นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

นิยาย Marry Christmas and Happy Birth Day >>Live and Victor(?)<<

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีค่าาาาา วันนี้ไรต์จะมาแตะแป้นพิมเพื่อเขียนนิยายอีกครั้งหลังจากที่ไม้ได้แตะมาแล้ว อืม คือวันนี้ไรต์ว่าจะมาแต่งซักเรื่องหนึ่งก็นะวันนี้วันเกิดรีไวล์กับวิคเตอร์ >//< แต่มันคนละเรื่องนะเฟร้ย///นักอ่าน ก็นะ มันคนละเรื่องกันจริงด้วย???????? แต่เดี๋ยวไรต์มั่วไปมั่วมาก็ได้เองแหละ ^^ 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 25 ธ.ค. 59 / 20:43


25 of December, xxxx

     แสงตะวันส่องเล็ดลอดกระจกและม่านไปกระทบเปลือกตาของคนๆหนึ่ง 
     "อืม" เขาครางออกมาเล็กน้อยแล้วลืมตาขึ้น
ชายคนหนึ่งที่มีผมรองทรงสีดำที่อยู่ในชุดเชิตสีขาวกับกางเกงขายาวค่อยๆปรับม่านตาเพื่อให้ดวงตาของเขาปรับแสงได้พอดี ก่อนที่จะค่อยๆเลื่อนกายออกมาจากเตียง แล้วเดินไปยังตู้เสื้อผ้าแล้วเลือกมาชุดหนึ่ง ชุดที่รัดรูป รองเท้าบูท เข็มขัด ผ้าปิดปาก ผ้าคลุมส่วนศรีษะ ไม้ปัดฝุ่น เขาถอดชุดออกทำให้เห็นกล้ามที่มาจากการปราบไททั่น แล้วใส่ชุดที่เอาชุดมาตาลำดับ พอใส่เสร็จเขาก็เคลื่อนย้ายร่างกายของตนไปทำความสะอาดในจุดต่างๆของห้อง................................................................................................................................................................................................................................................................................................
จนกระทังทุกอย่างเอียมออน เขาจึงกลับไปยังตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบชุดธรรมดาออกมา เป็นเสื้อเชิตสีขาวคอปกมีกระดุม เสื้อคลุมสีดำ กางเกงขายาว เข็มขัด และผ้าขนหนู แล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อทำความสะอาดร่างกาย 
     "ซ่า ซ่า" เสียงน้ำที่ไหลผ่านตัวเขาไป 
...............................................................................................................................................................................................
ไม่นานนักเขาเดินออกมาพร้อมเสื้อเชิตสีขาวแล้วคลุมด้วยเสื้อสีดำเขาเดินออกมาจากห้อง เขารู้สึกได้ว่าวันนี้มันเสียงดังเสียงเอะอะตรงลานกว้างเขาเลือกที่ออกไปดู 
     "ไง รีไวล์" เสียงเรียกจากหญิงสาวมัดผมพร้อมกับแว่นตาที่เกี่ยวกับหูของเธอ ชื่อของเธอคือ 'ฮันจิ โซเอ' 
     "อืม วันนี้หิมะตกงั้นหรอ" เขาขานรับเพียงเล็กน้องแล้วมองไปยัง เกล็ดสีขาวเย็นๆที่โปรยลงมา
     "ใช่ ดูนี้สิ" เธอพูดพร้อมตาเป็นประกาย แล้ววิ่งเข้าไปกอด กับตุ๊กตาหิมะที่ปั้นเป็นรูปสิ่งมีชีวิตคือ 'ไททัน' แน่นอนตุ๊กตาหิมะตัวนี้นั้นเองเป็นตัวเรียกเสียงเอะอะ 
     "สุดยอดเลยครับ ตุ๊กตาหิมะนี้น่- อะคุณรีไวล์สวัสดีครับ" เสียงเด็นหนุ่มผมสีดำที่กำลังชื่นชมกับตุ๊กตาหิมะ ชื่อ 'เอเลน เยเกอร์' กับเพื่อนสองคน คือ 'มิคาสะ แอคเคอร์แมน' กับ 'อาร์มิน อัลเรตโต' แต่หางตาเขาไปพบกับชายผมรองทรงกับเสื้อคลุมสีดำหรือ รองหัวหน้าหน้วย 'รีไวล์' จึงทำความเคารพและอีกสองคนก็ปฏิบัติตาม
     "เอะอะกับแต่เช้าเลยหรอเนี้ย" เมื่อเด็กหนุ่มทำความเคารพแล้วเขาจึงถามออกไป ขณะที่ยังไม่ละลายตาจาก หญิงมัดจุกที่ยังคงเกาะติกกับตุ๊กตาหิมะของเธอ 
     "อ่า ครับ คือมันไปรบกวนเวลานอนของคุณหรือเปล่าครับ" เด็กหนุ่มถามพร้อมเกาผมเบาๆแก้ก้อ
     "เปล่าหรอก..." เขาพูดแล้วก็เดินออกมา
     "เอ๋ จะไปไหนหรอครับ?" เด็กหนุ่มถามขึ้น
เขาไม่ไม่ได้ตอบอะไรแล้วเดินต่อไป
     "เปล่าคุณรีไวล์ไปก่อนเถอะ เขาอาจจะไปเดินเล่นก็ได้" เด็กผมทองบอก 
     "นั้นสิน- " เขาพูดไม่จบก็โดนหิมะปาใส่ จากเด็กสาวผมยาว
     "ได้ เอาคืนไป" แล้วเด็กหนุ่มก็ปากลับไปแต่เธอหลบได้แต่โดนเด็กหนุ่มผมทองปาไปถูก
     "งั้นมาเริ่มศึกปาหิมะกัน!!"
....................................................................................................................................................................................................................
     "อะไรละนั่น" เขาเดินเข้าไปยังเข้าวิจัยขแงฮันจิแล้วพบกับเครื่องประหลาดอันใหญ่
เขาจึงลองเอามือไปแตะดู
     "ระบบกำลังทำงาน โปรดรอสักครู้คะ" ไม่นานเสียงจากเครื่องก็ดังออกมา 
     "รู้สึกลางไม่ดีเลยแหะ" เขาพูดจบก็เหมือนจะถูกดูดไปซักที่แห่งนึง............................................................................................................................................................................................................................................
     "อึก!" เขาค่อยเปิดเปลือกตาขึ้นแล้วใช้แรงตัวเองพยายุงตัวให้ลุกขึ้นมา
เขาเริ่มมองไปรอบๆ มีแต่ร้านค้า ถนน ตอนนี้เขาอยู่ในซอกซอย เขาค่อยเดินออกมา เมื่อเดินออกมาาก็พบกับผู้คนที่กำลังเดินจับจ่ายซื้อของกัน เขาแหงนมองหากำแผงแต่ก็ต้องตกใจเมื่อไม่พบเลย ไม่มีสิ่งมีชีวิตที่ตัวใหญ่ ผู้คนดูมีความสุข เขาเดินไปอย่างไม่มีจุดหมายปลายทาง ในหัวเขาคิดอยู่ตลอดเวลาจนกระทั่ง
     "ผลั่ก!! เหวออออ" ใช่เขาไปชนคนคนหนึ่งแต่เขาาไม่ได้ล้มหรอกนะ 
     "หมับ!!" เขาคว้ามือของชายสูงไว้ก่อนจะล้ม
ชายร่างสูงก็ถูกดึงทำให้กลับมายื่นตามปกติ
     "ขอโทษ" เขาพูดเพียงเท่านั้นแล้วเดินออกมา
     "โครก" เสียงที่บอกว่าได้เกินเวลาอาหารเช้าแล้ว
     "ชิ" เขาสถบเพียงแค่นั้นและเดินต่อ 
แต่แล้วมือเขาก็ถูกจับไว้ก่อน
     "หืม?" เขาร้องในลำคอเมื่ออีกฝ่ายกลับรั้งเขาไว้
     "วันนี้วันเกิดฉันด้วยนะ มาฉลองวันเกิดฉันดีกว่า^^" ชายผมเงินดวงตาสีฟ้าพูดพร้อมยิ้ม
     "ทำไมฉันต้องไป?" เขาถามขึ้นพร้อมจะสบัดแขนออก แต่มันเอาออกยากกว่าที่คิด
     "ก็ฉันอยากให้ไป เอางี้ถือว่าเป็นคำขอโทษของนาย"เขาพูดแล้วส่งรอยยิ้มขึ้นมา
อีกฝ่ายคิดซักพักก่อนจะตอบ
     "อืม" เขาตกลง
พูดจบเขาก็ถูกดึงไปด้วยความเร็วมายังร้านอาหารพร้อมยังพาเขาไปนั่งอีก 
     "นาย ชอบกินน้ำอะไรหรือเปล่า?" ชายผมเงินถามขึ้น
     "ชาดำ" เขาพูดแค่นั้น
     "เอาชาดำสองครับ แล้วก็....." เขาสั่งชาดำ แล้วตามด้วยอาหารยาวเยียด
     "นี้นายถึงว่าพวกเราจะกินหมดหรือไง?" เขาถามทันทีที่เจ้าของผมเงินร่ายยาว
     "ไม่รู้สิ ^^" เขาตอบมาด้วยสายตาขี้เล่น
     "เฮ้อ นายนี้มัน..." เขาไม่รู้จะสันหาคำพูดอะไรให้ชายผมเงินเลย
     "น่ารัก^^" ชายผมเงินใส่คำในช่องว่าง
     "อย่าพูดเองเออเองสิ" ทำให้ชายผมดำรีบพูดกลับไป
     "อะไรกันนี้ฉันยัง........"ชายผมเงินค่อยๆยื่นหน้ามาให้
     "....น่ารักไม่พอหรอ" หน้าผากเขาชนกันเรียบร้อย
เขาควบคุมไม่ให้เสียงสั่นแล้วตอบกลับไป
     "....ใช่" ชายผมสีดำตอบคำถามแล้วพลักอีกฝ่ายออกไป
     "อะไรกัน ใจร้ายจังเลยนะนายเนี้ย" เขาจะพูดแบบนั้นแต่หน้าตายังคงยิ้มแย้มอยู่
     "หึ" ชายผมดำยิ้มมุมปากน้อย
     "นั้นสินะ....แต่คนที่หน้ารักแทนอาจจะเป็นนาย"เขายังไม่ยอมหยุด
     "ไร้สาระ" ชายผมดำจึงพูดพร้อมหลับตาลง
     "แต่หูนายแดงนะ" ชายผมเงินพูดน้ำเสียงที่ใกล้หูพลางขบที่ใบหู
 เขาไม่ทราบว่าร่างสูงเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่
      "อะ เจ้าบ้านี้" เขาจึงใช้ศอกกระทู้งที่ท้องแต่.................................
มือเขาถูกล็อกอยู่ 
     เขายังไม่ละความพยายามเขาใช้เท้าที่จะเยียบที่ฝ่ายแต่...............................................................
      "อาอานอาแอ้วอ๋ะ(อาหารมาแล้วนะ)" เขาพูดทั้งที่กินอาหารพร้อมกับร่างตัวเองที่กลับไปอยู่ที่เดิมเมื่อไหร่ก็ไม่รู้
ชายผมดำเริ่มสัมผัสได้ว่า 'คนคนนี้ซักน่ากลัวกว่าที่คิด'
....................................................................................................................................................................................................................................
      "อิ่มจัง" ชายผมเงินพูดพร้องตีพุงตอนเอง
แน่นอนเมื่อกี้คนจ่ายเขาผมเงินจ่าย
      "นี้นายๆ นายชื่ออะไรหรอ?"่ จู่คนผมเงินก็ถามออกมา
      "ฉันชื่อ รีไวล์" เขาก็บอกชื่อไป
      "ส่วนฉันนะ ชื่อ วิคเตอร์ละ วิคเตอร์ นิกิฟอรอฟ" เขาพูดพร้อมรอยยิ้ม
      "แล้ววันเกิดนายละ?" ชายผมเงินถามขึ้น
      "วันนี้" เขาตอบกลับไป
      "ว้าว really? it very surprise" ชายผมเงินพูดพร้อมยิ้มออกมา
      "ใช่" เขาพร้อมพยักหน้า
      "งั้นไปซื้อเค้กกันเถอะ" พร้อมรอยยิ้มที่สดใส
เขาจูงมือมีฝ่ายแล้ววิ่งไปด้วยความเร็ว
      "..." ชายผมดำที่ยังไม่ทันได้ปฏิเสทอะไรเลยก็ถูกลากมายังร้านเค้กซะแล้ว
      "ถึงแล้ว แต่ว่านะ...ฉันเปลี่ยนใจดีกว่า เรามาทำเค้กกันเถอะ" เขายังคงยิ้มแบบสดใจเหมือนเดิม
ชายผมดำไม่เคยทำเค้กมาก่อนเลยบอกว่า
      "เหมือกันเลย" ทั้งๆที่เป็นแบบนี้ก็ยังจะทำเค้กอีก
      "แล้วจะทำได้ไหนละ นายนี้มัน....ซื่อบื้อ" เขารีบหาคำมาเติมก่อนที่อีกฝ่ายจะคิดไปเอง
      "เอาน่ายังไงงก็วันเกิดทั้งที แถมตรงกับวันคริสต์มาสด้วย" พูดจบก็พาไปดูน้ำตาลก้อนที่มีรูปต่างๆ และเมื่อมีเทศกาลอีก เลยทำให้มีตัวตุ๊กตาเพิ่มมากขึ้นด้วย
      "งั้นเดี๋ยวนายเลือกน้ำตาลก้อนมาตัวหนึ่งนะเดี๋ยวฉันก็จะไปเลือกมาตัวหนึ่งเหมือนกัน"ชายผมเงินบอกแค่นั้นก็ไปแถวๆน้ำตาลก้อน
ชามผมดำเลยเดินเลือกไปซักพักเขาก็เจอกับน้ำก้อนที่เป็นต้นคริสต์มาสซึ่งตบแต่งให้เต็มกับเทศกาล เขาจึงหยิบมาแล้วไปหาชายผมเงิน
      "ฉันเอาตัวนี้ล่ะ" ชายผมดำพูดพร้อมหยิบมาโชว์
      "อืมฉันก็เลือกได้แล้วละ นี้ไง" เขาพูดบางโชว์ตุ๊กตาให้ดู
เพียงแต่เป็นตุ๊กตาแต่งงาน      
      "หืม? เอาไว้ใส่กับเค้กแต่งงานนะอันนั้น" อีกฝ่ายรีบพูดขึ้น
แต่อีกฝ่ายไม่คิดอะไรมากเลยตอบกลับไปอีก
      "ฉันไม่ถือหรอกน่ะ ไปกันเถอะ^^" ใช่เขาไม่สนใจเลย
แล้วเดินไปยังครีมสีต่างๆกับของตบแต่งและวัตถุดิบต่างๆแล้วไปจ่ายเงิน
      "ไปกันเถอะ^^" ชายผมเงินพูดแล้วจูงมือชายผมดำไป

                                                             'โรงแรม'

............................................................................................................................................................................................................................
      "ค้างคืนหนึ่งครับ" ชายผมเงินบอกกับพนักงานต้อนรับพร้อมส่งยิ้มไป
ทำให้สาวพนักงานต้อนรับหน้าแดงเล็กน้อง
      "คะ-ค่ะ เตียงเดี่ยวหรือเตียงคู่คะ" สาวพนักงานต้อนรับถามและพยายามไม่ให้เสียยงสั่น
ชายผมเงินกลับไปยังอีกคนที่ส่วนสูงน้องกว่าพร้อมยิ้มอีกครั้งก่อนจะตอบ
      "คู่ครับ" เขาจึงตอบไป 
      "ทำไมถึงต้องใช่เตียงคู่ละ?" ชายผมดำถามกลับไป
      "ก็ฉันเผื่อไว้ไง" ชายหนุ่มพูดพร้อมฉีกยิ้มอย่างใสซื่อแต่กลับน่ากลัวสำหรับบางคนที่ยื่นอยู่ด้วย
      "รีบไปเถอะ" ชายผมเงินรับบัตรการ์ของห้องแล้วจูงมือเข้าไป
..................................................................................................................................................................................................................................
       พอเมื่อมาถึงแล้วเขาก็ใช้บัตรการ์สแกนเข้าไปในห้อง 
      "เหมือนฉันจะลืมซซื้อแป้งแหะ นายเตรียมขอไปก่อนนะเออฉันซื้อวิธีทำไว้เปิดในหนังสือนั่นดู" พูดจบก็ออกจากห้องไปโดยไม่ดูก่อน 
      "เดี๋ยวแป้งอยู่นี้น-" เขาพูดไปก็ไม่มีความหมายแล้ว 
เขาเลยไปเค้กตามข้อมูล แต่ทำได้แค่ใส่แป้ใส่ไข่แล้วตี เขายังเลือกไม่ถูกว่าจะใช้รสอะไรดีเขาจึงรอ รอแค่คนเดียว...
............................................................................................................................................................................................................              
      "ไง ฉันกลับมาแล้วนะ ^^" เขาพูดขึ้นเพื่อบอกว่าเขากลับมาแล้ว
แต่เสียงกับไม่ส่งไปยังอีกคนเพราะอีกฝ่ายเข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว เขาเลยเข้าไปหาก่อนจะคิดบางอย่างแล้วยกโทรศัพท์ 
      "แชะ แชะ แชะ" เขารัวชัดเตอรร์เพื่อเก็บภาพ บางภาพถ่ายคู่ บางภาพถ่ายเดี่ยว
      "อืม..." อีกฝ่ายครางเบาซึ่งหมายควาามว่าใกล้ตื่นแล้ว
เขาจึงรีบหว้าหาสร้อยข้อมือสีดำ มาสวมใส่กับข้อมือของอีกฝ่ายอย่างเบามือ
เปลือกตาค่อยๆลืมขึ้นมา 
      "กลับมาแล้วหรอ" เขาจึงลุกขึ้นไปล้างหน้า
      "อืม เรามาทำเค้กกันเถอะ" ยิ้มเขายิ้มบ่อยมาก
      "นายจะเอารสอะไร" คนทำเลยเปิดประเด็ด
      "งั้นช็อคโกแลตครึ่งนึงกับวนิลาครึ่งนึง" อีกคนพูดอย่างไม่คิดอะไร
      "ทำแบบนั้นได้ด้วยหรอ?" เขาถามอย่างสงใส
      "ได้สิ มาทำเค้กกัน" เขาพูดพร้อมยิ้ม
      "อืม"เขาตอบเพียงแค่นั้นแล้วก็ทำเค้ก 
พวกเราเริ่มทำเค้กแล้วก็..............................
      "อย่าเอามาป้ายใส่ฉันสิ" ชายผมดำพูดขึ้น
เพราะหน้าเขาถูกเปื้อนไปด้วยแป้ง
      "แบบนี้ก็น่ารักดีออก" เขาพูดพร้อมยิ้มกว้าง
เขาเลยเอาคืนบ้าง 
      "นายเอาคืนฉันหรอ" ผมเงินพูดพร้อมกับใบหน้าที่เปอะเช่นกัน
      "คงงั้น" เขาพูดแค่นั้นก็ทำต่อไป
..................................................................................................................................................................................................................................
การแกล้งกันไปแกล้งกันมาจนกระทั่งทำเค้กเสร็จทำให้ทั้งคู่ต้องไปอาบน้ำ
ซึ่งข้อความที่เขียนก็คือ 'HAPPY BIRTH DAY LEVI AND VICTOR' พร้อมตุ๊กตาคู่ที่อยู่ตรงกลางและต้นคริสต์มาส 
.................................................................................................................................................................................................................................
       "ไปกันเถอะ ^^" เมื่ออาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้วเขาเอาเค้กใส่กล่องแล้วจึงจูงมืออีกฝ่ายไปยังประตู 
       "ที่ไหน?" อีกฝ่ายถาม 
       "ร้านอาหาร" แล้วก็ลากอีกฝ่ายไป
       "นี้นาย ฉันขอบอกอะไรหน่อย" ชายผมดำเอ่ยขึ้น
       "ได้สิ"
       "ฉันอยู่ได้อีกแค่2ชม. ฉันจะต้องกลับและพวกเราจะไม่เจอกันอีก" 
คำพูดดังกล่าวทำให้อีกฝ่ายหยุดเดิน       
       "มัน........หมายความว่าไงหรอ?" ครั้งนี้เขาไม่ได้ยิ้มอีกแล้ว
       "เราไม่มีทางได้เจอกันอีก" ชายผมสีดำยังคงย้ำต่อไป
       "ทำไม?"
       "ฉันต้องกลับ"
       "ไปไหน?"
       "ที่ของฉัน"
       "ฉันไไม่เข้าใจ...." ใบหน้าอีกฝ่ายเรริ่มคอลไปด้วยน้ำตาที่อีกไม่นานก็จะไหลออกมา
       "นายก็อย่าเข้าใจเลยดีกว่า" อีกฝ่ายพูดตัดไปแล้วก็บอกอีกฝ่ายว่า
       "ไปกันเถอะ เดี๋ยวจะหมดเวลา" 
ชายผมดำจึงเกลี่ยน้ำตาออก
       "อืม"เขาขานรับแล้วไปยังสุดหมายที่บอกไว้ตอนแรก
..............................................................................................................................................
       "ถึงแล้วละ" ชายผมเงินพูดพร้อมผายมือไปยังเพื่อนที่นั่งอยู้
       "วิคเตอร์ สวัสดี" ชายผิวแทนกล่าวคำสวัสดี 
       "สวัสดีพิชิต" เขาทักกลับไป
       "วิคเตอร์ครับ พักผ่อนสนุกไหมครับ?" ชายผมดำผิวขาวใส่แว่นตาทัก
       "อืม ก็ดี อ่อแล้วนี้ รีไวล์นะ " เขาพูดขึ้นพร้อมแนะนำตัวให้อีกฝ่าย
       "สวัสดีครับผมชื่อ ยูริ คัตสึกิ"
       "สวัสดีนะรีไวล์ ฉันชื่อ พิชิต จุฬานนท์"
       "อืม"
       "นี้เค้กที่ฉันกับ รีไวล์ช่วยกันทำ" เขาพูดพร้อมยิ้มเล็กๆ
       "อาหารทางนี้ก็พร้อมแล้วนะ ออใช่คนอื่นๆเขาบอกว่าจะตามมาทีหลังแนะ"เด็กหนุ่มผมแทนพูดขึ้น
       "งั้นหรอเนี้ย มาเถอะมากินกันก่อนดีกว่า"ชายผมเงินบอก
ขณะกินข้าวเด็กหนุ่มผมแทนช่างกล้องที่ถ่ายได้ทุกที่ทุกเวลาก็ถ่ายๆไว้เยอะแยะ ทั้งยังได้ภาพหลุดๆอีก
.................................................................................................................................................................................................................................................................. 
1ชั่วโมงผ่านไป...
       "นี้ ยูริเดี๋ยวฉันมานะ" ชายผมเงินพูด
       "จะไปไหนหรอครับ?" เด็กหนุ่มถาม
       "ส่งรีไวล์น่ะ"เขาตอบไป
       "งั้นหรอครับ งั้นก็ ลาก่อนนะครับคุณรีไวล์"
       "ลาก้อนละรีไวล์ บะบาย" 
       "อืม ลาก่อน" 
       "ไปกันเถอะ รีไวล์..."
เขาพารีไวล์ไปยังลานน้ำแข็ง
       "ขอโทษนะครับ ผมขอเข้าไปได้ไหน?" เขาถามกับหญิงสาว ที่ชื่อว่า'ยูโอะ'
       "เอ๋ ได้สิ"
       "มาเถอะ รีไวล์ฉันจะให้นายดูอะไร"
เขาพูดพร้อมใส่สเก็ต แล้วร่ายอยู่บนน้ำแข็งด้วยเพลง ความรัก (อาเป)
เขาค่อยร่ายร่างกายด้วยควาามพริวไหว ไปตามเพลง ความอ่อนและแข็กลงตัว จนกระทั่งเพลงจบ
       "แปะๆ!" เสียงตบมือของรีไวล์ดังขึ้น
       "ขอบคุณนะ แล้วก็ลาก่อน"
เขาพูดจบก็ถูกกอดไว้ก่อน 
       "อืม ซาโยนาระ"
แล้วตัวของเขาก็เหมือนจะโดนพาไปกับอะไรซักอย่าง
.............................................................................................................................................................................................................................................................
       "อืม" เขาครางเบาๆแล้วค่อยเปิดเปลือกตา
มืดที่เขาอยู่มันมืดไปหมดจนกระทั่ง
       "พรึ่บ" แสงไฟที่ห้อยกับต้นไม้
       "happy birthday to you,happy birthday to you happy birthday to you.
happy birthday to you,happy birthday to you happy birthday to you."
เสียงเบาๆคลอไป พร้อมกับเด้กหนุ่มที่เป็นคนถือเค้กออกมา
        "คุณรีไวล์ครับ อธิษฐาน ก่อนเปล่าเทียนนะครับ"
        "พู่..."เทียนดับไปหมด
        "เย้!!!" ทุกคนร้องด้วยเสียงดังด้วยความดีใจ
        "เออ คุณรีไวล์ครับ ผมพึ่งรู้นะครับว่าคุณห้อยสร้อยข้อมือด้วย" เด็กหนุ่มที่ถือเค้กถามพร้อมชี้ไปยังสร้อยนั้น
เขาเลยไปดูยังข้อมือ และสลักว่า 'Marry Christmas and Happy Birth Day Live and Victor'

จบแล้วค่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา ถึงจะข้ามเรื่องก็เถอะ แต่ไรต์ไม่ได้แต่นิยายรักดราม่าหรอ (นี้ยังไม่ใช่นิยายรัก?) มันเป็นมิตรภาพแค่วันเดียว มิตรภาพจริงๆนะ...มิตรภาพจริงจริ๊ง ลาก่อยยยย
แล้วเดี๋ยวมาเฉลยถ้ามีเวลาว่ารีไวล์รู้ได้ไงว่าเหลือเวลาเท่าไหร่??

ผลงานอื่นๆ ของ เจ้าความต่าง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น