โซโลเร่งฝีเท้า ก่อนตัวเองจะจับดาบอย่างเตรียมพร้อมที่จะใช้กระบวนท่าวิชาดาบ

 

 

 

"เพลงดาบ มังกรสลาตัน!" โซโลฟาดฟันพร้อมกระโจนข้ามมาอีกฝั่ง สิ้นเสียง ลมพายุพายุลูกใหญ่ก็พัดแรงขึ้นสิ่งรอบตัวต้นไม้ใบหญ้าโบกสบัดจากความเร็วของการหมุนของลม โซโลหันไปมองผลงานตัวเอง

 

 

 

ลิงตัวโตนั่งลงกับพื้นแล้วยิ้มกว้างอย่างสะบายใจเฉิบ มือทั้งสองข้ามพัดลมพายุนั่นเข้าหาตัวเอง แล้วส่งยิ้มไปหาคนที่คนสร้างลมคลายร้อนให้ตน

 

 

 

"เฮ้ย! ถ้าแกจะมีความสุขก็ให้มันมีขอบเขตบ้างสิฟร่ะ!" โซโลตะโกนออกไปทันควัน หลังรับรอยยิ้มมีความสุขของลิงตัวยักษ์ ขมับทั้งสองข้างมีเส้นเลือดปูดออกมาจากอาการโมโหสัตว์ตรงหน้า

 

 

 

เสียงขบขันสดใสพร้อมรอยยิ้มของเพโรน่าดังขึ้นเมื่อมองภาพตรงหน้าระหว่างหนึ่งสัตว์และหนึ่งมนุษย์ แม้ตอนแรกเธอก็อดตกใจไม่น้อยกับพายุที่อีกฝ่ายสร้างขึ้น หรือการที่ลิงตัวโตที่จะดูไม่เป็นอะไรแม้แต่น้อย แต่สุดท้ายความตึงเครียดทั้งหมดก็จางหายไปด้วยสีหน้าท่าทางของทั้งสองสิ่งมีชีวิตตรงหน้าเธอ

 

 

 

มิฮอว์คยืนมองประเมินอยู่เงียบๆด้วยสีหน้าเรียบเฉย

 

 

 

"เลิกเล่นได้แล้ว ฉันจะสู้ต่อล่ะนะ" โซโลเหยียดกายขึ้น ก่อนจะกระโจนขึ้นไปหาคู่ต่อสู้อีกครั้ง ดาบของเขาถูกรับไว้ได้ ก่อนดาบยักษ์จะถูกตวัดขึ้น ก่อให้เกิดขุมพลังที่แล่นโถมทำลายผืนป่าไปเป็นแนวยาว โซโลเอี่ยวตัวหลบ พร้อมตีลังกาตัวให้ขึ้นไปอยู่เหนือศีรษะของลิงตัวใหญ่

 

 

 

"กอริลล่าหนึ่ง กอริลล่าสอง" แขนทั้งสองของโซโลถูกเกร็งขึ้นมาจนขึ้นกล้ามเนื้อที่สะสมทุกวันบนแขนทั้งสองข้าง

 

 

 

"กอริลล่าคู่!" โซโลใช้อีกกระบวนท่าหนึ่งด้วยแรงที่มากกว่าเดิมเท่าตัว ฟาดลงไปหวังจะสบั้นหัวเจ้าลิงกวนตัวนี้ลง แต่มันก็หันมารับดาบได้ทัน โซโลกระแทกแรงตัวเองขึ้นไปอีก จนร่างลิงตัวโตที่ไม่ได้ก้าวถอยหลังถูกดันให้เคลื่อนถอยหลังด้วยแรงของเด็กหนุ่มที่โถมเข้ามา ก่อนจะที่ตวัดลงด้วยแรงมหาศาลหวังให้ร่างโปร่งจมลงกับพื้นพร้อมถูกปดละเอียดด้วยดาบที่กดลงไป ฝุ่นคละคลุ้งกระจายจากแรงกระแทกของดาบยักษ์ เพโรน่ามองด้วยความตลึง พร้อมจินตนการด้วยแรงกดขนาดนั้น หนุ่มนักดาบอาจจะตายแล้ว

 

 

 

 

แต่ผิดคาดเมื่อควันฝุ่นจางลง ก็ปรากฎร่างของนักดาบสามดาบที่ยืนอยู่บนบ่าซ้ายของลิงยักษ์

 

 

 

"แกเริ่มเอาจริงแล้วสินะ" สีหน้าของโซโลมีรอยยิ้มประดับ ก่อนมือของร่างโปร่งจะตบลงบนต้นคอใหญ่นั่นเบาๆอย่างสนิทสนม

 

 

 

เสียงคำรามดังก้องมือใหญ่ตะปบเพื่อจะคว้ามนุษย์ตัวเล็กที่ก่อกวนอยู่บนบ่าตัว แต่โซโลก็กระโดดลงมาเองพร้อมเผชิญหน้า

 

 

 

"ฉันลงเองได้น่า" โซโลพูดติดตลก แล้วตั้งท่าสู้ต่ออีกยก

 

 








 

เสียงฟาดฟันและประกายไฟจากการถูกเสียดสีของวัสดุที่ทำจากหล็กกระทบกันอยู่ตลอดเวลา การต่อสู้นั้นดุเดือดและดำเนินไปอย่างต่อเนื่องจากตั้งแต่ฟ้าสว่าง พระอาทิตย์อยู่เหนือหัว จนกระทั่งพระอาทิตย์ตก สภาพของทั้งคู่คลุกฝุ่น มีรอยบาดแผลประปราย แต่คนที่มีบาดแผลเยอะกว่าก็คือโซโล แม้จะเสียเปรียบแต่เขาก็ไม่มีท่าทีจะถอดใจเลยแม้แต่น้อย พร้อมกับรอยยิ้มที่ปรากฏอยู่ยิ่งเป็นเครื่องการันตรีว่าโซโลพอใจมากแค่ไหน

 

 

 











"เอานี่ไปกินซะ" โซโลตวัดดาบสามครั้ง ก่อให้เกิดขุมพลังที่แล่นไปหาลิงตัวใหญ่ แต่มันกลับถูกสกัดไว้จากการตวัดดาบทางขวางครั้งเดียว ก่อนที่เจ้าลิงก็อปปี้ก็ลอกท่าอีกคนตวัดดาบสามทีแล้วส่งให้เจ้าของท่าอย่างรวดเร็ว ที่มีอนุภาคใหญ่กว่า และแรงที่มากกว่า โซโลไม่มีเวลากระโดดหลบ เขาจับดาบทั้งสองขัดกันเป็นกากบาท เพื่อรับแรงนั้นไว้ โซโลถูกพลักออกไปหลายเมตร ลิงยักษ์ก็ไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่ากระโจนเข้ามาขณะที่โซโลรับแรงนั้นอยู่

 

 

โซโลกัดฟันกรอด เขาจับดาบแน่เตรียมสลายขุมพลังนั้นออกและหลบการโจมตี้จากลิงตัวนี้ ขณะที่ร่างใหญ่ของเจ้าลิงเคลื่อนมาใกล้จนใกล้ถึงเวลาที่โซโละกะเอาไว้






 















*หมายเหตุ ทามาโกะยากิคือไข่ม้วนของประเทศญี่ปุ่น


____________________________________________________________________










ตัดจบแบบละครไทย //หัวเราะ 


อ้ะๆ น้องโซโลจะเสียท่าหรอเนี่ย เอ๊ะยังไง ตอนต่อไปน้องจะเจ็บหนักจนต้องเปลี่ยนคนดูแลไหมหนอ?//หัวเราะ


อาจริงฉากต่อสู้นี่ยอมแพ้เลย ไม่ถนัดจริงๆ ขออภัยนะถ้ามันจะแปลกๆ ไม่ค่อยเขียน และไม่อยากเขียนด้วยเพราะเขียนแนวๆนี้ไม่เก่ง///ถึงปกติจะเขียนทุกฉากไม่ดีอยู่แล้วก็เหอะ


กว่าจะได้ฝึกก็ล่อไปจะตอนที่20แล้วเนี่ย ไทม์สคริปไปสองปีเลยได้มะ555 



ปล.เอ็นดูน้องตอนที่ใช้ท่าเรียกพายุ แต่งเองก็ขำเอง แต่นะลิงตัวนี้ไม่ธรรมดาจะล้มง่ายๆได้ไง!! ถถถ ///ที่ดองยาวเพราะคิดอยู่จะฝึกนางยังไงดี? สรุปก็หยิบตามอนิเมะไปก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน!







A&A


yugijudai (@0868864816) : มิฮวอกตอนหนุ่มอย่างหล่อ แต่ภาพหลังๆชักไม่แน่ใจล่ะ


โซโลคือเอวงอล น่าร้ากก


: แหมว่าไป๊ แต่ตอนหนุ่มก็น่ากินจริงๆนั่นแหละ แค่กๆ- ส่วนตอนหลัง... ไม่ขอพูดถึงละกัน5555


เห็นด้วย! //ยกมือ






 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

146 ความคิดเห็น

  1. #101 yugijudai (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 22:41
    ขำความใช้ท่าแต่กลายเป็นพัดคลายร้อน โอ้ย เป็นการต่อสู้ที่ฮามาก
    #101
    1
    • #101-1 เจ้าความต่าง(จากตอนที่ 22)
      26 เมษายน 2563 / 23:15
      น้องยังไม่แข็งแกร่งพออ 555สงสารน้องง
      #101-1
  2. #90 reluz (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 08:40
    อ่ยยยย น้องงงง สู้ๆนะค้าาา!!!
    #90
    1
    • #90-1 เจ้าความต่าง(จากตอนที่ 22)
      26 เมษายน 2563 / 20:02
      โซโล: ฉันต้องก็ชนะอยู่แล้วสิ
      #90-1